VI SA/Wa 1799/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym oddala skargę w całości Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 17, art. 18, art. 119, art. 120, art. 121 oraz art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), nałożył na I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. grzywnę w wysokości 9.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, wynikającego z decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2014 r. nr [...], polegającego na: 1) wycofaniu z obrotu zabawki: Lalka [...], niezgodnej z zasadniczymi wymaganiami określonymi w § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla zabawek (Dz. U. Nr 83, poz. 454 ze zm.) oraz pkt 3.1.1 i pkt 3.1.2 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia, z uwagi na obecność w głowie lalki niebezpiecznej substancji chemicznej w ilości przekraczającej dozwolony limit, co stwarza ryzyko niekorzystnego wpływu dla zdrowia użytkownika, 2) odkupieniu ww. zabawki na żądanie osób, które faktycznie nią władają, 3) powiadomieniu konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach w dwóch dziennikach o zasięgu ogólnopolskim i 4) nieudostępnianiu ww. wyrobu zgodnie z powyższą decyzją. Jednocześnie organ wezwał Spółkę do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. W motywach postanowienia organ wskazał, że nałożona grzywna ma na celu przymuszenie, a więc wyegzekwowanie obowiązku wykonania czynności określonych w ww. decyzji, stąd też jej wysokość w kwocie 9.000 zł jest adekwatna do celu, jakiemu ma służyć. Powyższe postanowienie I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. uczyniła przedmiotem zażalenia do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, wnosząc o jego uchylenie. Spółka podniosła, że podjęła czynności, celem wykonania nałożonego na nią obowiązku, a mianowicie zostały skierowane do wszystkich jej kontrahentów, którzy dokonali zakupu przedmiotowej zabawki, pisma z prośbą o podanie stanów magazynowych w tej kwestii. Odpowiedzi na zapytania udzieliła tylko część podmiotów, natomiast po stronie innych nie było żadnej reakcji na zapytanie Spółki. Część ze współpracujących ze Spółką podmiotów wskazała na zerowe stany magazynowe, natomiast w stosunku do tych, które wykazały stany magazynowe dodatnie, zostały wystawione faktury korygujące. Ponadto, Spółka wyjaśniła, że zamieściła ogłoszenie w gazecie oraz na stronie [...] w dziale aktualności zgodnie z wytycznymi organu, a kolejne ogłoszenia w gazetach zostały już zamówione i ukażą się w najbliższych miesiącach. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, stosując art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 w związku z art. 17 pkt 2 i art. 5 § 2 pkt 4 kpa w związku z art. 122 § 3 w związku z art. 17 ust. 1 i art. 18 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w punkcie pierwszym uchylił w całości zaskarżone postanowienie, a w punkcie drugim nałożył na I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. grzywnę w wysokości 2.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, wynikającego z decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2014 r. nr [...], polegającego na: 1) wycofaniu z obrotu zabawki: Lalka [...], niezgodnej z zasadniczymi wymaganiami określonymi w § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla zabawek (Dz. U. Nr 83, poz. 454 ze zm.) oraz pkt 3.1.1 i pkt 3.1.2 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia, z uwagi na obecność w głowie lalki niebezpiecznej substancji chemicznej w ilości przekraczającej dozwolony limit, co stwarza ryzyko niekorzystnego wpływu dla zdrowia użytkownika, 2) odkupieniu ww. zabawki na żądanie osób, które faktycznie nią władają, 3) powiadomieniu konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach w dwóch dziennikach o zasięgu ogólnopolskim i 4) nieudostępnianiu ww. wyrobu zgodnie z powyższą decyzją. Jednocześnie organ wezwał Spółkę do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wyjaśnił, że Wojewoda [...] nie poczynił wnikliwych ustaleń i nie zbadał wszystkich okoliczności mających wpływ na wysokość nałożonej na zobowiązaną grzywny oraz