II SA/Sz 87/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi B. S. i T. S. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania, wydania z naruszeniem prawa decyzji oraz odmowy uchylenia decyzji oddala skargę Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. nr [...], znak: [...] , wydaną na rzecz "V. zmienił decyzję własną z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] o pozwoleniu na budowę [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych: o dwóch lokalach mieszkalnych wraz z zagospodarowaniem terenu polegającym na budowie zewnętrznych instalacji (sieci osiedlowych): wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, elektroenergetycznej, oświetleniowej, gazowej oraz teletechnicznej oraz budowie zjazdu z ul. [...] , budowie wewnętrznego układu komunikacyjnego z miejscami postojowymi, budowie murów oporowych w S. przy ul.[...] (działka nr [...] ), w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego obejmującego zmiany wysokości i głębokości posadowienia murów oporowych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że dnia 10 grudnia 2010 r. wpłynął do organu wniosek B. i T. S. w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r., zakończonego decyzją ostateczną Nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Zdaniem wnioskodawców, zaprojektowany mur oporowy został wykonany niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.), a ponadto decyzja ostateczna, o zmianie pozwolenia na budowę jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osów Miodowa", przyjętego uchwałą nr XVII/439/08 Rady Miasta Szczecin z dnia 14 stycznia 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego nr 24, poz. 467) Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] r., nr [...] , znak: o zmianie własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę, w zakresie wysokości zaprojektowanego muru oporowego. Organ I instancji, po przeprowadzeniu ponownej analizy posiadanych dokumentów, stwierdził, że zamierzenie inwestycyjne nie ogranicza możliwości zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] zgodnie z obowiązującymi przepisami. Obszar oddziaływania inwestycji zawiera się w całości w granicach działki inwestycyjnej, natomiast B. i T. S. nie posiadają statusu strony w postępowaniu administracyjnym, zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Od decyzji organu I instancji odwołanie wnieśli B. i T. S. Odwołujący się zarzucili wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem m.in.: * art. 10 § 1 K.p.a. gwarantującego stronie czynny udział w postępowaniu, poprzez wydanie decyzji bez umożliwienia stronom wypowiedzenia się i wniesienia dowodów, * art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), poprzez nieuwzględnienie wskazówek co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 990/11, * art. 149 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie. B. i T. S. wnieśli nadto o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta z dnia[...] r. Wojewoda decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. stwierdził wydanie decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...] z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) oraz na podstawie art. 146 § 1 K.p.a. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] ze względu na to, że od dnia jej doręczenia upłynęło pięć lat. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności omówił instytucję wznowienia postępowania i przytoczył treść art. 151 K.p.a. Wojewoda wskazał dalej, że w rozstrzygnięciu organu I instancji wskazany został art. 146 § 2 K.p.a. Organ ten stwierdził jedynie, że zachodzą przesłanki do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z art. 146 § 2 K.p.a., bez wskazania konkretnej przesłanki z tego przepisu. Wojewoda zauważył, że organ I instancji zastosował w swoim rozstrzygnięciu przepis z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., podczas gdy art. 151 § 2 K.p.a. wyraźnie stanowi, że w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Istnienie interesu prawnego B. i T. S. do udziału w postępowaniu, w sprawie zmiany decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę, oznacza we wznowionym postępowaniu administracyjnym potrzebę przeprowadzenia postępowania na nowo i podjęcia rozstrzygnięcia albo na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., albo na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 K.p.a., co jest zgodne z wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 990/11. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości i wydać rozstrzygnięcie merytoryczne. Zgodnie bowiem z treścią art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Przekazanie sprawy, ze względu na zebranie w całości materiału dowodowego, do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, nie byłoby uzasadnione z punktu widzenia zasad ekonomii postępowania wyrażonej w art. 12 K.p.a., a poza tym sprawa była już przedmiotem postępowań sądowo-administracyjnych, w których wskazano na naruszenia przepisów postępowania przez organ wydający decyzję o zmianie pozwolenia na budowę. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ przytoczył fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 990/11, wydanego w sprawie skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 4 sierpnia 2010 r., w którym Sąd wskazał, że (...) "Konstrukcje oporowe, do których zaliczają się mury oporowe, mają za zadanie zabezpieczenie terenu przed osuwaniem się gruntu i to nawet wtedy, gdy stanowią element ogrodzenia. Mur oporowy odbiera poziomy napór gruntu. Parcie gruntu na mur może spowodować jego przesunięcie, co w przypadku przesunięcia muru oporowego stojącego na granicy nieruchomości wiązać się może z wtargnięciem w sferę uprawnień właścicielskich do gruntów sąsiednich. Nie ulega zatem wątpliwości, że właściciele nieruchomości sąsiedniej względem terenu inwestycji mają interes prawny w sprawie budowy muru oporowego, lokalizowanego wzdłuż granicy nieruchomości."