VI SA/Wa 49/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi P. Z. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego oddala skargę w całości Komisja Egzaminacyjna II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego uchwałą z dnia [...] października 2015 r. [...], na podstawie art. 78h ust. 1, ust. 9 i ust. 12 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r., poz. 615 ze zm.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), utrzymała w mocy uchwałę nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Komisji Egzaminacyjnej Nr [...] do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego w 2015 r. z siedzibą w [...] ustalającą negatywny wynik P. Z. (zwanego dalej "skarżącym") z egzaminu adwokackiego. Do wydania uchwał doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Komisja Egzaminacyjna Nr [...] do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego w 2015 r. z siedzibą w [...] powołując się na przepis art. 78 f ust. 1 Prawo o adwokaturze stwierdziła, że skarżący uzyskał wynik negatywny z egzaminu adwokackiego. W uzasadnieniu wskazano, że uzyskał on następujące oceny z poszczególnych części egzaminu: z zadania z zakresu prawa karnego, cywilnego oraz prawa gospodarczego - oceny dostateczne, a zakresu prawa administracyjnego - ocenę niedostateczną. Od powyższej uchwały skarżący wniósł odwołanie, wskazując, że jest niezadowolony z oceny niedostatecznej za rozwiązanie zadania z zakresu prawa administracyjnego. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to: a) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78h ust. 12 Prawa o adwokaturze, polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności w zakresie dotyczącym rozważenia, czy przyjęty przez skarżącego sposób rozwiązania zadania egzaminacyjnego doprowadziłby do skuteczności sporządzonego przez niego środka zaskarżenia, zgodnie z interesem reprezentowanej strony, b) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 78h ust. 12 Prawa o adwokaturze, poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, co wyraźnie wynika ze sprzeczności w uzasadnieniach ocen cząstkowych obu egzaminatorów, w szczególności w kwestiach zachowania przez skarżącego wymogów formalnych skargi oraz prawidłowości dokonanej przez skarżącego wykładni art. 139 k.p.a., c) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 78h ust. 12 Prawa o adwokaturze, polegające na sporządzeniu bardzo lakonicznego uzasadnienia oceny cząstkowej przez jednego z egzaminatorów w dniu [...] kwietnia 2015 roku, co uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do większości zarzutów w nim przedstawionych. 2) błędnych ustaleń faktycznych zawartych w uzasadnieniach ocen cząstkowych: a) z dnia [...] kwietnia 2015 roku w zakresie w jakim przyjęto, że: - skarżący błędnie oznaczył zaskarżoną decyzję jako ostateczną, a w konsekwencji, że błąd ten ma istotne znaczenie i bezpośrednio wpływa na ocenę jego pracy egzaminacyjnej, podczas gdy zaskarżona skargą decyzja była decyzją ostateczną w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, - niewymienienie przez skarżącego w załącznikach skargi dowodu uiszczenia wpisu sądowego stanowi uchybienie jego pracy, podczas gdy z treści zadania egzaminacyjnego wprost wynika, iż zdający nie miał obowiązku wykazywania faktu jego uiszczenia, - powołanie się przez skarżącego w pracy egzaminacyjnej na orzecznictwo sądowe z roku 1989 i 1998 stanowi uchybienie jego pracy, podczas gdy poglądy wyrażone w tych orzeczeniach pozostają w dalszym ciągu aktualne, - brak zamieszczenia przez skarżącego w pracy egzaminacyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma wpływ na ocenę jego pracy, podczas gdy w latach ubiegłych zamieszczenie w skardze tego rodzaju wniosku nie było wymagane, lecz określano je jako dodatkowy walor pracy, - skarżący zarzucone naruszenie przepisu art. 139 k.p.a. starał się omówić w sposób pobieżny, podczas gdy skarżący w sposób w pełni wystarczający wyjaśnił na czym polegało zarzucone naruszenie oraz że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, - z