II SA/Gl 255/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta D. decyzją nr [...] z dnia [...] r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. dot. stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...], na powierzchni dachu istniejącego budynku, w skład której wchodzić mają: antenowa konstrukcja wsporcza, zespół 6 anten sektorowych i 7 anten radioliniowych, montaż stalowych rusztów nośnych i urządzeń sterujących, instalacja 12 sztuk urządzeń RRU, ułożenie drogi kablowej, wykonanie instalacji zasilającej urządzenia stacji bazowej w energię elektryczną" na działce nr 1 k.m. [...] przy ul. [...] w D. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że projektowana inwestycja nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w S. w rejonie S., [...], G. i S. (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r., opublikowana w Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r., Nr [...] poz. [...] – dalej m.p.z.p.) oraz jest zgodna z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Stwierdzono, że działka, na której znajduje się planowana inwestycja, położona jest na terenie oznaczonym w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 5U z przeznaczeniem pod nieuciążliwą zabudowę usługową. Określono, że dla terenu 5U dopuszcza się lokalizację usług użyteczności publicznej. Dla poparcia tej tezy, organ I instancji powołał się na §5 ust. 1 pkt 11 m.p.z.p., stanowiący, iż przez usługi użyteczności publicznej należy rozumieć m.in. tereny i obiekty z zakresu telekomunikacji. Zatem, stacja bazowa została uznana za obiekt z zakresu telekomunikacji. Dodatkowo uznał, że przedsięwzięcie związane z przedmiotową inwestycją nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego nie ma podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i wydania decyzji w tej sprawie. Odwołanie od ww. decyzji wniosła S. P., J. C. i dalsi odwołujący się. Zarzucono m. in. naruszenie: 1. § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez nieuwzględnienie przepisów powyższego rozporządzenia w ramach rozpatrywanej sprawy; 2. art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej k.p.a.) w związku z ww. rozporządzeniem poprzez: a) nieustalenie faktycznej mocy EIRP według ich danych katalogowych, b) niepodanie, jaka jest faktyczna moc EIRP pojedynczej anteny, gdy inwestor potwierdza, że stanowi ona sumę 2 anten ze względu na zjawisko superpozycji, c) niewskazanie, na jakiej wysokości wystąpią osie głównych wiązek promieniowania w odległości 100 oraz 150m, d) nieuwzględnienie maksymalnych pochyleń anten, e) niewyjaśnienie, na czym polega istota kwalifikacji inwestycji f) niewyjaśnienie, z jakich powodów uznano, że energia anten radioliniowych i sektorowych nie wejdzie w superpozycję, 3. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 – dalej p.b.) poprzez "nieustalenie rzeczywistego oddziaływania obiektu budowlanego". Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 p.b., po rozpatrzeniu odwołań uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu podano m. in., że opis dotyczący możliwego zagospodarowania przedmiotowego terenu (5U) został w tekście planu ujęty w §9. Wspólne zapisy dotyczące wszystkich terenów "U" stanowią, że na obszarach tych dopuszczalna jest między innymi lokalizacja usług użyteczności publicznej. Zgodnie z zawartą w §5 ust. 1 pkt 11 m.p.z.p. definicją "usług użyteczności publicznej", należy przez nie rozumieć m.in. tereny i obiekty z zakresu telekomunikacji. Definicja ta wskazywałaby na możliwość lokalizacji obiektów stacji bazowych telefonii komórkowej na wszystkich obszarach oznaczonych literą: "U" – od 1U do 7U. Zwrócić jednakże trzeba uwagę, że w §9 ust. 5 zawarty jest ponadto zapis o bardzo jednoznacznym charakterze, że: "Na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 3U dopuszcza się lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej". Konkretność przedmiotowego zapisu - zdaniem organu - świadczy o tym, że uchwałodawca odmiennie rozumiał pojęcia usług użyteczności publicznej i stacji bazowych telefonii komórkowej. Gdyby bowiem pojęcia te uważał za jednoznaczne, nie wyodrębniałby wyłącznie terenu 3U jako dopuszczalnego spośród pozostałych terenów usługowych do lokalizacji stacji bazowych. Tym bardziej pogląd ten należy uznać za zasadny, skoro w tekście analizowanego planu miejscowego uchwałodawca wskazał, oprócz terenu 3U, również inne konkretne obszary: 1US, 2US, 1ZD, 2ZD i 3ZD, na których dopuścił lokalizację stacji bazowych. Zdaniem organu świadczy to o przemyślanym i w pełni świadomym wskazaniu tyko tych właśnie obszarów, jako miejsca lokalizacji tego rodzaju obiektów. Z powyższych rozważań wynika, że uchwałodawca nie przewidział na pozostałych obszarach możliwości lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej. Skargę na powyższą decyzję złożył pełnomocnik "A" Sp. z o.o. