III SA/Wr 995/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca) Protokolant Aneta Szmyt po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn. Skarżoną decyzją z [...] r. (nr [...]), po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: Główny Inspektor) utrzymał w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. (nr [...]) o nałożeniu na T. S. - prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: "A"(dalej: strona, skarżący) - kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Jako podstawę prawną decyzji powołał: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: K.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. a), art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, 2 i 5, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 3 i 7 oraz ust. 2 pkt 3 i 5, art. 20 ust. 1a, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm. - dalej: u.t.d.), § 18 ust. 1 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 951 ze zm. - dalej: rozporządzenie w/s warunków technicznych) oraz Ip. 1.4, 2.2.2, 2.5.1 i 2.7 załącznika nr 3 do u.t.d. Z akt sprawy wynika, że [...] r., w D., inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego (dalej: ITD) przeprowadzili kontrolę - należącego do strony - autobusu marki [...] (nr rej. [...]). Pojazdem kierował P. W. W chwili kontroli wykonywany był zarobkowy regularny przewóz osób na trasie W. – D. - W. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej W. – D. – W. wraz z rozkładem jazdy oraz dwiema decyzjami Starosty W. o zmianie zezwolenia, a także wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób. Ustalenia z kontroli zawarto w protokole nr [...]. Pismem z [...] r., D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. W toku postępowania strona nie złożyła wyjaśnień w sprawie. W następstwie ustaleń poczynionych podczas kontroli oraz postępowania administracyjnego stwierdzono następujące naruszenia: 1) niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia/licencji na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d. (dotyczy niezgłoszenia ww. pojazdu, jako wykorzystywanego do wykonywania transportu drogowego), w wymaganym przepisami terminie (l.p. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., z tytułu czego kara wynosi [...] zł); 2) wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego (brak bocznej tablicy kierunkowej, l.p. 2.5.1. załącznika nr 3 do u.t.d., z tytułu czego kara wynosi [...]zł); 3) wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym, dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu (l.p. 2.2.2. załącznika nr 3 do u.t.d., z tytułu czego kara wynosi [...] zł); 4) niewydanie pasażerowi wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd przed rozpoczęciem kursu, z wyłączeniem taksówki (l.p. 2.7. załącznika nr 3 do u.t.d., z tytułu czego kara wynosi [...]zł). Powyższe ustalenia i rozstrzygnięcia znalazły potwierdzenie w powołanej na wstępie decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł. W odwołaniu, strona - działając przez profesjonalnego pełnomocnika - zarzuciła naruszenie: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 77 K.p.a. poprzez nałożenie kary pieniężnej przez inspektorów ITD, którzy podlegali wyłączeniu od prowadzenia postępowania ze względu na toczące się wobec nich postępowania karne, dotyczące naruszenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków. Strona zarzuciła także naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. przez odmowę zawieszenia postępowania, w sytuacji, gdy organ wiedział o tych postępowaniach, a ponadto niezastosowanie art. 24 § 1 pkt 1 i 6 K.p.a. oraz niewyłączenie ww. inspektorów ITD od udziału w sprawie. Strona zarzuciła poza tym prowadzenie postępowania bez udziału prawidłowo ustanowionego w sprawie pełnomocnika, któremu m.in. nie doręczono skarżonej odwołaniem decyzji, gdyż dokonano nieprawidłowej interpretacji zakresu umocowania. Strona wniosła o uchylenie decyzji. Dowodziła, że inspektorzy ITD prowadzą regularną "wojnę" ze stroną i jej rodziną (stosują wobec niej/jej rodziny groźby), a także innymi przedsiębiorcami transportowymi z W. i okolic (strona opisała ów konflikt). Strona uznała, że została ukarana za to, że przestraszony przez inspektorów ITD pracownik nie stawił się w pracy, a w konsekwencji nie odbył się zaplanowany kurs. Twierdziła, że błędny jest zarzut dotyczący braku właściwego oznakowania pojazdu, gdyż pojazd był tak samo oznakowany, jak pojazdy należące do innych przedsiębiorstw transportowych. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie instancyjnym - skarżoną decyzją - Główny Inspektor utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. Pierwotnie, Główny Inspektor przedstawił ramy prawne (krajowe i unijne) sprawy, dotyczące: licencji/zezwoleń na wykonywanie regularnych przewozów drogowych (art. 5, art. 18 ust. 1 u.t.d.); obowiązku zgłaszania organowi, który udzielił licencji/zezwoleń - w ustawowym terminie - zmian danych, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2 oraz art. 7a u.t.d. (dotyczących także zwiększenia liczby pojazdów) i wnioskowania o zmianę treści licencji/zezwolenia (art. 14 ust. 1, 2, 4 i 5 u.t.d.); zasad wsiadanie i wysiadanie pasażerów tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 1 pkt 3 u.t.d.); wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 (art. 18b ust. 1 pkt 7 u.t.d.); rozkładu jazdy, stanowiącego załącznik do zezwolenia (art. 20 ust. 1a u.t.d.); zakazu - podczas wykonywania przewozów regularnych - zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy oraz naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 (art. 18b ust. 2 pkt 3 i 5 u.t.d.); obowiązków lub warunków przewozu drogowego, rozumianych jako obowiązki lub warunki wynikające z przepisów m.in. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (art. 4 pkt 22 lit. a/ u.t.d.); umowy przewozu (art. 774 Kodeksu cywilnego). Organ odwoławczy wskazał, że - w myśl art. 16 ust. 1 ustawy Prawo przewozowe - umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd przed rozpoczęciem podróży lub spełnienie innych określonych przez przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego warunków dostępu do środka transportowego, a w razie ich nieustalenia - przez samo zajęcie miejsca w środku transportowym (ust. 2 stanowi, jakie dane umieszcza się na bilecie). Następnie organ odwoławczy powołał § 18 ust. 1 pkt 13 w zw. z § 21 ust. 1 rozporządzenia w/s warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, z którego wynika, że autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe: czołową i boczną (autobus kursujący na linii oznaczonej numerem lub literą - również w tylną wewnętrzną). Główny Inspektor podał, że zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków/warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...]zł za każde naruszenie; suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty [...]zł (ust. 2); wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6 u.t.d.). Organ odwoławczy podniósł, że - stosownie do lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. -niezgłoszenie na piśmie (w postaci dokumentu elektronicznego) organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] ([...]) zł. Zauważył, że za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym, dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu, nakładana jest kara pieniężna w wysokości [...] ([...]) zł (lp. 2.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d.). Wskazał, że za wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym, ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, nakładana jest kara pieniężna w wysokości [...] ([...]) złotych (lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.). Zaznaczył, że kara pieniężna za niewydanie pasażerowi wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd przed rozpoczęciem kursu, z wyłączeniem taksówki, wynosi [...] ([...]) zł (lp. 2.7 załącznika nr 3 do u.t.d.). Odnośnie zastosowania w sprawie lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy stwierdził, że skontrolowany [...] r. autobus marki [...] (nr rej. [...]) nie został przez stronę zgłoszony do licencji nr [...]na wykonywanie transportu drogowego osób, co wynika m.in. z treści pisma Prezydenta Miasta W. z [...] r. Dodał, że w toku postępowania (także w odwołaniu) strona nie złożyła w tym zakresie wyjaśnień i nie odniosła się do powyższego naruszenia. Uznał zatem, że kara pieniężna w wysokości [...] zł została na stronę nałożona prawidłowo gdyż bezspornym jest, że na dzień kontroli strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem niezgłoszonym - wbrew obowiązkowi z art. 14 ust. 1 u.t.d. - do licencji na wykonywanie transportu drogowego osób. W kwestii naruszeń z lp. 2.