III SA/Kr 827/16

Kraków, dnia 5 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Burmistrza B na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia negatywnego sporu o właściwość p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poszanowaniem z dnia 10 lutego 2016 r. nr [...] wydanym na podstawie przepisu art. 22 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz, 23 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.) w zw. z art. 191 ust. 9 i ust.10 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2015 r., poz. 332, dalej zwanej ustawą o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej) po rozpoznaniu wniosku Wójta Gminy Ł o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość między Wójtem Gminy Ł a Burmistrzem B w przedmiocie wskazania organu właściwego do ponoszenia wydatków na opiekę i wychowanie dzieci A., M., J. i Z. W., umieszczonych w pieczy zastępczej – wskazał Burmistrza B jako organ właściwy do ponoszenia wydatków na opiekę i wychowanie wskazanych wyżej dzieci umieszczonych najpierw w rodzinie zastępczej S. I. zamieszkałej w S a następnie w placówce opiekuńczo – wychowawczej. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez Burmistrza B do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze znalazły się zarzuty naruszenia prawa materialnego art. 191 ust. 9, 238 ust. 1, 195 ust. 5 w zw. z art. 191 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz zarzuty naruszenia przepisów postepowania art. 7, 77 i 80 K.p.a. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zakres właściwości sądów administracyjnych, jeśli chodzi o postanowienia został określony przepisem art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej P.p.s.a.). Zgodnie z ich treścią kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie przepisu art. 22 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz., 23 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), który stanowi, że spory o właściwość rozstrzygają między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków określonych w pkt 2-4 - wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu - sąd administracyjny. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 123 K.p.a. rozstrzygnięcie tej kwestii następuje postanowieniem natomiast zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewidział możliwości zaskarżenia tego postanowienia. Nie ulega wątpliwości, że postanowienie nie należy do kręgu postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Postanowienia kończące postępowanie to takie, które mają istotne znaczenie dla dalszego biegu postępowania w sprawie. Uniemożliwiają uruchomienie toku instancji w stosunku do określonej decyzji i powodują, że uzyskuje ona przymiot ostateczności. Przykładowo należy do nich postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Zaskarżone postanowienie nie odnosiło się do decyzji, wydane zostało samoistnie. Z kolei do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty zalicza się przykładowo postanowienie wydane na podstawie art. 106 K.p.a., czyli postanowienie o odmowie zatwierdzenia ugody administracyjnej. Zgodnie z art. 123 § 2 K.p.a. postanowienie może rozstrzygać o istocie sprawy, o ile przepisy K.p.a. tak stanowią. W przypadku rozstrzygnięcia negatywnego sporu o właściwość K.p.a. nie przewidziało wydania postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty. Wobec powyższego, należy przyjąć, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie podlega kognicji sądu administracyjnego, gdyż nie mieści się w żadnej z kategorii omówionych postanowień, w związku z czym skargę Burmistrza B należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), orzekł, jak w sentencji postanowienia.