uwagi na to, że zarzuty skargi zostały ograniczone tylko do jednego (art. 139 k.p.a.) merytoryczna argumentacja skargi była niepełna oraz że podstawa wniesienia skargi i domaganie się uchylenia zaskarżonej decyzji o co wnioskował zdający, nie została uzasadniona w stopniu pozwalającym na aprobatę i nie stanowiła działania w interesie reprezentowanej przez skarżącego strony, podczas gdy skarżący w sposób należyty wyjaśnił na czym polegało zarzucone przez niego naruszenie oraz że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, a sporządzona przez niego skarga prowadziłaby przynajmniej do uchylenia zaskarżonej decyzji organu II instancji, - istotą problemu zadania egzaminacyjnego było naruszenie przepisów prawa materialnego, podczas gdy stanowiska tego egzaminator w żaden sposób nie uzasadnił, a z opisu istotnych zagadnień do zadania z zakresu prawa administracyjnego w 2015 roku wynika, że naruszenia prawa materialnego były następstwem innych naruszeń o charakterze procesowym, - praca skarżącego była zredagowana w sposób bardzo skrótowy, bez pełnego uzasadnienia, podczas gdy skarżący w sposób w pełni wystarczający uzasadnił na czym polegało zarzucone przez niego naruszenie oraz że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, - praca egzaminacyjna skarżącego wskazuje na brak umiejętności stosowania przez niego prawa administracyjnego, podczas gdy sporządzona przez skarżącego skarga była całkowicie poprawna pod względem formalnym, skarżący wskazał podstawę prawną wniesienia oraz żądania skargi, sformułował zarzut odpowiadający jej żądaniu oraz uzasadnił na czym polegało zarzucone naruszenie, które poparł orzeczeniami sądów administracyjnych oraz wykazał że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, - język prawniczy pracy skarżącego nie jest zadowalający, logiczny i spójny, podczas gdy był on całkowicie poprawny i w niczym nie odbiegający od standardów wyznaczonych w tym zakresie przez profesjonalnych pełnomocników, b) z dnia [...] kwietnia 2015 roku w zakresie w jakim przyjęto, że: - praca egzaminacyjna skarżącego nie spełniała we właściwy sposób wymogów formalnych, podczas gdy praca ta była całkowicie poprawna pod względem ich zachowania, - interpretacja przepisu art. 139 k.p.a. dokonana przez skarżącego była niewłaściwa, podczas gdy stanowiska tego egzaminator w żaden sposób nie uzasadnił, a drugi z egzaminatorów który w znacznie szerszym zakresie odniósł się do pracy egzaminacyjnej skarżącego nie zgłosił żadnych zastrzeżeń odnośnie poprawności przedstawionej przez skarżącego wykładni art. 139 k.p.a., - brak zamieszczenia przez skarżącego w pracy egzaminacyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi uchybienie jego pracy, podczas gdy w latach ubiegłych zamieszczenie w skardze tego rodzaju wniosku nie było wymagane, lecz określano je jako dodatkowy walor pracy, - język i styl pracy skarżącego budzi zastrzeżenia, podczas gdy był on całkowicie poprawny i odpowiadający standardom wyznaczonym w tym zakresie przez profesjonalnych pełnomocników, - uzasadnienie skargi nie jest przekonywujące, podczas gdy w sposób jasny, przejrzysty i logicznie spójny wskazywało ono na to z jakich powodów skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji organu II instancji, - staranność pracy skarżącego była niedostateczna, podczas gdy spełniała ona wszystkie wymogi określone treścią art. 78e ust. 2 Prawa o adwokaturze". Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i orzeczenie co do istoty sprawy tj. ustalenie oceny skarżącego z czwartej części egzaminu adwokackiego na ocenę pozytywną a w konsekwencji również ustalenie, że skarżący uzyskał pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego. Komisja Egzaminacyjna II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości rozpoznając odwołanie wskazała na obowiązujący stan prawny z punktu widzenia zakresu orzekania przez Komisję II stopnia. Podkreśliła, że zgodnie z art. 78 d ust. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze, egzamin adwokacki polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej do egzaminu adwokackiego do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego oceny niedostatecznej z zakresu prawa administracyjnego, Komisja wskazała na wyniki i oceny wystawione przez egzaminatorów za prace z zakresu prawa administracyjnego. Komisja podkreśliła, iż wymogi formalne skargi zostały zachowane. W skardze prawidłowo oznaczono strony, sąd i ich adresy, pełnomocnika i adres kancelarii, termin, tryb zaskarżenia. Prawidłowo też oznaczono przedmiot zaskarżenia. Wskazano osnowę skargi (zarzut i wnioski) i jej uzasadnienie. Prawidłowo oznaczono pełnomocnictwo oraz podpis pod skargą a także załączniki. Komisja uznała za trafne stanowisko skarżącego, który nie miał ani obowiązku obliczenia wpisu od skargi ani załączenia dowodu jego uiszczenia. Powyższe dwa uchybienia egzaminatorów, w szczególności pierwsze dotyczące ostateczności decyzji nie mają żadnego znaczenia i wpływu na ostateczną ocenę egzaminu. Komisja przyjęła, że skarga została sporządzona prawidłowo pod względem formalnym. Natomiast zarzuty odwołania kwestionujące powyższe jej wady jako uchybienia są trafne. W ocenie Komisji, trafnie wskazali egzaminatorzy, że prawidłowo zastosowano art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a brak podstawy prawnej zarzutów skargi (art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), brak też wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a więc brak też podstawy prawnej w tym zakresie, to jest art. 61 § 2 pkt 1 ewentualnie art. 61 § 3 p.p.s.a. Podano podstawę prawną wniosku o zasądzenie - powinno być zwrotu - kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia prawa a nie "o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych". Organ zgodził się z egzaminatorami, że w skardze podniesiono tylko jeden i to nie w pełni sformułowany zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. Z jego treści "naruszenie art. 139 k.p.a. (...) polegające na wydaniu decyzji na niekorzyść strony odwołującej się pomimo braku ku temu podstaw oraz braku uzasadnienia przy czym uzasadnienia decyzji wydanej przez organ I instancji za rażąco naruszającą prawo", nie wynika, czy skarżący rozumie tę instytucję prawną. Co więcej takiej wiedzy nie daje też uzasadnienie skargi, w którym skarżący ponownie podkreśla lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. W ocenie Komisji, dla zakwestionowania wadliwości, lakoniczności, braku wymaganych przez prawo elementów uzasadnienia istnieje stosowny przepis, który należało wykorzystać w skardze, a tego w zarzutach i ich uzasadnieniu brak. Skarżący konstruując zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. nie podniósł, że organ odwoławczy dokonał błędnej oceny co do rażącego naruszenia prawa, tj. art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Błędna ocena rażącego naruszenia prawa, tj. wspomnianego art. 27 ust. 1 ustawy, a lakoniczne, brzmienie uzasadnienia decyzji czy jego brak to nie to samo. Organowi I instancji należało postawić zarzut naruszenia tego przepisu przez jego niewłaściwe zastosowanie. Chybiony jest w tym zakresie zarzut odwołania, jakoby skarżący w sposób w pełni wystarczający wyjaśnił na czym polegało zarzucane naruszenie oraz, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przecież w skardze na ten wpływ nie podniesiono żadnej okoliczności, nawet nie wspomniano, że gdyby nie naruszenie tego przepisu i art. 27 ust. 1 to rozstrzygnięcie organu odwoławczego byłoby inne. Oznacza to, że skarżący nie rozumie tej instytucji prawnej. To, że skarżący napisał, że organ "wydał decyzję mniej korzystną, aniżeli ta, która została wydana w I instancji" nie jest załatwieniem tego problemu. Decyzja organu odwoławczego była dla strony niekorzystana, a nie mniej korzystna. To określenie nie jest określeniem z języka prawnego i prawniczego. Zasadnie w ocenie Komisji zwrócili też egzaminatorzy uwagę, że w skardze brak podniesienia zarzutów naruszenia: a) przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to: - art. 7, 77 § 1, art. 80, 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie sprawy