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na zastosowanie poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i odmowę wydania wnioskowanej przez inwestora decyzji, podczas gdy nie istnieją podstawy faktyczne ani prawne do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, 2) art. 7, 77 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy, brak właściwych ustaleń faktycznych, niewskazanie prawidłowej podstawy prawnej decyzji, a także nieprzytoczenie treści przepisów uznanych za podstawę prawną wydanej decyzji z wyjaśnieniem, dlaczego zostały one zastosowane w sprawie, 3) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegającej na uznaniu, iż inwestycja Spółki jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta D. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r.; 4) art. 12 k.p.a. w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania administracyjnego i nieposzanowanie ekonomiki procesowej, albowiem skoro organ prowadzący postępowanie, o ile dostrzegał niezgodność inwestycji z zapisami planu miejscowego, to winien był te okoliczności przywołać i uzasadnić oraz wezwać do jej usunięcia, a nie wydawać decyzję odmowną, a poza tym poprzez wielokrotne przedłużenia trwania postępowania odwoławczego bez wskazania konkretnej uzasadnionej przyczyny w tym względzie; 5) art. 6, art. 8 i art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez niedziałanie przez organ administracji publicznej w postępowaniu w oparciu o przepisy prawa, naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, co godzi w zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; 6) art. 9 k.p.a. poprzez niezastosowanie i nie poinformowanie Skarżącej w toku postępowania o niezgodności jej inwestycji z planem miejscowym; 7) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji niedanie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 8) art. 35 ust. 3 p.b. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez nienałożenie w drodze postanowienia obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 p.b. i tym samym wydanie decyzji odmownej bez zastosowania normy wynikającej z treści art. 35 ust. 3 p.b.; 9) art. 35 ust. 4 p.b., poprzez niezastosowanie, pomimo, że Spółka spełniła wymagania określone w art. 35 ust. 1 p.b. oraz w art. 32 ust. 4 p.b.; 10) art. 4 p.b. poprzez niezastosowanie w sytuacji wykazania przez Skarżącą prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zgodności jej zamierzenia budowlanego z przepisami, w tym wymogami przepisów ochrony środowiska oraz z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, 11) § 9 ust. 1, § 9 ust. 4 pkt 5, § 9 ust. 5 planu miejscowego poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż jeżeli na obszarze planu wyznaczono obszary dedykowane realizacjom inwestycji w postaci stacji bazowych telefonii komórkowej to na innych obszarach nie można ich realizować, a w konsekwencji uznanie, iż planowana przez "A" inwestycja narusza ww. postanowienia planu miejscowego, podczas gdy jest ona z nimi zgodna, jak również z pozostałymi zapisami m.p.z.p., 12) art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (j.t. Dz. U. z 2015 roku, poz. 880 ze zm., w skrócie także "u.w.r.u.s.t.") poprzez niezastosowanie w sytuacji, gdy inwestycja Skarżącej planowana do realizacji na terenie 5U jest dopuszczalna do realizacji na tym obszarze planu miejscowego, a gdyby przyjąć, że nie została wprost wskazana winno się zastosować regułę interpretacyjną z art. 46 ust. 2 zdanie drugie, zgodnie z którą przeznaczenie terenu na cele usługowe nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Wobec podniesionych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej od Wojewody [...] zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano m. in., że Wojewoda [...] rażąco naruszył zasadę należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.pa.), bowiem nie informował, że odmiennie od organu I instancji ocenia zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kontekście ich zgodności z inwestycją "A", której dotyczy postępowanie. Skoro organ ten uznał, że zamierzenie Skarżącej narusza określone zapisy m.p.z.p., to winien to wskazać, wezwać do usunięcia naruszeń na podstawie art. 35 ust. 3 p.b., aby na tamtym etapie Spółka mogła się do niego odnieść i rozważyć dalsze plany inwestycyjne, a nie dokonywać tego dopiero w decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Dodatkowo, organ II instancji naruszył art. 10 § 1 k.p.a. Organ II instancji prowadził postępowanie dowodowe, o czym choćby świadczy pismo datowane na dzień [...] roku, gdzie zwracał się o informację w sprawie, w tym dokumenty do Inspektora Sanitarnego w K.. W końcu organ II instancji nie działał w sprawie wnikliwie i szybko. Na gruncie polskich przepisów z zakresu planowania przestrzennego podstawową obowiązującą w tym zakresie zasadą jest dopuszczalność lokalizowania wszystkiego, co nie jest sprzeczne z postanowieniami planu miejscowego, a co wynika z faktu, że przepisy o planowaniu przestrzennym ograniczają prawa obywateli, w tym konstytucyjnie chronione prawo własności. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Inwestycja planowana do realizacji przez "A" jest zgodna z zapisem § 9 ust. 4 pkt 2 planu miejscowego. Wpisuje się również w postanowienie § 9 ust. 4 pkt 5 planu miejscowego, który dopuszcza na tym obszarze realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, a bezspornie przedmiotowa inwestycja będzie stanowić część składową sieci infrastrukturalnej, tj. sieci telekomunikacyjnej "A" sp. z o.o. W końcu, wprost ta inwestycja wpisuje się w podstawowe przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 5U, czyli przeznaczenie pod nieuciążliwą zabudowę usługową. Zgodnie z treścią dokumentacji przedłożonej przez "A" jej inwestycja spełni standardy jakości środowiska określone w przepisach odrębnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Zasadą jest, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 199; art. 4 p.b.). Prawo zabudowy kształtowane jest przede wszystkim przez prawo publiczne. Normy administracyjnoprawne wyznaczające granice prawa własności nieruchomości gruntowej (z którego czerpie się również pośrednio inne tytuły prawne do dysponowania nieruchomością) zawarte są głównie w przepisach z zakresu szeroko pojętego prawa budowlanego (wraz z przepisami techniczno-budowlanymi) oraz przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także w aktach prawnych dotyczących ochrony: przyrody, środowiska, gruntów rolnych i leśnych i zabytków, jak również w prawie wodnym, geologicznym i górniczym. Znaczna część tych przepisów odnosi się wyłącznie lub głównie do sposobu korzystania z prawa własności nieruchomości oraz korzystania z niej w ramach innych tytułów prawnych upoważniających do dysponowania nieruchomością. Nie należy jednak zapominać, że skorzystanie przez właściciela, ewentualnie innego legitymowanego podmiotu z prawa zabudowy – przez wybudowanie na nieruchomości obiektu budowlanego – może niekorzystnie oddziaływać na możliwość korzystania z nieruchomości należących do innych podmiotów i to nie tylko tych bezpośrednio graniczących z nieruchomością zabudowywaną. Oddziaływanie wznoszonego, bądź wzniesionego obiektu, może mieć różny stopień uciążliwości i charakter. Ochrona prawa osób trzecich, czyli przede wszystkim sąsiadów, do niezakłóconego korzystania z ich nieruchomości jest przejawem ochrony ich prawa własności. W toku realizacji inwestycji może zatem dojść, i z reguły dochodzi, do kolizji praw i interesów dysponenta nieruchomości zabudowywanej oraz dysponentów sąsiednich nieruchomości. Interesy tych osób powinny być zatem wyważane. Istotne jest również uprawnienie właściwych organów przysługujące im w ramach tzw. władztwa planistycznego, kształtującego zabudowę na danym terenie, wiążące się z koniecznością wprowadzania różnorodnych ograniczeń, co jest konstytucyjnie dopuszczalne (przy spełnieniu innych zasad, np. proporcjonalności). Słusznie organ stwierdził, że opis dotyczący możliwego zagospodarowania