nie przedstawił w tym zakresie własnej argumentacji. Dlatego też Prezes UOKiK uznał za zasadny zarzut Spółki, że zaskarżone postanowienie nie zawiera uzasadnienia co do wysokości nałożonej grzywny, zważywszy na okoliczności powoływane przez stronę. Zdaniem organu II instancji, grzywna w wysokości 2.000 zł jest wystarczająca do wywarcia nacisku na Spółkę i uwzględnia przy tym jej sytuację majątkową, sytuację finansową oraz jej zachowanie po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, jak również te okoliczności, które wskazują na podjęcie przez stronę czynności w kierunku wykonania nałożonego obowiązku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. jej przedmiotem uczyniła punkt drugi powyższego postanowienia Prezesa UOKiK, wnosząc o jego uchylenie w tym zakresie z uwagi na to, że postępowanie w sprawie winno się toczyć wobec importera zabawki - D., bowiem to on wprowadził ją na rynek, zaś Spółka była jedynie kolejnym ogniwem w łańcuchu sprzedaży. Skarżąca alternatywnie wniosła o uchylenie postanowienia w zaskarżonej części i obniżenie nałożonej grzywny do kwoty 500 zł. Spółka postawiła zarzut naruszenia: art. 7 kpa, poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony i niezbadanie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, w szczególności pominięcie jej zachowania po wszczęciu postępowania egzekucyjnego i nieuwzględnienie jej sytuacji majątkowej; art. 121 § 2 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez brak wykazania okoliczności, które uzasadniałyby nałożenie grzywny w wysokości 2.000 zł. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2015 r. I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. podtrzymała swoje zarzuty, twierdzenia i wnioski zawarte w skardze, podnosząc dodatkowo, że jeszcze przed nałożeniem na nią grzywny w celu przymuszenia wykonała ciążący na niej obowiązek, natomiast nałożona grzywna jest niewspółmierna i zbyt wygórowana w stosunku do stwierdzonego naruszenia. Spółka podkreśliła przy tym, że uznaje częściowo swoją winę w dokonanym naruszeniu, stąd wnioskowała w skardze o obniżenie grzywny do wysokości 500 zł, względnie o uchylenie grzywny w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka twierdzi, że wykonała nałożone na nią obowiązki wynikające z decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2014 r. nr [...] jeszcze przed nałożeniem grzywny w celu przymuszenia, ale jednocześnie uznaje częściowo swoją winę w stwierdzonym naruszeniu i wnosi w skardze o obniżenie grzywny do wysokości 500 zł, względnie o uchylenie grzywny w całości. Nie może budzić wątpliwości, że tego rodzaju stanowisko strony jest wewnętrznie sprzeczne i wykazuje jej niekonsekwencję w przedstawianiu swoich racji. Skarżąca - jak sama przyznała - podjęła czynności, celem wykonania nałożonego na nią obowiązku, w szczególności zostały skierowane do wszystkich jej kontrahentów, którzy dokonali zakupu przedmiotowej zabawki, pisma z prośbą o podanie stanów magazynowych w tej kwestii. Jednakże odpowiedzi na zapytania udzieliła tylko część podmiotów, natomiast po stronie innych nie było żadnej reakcji na zapytanie Spółki. Część ze współpracujących ze Spółką podmiotów wskazała na zerowe stany magazynowe, natomiast w stosunku do tych, które wykazały stany magazynowe dodatnie, zostały wystawione faktury korygujące. Ponadto - jak wyjaśniła skarżąca - zleciła zamieszczenie w prasie ogłoszeń oraz na stronie [...] w dziale aktualności zgodnie z wytycznymi organu, a kolejne ogłoszenia w gazetach zostały już zamówione i ukażą się w najbliższych miesiącach. Na podstawie przedstawionych przez stronę okoliczności - wbrew jej zarzutom - nie można przyjąć, że w chwili nakładania grzywny obowiązek wynikający z ww. decyzji został przez Spółkę wykonany. Czynności, jakie skarżąca podjęła, mogą jedynie wpływać na wysokość nakładanej grzywny i w tym też aspekcie należy dokonać oceny zaskarżonej części postanowienia. Tylko bowiem całkowite spełnienie nałożonego obowiązku czyniłoby niezasadnym jakąkolwiek grzywnę. Przedmiotem regulacji ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) jest postępowanie mające na celu