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d., organ II instancji wywiódł, że podczas kontroli przesłuchano w charakterze świadka jedną z pasażerek (A. K.), która zeznała, że: często zdarza się, że przewoźnik nie realizuje kursów i nierzetelny; wsiadła do autobusu o godz. 6:38 na [...] w W.; dowiedziała się, że nie odbyły się poranne kursy realizowane przez stronę, a kierujący pojazdem zastępuje kierowcę, który nie przyszedł do pracy. Podniósł, że analiza okazanego do kontroli rozkładu jazdy (stanowiącego załącznik do zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej W. – D. - W.) wykazała, że w dniu kontroli winny odbyć się przejazdy o godz. 4:20 i 5:25, jednak - jak wynikało to z wyjaśnień złożonych przez kierowcę - przejazdy te nie odbyły się. Uznał, że powyższe stanowi naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu. Dodał, że ustalony w tym zakresie stan faktyczny potwierdza protokół kontroli, podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń, stanowiący dokument urzędowy (dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone). W związku z powyższym, organ II instancji wywiódł, że kara pieniężna w kwocie [...] zł, tytułem popełnienia naruszenia z lp. 2.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d., została na stronę nałożona prawidłowo. Co się zaś tyczy naruszenia z lp. 2.7 załącznika nr 3 do u.t.d., Główny Inspektor zauważył, że przesłuchana w charakterze świadka (ww. pasażerka) oświadczyła, iż: nie zapłaciła za przejazd przy wsiadaniu do autobusu; w pojazdach strony płaci się za przejazd przy wysiadaniu; nie otrzymała biletu. Podniósł, że ustalony w tym zakresie stan faktyczny potwierdza protokół kontroli (podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń). Przyjął, że bezsporny jest fakt zaistnienia naruszenia z lp. 2.7 załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na niewywiązaniu się przez przewoźnika realizującego przewóz drogowy osób z obowiązku przekazania pasażerowi potwierdzenia uiszczenia przez niego opłaty za przejazd (biletu), który stanowi dowód zawarcia umowy przewozu. Wyartykułował, że rozstrzygnięcie organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 2.7 załącznika nr 3 do u.t.d. należy utrzymać w mocy. Odnosząc się do naruszenia z lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d., organ stwierdził, że dokonane podczas kontroli oględziny pojazdu marki [...]wykazały, że nie spełniał on wymogów technicznych, określonych rozporządzeniem w/s warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, bowiem autobus nie był wyposażony w boczną tablicę kierunkową, co potwierdza dowód w postaci materiału zdjęciowego oraz protokół kontroli, podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń. Organ odwoławczy zgodził się zatem z rozstrzygnięciem organu I instancji w zakresie naruszenia z lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. i nałożenia - w związku z tym - na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Uznał, że bez znaczenia pozostaje podnoszona przez stronę okoliczność, że pojazdy innych przewoźników są oznaczone identyczne jak jego pojazd. Wskazał na funkcję tablic kierunkowych umieszczane na autobusach regularnej komunikacji publicznej i skutki dla potencjalnych pasażerów, w sytuacji braku tablicy kierunkowej (błędnych informacji na niej podanych). Zauważył, że sporna sankcja za niespełnienie warunków technicznych ma na celu ochronę praw pasażerów korzystających z komunikacji publicznej. Organ II instancji ocenił, że - wbrew stanowisku strony - w sprawie nie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Wywiódł, że wydanie decyzji nie było uzależnione od zakończenia postępowania karnego, prowadzonego wobec funkcjonariuszy ITD. Dodał, że inspektorzy ITD nie podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu, w trybie art. 24 K.p.a., na co powołuje się strona, gdyż nie zostały spełnione przesłanki wymienione enumeratywnie w tym przepisie. Podkreślił, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających istnienie okoliczności, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności inspektorów ITD. Zaznaczył, że dopuszczony przez niego (postanowieniem z [...] r.) dowód z dokumentów (pism z Prokuratury Rejonowej w B. K., Ś. i W.) potwierdza, że - na dzień sporządzenia pism - w stosunku do inspektorów ITD nie toczyły się postępowania karne (postępowania takie zostały umorzone, bądź nie były w ogóle prowadzone). Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia przez organ I instancji art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. organ odwoławczy uznał, że w sprawie zrealizowano dyspozycje tych przepisów. Co się zaś tyczy zarzutu, że strona nie miała możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu, organ stwierdził, że czynny udział w postępowaniu administracyjnym został stronie zapewniony przez przekazanie jej zawiadomienia o wszczęciu wobec niej postępowania, z pouczeniem o możliwości przedłożenia dowodów i złożenia wyjaśnień. Zauważył, że zawiadomienie zostało wysłane na właściwy adres, wynikający z danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Podniósł, że pismo nie zostało przez stronę odebrane. Wskazał, że - zawiadomiona prawidłowo o wszczętym postępowaniu, do dnia wydania skarżonej odwołaniem decyzji - strona nie zajęła w sprawie stanowiska, w związku z czym organ I instancji wydał decyzję w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w trakcie prowadzonego postępowania. W odniesieniu do zarzutu strony, zgodnie z którym jej pełnomocnik został pozbawiony prawa uczestnictwa w postępowaniu w I instancji, Główny Inspektor zaznaczył, że złożone przez adwokata podczas kontroli drogowej pełnomocnictwo potwierdzało jedynie, że został on przez stronę umocowany do reprezentowania jej tylko podczas kontroli drogowej, nie zaś podczas postępowania. Nie dopatrzył się organ II instancji także sytuacji rzekomej dyskryminacji przedsiębiorcy, co podnosiła strona, w sytuacji, gdy organy ITD ustaliły bezspornie, że strona dopuściła się naruszenia przepisów prawa zawartych w u.t.d. Podkreślił, że kontrola przestrzegania warunków przewozu drogowego i spełniania obowiązków z nim związanych jest podstawowym zadaniem ITD. Jako niemające znaczenia w niniejszej sprawie organ odwoławczy ocenił wywody strony związane z sytuacją polityczną w regionie, okolicznościami związanymi z postępowaniami toczącymi się przed organami administracji publicznej w trybie zamówień publicznych oraz problemami innych przewoźników. Główny Inspektor zważył, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania w stosunku do strony normy art. 92c u.t.d., wymieniającej okoliczności, w których nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (w których postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się). Podniósł, że strona nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego jakichkolwiek dowodów na istnienie takich okoliczności. W skardze, skarżąc decyzję Głównego Inspektora w całości, skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 77 K.p.a., poprzez nałożenie na niego kary pieniężnej przez funkcjonariuszy ITD podlegających wyłączeniu od prowadzenia postępowania, ze względu na toczące się wobec nich postępowanie karne, dotyczące naruszenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków. Zarzucił także naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. przez odmowę zawieszenia postępowania, w sytuacji, gdy D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego z urzędu wiedział o toczącym się postępowaniu karnym dotyczącym funkcjonariuszy ITD, gdyż został nawet wezwany na przesłuchanie przez prokuratora rejonowego w B. K. Stwierdził, że w takiej sytuacji zachodzą przesłanki nie tylko do zawieszenia postępowania (art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.), do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ, w tym wypadku prokuraturę, lecz nadto istnieją przesłanki do wyłączenia od udziału w postępowaniu funkcjonariuszy d. ITD na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 6 K.p.a. Skarżący zarzucił, że postępowanie prowadzone było bez udziału w sprawie jego pełnomocnika, któremu m.in. nie doręczono decyzji. Stwierdził, że interpretacja zakresu umocowania opisana w decyzji organu I instancji