II GZ 1338/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Po 293/16 w zakresie pozostawienia skargi bez rozpatrzenia w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w P. na orzeczenie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania Postanowieniem z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Po 293/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pozostawił bez rozpatrzenia skargę W. Sp. z o.o. w P. na orzeczenie Zarządu Województwa W. z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że pismem z dnia 27 kwietnia 2016 roku Urząd Marszałkowski Województwa W., w odpowiedzi na wezwanie Sądu do nadesłania zwrotnego potwierdzenia doręczenia stronie zaskarżonego orzeczenia wyjaśnił, że orzeczenie Komisji Odwoławczej z dnia 8 marca 2016 roku zostało przesłane do W. spółka z o.o. w P. dnia 14 marca 2016 roku. Adresat nie podjął przesyłki mimo dwukrotnego awizowania. Przesyłka została zwrócona do nadawcy 4 kwietnia 2016 roku. Prezes W. spółka z o.o. podjął pismo osobiście z Urzędu Marszałkowskiego Województwa W. w dniu 19 kwietnia 2016 roku. Na potwierdzenie przedstawionych okoliczności przesłano kserokopię koperty zawierającej przedmiotowe orzeczenie z potwierdzeniem odbioru oraz kserokopię pisma z adnotacją odręczną Prezesa Zarządu W. potwierdzającą odbiór orzeczenia Komisji Odwoławczej z dnia 8 marca 2016 roku. Sąd I instancji stwierdził, że przesyłka z orzeczeniem Komisji Odwoławczej z dnia 8 marca 2016 roku, mimo jej awizowania, nie została podjęta przez skarżącą. W takiej sytuacji należało przyjąć, że doręczenie przesyłki z orzeczeniem Komisji Odwoławczej nastąpiło zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) tj. z upływem 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki, które miało miejsce dniu 16 marca 2016 roku. Wobec braku skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do tutejszego Sądu, należało przyjąć, że przedmiotowa skarga (wniesiona pismem z dnia 20 kwietnia 2016 roku) została złożona z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 61 ust 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 217). Wobec powyższego, Sąd I instancji działając na podstawie art. 61 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020, pozostawił skargę bez rozpatrzenia, jako złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła W. Sp. z o.o. wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 87 § 3 i 4 w zw. z art. 86 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), poprzez ich niezastosowanie i pozostawienie skargi bez rozpoznania, bez rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż wskazywane w zażaleniu. Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 w przypadku negatywnej ponownej oceny projektu wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji (rozstrzygnięcia). Dopiero po prawidłowym doręczeniu rozstrzygnięcia zaczyna biec termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wobec tego, w pierwszej kolejności wymagało zbadania, czy rozstrzygnięcie Zarządu Województwa W. z dnia 8 marca 2016 r. zostało prawidłowo doręczone skarżącej spółce. Należy wskazać, że zgodnie z art. 67 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. do procedury odwoławczej co do zasady nie stosuje się przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, jednakże zgodnie z tym przepisem, stosuje się do tej procedury uregulowania zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego dotyczące między innymi doręczeń i obliczania terminów. Dlatego też, aby móc uznać, że doszło do doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.a. (doręczenie zastępcze), jak w rozpoznawanej sprawie przyjął Sąd Instancji, konieczne jest prawidłowe dokonanie wszystkich czynności przewidzianych w tym przepisie, tzn. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a.: - pozostawienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, w przypadku niepodjęcia w powyższym terminie przesyłki – pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu awizowania, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Aby więc mówić o prawidłowym (skutecznym) doręczeniu zastępczym dokonanym w trybie art. 44 k.p.a., muszą zostać spełnione wszystkie powyższe warunki. W razie niedopełnienia jednej z tych czynności przez operatora pocztowego niemożliwe jest stwierdzenie, że decyzja została doręczona prawidłowo. Przepis art. 44 k.p.a. jest regulacją wyjątkową, stąd też powinien być wykładany oraz stosowany ściśle. Jak wynika z akt sprawy (k. 143 akt administracyjnych), orzeczenie z dnia 8 marca 2016 r. zostało przez Urząd Marszałkowski Województwa W. przesłane na adres skarżącej spółki. W dniu 16 marca 2016 r., co wynika z adnotacji na kopercie, pozostawiono awizo o przesyłce. Sąd I instancji przyjął, że dokonano również pozostawienia powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki i wobec tego stwierdził, że rozstrzygnięcie zostało skutecznie doręczone w terminie 14 dni od pozostawienia pierwszego awiza w dniu 16 marca 2016 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego warunki do uznania za skutecznie doręczonego rozstrzygnięcia Zarządu Województw W., wynikające z art. 44 k.p.a, nie zostały jednak spełnione. Z przesłanej do Sądu, przez Urząd Marszałkowski Województwa W. kserokopii koperty zawierającej zaskarżone orzeczenie nie wynika, aby pracownik poczty pozostawił powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki. Wobec tego należy przyjąć, że nie zostały dopełnione wszystkie warunki, dla skorzystania z procedury tzw. doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 44 § 4 k.p.a. Nie dopełniono bowiem obowiązku wynikającego z § 3 art. 44 k.p.a., zgodnie z którym w przypadku niepodjęcia przesyłki po pozostawieniu zawiadomienia, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru. Sąd I instancji oparł swoje twierdzenia na oświadczeniu organu zawartym w piśmie z dnia 27 kwietnia 2016 r., w którym organ stwierdził, że "adresat nie podjął przesyłki mimo dwukrotnego awizowania", jednakże stwierdzenie to nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy – jak to zostało powyżej przedstawione, z kserokopii koperty zawierającej zaskarżone orzeczenie nie wynika, aby dwukrotnie pozostawiono zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki. To powoduje, że nie zostały spełnione warunki, aby można było uznać rozstrzygnięcie Zarządu Województwa W/ z dnia 8 marca 2016 r. za skutecznie doręczone w dniu 30 marca 2016 r., w trybie art. 44 k.p.a., jak przyjął to Sąd I instancji. Błędy operatora pocztowego przy zastosowaniu instytucji tzw. doręczenia zastępczego nie mogą wywierać negatywnych skutków dla adresata przesyłki. Wobec tego Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę będzie zobowiązany do zbadania czy przy wnoszeniu skargi został uchybiony termin do jej wniesienia mając na uwadze, że z pisma Urzędu Marszałkowskiego z dnia 27 kwietnia 2016 r. znajdującego się w aktach sądowoadministracyjnych – karta 143, wynika, iż Prezes Zarządu W. Sp. z o.o. podjął pismo osobiście z Urzędu Marszałkowskiego Województwa w dniu 19 kwietnia 2016 r. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.