II FZ 601/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Po 107/16 w zakresie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 23 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 107/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA") umorzył postępowanie zażaleniowe na zarządzenie WSA z dnia 23 listopada 2016 r. o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziego bez rozpoznania w sprawie ze skargi R. P. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 23 listopada 2015 r. w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. Podstawą prawną wydanego orzeczenia był art. 195 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Z uzasadnienia postanowienia wynika, że zarządzeniem z dnia 23 listopada 2016 r. WSA pozostawił wniosek Skarżącego o wyłączenie sędziego bez rozpoznania. Na powyższe zarządzenie Skarżący wniósł zażalenie pismem z dnia 7 grudnia 2016 r. Następnie postanowieniem z dnia 22 marca 2017 r. WSA odrzucił skargę w związku z nieuiszczeniem przez Skarżącego wpisu sądowego. Postanowienie to jest prawomocne, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 czerwca 2017 r. oddalił zażalenie na to orzeczenie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie WSA powołał się na treść art. 195 § 3 p.p.s.a. i wskazał, że postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ po wniesieniu zażalenia, postanowieniem z dnia 22 marca 2017 r. WSA odrzucił skargę, a postanowienie to jest prawomocne od dnia 21 czerwca 2017 r. Sprawa została więc zakończona, stąd rozpoznanie zażalenia na zarządzenie z dnia 23 listopada 2016 r. o pozostawieniu wniosku Skarżącego o wyłączenie sędziego bez rozpoznania jest bezprzedmiotowe. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o uchylenie w całości, jako niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym oraz budzące jego niezadowolenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 195 § 3 p.p.s.a. jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Z akt sprawy wynika, że WSA postanowieniem z dnia 22 marca 2017 r. odrzucił skargę w związku z nieuiszczeniem przez Skarżącego wpisu sądowego. Postanowienie to – jak wyżej wskazano – stało się prawomocne dnia 21 czerwca 2017 r. Odrzucenie skargi oznacza, że przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna, w ramach której zostało zaskarżone postanowienie. Rozpoznanie zażalenia na zarządzenie WSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Po 107/16, o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziego bez rozpoznania, które było rozstrzygnięciem wpadkowym, stało się zatem bezprzedmiotowe. W związku z powyższym WSA prawidłowo umorzył postępowanie zażaleniowe na zarządzenie z dnia 23 listopada 2016 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.