(...). Następnie, Wojewoda powołując się na treść art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane podał, że działka nr 28/8, położona przy ulicy [...] , będąca własnością B. i T. S. znajduję się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji objętej zakwestionowaną decyzją o zmianie pozwolenia na budowę. Wobec powyższego organ ten uznał, że wnioskodawcy powinni zostać uznani za strony postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta Miasta o pozwoleniu na budowę. Tym samym organ I instancji wydając decyzję z dnia [...] r. nr [...] o zmianie pozwolenia na budowę naruszył art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 10 § 1 K.p.a. Wojewoda zacytował dalej treść art. 146 § 1 K.p.a. i podał, że postępowanie dotyczące przedmiotowej decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...] o zmianie pozwolenia na budowę zostało wszczęte na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie wznowienia zostało podjęte po upływie 5 lat od wydania przedmiotowej decyzji. Dla przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. termin, o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a., wynosi pięć lat i liczony jest od daty doręczenia decyzji na piśmie lub jej ustnego ogłoszenia stronie. Jest to termin prekluzyjny. Przedmiotowa decyzja organu I instancji została doręczona stronie, tj. V. w dniu [...] r., co oznacza to, że w momencie orzekania przed organem I i II instancji, upłynął już termin do uchylenia decyzji ww. Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Tym samym, zdaniem Wojewody, w tej sprawie należało zastosować art. 146 § 1 K.p.a. i na jego podstawie odmówić uchylenia decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania. Za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 10 K.p.a. w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu wznowieniowym. W ocenie organu odwoławczego, skarżący wiedzieli o toczącym się postępowaniu, o czym świadczy m.in. złożona przez nich skarga na bezczynność organu, rozpatrzona ostatecznym postanowieniem Wojewody z dnia [...]r. znak: [...]. B. i T. S. wnieśli skargę na decyzję Wojewody z dnia z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, uzupełnioną pismem procesowym z dnia 23 maja 2016 r. W skardze domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucili, że wydana została z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. oraz że organ nierzetelnie rozpoznał złożone przez nich odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., a także nie uwzględnił zapadłych w sprawie rozstrzygnięć, w tym wyroku WSA w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 990/11 oraz NSA z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt II OSK 43/13. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżących poparł skargę i wnioski w niej zawarte oraz wniósł o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] r., dotycząca pozwolenia na budowę i zmieniająca ją decyzja z dnia [...] r. były przedmiotem oceny pod względem stwierdzenia ich nieważności przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W sprawie pierwszej z ww. decyzji NSA uchylił wyroki WSA w Warszawie, natomiast druga jest przedmiotem rozpoznania przez NSA w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a - zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W tej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, co skutkowało oddaleniem skargi. Przedmiotem prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym kontroli stała się decyzja Wojewody z dnia [...] r., orzekająca o uchyleniu decyzji organu I instancji w całości. Jednocześnie organ odwoławczy, na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., stwierdził, że ostateczna decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...] wydana została z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Mając natomiast na uwadze fakt, że od daty doręczenia stronie ww. ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. upłynęło pięć lat, organ odwoławczy na podstawie art. 146 § 1 K.p.a. odmówił uchylenia tej decyzji. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że zaskarżona przez B. i T. S. decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Organ odwoławczy wydaje decyzję o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości lub w części i orzeka w tym zakresie co do istoty sprawy, jeżeli uznaje zaskarżoną decyzję za nieprawidłową i jednocześnie nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w myśl art. 136 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 września 1981 r., sygn. akt II SA 400/81 (ONSA 1981, Nr 2, poz. 88) wskazał, że: "Jeżeli organ administracji państwowej działający w trybie odwoławczym nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego w sprawie i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie (art. 136 K.p.a.), ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec do istoty sprawy, zamiast uchylać decyzję organu I instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia". Taka właśnie sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Zaznaczenia wymaga, że w rozpatrywanej sprawie postępowanie zostało wszczęte na skutek wniosku skarżących o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Intencją wnioskodawców było wszczęcie postępowania nadzwyczajnego z uwagi na zaistnienie ich zdaniem przesłanki opisanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Istotne znaczenie ma również to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 990/11 uchylił zaskarżoną przez B. i T. S. decyzję Wojewody z dnia 19 lipca 2011 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia 23 maja 2011 r., wydane w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał między innymi, że w sprawie nie ulega wątpliwości, że właściciele nieruchomości sąsiedniej względem terenu inwestycji mają interes prawny w sprawie budowy muru oporowego, lokalizowanego wzdłuż granicy nieruchomości. W takiej sytuacji faktycznej przymiotem strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, legitymują się współwłaściciele działki sąsiedniej. W ocenie Sądu, pozbawienie tych