jest oczywiście błędna, gdyż dotyczyło ono reprezentowania go we wszystkich instancjach, o czym z urzędu wiedzą również funkcjonariusze ITD, w tym podpisany pod decyzją W. Z. Tak stawiając zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący przedstawił obszerne uzasadnienie swojego stanowiska w sprawie. Dowodził, że w związku z przekroczeniem uprawnień przez funkcjonariuszy ITD oraz ich działanie na jego szkodę, zostało w tej sprawie złożonych do Prokuratur Rejonowych w S., B. i W. wiele zawiadomień o popełnieniu przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. Podniósł, że nie jest prawdą, iż postępowania te zostały prawomocnie zakończone. Uznał, że zachodzą - określone w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. -przesłanki do zawieszenia postępowania, ponieważ rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wyraził pogląd, że - niezależnie - zaistniały przesłanki do wyłączenia od udziału w postępowaniu funkcjonariuszy ITD, gdyż wskutek złożonych zawiadomień pozostają oni z pokrzywdzonym w takim stosunku prawnym, że wynik niniejszej sprawy ma wpływ na ich prawa i obowiązki (mają oni interes prawny w tym, aby twierdzić, że naruszył on przepisy i może być ukarany karą administracyjną, bo takie rozstrzygnięcie może ich uwolnić od własnej odpowiedzialności karnej związanej z przekroczeniem uprawnień i działaniem na szkodę przedsiębiorcy). Stwierdził, że funkcjonariusze d. ITD są stroną postępowania z jego udziałem, nie zaś niezależnym arbitrem, który może wydawać w stosunku do niego decyzje administracyjne. Ponieważ istnieje uzasadnione podejrzenie, że zaskarżona decyzja została wydana nie tylko z naruszeniem powołanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego, lecz również, że zgromadzone w tym postępowaniu dowody mogły być uzyskane w sposób nielegalny, zasadny jest - zdaniem skarżącego - wniosek o uchylenie skarżonej decyzji. Dalej, skarżący szeroko opisał sytuację na lokalnym rynku przewozowym oraz represje, jakie kierowane są wobec niego (także jego rodziny) ze strony ITD (także innych organów). Następnie skarżący wywiódł, że ukaranie przedsiębiorcy za to, iż - przestraszony przez funkcjonariuszy ITD - pracownik nie stawił się do pracy, a w konsekwencji nie odbył się zaplanowany przewóz osób, jest swoistym dopełnieniem sposobu działania funkcjonariuszy publicznych w tej sprawie. Rozwinął, że to samo dotyczy prowadzenia uporczywych i wielogodzinnych kontroli unieruchamiających pojazdy, a następnie formułowania zarzutu, że pojazdy te nie odbyły kursów zgodnie z rozkładem. Skarżący stwierdził, że nieprawdziwy jest zarzut braku właściwego oznakowania pojazdu, gdyż jest on tak samo oznakowany, jak "chronione przez ITD" pojazdy wymienionego w skardze przewoźnika. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor - podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko - wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Kognicję Sądu doprecyzowuje art. 134 § 1 u.p.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Sąd uznał, że w sprawie prawidłowo wymierzono karę pieniężną w kwocie łącznej [...] zł, w związku z naruszeniem przez stronę - określonych przepisami prawa - obowiązków/warunków związanych z prowadzeniem przewozu drogowego. Oceniając sprawę w kontekście ewentualnego naruszenia powołanych w skardze regulacji procesowych, Sąd stwierdza, że zarzuty skargi są niezasadne. Nie dopatrzył się Sąd naruszenia regulacji art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. przez odmowę zawieszenia postępowania, w sytuacji, gdy w sprawie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania. Stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu ww. przepisu prawa mogą być wyłącznie kwestie prawne, które, albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla decyzji materii, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. W nauce i judykaturze podkreśla się, że zagadnienie wstępne to przede wszystkim zagadnienie materialno-prawne, którego treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne (B. Gralczyk, O niektórych zagadnieniach prejudycjalności w orzecznictwie administracyjnym, Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego, Nauki Humanistyczno-Społeczne, seria I, 1965, nr.38, s.91-92). W