bądź przymuszenie zobowiązanego do wykonania ciążących na nim obowiązków (postępowanie egzekucyjne), bądź stworzenie warunków ułatwiających przyszłą egzekucję (postępowanie zabezpieczające). Postępowanie egzekucyjne należy zdefiniować jako zespół czynności organu egzekucyjnego, zobowiązanego oraz innych uczestników postępowania, podjętych w celu ostatecznego urzeczywistnienia normy prawa materialnego. Celem postępowania egzekucyjnego jest spowodowanie, aby zobowiązany zachował się w sposób zgodny z treścią nałożonego na niego obowiązku. W konsekwencji przymus egzekucyjny jest stosowany tylko tak długo, jak długo stan rzeczywisty jest niezgodny z treścią obowiązku. Stosowanie przymusu egzekucyjnego jest podstawowym sposobem reakcji organów administracji na nieposłuszeństwo podmiotów administrowanych, ma zatem zastosowanie w tych przypadkach, gdy adresat aktu administracyjnego jest zobowiązany do jego wykonania, tj. do podjęcia działań zmierzających do podporządkowania stanu faktycznego normie prawa materialnego skonkretyzowanej w akcie administracyjnym. W rozumieniu art. 7 § 1 i 2 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ administracji stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Jak stanowi art. 119 § 1 ww. ustawy, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywna w celu przymuszenia stanowi egzekucję obowiązku wykonania określonej czynności, a obowiązek ten podlega wykonaniu z chwilą, gdy decyzja stanie się ostateczna. Grzywna w celu przymuszenia jako środek egzekucyjny o charakterze przymuszającym jest bez wątpienia środkiem mniej uciążliwym, niż pozostałe środki egzekucyjne stosowane w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, które są środkami zaspokajającymi. Funkcją grzywny w celu przymuszenia jest wywarcie dodatkowej presji na zobowiązanego w celu skłonienia go do dobrowolnego wykonania obowiązku. Presja ta ustaje z chwilą wykonania obowiązku przez zobowiązanego. Możliwość umorzenia lub zwrotu grzywny w celu przymuszenia sprawia, że dolegliwość tego środka egzekucyjnego w przypadku wykonania obowiązku jest znikoma. W konsekwencji należy uznać, że w sytuacji, gdy organ egzekucyjny ma wybór między grzywną w celu przymuszenia a zastosowaniem przymusu bezpośredniego, powinien zastosować grzywnę w celu przymuszenia, ponieważ jest to środek egzekucyjny mniej dolegliwy dla zobowiązanego. Szerokie możliwości uniknięcia jej zapłaty lub zwrotu zapłaconej kwoty czynią bowiem z tego środka egzekucyjnego mniej uciążliwy od wykonania zastępczego, które to ma charakter bezwzględnie obciążający zobowiązanego. Jak stanowi art. 121 § 1 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4. W myśl § 2, z zastrzeżeniem § 5, każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. Natomiast zgodnie z § 3, grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 50.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 200.000 zł. Według treści art. 122 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie o nałożeniu grzywny (§ 1) Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie określone wykonanie zastępcze (§ 2). Jeżeli wysokość grzywny w celu przymuszenia nie wynika bezpośrednio z ustawy, to o jej wysokości rozstrzyga w sposób uznaniowy organ egzekucyjny. Organ ten powinien określić jej wysokość, mając na względzie, po pierwsze - górne granice wysokości nakładanych grzywien, które są zróżnicowane w stosunku do osób fizycznych i pozostałych podmiotów, po drugie - kierując się potrzebą zapewnienia efektywności prowadzonej egzekucji. Uwzględniając tę drugą okoliczność, organ egzekucyjny powinien w szczególności wziąć pod uwagę zasadę ogólną celowości. Nie można zatem z treści art. 121 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wywodzić obowiązku uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego. Należy bowiem mieć na względzie, że może się on uwolnić od nałożonego obowiązku uiszczenia grzywny, wykonując ciążący na nim obowiązek o charakterze niepieniężnym. Zatem sytuacja majątkowa czy finansowa skarżącej Spółki nie może decydować o możliwości nałożenia grzywny. Grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Stąd