II GSK 5493/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Sp. z o.o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 3129/15 w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w Z. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, aktywacji i napraw tachografów cyfrowych 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar o numerze [...] z dnia [...] lipca 2015 r.; 3. zasądza od Prezesa Głównego Urzędu Miar na rzecz [A.] Sp. z o.o. w Z. 1330 (tysiąc trzysta trzydzieści) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3129/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. w Z. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Organ I instancji wszczął postępowanie na podstawie pisma Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2014 r., w którym ustalono, że technicy warsztatu zatrudnieni w [...] Sp. z o.o. w Z.: D. W. i M. R. wykonywali w dniu maja 2014 r. czynności związane ze sprawdzaniem tachografów cyfrowych zainstalowanych w pojazdach marki Mercedes-Benz o numerach rejestracyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], oraz w dniu [...] maja 2014 r. w pojazdach marki Mercedes-Benz o numerach rejestracyjnych: [...] i [...]. Czynności te wykonywane były poza miejscem wskazanym w zezwoleniu Nr [...] jako miejsce prowadzenia działalności. Wskazał, że powyższe fakty zostały potwierdzone przez techników warsztatu w załączonych do protokołu oświadczeniach. Ww. technicy warsztatu wskazali ponadto, że korzystali podczas wskazanych czynności z baz drogowych nieujętych w wykazie wyposażenia pomiarowego stosowanego do sprawdzania tachografów cyfrowych przez ww. warsztat, w tym z bazy drogowej nieposiadającej ważnego świadectwa wzorcowania, zlokalizowanej na terenie siedziby M. W. sp. z o. o. i na tej bazie wyznaczali wartość współczynnika charakterystycznego pojazdu "w". Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Prezes Głównego Urzędu Miar cofnął [A.] Sp. z o.o. w Z., zezwolenie na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji, wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar w dniu [...] grudnia 2012 r., zmienione decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Zezwolenie to uprawniało spółkę do prowadzenia działalności pod adresem: ul. [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] października 2015 r. Prezes Głównego Urzędu Miar utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgromadzone w sprawie dowody wskazały, że usługa kalibracji tachografów cyfrowych we wskazanych pojazdach została przeprowadzona w dniach [...] maja 2014 r. i [...] maja 2014 r., na terenie M. W. sp. z o.o. w P., to jest poza wyraźnie wskazanym w zezwoleniu miejscem świadczenia usług przy ul. [...]. Działanie takie stanowi, w świetle art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. z 2005 r., Nr. 180, poz. 1494, ze zm.; dalej: ustawa) rażące naruszenie warunków prowadzenia warsztatu i obliguje Prezesa Głównego Urzędu Miar do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie przez [...] Sp. z o.o. warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Miar wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę. Zdaniem Sądu I instancji, organ przeanalizował zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, i ustalił, że technicy warsztatu zatrudnieni w spółce: M. R. i D. W. w dniu [...] maja 2014 r. i w dniu [...] maja 2014 r., wykonywali czynności związane ze sprawdzaniem tachografów cyfrowych, zainstalowanych w pojazdach marki Mercedes-Benz o numerach rejestracyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz [...] i [...], na terenie spółki M. W. sp. z o.o., ul. [...], w miejscowości P., poza miejscem wskazanym w zezwoleniu Nr [...] jako miejsce prowadzenia działalności. Okoliczność ta była przez nich przyznana w oświadczeniach złożonych w dniu [...] czerwca 2014 r., w trakcie czynności kontrolnych wykonanych przez pracowników Okręgowego Urzędu Miar w S., przeprowadzonych w warsztacie tachografów cyfrowych prowadzonym przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w Z.. Oświadczenia te były złożone spontanicznie i swobodnie. Wydruki dzienne z przyrządu rejestrującego, wydruki dzienne z karty kierowcy, wydruki zdarzeń i usterek z przyrządu rejestrującego wykazały, że przedmiotowe pojazdy nie przemieszczały się przed wykonaniem kalibracji, w dniach [...] maja 2014 r. i [...] maja 2014 r., pomiędzy godz. [...] i godziną wykonania czynności związanych z kalibracją. Powyższe wynika ze stanu drogomierzy oraz zapisu, że poza kartami warsztatowymi techników warsztatu, odpowiednio D. W. (czynności z dnia [...] czerwca 2014 r.) oraz M. R. (czynności z dnia [...] czerwca 2014 r.) nie była do żadnego spośród zainstalowanych w ww. pojazdach tachografów wkładana inna, niż wykonującego kalibrację, karta kierowcy lub karta warsztatowa. Wykaz zdarzeń i usterek nie wykazał także prowadzenia żadnego z ww. pojazdów bez karty kierowcy lub karty warsztatowej. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji uznał, że pomimo innych oświadczeń składanych podczas przesłuchania techników organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy. Pracownicy spółki M. W. sp. z o. o. we W., która zleciła [...] sp. z o. o. w Z. usługę kalibracji tachografów cyfrowych w ww. pojazdach faktycznie potwierdzili taki stan, i wyjaśnili, że [A.] sp. z o. o. z siedzibą w Z. zrealizowała zleconą jej usługę kalibracji tachografów samochodowych w pojazdach marki Mercedes-Benz na terenie należącym do M. W. Sp. z o.o., w Oddziale P. w P. przy ul. [...]. Przedstawiciele wskazali, że nie posiadają wiedzy, gdzie wykonano wyznaczenie wartości współczynnika charakterystycznego pojazdu "w" w ramach kalibracji wykonanych w dniach [...] i [...] maja 2014 r. Ponadto wskazali, że dotychczasową praktyką pracodawcy było, w przypadku sprawdzeń tachografów cyfrowych zainstalowanych w większej liczbie nowych pojazdów, wykonywanie tych czynności na terenie M. W. sp. z o.o. w P. Miejsce zrealizowania zleconej usługi kalibracji tachografów cyfrowych potwierdziła spółka M. W. sp. z o. o. we W. w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r., podpisanym przez Prezesa Zarządu. W ocenie Sądu I instancji organ właściwe ustalił, że wydruki z karty warsztatowej M. R. z dnia [...] maja 2014 roku nr [...] nie potwierdzają tego, że karta ta była dwukrotnie tego dnia wkładana do tachografów zainstalowanych w sprawdzanych pojazdach, co wskazuje, że czynności sprawdzenia tachografów były wykonane w jednym czasie. Ta okoliczności oraz fakt, że przed dokonaniem sprawdzenia, w tym kalibracji tachografów cyfrowych, ww. pojazdy nie przemieszczały się, jak również to, że były one wykonane sukcesywnie, jeden pojazd po drugim, na przestrzeni określonego czasu, świadczą, że czynności te zostały dokonane w jednym miejscu. Ww. pojazdy do chwili dokonania w nich sprawdzenia zainstalowanych tachografów nie przemieszczały się, co świadczy o tym, że znajdowały się one na terenie M. W. sp. z o.o. w P. przy ulicy [...]. Powyższe okoliczności korespondują też z zeznaniami świadka G. K., który nie był w stanie wskazać jednoznacznie, gdzie wykonano sprawdzenia tachografów, niemniej wyraźnie podkreślił, że praktyką w jego firmie "było nie wyjeżdżanie poza teren firmy nowymi pojazdami, natomiast sprawdzenia na terenie warsztatu [...] sp. z o. o. dotyczyły raczej pojazdów będących już w użytkowaniu". Stąd organ prawidłowo uznał za wiarygodne oświadczenia techników warsztatu Da. W. i M. R. z dnia [...] czerwca 2014 roku, że sprawdzenia tachografów w ww. pojazdach dokonali w P. przy ulicy [...], nie zaś w Z. przy [...]. W ocenie Sądu I instancji prawidłowa jest ocena Prezesa Głównego Urzędu Miar, że zebrany w sprawie materiał potwierdza zarzut posługiwania się kartami warsztatowymi poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu, w dniach [...] maja 2014 r. przez M. R. i D. W. techników warsztatu zatrudnionych w [A.] Sp. z o. o. w Z., a to zasadnie, pozwoliło uznać, że doszło do rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych i zachodzą przesłanki do cofnięcia [A.] Sp. z o. o. w Z. zezwolenia na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Zdaniem Sądu I instancji należało uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Spółka wniosła skargę kasacyjną, w której domagała się uchylenia wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, według norm prawem przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z: a) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez braki uzasadnienia prawnego rozumianego jako wyjaśnienie sensu norm prawnych mających zastosowanie w sprawie oraz wytłumaczenie, jak zarzuty wysuwane wobec skarżącej spółki w zaskarżonej decyzji w zakresie posługiwania się kartami warsztatowymi poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu wypełniają w ocenie Sądu I instancji przesłankę rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu; b) art. 11 k.p.a. - zasady przekonywania, art. 8 k.p.a. - zasady pogłębiania zaufania do organów państwa, a także art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. - przekroczenie granic swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego i zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ponieważ postępowanie jurysdykcyjne co do cofnięcia zezwolenia oraz przedstawienie przez organ oceny zgromadzonego