IV SA/Wa 743/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 r. sprawy ze skargi G. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej G. R. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2016r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania J. W., E. i T. P., K. S. i M. S., G. R. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. Nr [...] stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na realizacji parkingu samochodowego wraz z towarzysząca infrastrukturą, w ramach przedsięwzięcia polegającego na budowie jednokondygnacyjnego budynku handlowo – usługowego z parkingiem naziemnym wraz z towarzysząca infrastrukturą na części działki Nr [...] obręb [...], przy ulicy [...], w Dzielnicy [...], którego inwestorem jest [...] Sp. z o.o. Sp.k. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie wszczęto na podstawie wniosku inwestora z [...] lipca 2013r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wyżej opisanego przedsięwzięcia. Organ I instancji uzasadniając decyzję o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko miał na uwadze treść karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz postanowienie odstępujące od obowiązku przeprowadzenia takiej oceny jak również stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. RDOŚ postanowieniem z dnia [...] września 2013r. znak [...] wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny, gdyż informacje zawarte w przedłożonej dokumentacji wskazują na brak możliwości występowania oddziaływań o znacznej wielkości lub złożoności. Wskazał, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko, na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu nie wprowadzono zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazał również, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] pismem z [...].10.2013r. stwierdził potrzebę przeprowadzenia takiej oceny oraz ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania inwestycji w zakresie emisji hałasu i emisji zanieczyszczeń powietrza. W ocenie organu oddziaływanie przedsięwzięcia zostało uwzględnione w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i zamyka się w granicach terenu inwestycyjnego. Planowana inwestycja graniczy od strony północnej w odległości ok. 20 m. z III kondygnacyjną zabudową mieszkaniowa, od strony południowo – wschodniej w odległości ok. 40 – 60 m. III kondygnacyjny budynek w którym zlokalizowano przedszkole. Organ I instancji wydając rozstrzygnięcie miał na uwadze, że wnioskodawca uwzględnił obecne zagospodarowanie terenów sąsiednich oraz określił rozwiązania minimalizujące emisje hałasu i substancji do powietrza. Rozpoznając sprawę ponownie, w wyniku odwołań SKO w [...] podzieliło stanowisko organu I instancji i decyzją z dnia [...] stycznia 2016r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...]. Organ odwoławczy wskazał w szczególności, w oparciu o analizę akt sprawy, że przy zastosowaniu rozwiązań technicznych o których mowa w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, inwestycja nie będzie wpływać ponadnormatywanie na stan środowiska, z dokumentacji wynika, że eksploatacja inwestycji nie będzie powodować przekroczeń standardów jakości środowiska poza terenem do którego Inwestor posiada tytuł prawny, zastosowane zostaną rozwiązania konstrukcyjne i technologiczne mające na celu ograniczenie negatywnego wpływu inwestycji na środowisko. Informacje dotyczące planowanego przedsięwzięcia pochodzą od inwestora, który wyznacza granice i rodzaj inwestycji, sposób jej realizacji, zaś rolą organu jest ocena czy zamierzenie i sposób jego realizacji jest zgodny z przepisami prawa w zakresie ochrony środowiska, co w sprawie niniejszej zostało uczynione. Kolegium przeanalizowało także uwarunkowania przedsięwzięcia i stwierdziło jako uzasadnione odstąpienie od potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do zarzutów z odwołań SKO wskazało w szczególności: - odnośnie zarzutu bezprzedmiotowości decyzji, że aczkolwiek przed organem I instancji toczy się inne postępowanie z wniosku tego samego inwestora, to inna jest tam powierzchnia parkingu i nie przekracza 0,2 ha zatem nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; - odnośnie wzrostu uciążliwości komunikacyjnych w związku z eksploatacją parkingu o pow. 1995,09 m2, co jest przeciwskazaniem do dalszego powiększania jego powierzchni wskazano, że postępowanie nie dotyczy zwiększenia powierzchni, a budowy jednokondygnacyjnego budynku handlowo – usługowego z parkingiem, przy czym inwestycja jest dwuetapowa a powierzchnia parkingu którego dot. niniejsze postępowanie to 2132,75 m2; - częściowego wyznaczenia parkingu na działce [...] wskazano, że na projekcie zagospodarowania terenu