przedmiotowego terenu (5U) został w tekście m.p.z.p. ujęty w §9. Regulacje te są wspólne dla wszystkich obszarów oznaczonych literą "U", czyli od 1U do 7U. Wg przywołanej regulacji w ust. 1 dla terenów oznaczonych symbolami od 1U do 7U ustala się przeznaczenie pod nieuciążliwą zabudowę usługową. Z kolei w świetle §9 ust. 4 dla terenów wymienionych w ust. 1 dopuszcza się m. in. lokalizację usług użyteczności publicznej (pkt 2), a także w punkcie 5 realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz wewnętrznych dróg dojazdowych, parkingów i garaży niezbędnych dla obsługi terenu i zabudowy. Urządzenia infrastruktury technicznej dookreślone w punkcie 5 mają być jednak niezbędne dla obsługi przedmiotowego terenu i znajdującej się tam zabudowy, natomiast przedmiotowa inwestycja ma obsługiwać obszar dużo szerszy, jako że taki jest jej cel. Przy tym wg §5 ust. 1 pkt 11 m.p.z.p. przez usługi użyteczności publicznej rozumie się tereny i obiekty z zakresu: kultury, kultu religijnego, oświaty, nauki, opieki zdrowotnej, opieki społecznej i socjalnej, administracji publicznej, obsługi bankowej, turystyki, sportu i rekreacji, poczty, telekomunikacji, wraz z budynkami biurowymi, socjalnymi, handlowo - usługowymi i gastronomią. Są to zatem również obiekty z zakresu telekomunikacji, co mogłoby sugerować możliwość posadowienia przedmiotowej inwestycji na danym terenie, jednak przedmiotowy zapis nie może być interpretowany w oderwaniu od pozostałych regulacji. W § 9 ust. 5 m.p.z.p. wskazuje się bowiem wyraźnie, że to na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 3U dopuszcza się lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej. Prawodawca miejscowy zatem w planie wyraźnie wskazuje, gdzie mogą być posadowione inwestycje związane z budową stacji bazowych telefonii komórkowej. Analogicznie, dla innych obszarów, np. w § 15 ust. 1 m.p.z.p. stwierdza, że dla terenów oznaczonych symbolami od 1PU do 10PU ustala się przeznaczenie pod obiekty produkcyjne, składy, magazyny oraz zabudowę usługową. Z kolei ust. 4 doprecyzowuje, że dla terenów wymienionych w ust. 1 dopuszcza się m. in. lokalizację obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, w tym telefonii komórkowej. Podobnie wskazano w §17 ust. 3 pkt 3 m.p.z.p. Zatem uchwałodawca wyraźnie wyłącza stacje bazowe telefonii komórkowej z regulacji dotyczących lokalizacji usług użyteczności publicznej (w rozumieniu planu), w tym telekomunikacyjnych, skoro dla nich przewiduje odrębne uregulowania. Znajduje to potwierdzenie w § 5 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p., gdzie stwierdza się, że ilekroć w uchwale jest mowa o działalności nieuciążliwej, usłudze nieuciążliwej (co dotyczy m. in. terenu 5U), to rozumie się przez nie taki sposób zagospodarowania, użytkowania i gospodarowania obiektami i terenami, który nie wykracza poza ramy uzyskanych pozwoleń i nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska określonych w przepisach odrębnych, a której ewentualna uciążliwość ogranicza się do granicy działki budowlanej lub granicy terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Tymczasem stacja bazowa telefonii komórkowej powoduje niewątpliwie uciążliwość wykraczającą poza teren, do którego inwestor posiada tytuł prawny, o czym świadczy charakter tej inwestycji, mający na celu obsługę obszaru znacznie większego. Z tych powodów szereg osób zamieszkujących w pobliżu miejsca planowanej inwestycji zyskało w niniejszym postępowaniu status uczestnika. W samym projekcie budowlanym (np. na s. 18 i 24) wyraźnie stwierdza się, że czynnikiem mogącym mieć wpływ na środowisko są fale elektromagnetyczne emitowane z anten stacji. Wskazuje się, że rozwiązaniem ograniczającym ich potencjalne oddziaływanie jest umieszczenie anten wysoko ponad gruntem i okoliczną zabudową. Nie zmienia to faktu, że takie negatywne oddziaływanie istnieje (a ma być co najwyżej "ograniczane" różnymi sposobami) i wykracza poza teren inwestycji. Uciążliwość dla terenów sąsiednich może wystąpić także wtedy, kiedy standardy określone w odrębnych regulacjach nie zostały/nie zostaną przekroczone. W cytowanym przepisie m.p.z.p. wskazuje się bowiem – co należy powtórzyć – że uciążliwość, nawet jeśli nie powoduje przekroczenia standardów prawnych, musi zamykać się na terenie, gdzie