materiału dowodowego nasuwa wnioski o niespójności i wybiórczości przeprowadzonej analizy i jej wyników, podczas gdy to na organie spoczywa obowiązek wykazania, że strona dopuściła się naruszenia i to w stopniu rażącym, 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, a to: a) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w związku z art. 13 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych poprzez błędną wykładnię przesłanki rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu, a to poprzez ocenę jako "rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu", o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, przypadku wykonania pojedynczych czynności poza miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu jako spełnienia przesłanki cofnięcia zezwolenia, podczas gdy zaniechano oceny występowania okoliczności, o której mowa w art. 13 ust. 3 cyt. ustawy, jak również zaniechano oceny, czy ewentualne naruszenie miało rzeczywiście charakter rażącego naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Skarga kasacyjna w sprawie niniejszej oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi spółki na tę decyzję. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że w rozpatrywanej sprawie doszło do rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu, o których mowa w art. 13 ust 2 pkt 3 ustawy, a w konsekwencji, że zachodzą przesłanki do cofnięcia [A.] Sp. z o.o. zezwolenia na prowadzenie warsztatu w powyżej wskazanym zakresie. W tym stanie rzeczy należy podkreślić, że dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji, zawartego w zaskarżonym wyroku, koniecznym jest odniesienie się do regulacji prawnych dotyczących przesłanek wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie warsztatu. Z regulacji zawartej w treści art. 13 ust. 1 ustawy o systemie tachografów cyfrowych wynika, że Prezes Głównego Urzędu Miar niezwłocznie wydaje decyzję o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie warsztatu, jeżeli: 1). podmiot prowadzący warsztat przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 6 ust. 5 pkt 1-3 lub pkt 5; 2). w stosunku do podmiotu prowadzącego warsztat wydano prawomocne orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie; 3). podmiot prowadzący warsztat nie usunął nieprawidłowości w wyznaczonym terminie; 4). podmiot prowadzący warsztat rażąco naruszył warunki prowadzenia warsztatu. Natomiast stosownie do treści art. 13 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy rażącym naruszeniem warunków prowadzenia warsztatu jest między innymi posługiwanie się kartą warsztatową niezgodnie z zakresem lub poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu, udostępnianie karty innym osobom lub stosowanie jej bez udokumentowania faktu jej użycia. W przepisie tym wskazano, iż z zgodnie z ust 3 tegoż przepisu prawa w odniesieniu do posługiwania się kartą warsztatową poza miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu, dopuszcza się użycie karty warsztatowej przez technika warsztatu poza miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu, w przypadku gdy brak jest możliwości przemieszczenia do siedziby warsztatu pojazdu samochodowego podlegającego kontroli na drodze lub na terenie przedsiębiorstwa transportowego. Z przedstawionych regulacji prawnych wynika więc, że stwierdzenie, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie warsztatu jest możliwe jedynie po zbadaniu przesłanek z art. 13 ust 1 ustawy i dopiero wtedy możliwa jest ocena czy ewentualnie doszło do rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu. Przy czym naruszenia przesłanek z art. 13 ust 2 pkt 3 odnośnie posługiwania się kartą warsztatową niezgodnie z zakresem lub poza miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu można stwierdzić jedynie uwzględniając ustęp 3 art. 13 tej ustawy. Podstawę prawną cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych w związku z art. 13 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, stosownie do których Prezes Głównego Urzędu Miar niezwłocznie wydaje decyzję o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie warsztatu. Przy czym jak to już wyżej podniesiono, ustawodawca wskazuje, że rażącym naruszeniem tych warunków jest m.in. posługiwanie się kartą warsztatową niezgodnie z jej zakresem lub poza miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu. W rozpoznawanej sprawie organy administracyjne uznały, że technicy warsztatu prowadzonego przez skarżącą spółkę posługiwali się kartami warsztatowymi poza miejscem usług tego warsztatu, tym samym rażąco naruszając warunki prowadzenia warsztatu, tj. art. 13 ust 1 pkt 4 ustawy. Sąd I instancji przyjął