myśl powyższego przepisu, zawieszenie postępowania uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: a) postępowanie administracyjne jest w toku, b) rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, c) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. W niniejszej sprawie - w ocenie Sądu - brak było podstaw do zawieszenia postępowania o nałożenie kary pieniężnej. Rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w tym przedmiocie nie zależało bowiem od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego o charakterze materialno-prawnym przez inny organ lub sąd. Nawiązując do powyższego, stwierdzić trzeba, iż słusznie uznał Główny Inspektor, że wskazywana przez skarżącego okoliczność nie może być uznana za zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Główny Inspektor - postanowieniem z [...] r. - dopuścił dowód z następujących dokumentów: pisma z Prokuratury Rejonowej w B.K. z [...] r., pisma z Prokuratury Rejonowej w S. z [...] r., pisma z Prokuratury Rejonowej w W. z [...] r. Z pism tych niewątpliwie wynika, że - na dzień ich sporządzenia - w stosunku inspektorów ITD nie toczyło się przed ww. organami żadne postępowanie karne. I tak: Prokuratura Rejonowa w W. poinformowała, że w sprawie o nr [...], dotyczącej pracowników WITD we W., postępowanie wszczęte z zawiadomienia J. Sz. i adwokata J. L. umorzono. Prokuratura Rejonowa w B.K. udzieliła informacji, że nie prowadziła postępowania karnego w sprawie dotyczącej popełnienia przestępstwa przez pracowników WITD we W. Prokuratura Rejonowa w Ś. poinformowała, że w sprawie z zawiadomienia T. Sz. toczyło się postępowanie w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy WITD we W., które zostało umorzone i nikomu nie postawiono zarzutów. Strona skarżąca (także jej pełnomocnik) nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że powyższe informacje nie odzwierciedlają stanu faktycznego. Oczywistym jest, że bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostają obecnie zgłaszane przez stronę i jej pełnomocnika zawiadomienia do prokuratury, o czym stanowi treść skargi. Na marginesie tylko Sąd zauważa, że wydanie ewentualnego orzeczenia, na podstawie którego stwierdzić będzie można, że np. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, czy też kiedy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, strona będzie miała możliwość wnioskowania o wznowienie postępowania. Przesłanki wznowieniowe na obecnym etapie postępowania jednak nie występują. Zatem, Sąd nie mógł zastosować regulacji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) u.p.p.s.a. Dalej, Sąd zauważa, że stosownie do art. 24 § 1 pkt 1 i 6 K.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki (pkt 1); z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne (pkt 6). Sąd stwierdza, że inspektorzy WITD, prowadząc w stosunku do skarżącego kontrolę i postępowanie administracyjne, nie byli stroną postępowania w znaczeniu art. 28 K.p.a. (postępowanie nie dotyczyło ich interesu prawnego lub obowiązku, to nie oni żądali czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek). Brak jest także podstaw do przyjęcia, że sprzeczne z prawem zachowanie się pracowników (inspektorów WITD) w niniejszej sprawie spowodowało wszczęcie dochodzenia służbowego lub postępowania dyscyplinarnego albo postępowania karnego. Powyższe nakazuje przyjąć, że także zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 77 K.p.a., poprzez nałożenie na stronę kary pieniężnej przez funkcjonariuszy ITD podlegających wyłączeniu od prowadzenia postępowania, ze względu na toczące się wobec nich postępowanie karne, dotyczące naruszenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków, są niezasadne. W kwestii naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, przez pominięcie jej pełnomocnika, Sąd uznał, że także i ten zarzut okazał się chybiony. Zauważenia wymaga, że w trakcie kontroli drogowej pełnomocnik strony (adwokat J. L.) złożył - datowane na [...] r. - pełnomocnictwo, upoważniające go do prowadzenia we wszystkich instancjach "sprawy kontroli ITD". Pismem z dnia [...] r. (stanowiącym zawiadomienie o wszczęciu wobec strony postępowania administracyjnego) organ wezwał stronę celem oświadczenia się, czy ww. pełnomocnictwo, złożone