osób prawa udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę stanowiło przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Skoro więc skarżący, którym przysługiwał status strony, wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją ostateczną z dnia 4 sierpnia 2010 r., a organy administracji nie zanegowały dochowania ustawowego terminu z art. 148 § 2 K.p.a., decyzje organów obydwu instancji o umorzeniu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, zapadły z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i art. 105 § 1 tej ustawy - wskutek błędnej wykładni art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, co miało wpływ na wynik sprawy. Wystąpienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., obligowało bowiem organ administracji do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o pozwolenie na budowę. Istnienie interesu prawnego B. i T. S. do udziału w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę, oznaczało we wznowionym postępowaniu administracyjnym potrzebę przeprowadzenia postępowania na nowo i podjęcia rozstrzygnięcia albo na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. albo na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 K.p.a. Wyrok sądu pierwszej instancji utrzymany został następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 października 2013 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 43/13. W świetle zatem wytycznych zawartych w uzasadnieniu ww. wyroku sądu pierwszej instancji z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 990/11, które organ pierwszej instancji zobowiązany był zgodnie z art. 153 P.p.s.a. przestrzegać, jest niewątpliwe, że Prezydent Miasta winien był rozpoznać sprawę na nowo i rozważyć kluczową dla niniejszego postępowania kwestię, a mianowicie czy wnioskodawcom przysługiwał status strony w tym postępowaniu, wydając stosowne rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. albo na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 K.p.a. Tymczasem organ I instancji, odmawiając uchylenia ww. decyzji ostatecznej z dnia 4 sierpnia 2010 r. oparł swoje rozstrzygnięcie o przepis art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., wskazując jedynie, że B. i T. S. nie posiadają statusu strony w postępowaniu. Słusznie zatem organ odwoławczy skorzystał z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i jednocześnie uznał, że decyzja ostateczna Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...] wydana została z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane. Słusznie też organ odwoławczy wskazał, że od dnia 18 sierpnia 2010 r., tj. od dnia doręczenia ww. decyzji z dnia [...] r. stronom postępowania administracyjnego, należało liczyć bieg pięcioletniego terminu, określonego w art. 146 § 1 K.p.a. Skoro z akt sprawy wynika, że od ww. doręczenia do chwili orzekania przez organ I instancji (decyzja z dnia 22 września 2015 r.) upłynęło ponad 5 lat, to tym samym nastąpił upływ czasu, który uniemożliwił uchylenie decyzji. Przepis art. 146 § 1 K.p.a. stanowi bowiem, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt-3-8 oraz w art. 145a, nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Art. 146 § 1 K.p.a. stanowi ujemną przesłankę uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego. Kluczowym znaczeniem dla organów administracji do określenia, czy zachodzi ww. negatywna przesłanka ograniczająca dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania, jest fakt doręczenia lub ogłoszenia decyzji oraz upływ 5 letniego terminu. Przepis ten ustala zatem okres przedawnienia na pięć lat, po upływie których, organy administracji tracą kompetencję do merytorycznego rozpoznawania sprawy. Oznacza to zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Po upływie okresu przedawnienia w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania, organ administracji publicznej traci wobec tego uprawnienie nie tylko do uchylenia decyzji, ale i do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej wydanej w postępowaniu zwyczajnym, z powodu stwierdzenia przez organ administracji braku podstaw do jej uchylenia, gdyż byłoby to rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Ponadto, skład orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela pogląd prezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 1018/97 (Lex 47227), że treść art. 146 § 1 K.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, że upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Termin pięcioletni, chociaż zamieszczony w przepisie proceduralnym, ma charakter materialny, co oznacza, że jego upływ powoduje taki skutek, że decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby wydana została z naruszeniem prawa. Termin ten nie może być przywrócony, gdyż nie jest on terminem, do zachowania którego obowiązana jest strona, lecz jego adresatem jest organ i jednocześnie bieg terminu z art. 146 § 1 K.p.a. nie może ulec przerwaniu, gdyż możliwości takiej ustawodawca nie przewidział. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organ odwoławczy prawidłowo przedstawił okoliczności wskazujące na zasadność przyjętego w sprawie stanowiska, zachowując wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew zarzutom stawianym przez skarżących, organ drugiej instancji ustosunkował się w uzasadnieniu swojej decyzji do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz do wskazań odnośnie do dalszego postępowania, zawartych w wyrokach WSA w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 990/11 oraz NSA z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt II OSK 43/13. Wojewoda przedstawił tok postępowania, wyjaśniając skarżącym przesłanki wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika również, że skarżący byli informowani o wznowionym postępowaniu, podjętych w sprawie rozstrzygnięciach oraz o przysługujących od nich środkach zaskarżenia. Tym samym zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. uznać należało za chybiony. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.