II SA/Wr 383/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 23 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na akt Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia kuratorowi ustanowionemu dla osoby nieobecnej postanawia: odrzucić skargę. Z doręczonych Sądowi akt wynika, że postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) aplikant adwokacki P. K. został ustanowiony kuratorem w związku z koniecznością reprezentowania nieobecnego P. M. w postępowaniu przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J.. Pismem z dnia 29 września 2015 r. P. K. wystąpił do PINB "o zasądzenie kosztów za udział w postępowaniu" Organ udzielił odpowiedzi (odmownej) na ten wniosek pismem z dnia 13 października 2015 r., jednak skarżący pismem z dnia 23 października 2015 r. podtrzymał swoje stanowisko. Następnie PINB wydał w dniu [...] r. postanowienie nr [...], mocą którego odmówił ustalenia kosztów postępowania administracyjnego dotyczących przyznania wynagrodzenia kuratorowi. Na skutek zażalenia wniesionego przez skarżącego, D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uchylił postanowienie organu powiatowego, wskazując, że poruszona w nim sprawa nie podlega załatwieniu poprzez wydanie decyzji lub postanowienia, ale w drodze aktu z zakresu administracji publicznej. Następnie pismem z dnia [...] r. (doręczone organowi w dniu 25 marca 2016 r.) P. K. skierował do PINB "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". W piśmie tym wskazał, że w związku z ww. postanowieniem DWINB wzywa organ powiatowy do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezzasadnej odmowie przyznania mu wynagrodzenia. W reakcji na to wezwanie PINB pismem z dnia [...] r. nr [...] skierowanym do skarżącego stwierdził, że przeanalizował ponownie okoliczności sprawy i przyznał skarżącemu wynagrodzenie w wysokości 120 zł z tytułu pełnienia przez niego obowiązków kuratora (data doręczenia skarżącemu: 28 kwietnia 2016 r.). Następnie P. K. pismem oddanym w dniu 20 maja 2016 r. w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na ww. akt organu powiatowego. Wskazał, że organ przyznał mu wynagrodzenie w wysokości 120 zł z tytułu pełnienia przez niego obowiązków kuratora w postępowaniu administracyjnym i odmówił przyznania wynagrodzenia w żądanej przez skarżącego kwocie 3600 zł. Skarżący wskazał, że zaskarża ten akt z zakres administracji publicznej w części odmawiającej przyznania mu wynagrodzenia ponad kwotę 120 złotych i żąda uchylenia aktu w tej części oraz ewentualnie zobowiązania organu do wydania aktu przyznającego mu wynagrodzenie w kwocie 240 złotych. Nadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. Dodatkowo w skardze zaznaczono, że skarżący jest zwolniony od obowiązku uiszczenia kosztów postępowania, gdyż działa jako kurator strony (art. 239 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Odpowiadając na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J. wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przyznanie wynagrodzenia przedstawicielowi osoby nieobecnej wyznaczonemu przez sąd w trybie art. 34 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest kwalifikowane w orzecznictwie sądowym jako akt z zakresu administracji publicznej, o jakim w mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.), a więc taki, który podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2748/12 i I OSK 2636/12 oraz postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 1798/14 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego należy zauważyć, że zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie zaś do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Z omówionych wyżej okoliczności sprawy wynika, że aktem z zakresu administracji publicznej, który kwestionuje skarżący jest akt o odmowie przyznania mu wynagrodzenia w części przewyższającej kwotę 120 zł zawarty w piśmie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J. z dnia [...] r. nr [...]. Pismo to doręczono skarżącemu w dniu 28 kwietnia 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Zgodnie z cytowanym art. 52 § 3 p.p.s.a. skarżący – nie godząc się z ww. aktem – winien był w terminie 14 dni od otrzymania tego pisma wezwać organ powiatowy do usunięcia naruszenia prawa. Następnie, jeżeli w ocenie skarżącego wezwanie nie było skuteczne, należało wnieść skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie udzieliłby odpowiedzi na wezwanie, skarżący powinien wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżący po otrzymaniu pisma PINB z dnia [...] r. nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, ale w dniu 20 maja 2016 r. wniósł skargę do sądu administracyjnego. Wniesiona skarga jest jednak niedopuszczalna, ponieważ skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, które służyły mu przed organem właściwym w sprawie. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Na marginesie Sąd pragnie jeszcze wyjaśnić, że skarżący domagając się przyznania mu wynagrodzenia działa w postępowaniu we własnym imieniu, a nie jako kurator strony, a więc skarżący wbrew poglądowi zawartemu w skardze nie korzysta w niniejszej sprawie ze zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, o którym mowa w art. 239 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd jednak korzystając z możliwości wskazanej w art. 222 p.p.s.a. nie żądał wpisu sądowego od skargi, która podlegała odrzuceniu.