II GZ 400/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H.K. i B.Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 561/16 w zakresie odrzucenia skargi B.Ł. w sprawie ze skargi H.K. i B.Ł. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 561/16 na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę B.Ł. w sprawie ze skargi H.K.-Ł. i B.Ł. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez złożenie podpisanej przez skarżącego skargi i jej 9 odpisów, które zostały mu przesłane przy piśmie sądowym z dnia 22 kwietnia 2016 r. W piśmie poinformowano skarżącego, że podpis złożony pod skargą jest skanem, a nie oryginałem podpisu. Wezwanie doręczono skarżącemu 12 maja 2016 r., wraz z pouczeniem o skutkach zaniechania jego wykonania. W odpowiedzi skarżący przesłał do Sądu niepodpisaną kserokopię skargi z 6 lutego 2016 r., i 9 odpisów skargi z 6 lutego 2016 r. podpisanych przez skarżącą. Skoro skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi, podlegała ona odrzuceniu. W zażaleniu skarżący zaskarżyli powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. W jego uzasadnieniu skarżący podniósł, że w odpowiedzi na wezwanie o usuniecie braku formalnego skargi przesłał do Sądu własnoręcznie podpisaną kserokopię skargi wraz z 9 odpisami tej skargi podpisanymi również przez skarżącą. Wykonał zatem obowiązek nałożony zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2016 r., czego dowód znajduje się na k. 30 i 31 akt sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z poglądem wyrażonym w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 (opubl. w: ONSAiWSA z 2014 r. nr 3, poz. 39) niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. W rozpoznawanej sprawie, w terminie zakreślonym przez Sąd, nie uzupełniono braku formalnego skargi poprzez złożenie podpisanej przez skarżącego skargi i jej odpisów. Z akt sprawy, co trafnie stwierdził Sąd I instancji wynika, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 maja 2016 r. (k. 29 akt sądowych – zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki). W odpowiedzi na to wezwanie skarżący przy piśmie z dnia 13 maja 2016 r. nadesłał do Sądu niepodpisaną kserokopię skargi z dnia 6 lutego 2016 r., i 9 odpisów tej skargi podpisanych przez skarżącą. W zaistniałej sytuacji, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., której braku formalnego strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Za bezpodstawne należało uznać też twierdzenie skarżącego wyrażone w zażaleniu, że na k. 30 i 31 akt sądowych znajdują się dowody usunięcia braku formalnego skargi. Na k. 31 akt sądowych znajduje się bowiem podpisane przez skarżącego pismo przewodnie z dnia 13 maja 2016 r., stanowiące odpowiedź na wezwanie doręczone mu 12 maja 2016 r., a na k. 31 akt sądowych znajduje się z kolei podpisane przez skarżących zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.