I GZ 19/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A.] S.A. w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 1813/15 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi [A.] S.A. w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt. III SA/Lu 1813/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną [A.] S.A. w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa), Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 7 września 2016 r. wezwano spółkę do uzupełnienia braków jej skargi kasacyjnej, w tym do złożenia 2 egzemplarzy wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie doręczono w dniu 13 września 2016 r. W terminie otwartym do uzupełnienia braków skarżąca złożyła jeden egzemplarz wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Sąd I instancji uznał, że takiego zachowania nie można uznać za skuteczne usunięcie braków formalnych skargi kasacyjnej. WSA wywiódł, że zgodnie z art. 47 § 1 ppsa, do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Obowiązek ten dotyczy wszystkich pism procesowych, a więc również skargi kasacyjnej. Pełnomocnik skarżącej składając tylko jeden egzemplarz pisma zawierającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, nie uzupełnił skutecznie braków skargi kasacyjnej, pomimo wezwania sądu. Jednoznaczna treść art. 47 ppsa, oraz art. 177a tej ustawy, ustanawiającego sankcję nieusunięcia braków formalnych w postaci skargi kasacyjnej nie pozwala, zdaniem WSA, na inną ocenę zaistniałej w sprawie sytuacji. Sąd podkreślił też fakt, że skargę kasacyjną wnosił pełnomocnik profesjonalny, a w wezwaniu wyraźnie wskazano na konieczność złożenia pisma w dwóch egzemplarzach. Błąd pełnomocnika nie mógł więc zostać uznany za usprawiedliwiony. Zażalenie na to postanowienie wniosła spółka wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania po zobowiązaniu Sądu I instancji do wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych w postaci przedłożenia odpisu wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie dla strony przeciwnej. W zażaleniu wskazano, że wydając zaskarżone postanowienie Sąd uchybił przepisom procedury, albowiem, z uwagi na treść art. 47 § 1 ppsa, należało ponownie wezwać skarżącego do przedłożenia odpisu oświadczenia o rozpoznaniu skargi kasacyjnej na rozprawie. Strona składając skargę kasacyjną rzeczywiście uchybiła art. 176 § 2 ppsa nie zawierając w niej wniosku o rozpoznanie skargi na rozprawie bądź też zrzeczenia się rozprawy, a składając takie oświadczenie uchybiła art. 47 § 1 ppsa co w zw. z art. 177a ppsa winno skutkować dalszym wezwaniem Sądu do złożenia odpisu oświadczenia. Spółka stanęła na stanowisku, że brak formalny w postaci złożenia oświadczenia został uzupełniony, jednakże z nowym brakiem w postaci niedołączenia odpisu oświadczenia dla drugiej strony. Po złożeniu oświadczenia winien był ponownie wezwać skarżącego do uzupełnienia powstałego w ten sposób braku formalnego w postaci doręczenia odpisu wniosku o rozpoznaniu skargi na rozprawie. To nie miało miejsca, a skutkiem tego było wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu. Według art. 176 § 1 ppsa skarga kasacyjna powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ponadto skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, o czym stanowi art. 176 § 2 ppsa. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 177a ppsa). W niniejszej sprawie złożona od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 1813/15, skarga kasacyjna nie zawierała wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Z akt sprawy wynika również, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału WSA z dnia 7 września 2016 r. spółka została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej m. in. poprzez "złożenie wniosku (w 2 egz.) o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy (art. 176 § 2 ppsa)" (karta 152). Wezwanie to zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 13 września 2016 r., o czym świadczy znajdujące się w aktach potwierdzenie odbioru (karta 153). W terminie otwartym do uzupełnienia braku spółka złożyła wniosek o rozpoznanie sprawy ze skargi kasacyjnej na rozprawie w jednym egzemplarzu. Wyżej opisane okoliczności nie są w sprawie sporne. W zażaleniu spółka przyznaje też, że składając wymagane oświadczenie w 1 egzemplarzu uchybiła art. 47 § 1 ppsa co jednak – w jej ocenie - w związku z treścią z art. 177a ppsa winno skutkować dalszym wezwaniem Sądu do złożenia odpisu oświadczenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska. Sąd I instancji prawidłowo wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy w dwóch egzemplarzach, natomiast wykonanie tego wezwania było niewłaściwe. Skutkiem niewykonania w terminie lub nieprawidłowego wykonania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej jest jej odrzucenie, nie natomiast, jak sugeruje wnoszący zażalenie, ponowne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. W niniejszej sprawie wezwanie było precyzyjne i zostało skierowane do zawodowego pełnomocnika. Z uwagi na powyższe Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 ppsa. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ppsa orzekł jak w sentencji.