zakresu sprawności urządzeń sanitarnych oraz postrzeganie wymagań higieny osobistej przez K. S.; - 10 § 1 k.p.a. przez niezapewnienie stronie czynnego udział w czynności przesłuchania świadka bez wskazania, że podjęcie tej czynności bez udziału strony było konieczne ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną stratę materialną, a także naruszenie go przez organ odwoławczy przez niewyznaczenie stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego; - art 15 k.p.a. przez przyjęcie przez organ odwoławczy nowych dodatkowych ustaleń stanu faktycznego i rozpoznanie sprawy w innym zakresie i w dodatku z innej podstawy prawnej (art 27 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.); - 79 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o przesłuchaniu świadka (A. K.), wykorzystanych do dokonania ustaleń faktycznych; b) naruszenia przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy to jest art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej przez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył treść art. 27 ust. 1 ustawy ale bez kontekstu i z zamiarem podniesienia, że organ ten przepis naruszył. Wbrew zarzutom odwołania egzaminatorzy nie napisali, że "istotą problemu zadania egzaminacyjnego było naruszenie prawa materialnego" a tylko zwrócili uwagę na brak zarzutów co do naruszenia art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Tego uchybienia nie musieli tym samym uzasadniać gdyż wynikało ono z treści skargi i opisu istotnych zagadnień. Trafnie podnieśli egzaminatorzy, że praca z prawa administracyjnego skarżącego wskazuje na brak umiejętności stosowania przez niego prawa administracyjnego. Jeżeli bowiem zważy się, że zgodnie z opisem, nota bene określającym i wskazującym na uchybienia organów, - tych naruszeń prawa można było podnieść aż sześć, a skarżący dostrzegł tylko jeden i to niepoprawnie, niekompletnie sformułowany to taka ocena egzaminatorów nie narusza ani art. 7, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 h ust. 12 ustawy - Prawo o adwokaturze, ani tym bardziej art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 78 h ust. 12 ustawy - Prawo o adwokaturze. Ocenę pozytywną może uzyskać tylko takie rozwiązanie zadania, które jest poprawne pod względem formalnym, materialnoprawnym i uwzględnia interes strony reprezentowanej przez zdającego. Brak jest podstaw prawnych, do przyjęcia, że ocena egzaminu z części pierwszej do czwartej powinna wynikać z ocen cząstkowych wystawionych przez egzaminatorów odrębnie za spełnienie przez zaproponowane rozwiązanie zadania poszczególnych kryteriów. W ocenie Komisji, wbrew zarzutom odwołania nie było wystarczające tylko sporządzenie formalnie poprawnej skargi z zawarciem tylko jednego częściowo poprawnego oraz dwu z trzech (a nawet czterech) możliwych wniosków, bo nie świadczy to o spełnieniu wymogu wykazania się należytym przygotowaniem do samodzielnego wykonywania zawodu adwokata. Skoro uzasadnienie skargi opierało się tylko na kwestii naruszenia art. 139 k.p.a., a przytoczenie wyroku NSA wskazującego na obowiązek organu wykazania powodów, dla których przyjął, że rozstrzygnięcie na niekorzyść jest dopuszczalne, to niewątpliwie było ono, jak wskazali egzaminatorzy skrótowe, nieprzekonujące. Chybiony jest zarzut odwołania by egzaminator wytknął skarżącemu brak wydania wyroków, na które powołał się w uzasadnieniu skargi. Egzaminator w tej mierze nie zawarł żadnej oceny, tym bardziej negatywnej. Przytoczył tylko daty ich wydania. Niewątpliwie trafnie egzaminatorzy wytknęli skardze sporządzonej przez skarżącego brak wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należało, rozważając jego postawienie i zwrócić uwagę na rodzaj rozstrzygnięcia organu odwoławczego i skutki jakie ono wywołało dla reprezentowanej strony. Tu skarżącemu zabrakło i wiedzy i doświadczenia. W ocenie Komisji, zasadnie podnieśli egzaminatorzy, że ograniczenie się tylko do jednego, niepełnego zarzutu naruszenia prawa, przy braku tak pozostałych zarzutów, jak i wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przy braku w argumentacji uzasadnienia, nie zabezpieczało w dostatecznym stopniu interesów reprezentowanej strony. To powodowało, że wprawdzie skarga byłaby rozpoznana przez sąd, ale ten wykorzystując uprawnienie z art. 134 § 1 p.p.s.a. musiałby podnieść inne naruszenia prawa. Taka sytuacja oznacza, że praca nie spełniała wymogów z art. 78d ust. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze, tzn. nie wykazywała by skarżący był przygotowany prawniczo do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata. Oceny tej nie zmieniało to, że egzaminatorzy w sposób wadliwy przypisali pracy dwa uchybienia. Są to bowiem uwagi nieistotne, mimo że jednej z nich egzaminator przydał cechę istotności. Egzaminatorzy w tym kryterium podnieśli, że język i styl pracy budzą zastrzeżenia. Uzasadnienie skrótowe i nieprzekonywujące. Staranność pracy niedostateczna. Język prawniczy niezadowalający. Są to - wobec zarzutu odwołania uwagi trafne. Sposób sformułowania zarzutu nieprofesjonalny, a więc nie zgodny ze sztuką prawniczą, mimo, że podano wpływ naruszeń na wynik sprawy ale nie wskazano postaci naruszenia prawa. Brak wniosku co do losów poprzedzającej zaskarżoną decyzję świadczy, o brakach w zakresie staranności. Błędy języka prawniczego występują choćby w zakresie wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, brak części historycznej uzasadnienia to element braku staranności i stylu pracy. Brak wskazania, że podpis pod skargą pełnomocnika jest podpisem własnoręcznym to także niestaranność. Zatem, argumentacja odwołania w tym zakresie nie zasługiwała na uwzględnienie. Reasumując zarzuty odwołania nie są zasadne, a egzaminatorzy trafnie postawili pracy skarżącego z prawa administracyjnego oceny niedostateczne. W ocenie Komisji, skoro odwołanie od oceny z zadania z prawa administracyjnego okazało się niezasadne, to skarżący nie uzyskał pozytywnego wyniku z egzaminu adwokackiego, albowiem z jednej części egzaminu adwokackiego uzyskał on ocenę negatywną. Od uchwały komisji egzaminacyjnej II stopnia z dnia [...] października 2015 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Uchwale tej zarzucił naruszenie: 1) art. 8 i 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego, w zw. z art. 78h ust. 12 Prawa o adwokaturze, polegające na nieustosunkowaniu się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, dotyczących: a) naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to: - art. 80 k.p.a. w zw. art. 78h ust. 12 Prawa o adwokaturze poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, co wyraźnie wynika ze sprzeczności w uzasadnieniach ocen cząstkowych obu egzaminatorów, w szczególności w kwestiach zachowania przez skarżącego wymogów formalnych skargi oraz prawidłowości dokonanej przez skarżącego wykładni art. 139 k.p.a., - art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 78h ust. 12 Prawa o adwokaturze, polegające na sporządzeniu bardzo lakonicznego uzasadnienia oceny cząstkowej przez jednego z egzaminatorów w dniu [...] kwietnia 2015 roku, co uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do większości zarzutów w nim przedstawionych, - art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78h ust. 12 Prawa o adwokaturze, polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności w zakresie dotyczącym rozważenia, czy przyjęty przez skarżącego sposób rozwiązania zadania egzaminacyjnego doprowadziłby do skuteczności sporządzonego przez niego środka zaskarżenia zgodnie z interesem reprezentowanej strony, b) błędnych ustaleń faktycznych zawartych w uzasadnieniu oceny cząstkowej z dnia [...] kwietnia 2015 roku w zakresie w jakim przyjęto, że: - brak zamieszczenia przez skarżącego w pracy egzaminacyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma wpływ na ocenę jego pracy, podczas gdy w latach ubiegłych zamieszczenie w skardze tego rodzaju wniosku nie było wymagane, lecz określano je jako dodatkowy walor pracy, - skarżący zarzucone naruszenie przepisu art. 139 k.p.a. starał się omówić w sposób pobieżny, podczas gdy skarżący w sposób w pełni wystarczający