nie ma tutaj zastosowania wyrażona w prawie karnym zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego. Sytuacja majątkowa skarżącej Spółki i jej możliwości płatnicze mają znaczenie o tyle, o ile pozwalają ocenić skuteczność tego środka egzekucyjnego. Środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia odniesie bowiem skutek dopiero wówczas, gdy będzie odczuwalny dla zobowiązanej. Aby zatem środek ten mógł nabrać charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być na tyle wysoka, aby w odczuciu zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie egzekwowanego obowiązku, czy to poprzez osobiste wykonanie przez zobowiązanego, czy w drodze wykonania zastępczego. Z tych też przyczyn w ramach uznania administracyjnego, wymierzając stronie przedmiotową grzywnę, organ egzekucyjny winien kierować się zasadą celowości i skuteczności podjętych działań, a nie słusznym interesem strony. Nie może być więc skuteczny podnoszony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). W doktrynie podkreśla się, że wysokość grzywny zależy każdorazowo od uznania organu. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasadę niezbędności (art. 7 § 3 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Wynika z niej obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony (por. W. Ławczyn (w:) red. R. Hauser, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 121). W ocenie Sądu, zarzut nadmiernej uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego nie jest zasadny zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę górną, dopuszczalną wysokość grzywny, jaką mógł zastosować organ w rozpoznawanej sprawie. Przy ustalaniu wysokości grzywny organ egzekucyjny nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz zasad racjonalnego działania i niezbędności, zaś w podjętym rozstrzygnięciu prawidłowo wyjaśnił zasadność przesłanek, jakimi kierował się nakładając grzywnę w takiej, a nie innej wysokości. Nałożona grzywna w wysokości 2.000 zł jest środkiem wystarczającym, który powinien zdyscyplinować i ostatecznie zmusić skarżącą Spółkę do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. Podkreślenia wymaga, że istotą postępowania egzekucyjnego jest zrealizowanie rozstrzygnięć ostatecznych kończących postępowanie administracyjne, których zobowiązany nie wykonał w oznaczonym terminie. Organ egzekucyjny zobligowany jest doprowadzić do całkowitego wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym. W niniejszej sprawie podjęcie przez zobowiązaną nieskutecznych działań zmierzających do wykonania obowiązku nie uzasadnia jeszcze odstąpienia od egzekucji tegoż obowiązku nałożonego ostateczną decyzją, a zatem niewykonanie w pełni przez skarżącą spoczywających na niej obowiązków nie stanowi podstawy do odstąpienia od nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Organ mógł w takich okolicznościach jedynie zmniejszyć jej wysokość, co prawidłowo uczynił, natomiast nie mógł odstąpić od jej nałożenia. Skoro bowiem obowiązki wynikające z decyzji nie zostały w pełni zrealizowane, to odstąpienie od nałożenia grzywny albo nałożenie jej w wysokości jedynie 500 zł - jak wnosi strona skarżąca - mogłoby nie odnieść oczekiwanego celu i skutku w postaci wykonania obowiązku. Tym samym Sąd uznał, że nałożona grzywna w celu przymuszenia w kwocie 2.000 zł jest zgodna z art. 119 § 1, art. 120, art. 121 § 1 i 2 oraz art. 122 § 1 i 2 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i jest środkiem najmniej uciążliwym dla skarżącej. Organ, wymierzając grzywnę, kierował się zasadą uzasadnionego uznania, zasadą celowości i skuteczności zastosowanego środka. Nie można zarzucić, że wysokość wymierzonej grzywny jest zbyt uciążliwa dla strony. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów trafnie argumentuje, że grzywna w tej wysokości będzie zasadna i adekwatna do charakteru egzekwowanego obowiązku, a jednocześnie taka kwota winna zmotywować zobowiązaną do realizacji nałożonego mocą ww. decyzji obowiązku. W takim stanie rzeczy, postanowienie w zaskarżonej części należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.