w trakcie kontroli, "rozciąga się także na postępowanie wyjaśniające, czy dotyczy tylko okresu kontroli". Strona, mimo że przesyłkę wysłano na prawidłowy adres, nie odebrała korespondencji i nie oświadczyła się co do zakresu pełnomocnictwa. W związku z tym, podejmując pierwotnie inicjatywę w celu wyjaśnienia kwestii zakresu pełnomocnictwa, organ słusznie bazował (poprzestał) na literalnej treści pełnomocnictwa, przyjmując, że obejmowało ono tylko kontrolę drogową nie zaś postępowanie administracyjne. Powyższego nie zmienia "dopisek" na pełnomocnictwie, że upoważnia ono "do prowadzenia we wszystkich instancjach" sprawy kontroli ITD. Jako wykraczające poza ramy niniejszej sprawy (także ramy kognicji tutejszego Sądu administracyjnego) i niemające znaczenia w niniejszej sprawie trzeba potraktować szerokie wywody strony związane z sytuacją polityczną w regionie, okolicznościami związanymi z postępowaniami toczącymi się przed organami administracji publicznej w trybie zamówień publicznych oraz problemami innych przewoźników (prowadzeniem przez inspektorów ITD "regularnej wojny" ze stroną i jej rodziną /również z innymi przedsiębiorcami transportowymi z W. i okolic/, stosowaniem wobec niej/jej rodziny/innych przewoźników/ gróźb). Niezależnie od powyższego, Sąd zauważa, że w następstwie ustaleń poczynionych podczas kontroli oraz postępowania administracyjnego, bezsprzecznie stwierdzono następujące naruszenia, których dopuścił się skarżący (przewoźnik): 1) niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia/licencji na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d. (dotyczy niezgłoszenia pojazdu, jako wykorzystywanego do wykonywania transportu drogowego), w wymaganym przepisami terminie (l.p. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., z tytułu czego kara wynosi [...] zł); 2) wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego (brak bocznej tablicy kierunkowej, l.p. 2.5.1. załącznika nr 3 do u.t.d., z tytułu czego kara wynosi [...]zł); 3) wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym, dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu (l.p. 2.2.2. załącznika nr 3 do u.t.d., z tytułu czego kara wynosi [...] zł); 4) niewydanie pasażerowi wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd przed rozpoczęciem kursu, z wyłączeniem taksówki (l.p. 2.7. załącznika nr 3 do u.t.d., z tytułu czego kara wynosi [...]zł). Sąd zauważa, że powyższe potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym dokumentacja prowadzonej przez stronę działalności transportowej, zeznania świadków, podpisany przez kierowcę (bez zastrzeżeń) protokół podsumowujący wyniki kontroli. Co więcej, zaakcentowania wymaga, że powyższych ustaleń i twierdzeń (faktu rzeczywistego zaistnienia naruszeń) nie kwestionuje także sama strona. Dodać trzeba, że strona, mimo że to na niej spoczywał w tym zakresie ciężar dowodu, nie wskazała na zaistnienie w jej przypadku przesłanek nakazujących stosowanie art. 92c u.t.d., zgodnie z którym: "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ". W ocenie Sądu, podjęte w sprawie - przez organy obu instancji - ustalenia i rozstrzygnięcia znajdują podstawy w prawie materialnym, tj. m.in. w: art. 4 pkt 22 lit. a/, art. 5, art. 14 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 3, art. 18b ust. 1 pkt 7, art. 18b ust. 2 pkt 3 i 5, art. 20 ust. 1a, art. 92a ust. 1, 2 i 6 oraz art. 92c u.t.d. Także w art. 774 Kodeksu cywilnego, art. 16 ust. 1 i 2 ustawy Prawo przewozowe oraz § 18 ust. 1 pkt 13 w zw. z § 21 ust. 1 rozporządzenia w/s warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, z którego wynika, że autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe: czołową i boczną (autobus kursujący na linii oznaczonej numerem lub literą - również w tylną wewnętrzną). Sąd zauważa za Głównym Inspektorem, że - stosownie do lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. - niezgłoszenie na piśmie (ew. w postaci elektronicznej) organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] ([...]t) zł. Za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym, dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu, nakładana jest kara pieniężna w wysokości [...] ([...]) zł (lp. 2.