wyjaśnił na czym polegało zarzucone naruszenie oraz że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, - z uwagi na to, iż zarzuty skargi zostały ograniczone tylko do jednego (art. 139 k.p.a.) merytoryczna argumentacja skargi była niepełna oraz że podstawa wniesienia skargi i domaganie się uchylenia zaskarżonej decyzji o co wnioskował zdający, nie została uzasadniona w stopniu pozwalającym na aprobatę i nie stanowiła działania w interesie reprezentowanej przez skarżącego strony, podczas gdy skarżący w sposób należyty wyjaśnił na czym polegało zarzucone przez niego naruszenie oraz, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, a sporządzona przez niego skarga prowadziłaby przynajmniej do uchylenia zaskarżonej decyzji organu II instancji, - praca egzaminacyjna skarżącego wskazuje na brak umiejętności stosowania przez niego prawa administracyjnego, podczas gdy sporządzona przez skarżącego skarga była całkowicie poprawna pod względem formalnym, skarżący wskazał podstawę prawną wniesienia oraz żądania skargi, sformułował zarzut odpowiadający jej żądaniu oraz uzasadnił na czym polegało zarzucone naruszenie, które poparł orzeczeniami sądów administracyjnych oraz wykazał, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, - język prawniczy pracy skarżącego nie jest zadowalający, logiczny i spójny, podczas gdy był on całkowicie poprawny i w niczym nie odbiegający od standardów wyznaczonych w tym zakresie przez profesjonalnych pełnomocników, c) błędnych ustaleń faktycznych zawartych w uzasadnieniu oceny cząstkowej z dnia [...] kwietnia 2015 roku w zakresie w jakim przyjęto, że: - interpretacja przepisu art. 139 k.p.a. dokonana przez skarżącego była niewłaściwa, podczas gdy stanowiska tego egzaminator w żaden sposób nie uzasadnił, a drugi z egzaminatorów który w znacznie szerszym zakresie odniósł się do pracy egzaminacyjnej skarżącego nie zgłosił żadnych zastrzeżeń odnośnie poprawności przedstawionej przez skarżącego wykładni art. 139 k.p.a., - brak zamieszczenia przez skarżącego w pracy egzaminacyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi uchybienie jego pracy, podczas gdy w latach ubiegłych zamieszczenie w skardze tego rodzaju wniosku nie było wymagane, lecz określano je jako dodatkowy walor pracy; 2) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78h ust. 12 Prawa o adwokaturze, poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, w zakresie w którym przyjęto, że: - egzaminatorzy oceniający pracę skarżącego wskazali, że podniósł on nie w pełni sformułowany zarzut naruszenia art. 139 k.p.a., - z treści zarzutu sformułowanego przez skarżącego oraz uzasadnienia skargi nie wynika, czy rozumie on instytucję prawną uregulowaną w art. 139 k.p.a., - konstruując zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. skarżący nie podniósł, że organ odwoławczy dokonał błędnej oceny co do rażącego naruszenia prawa, tj. art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, - uzasadnienie pracy egzaminacyjnej skarżącego zostało ograniczone do kwestii lakoniczności uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, - skarżący na wpływ naruszenia art. 139 k.p.a. na wynik sprawy nie podniósł żadnej okoliczności, - sąd rozpoznający sporządzoną przez skarżącego skargę musiałby skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 134 § 1 p.p.s.a. i podnieść inne naruszenia prawa, - egzaminatorzy oceniający pracę egzaminacyjną skarżącego wytknęli jej brak podstawy prawnej zarzutów skargi (art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), - egzaminator sporządzający uzasadnienie oceny cząstkowej z dnia [...] kwietnia 2015 roku wskazywał, że prawidłowo zastosowano art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., - egzaminatorzy nie napisali, że istotą problemu zadania egzaminacyjnego było naruszenie prawa materialnego, - o niestaranności i złym stylu pracy egzaminacyjnej skarżącego świadczy brak części historycznej uzasadnienia, - o niestaranności pracy egzaminacyjnej skarżącego świadczy brak wskazania, że podpis pod skargą pełnomocnika jest podpisem własnoręcznym, - o błędach w zakresie języka prawniczego pracy egzaminacyjnej skarżącego świadczy sformułowany przez niego wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, - o brakach w zakresie staranności świadczy brak wniosku co do losów poprzedzającej zaskarżoną decyzję.  