ustalony przez organy stan faktyczny za prawidłowy i na jego podstawie orzekł o oddaleniu skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administarcyjnego, skarżąca spółka trafnie podniosła, że Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich przesłanek warunkujących sankcje o których mowa w art. 13 ust 1 pkt 4 ustawy, a także nie zajął stanowiska w zakresie dotyczącym badania na etapie postępowania administracyjnego wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym czy w sprawie została spełniona przesłanka negatywna, tj. brak możliwości przemieszczenia pojazdu jako przyczyna użycia karty warsztatowej poza miejscem określonym w zezwoleniu. Organ nie zbadał w sprawie ewentualnego wystąpienia przesłanki z art. 13 ust 3 ustawy – nie ustalając czy ewentualne posługiwanie się kartą warsztatową przez technika warsztatu poza miejscem świadczenia usług nie było uzasadnione niemożliwością przemieszczania pojazdu do siedziby warsztatu. Obowiązkiem Sądu I instancji było odniesienie się do przedstawionych wątpliwości odnośnie podniesionych przez skarżącą okoliczności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie zabrakło pełnego zebrania materiału dowodowego w toku postępowania administracyjnego. Tym samym zasadne są zarzuty określone w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej koncentrujące się na wykazaniu, że stan faktyczny sprawy nie został w pełni ustalony przez organy administracyjne, a w konsekwencji niezasadnie został zaakceptowany przez Sąd I instancji. Nie ulega wątpliwości, że stan faktyczny ustalony w postępowaniu administracyjnym to stan faktyczny ustalony zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, na podstawie prawidłowo zebranych i ocenionych dowodów i należycie opisany w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016 r. poz. 23, ze zm.; dalej k.p.a.). Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada praworządności i dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy doznaje doprecyzowania w dziale II rozdziale 4 k.p.a., określającym postępowanie dowodowe w postępowaniu administracyjnym. Ustalając stan faktyczny sprawy organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób sprzeczny z normami wynikającymi z powyższych przepisów, ponieważ organy administracyjne nie ustaliły czy ewentualne posługiwanie się kartą warsztatową przez technika warsztatu poza miejscem świadczenia usług nie było uzasadnione niemożliwością przemieszczenia pojazdu do siedziby warsztatu, tym samym czy w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 13 ust 3 ustawy. W ocenie NSA, Sąd I instancji rozstrzygnął w sprawie bez oceny i zbadania podniesionej przez skarżącą okoliczności odnośnie braku możliwości przemieszczenia pojazdu do siedziby warsztatu. W tym stanie rzeczy, bezpodstawnie Sąd I instancji przyjął w ten sposób ustalony przez organy stan faktyczny za prawidłowy i na jego podstawie orzekł o oddaleniu skargi. W tej sytuacji należało uchylić zaskarżony wyrok i rozpoznać skargę poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji, celem prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stan sprawy zaakceptowany przez Sąd I instancji nie został wystarczająco ustalony przez organy, więc przedwczesne byłoby odniesienie się do zarzutów prawa materialnego wskazanych w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej i ocenienie, czy w sprawie naruszono art. 13 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych poprzez błędną wykładnię przesłanki rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu, a to poprzez ocenę jako "rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu", o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, w przypadku wykonania pojedynczych czynności poza miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu jako spełnienia przesłanki cofnięcia zezwolenia, podczas gdy zaniechano oceny występowania okoliczności, o której mowa w art. 13 ust. 3 cyt. ustawy, jak również zaniechano oceny, czy ewentualne naruszenie miało rzeczywiście charakter rażącego naruszenia. Ponownie badając sprawę organ I instancji powinien zebrać materiał odwodowy w sposób pozwalający na ocenę, czy ewentualne posługiwanie się kartą warsztatową przez technika warsztatu poza miejscem świadczenia usług nie było uzasadnione niemożliwością przemieszczania pojazdu do siedziby warsztatu, tym samym czy w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 13 ust. 3 ustawy i na tej podstawie ocenić, czy ewentualne naruszenie miało charakter rażącego naruszenia, o której mowa w art. 13 ust 1 pkt. 4 ustawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 203 pkt 1 w związku z art. 200 p.p.s.a.