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d.). Za wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym, ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, nakładana jest kara pieniężna w wysokości [...] ([...]) złotych (lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.). Kara pieniężna za niewydanie pasażerowi wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd przed rozpoczęciem kursu, z wyłączeniem taksówki, wynosi [...] ([...]) zł (lp. 2.7 załącznika nr 3 do u.t.d.). W stanie sprawy niewątpliwie zastosowanie miał zapis lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., gdyż skontrolowany [...] r. autobus marki [...] (nr rej. [...]) nie został przez stronę zgłoszony do licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób, co wynika m.in. z treści pisma Prezydenta Miasta W. z [...] r. Słusznie zauważa organ odwoławczy, że w toku postępowania (także w odwołaniu) strona nie złożyła w tym zakresie wyjaśnień i nie odniosła się do powyższego naruszenia. Tym samym, kara pieniężna w wysokości [...] zł została na stronę nałożona prawidłowo gdyż bezspornym jest, że na dzień kontroli strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem niezgłoszonym - wbrew obowiązkowi z art. 14 ust. 1 u.t.d. - do licencji na wykonywanie transportu drogowego osób. W kwestii naruszeń z lp. 2.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d., Sąd wskazuje, że analiza okazanego do kontroli rozkładu jazdy (stanowiącego załącznik do zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej W. – D. - W.) wykazała, że w dniu kontroli winny odbyć się przejazdy o godz. 4:20 i 5:25, jednak - jak wynikało to z wyjaśnień złożonych przez kierowcę (także z zeznań świadka) - przejazdy te nie odbyły się. Powyższe stanowi naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu. Dodać trzeba, że ustalony w tym zakresie stan faktyczny potwierdza protokół kontroli, podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń. W związku z powyższym, trafnie wywiódł organ II instancji, że kara pieniężna w kwocie [...] zł, tytułem popełnienia naruszenia z lp. 2.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d., została na stronę nałożona prawidłowo. Powyższego nie zmienia (niczym nie poparty) wywód strony, że powyższe wynikało z faktu nie stawienia się do pracy kierowcy, który był zastraszany przez funkcjonariuszy ITD. Co się zaś tyczy naruszenia z lp. 2.7 załącznika nr 3 do u.t.d., to trafnie wskazał Główny Inspektor, że przesłuchana w charakterze świadka pasażerka oświadczyła, że nie zapłaciła za przejazd przy wsiadaniu do autobusu, w pojazdach strony płaci się za przejazd przy wysiadaniu, nie otrzymała biletu. Ustalony w tym zakresie stan faktyczny potwierdza protokół kontroli (podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń). Zatem, bezsporny jest fakt zaistnienia naruszenia z lp. 2.7 załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na niewywiązaniu się przez przewoźnika realizującego przewóz drogowy osób z obowiązku przekazania pasażerowi potwierdzenia uiszczenia przez niego opłaty za przejazd (biletu), który stanowi dowód zawarcia umowy przewozu. Tym samym, decyzja o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł, tytułem popełnienia naruszenia z lp. 2.7 załącznika nr 3 do u.t.d., jest w pełni zasadna. Odnośnie naruszenia z lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d., to dokonane podczas kontroli oględziny pojazdu marki [...]niewątpliwie wykazały, że nie spełniał on wymogów technicznych, określonych rozporządzeniem w/s warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, bowiem autobus nie był wyposażony w boczną tablicę kierunkową, co potwierdza dowód w postaci materiału zdjęciowego oraz protokół kontroli, podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń. Zgodzić trzeba się zatem z rozstrzygnięciem w zakresie naruszenia z lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. i nałożenia - w związku z tym - na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Słusznie wywodzi Główny Inspektor, że bez znaczenia pozostaje podnoszona przez stronę okoliczność, że pojazdy innych przewoźników są oznaczone identyczne jak jego pojazd. Z tych wszystkich względów - stosownie do dyspozycji art. 151 u.p.p.s.a. - należało orzec, jak w sentencji wyroku.