ma być realizowana inwestycja. W związku z powyższym, nie zostały również naruszone przepisy art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, bowiem lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest umieszczona w planie miejscowym, na konkretnych terenach, oznaczonych konkretnymi symbolami i nie ma żadnych przeszkód prawnych związanych prawem miejscowym, by takie inwestycje były tam lokalizowane. Przy tym, zdanie 2 art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych musi być odczytywane łącznie ze zdaniem 1 tego samego przepisu. Zdanie 2 jest rozwinięciem poprzedniego. Zatem skoro uchwałodawca przewidział w planie lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na konkretnych obszarach, to budowa takich obiektów na obszarach pozostałych nie będzie możliwa. Wskazać także należy, że właściwy organ może nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 p.b.). Stosowanie tego przepisu dotyczy sytuacji, kiedy usunięcie nieprawidłowości jest możliwe. W niniejszej sprawie, z uwagi na sprzeczność inwestycji z planem, nie jest możliwe konwalidowanie nieprawidłowości, bowiem musiałoby ono sprowadzać się do przeniesienia inwestycji w inne miejsce. Organ z kolei rozstrzygał sprawę biorąc pod uwagę lokalizację wskazaną w projekcie, objętą prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Co do zasady rozstrzygnięcie było słuszne, nawet jeśli skarżąca Spółka uważa, że doszło do naruszenia art. 35 ust. 1, 3 i 4 p.b. oraz art. 9 k.p.a. Nie można także przyjmować, wbrew twierdzeniom skarżącego, by naruszono treść wskazanych w skardze pozostałych przepisów k.p.a. w takim stopniu, który uzasadniałby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Już nawet analiza okoliczności bezspornych, wynikających z dokumentacji przedłożonej przez stronę, planu miejscowego bądź okoliczności w skardze niekwestionowanych, daje podstawy do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja co do zasady była słuszna, mimo że Skarżący ma wątpliwości co do przebiegu postępowania. Procedura ma służyć dochodzeniu praw materialnoprawnych, bądź ochronie pewnych wartości materialnoprawnych, a zatem ma charakter służebny. Nawet faktyczne uchybienie pewnym zasadom proceduralnym nie może dawać podstaw do uwzględnienia skargi, jeśli tylko uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy, jak w niniejszej sprawie, gdzie chodzi przede wszystkim o kwestię wykładni przepisów prawa miejscowego. Zdaniem Sądu, organ w wystarczającym stopniu umotywował swe rozstrzygnięcie, wskazując jego podstawy prawne nie tylko w części wstępnej decyzji, ale również w rozszerzonym zakresie w uzasadnieniu. Podstawa prawna rozstrzygnięcia była zatem możliwa do zrekonstruowania. Z kolei zarzut przewlekłości działań organu wymaga wszczęcia stosownego postępowania i jest rozpoznawany w odrębnym trybie. Z powyższych względów nie można również uznać zasadności naruszenia art. 10 §1 k.p.a., w takim stopniu, który uzasadniałby uchylenie decyzji, jako że spór dotyczy przede wszystkim – co należy powtórzyć – rozumienia poszczególnych przepisów planu miejscowego. Organ odwoławczy miał prawo w ramach kontroli instancyjnej dokonać odmiennej wykładni przepisów prawnych i orzec, jak w swej decyzji. Nie naruszył tym samym również zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), bowiem dokonał odmiennej oceny prawa, a nie dowodów i w wystarczającym stopniu swą wykładnię umotywował. Do korygowania błędnej wykładni przepisów prawa organ odwoławczy jest w pełni uprawniony, a materiał dowodowy pozwalał na zajęcie jednoznacznego stanowiska. Wskutek dokonanych ustaleń organ miał prawo odstąpić od mających wtórne znaczenie innych zarzutów odwoławczych, które jednak pochodziły od uczestników. Nie doszło zatem do naruszenia art. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 7, 77, 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 12 k.p.a. w zw. z art. 36 § 1 k.p.a., art. 6, art. 8 i art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 35 ust. 3 p.b. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., art. 35 ust. 4 p.b., art. 32 ust. 4 p.b., art. 4 p.b., §9 ust. 1, § 9 ust. 4 pkt 5, §9 ust. 5 planu miejscowego, art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.s.t., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.