I SA/Gd 604/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej oraz odmowy umorzenia odsetek za zwłokę postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 14 czerwca 2016 r. (data stempla pocztowego), złożonym na formularzu PPF w dniu 29 czerwca 2016 r., skarżąca A. W. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania. Ocena taka została podjęta na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącej, złożonego przez nią pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), które referendarz sądowy uznał za wystarczające do dokonania oceny możliwości płatniczych skarżącej. Sytuacja finansowa skarżącej była już bowiem przedmiotem ustaleń w związku z wnioskami o przyznanie jej prawa pomocy w sprawach zawisłych przed tut. Sądem. I tak w sprawie I SA/Gd 316/15 postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r. referendarz sądowy zwolnił skarżącą od kosztów sądowych, a następnie postanowieniem z dnia 21 maja 2015 r. ustanowił pełnomocnika z urzędu. Natomiast w sprawie I SA/Gd 1666/15 postanowieniem z dnia 13 stycznia 2016 r. przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym. Porównując sytuację finansową skarżącej ustaloną w poprzednich postępowaniach z obecną należało stwierdzić, że nie tylko nie uległa ona poprawie, ale wręcz pogorszeniu. Skarżąca wraz z córką (22 lata, studentka, bez majątku i dochodów) nadal utrzymuje się z emerytury oraz najmu, ale miesięczne dochody netto z tego tytułu zmniejszyły się z kwoty 3.402,79 zł do kwoty 2.126,36 zł, w skład jej majątku wchodzi jedynie udział wynoszący 135/384 w nieruchomości (dom), wciąż posiada zobowiązania z tytułu dwóch kredytów bankowych, których miesięczna spłata wynosi 2.448 zł, na opłaty za media przeznacza kwotę 500 zł miesięcznie. W tym stanie sprawy należało stwierdzić, że obciążenie skarżącej kosztami niniejszego postępowania w jakiejkolwiek części doprowadziłoby do pozbawienia jej środków na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych jej i córki. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, zaś z osiąganych dochodów bez wątpienia nie jest w stanie zgromadzić środków, które mogłaby choćby w części przeznaczyć na koszty niniejszego postępowania. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.