W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona uchwała nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem skargi jest uchwała Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r., którą organ ten utrzymał w mocy uchwałę nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Komisji Egzaminacyjnej Nr [...] do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego w 2015 r. z siedzibą w [...] ustalającą negatywny wynik skarżącego z egzaminu adwokackiego. W obszernej skardze skarżący podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania a to art. 8 i 11 k.p.a. w zw. z art.78h ust. 12 Prawa o adwokaturze polegające na nieustosunkowaniu się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu a także naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78h ust. 12 Prawa o adwokaturze poprzez dokonanie szeregu błędnych ustaleń faktycznych w zakresie wskazanym w skardze. Sąd nie podzielił słuszności powyższych zarzutów. Komisja Egzaminacyjna II stopnia rozpatrując odwołanie skarżącego miała na uwadze treść przepisu art. 78a) ust. 1 Prawa o adwokaturze, zgodnie z którym egzamin adwokacki polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej do egzaminu adwokackiego do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata. Z tego względu prace skarżącego z poszczególnych dziedzin prawa polegające na przygotowaniu środka zaskarżenia winny reprezentować wysoki poziom niezależnie od możliwości procesowych Sądu, rozpatrującego daną apelację czy też skargę. Sąd stwierdza, że Komisja Egzaminacyjna II stopnia, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały szczegółowo zapoznała się z treścią pracy z zakresu prawa administracyjnego. Mając na uwadze zarzuty odwołania organ dokonał analizy zadania egzaminacyjnego pod kątem kryteriów zawartych w art. 78e ust. 2 Prawa o adwokaturze. O obiektywiźmie tej oceny świadczy fakt, że Komisja dostrzegła pozytywne elementy w pracy skarżącego, podzielając tym samym część zarzutów, podniesionych w odwołaniu i krytycznie odniosła się w tym zakresie do ocen formułowanych przez egzaminatorów. Niemniej jednak organ dostrzegł szereg wad w pracy skarżącego, szczegółowo opisanych na k. 7-17 uzasadnienia uchwały, które nie pozwalały na podwyższenie oceny z tej części egzaminu adwokackiego. Komisja odniosła się szczegółowo do konkretnych stwierdzonych przez nią uchybień i merytorycznie omówiła wszystkie błędy rzutujące na podjęte rozstrzygnięcie. Sąd podzielił ogólną ocenę Komisji, że powołanie przez skarżącego tyko jednego zarzutu w sporządzonej przez niego skardze przy braku podniesienia innych zarzutów w zakresie naruszenia prawa procesowego jak i prawa materialnego w dostatecznym stopniu nie zabezpieczało interesów reprezentowanej strony. Analogicznie należy odnieść się do faktu, że skarżący w swojej pracy nie zawarł wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że egzaminatorzy jak i Komisja Egzaminacyjna II stopnia dokonała nie swobodnej, ale dowolnej oceny materiału dowodowego. Analiza uzasadnienia zaskarżonej uchwały wskazuje na to, że organ precyzyjnie i w oparciu o konkretne normy prawne wykazał błędność poszczególnych zapisów i całości pracy skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt II GSK 2333/11 stwierdził, że nie narusza normy art. 107 § 3 k.p.a. nieodniesienie się do wszystkich argumentów odwołania, jeżeli wskazane i objaśnione przez organ w uzasadnieniu decyzji okoliczności przesądzają o trafności decyzji. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i z tego względu należy uznać za nieuprawnione podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego skarżącego, albowiem uznał, że nie ma on znaczenia w sprawie. Z tych wszystkich względów wobec niezasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.