dołączonym do karty informacyjnej przedsięwzięcia zaznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy nie obejmuje działki [...] przeznaczonej pod poszerzenie ul. [...]; - odnośnie lokalizacji śmietnika wskazano, że przy granicy z działką skarżących zlokalizowane jest miejsce do składowania śniegu i plac manewrowy ppoż oraz, że decyzja przedmiotowa nie jest decyzją lokalizacyjną i nie przesądza o lokalizacji przedsięwzięcia; - nieuwzględnienia opinii PPIS w [...] wskazano m. in., że oddziaływania jakie mogą powstać nie spowodują znaczących zmian emisji zanieczyszczeń do powietrza ani znaczących zmian klimatu akustycznego w stosunku do istniejącego, nadto za takim stanowiskiem przemawiał fakt, że inwestycja stanowi funkcje uzupełniającą istniejącej i planowanej zabudowy mieszkaniowej występującej na całym zurbanizowanym obszarze [...]; - wzrostu poziomu emisji hałasu wyjaśniono, że w analizie akustycznej załączonej do karty informacyjnej uwzględniono i hałas od urządzeń i instalacji i ruchome źródła hałasu (samochody), zatem brak jest podstaw do podważenia wiarygodności obliczeń z karty; - niezgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dawnej wsi [...] wskazano, że z przedmiotowego planu uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z [...].11.1999r. wynika przeznaczenie pod funkcje mieszkaniowe, handlowo – usługowe i administracyjne, kultury, nauki i oświaty, turystyczne – zatem dopuszcza realizacje przedmiotowego przedsięwzięcia, kwestia formy architektonicznej i rozwiązań technicznych badana być może na etapie postępowania poprzedzającego wydanie pozwolenia na budowę, dla prawidłowości decyzji środowiskowej nie ma znaczenia fakt częściowego stwierdzenia nieważności planu miejscowego wyrokiem z 29.12.2011r. w sprawie IV SA/Wa 1491/11, ponieważ punkty te dotyczyły powierzchni biologicznie czynnej, ilości domów mieszkalnych realizowanych na działce oraz obowiązku uzgodnienia koncepcji architektonicznej z głównym architektem gminy; - uciążliwości komunikacyjne i akustyczne nie zamkną się w granicach inwestycji wskazano, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia określono m. in. parametry akustyczne emitorów hałasu, naniesiono izolinie oddziaływania w zakresie emisji hałasu, poziom hałasu i zaproponowano skuteczne środki techniczne zmniejszające jego poziom poniżej dopuszczalnego; - odnośnie zarzutu zurbanizowania terenu oddalonego 40 m od rezerwatu [...] podniesiono, że przedmiotowa działka leży poza rezerwatem i jego otuliną, dlatego nie można mówić o ich urbanizacji; - nie wzięcie pod uwagę decyzji o pozwoleniu na budowę domów jednorodzinnych na sąsiednich działkach od strony południowej wskazano, że analiza wpływu inwestycji na otaczające jej teren środowisko dotyczy środowiska istniejącego, a nie planowanego w bliższej bądź dalszej przyszłości. W skardze na powyższą decyzję skarżąca G. R. zarzuciła, że z opracowania "Analiza wpływu planowanego Pawilonu – Usługowo – Handlowego w [...] przy ul. [...] pomiędzy posesjami nr [...] i [...] na warunki ruchu" z marca 2014r. przez firmę [...] wynika jednoznacznie wzrost uciążliwości komunikacyjnych dla wszystkich relacji podporządkowanych w sąsiedztwie obiektu w wyniku wybudowania supermarketu z uwagi na wzrost natężenia ruchu pojazdów i pieszych. Podniosła też zarzuty z odwołania, w szczególności: nieuwzględnienie opinii PPIS [...]; nieuwzględnienie zapisu 80% powierzchni biologicznie czynnej wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; wady analizy akustycznej poprzez przyjęcie, że inwestycja sąsiaduje z budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...], podczas gdy w decyzji Prezydenta [...] z [...].09.2015r. wskazano, że działka [...] przy [...] zabudowana jest zespołem budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej; brak znaczenia, czy inwestycje zlokalizowano na obszarze otuliny rezerwatu czy 2 m od jej granicy. Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w decyzji. > Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na realizacji parkingu samochodowego wraz z towarzysząca mu infrastrukturą, w ramach przedsięwzięcia polegającego na budowie jednokondygnacyjnego budynku handlowo – usługowego z parkingiem naziemnym wraz z towarzyszącą infrastrukturą na części działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] przy ulicy [...] w Dzielnicy U[...], którego inwestorem jest [...] Spółka z o.o. Spółka k. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej spornym pozostaje kwestia wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności odnośnie jego zakresu i skali tych oddziaływań. Odnosząc się do tej materii w ocenie Sądu organy nie dokonały właściwej, bo kompleksowej oceny zebranych w sprawie materiałów dowodowych, co doprowadziło do przedwczesnej oceny dotyczącej braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. I tak umknęło uwadze organów, że do akt sprawy złożono opracowanie p.t.: "Analiza wpływu planowanego Pawilonu Usługowo – Handlowego w [...] przy ul. [...] pomiędzy posesjami nr [...] i [...] na warunki ruchu". Opracowanie to sporządzono w 2014r. przez firmę [...]. Jego przedmiotem jest analiza ruchu drogowego związana z planowaną inwestycją i jej wpływu na warunki ruchu – uciążliwość komunikacyjną. Dokonując ocen oddziaływania w tym zakresie, a także w zakresie emisji hałasu i zanieczyszczeń powietrza, co w sposób oczywisty pozostaje ze sobą w związku, nie odniesiono się w żaden sposób do w/w opracowania. Nie dokonano zatem analizy całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, do czego obliguje art. 80 kpa. Podkreślenia wymaga, że zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w oparciu o całokształt materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 kpa). W uzasadnieniu decyzji organ winien przekonać stronę, że jej stanowisko zostało wnikliwie rozważone, a w razie wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż stanowisko strony, że jego przyczyną były istotne powody znajdujące oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Pominięcie dowodu zgłoszonego przez stronę powoduje, że postępowanie administracyjne przeprowadzono wadliwie, z naruszeniem podstawowych zasad postępowania (zasady legalizmu, praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do organów państwa, zasady przekonywania). Zauważyć należy, że brak konieczności przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko nie zwalnia organu od przeprowadzenia postępowania w zakresie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Powinno to nastąpić w ramach postępowania wyjaśniającego, toczącego się wedle zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego z uwzględnieniem obowiązujących przepisów oraz wiedzy organu dotyczącej regulowanych decyzją zagadnień. W wyniku dokonanych ustaleń następuje choćby opracowanie charakterystyki przedsięwzięcia stanowiącej załącznik do decyzji. Należy też mieć na uwadze, że z opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wynika potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania inwestycji w zakresie emisji hałasu i emisji zanieczyszczeń powietrza. Aczkolwiek ustawodawca nie przewidział związania organu orzekającego opiniami organów, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i w sytuacji jak w sprawie niniejszej (wyrażenia sprzecznych opinii przez oba te organy), organ może przychylić się do stanowiska jednego z nich, to rozbieżność ta winna skłaniać do szczególnie wnikliwej analizy zagadnień związanych z emisjami substancji do powietrza, emisją hałasu do środowiska. Mimo, że w uzasadnieniu decyzji widnieje deklaracja o dokonaniu szczególnie wnikliwej analizy w tym zakresie, pozostaje ona w sferze zapewnień, bowiem brak odniesienia do wzmiankowanego wyżej opracowania powoduje ocenę, że SKO tej deklaracji nie zrealizowało. Tym samym uzasadnienie decyzji organu II instancji nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 kpa, bowiem nie zawiera oceny w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Jednocześnie zdaniem Sądu nie są zasadne zarzuty skargi dotyczące nieuwzględnienie zapisu o 80% powierzchni biologicznie czynnej wynikającego z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nieuwzględnienie tego zapisu nie było nieprawidłowością, skoro zapis planu miejscowego m. in. w tym zakresie ( § 9 pkt 5) objęty był prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 29.12.2011r. sygn. akt IV SA/Wa 1491/11 stwierdzającym nieważność paragrafu 9 pkt 5 w odniesieniu do działki nr [...] z obrębu [...]. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut dotyczący braku znaczenia czy inwestycję zlokalizowano na obszarze otuliny rezerwatu czy 2 metry od jej granicy, skoro inne są zasady i reżimy ochrony rezerwatów czy ich otulin, a inne terenów jedynie z nimi sąsiadujących. Zauważyć też trzeba, że szczegółowa ocena dotycząca realizacji inwestycji z uwagi na prawem chroniony interes osób trzecich będzie miała miejsce na późniejszym etapie procedowania t.j. w ramach decyzji o pozwoleniu na budowę. Uwagi ze skargi dotyczące analizy akustycznej pozostają kwestią otwartą wobec nie rozważenia wszystkich dokumentów rzutujących na tę kwestię, co podniesiono wyżej. Na marginesie wskazać należy, że podważanie analizy z powodu wskazania po sąsiedzku budynku wielomieszkaniowego nie wydaje się zasadne, skoro w księdze wieczystej urządzonej dla tej nieruchomości widnieje wpis o wydzieleniu lokalu z budynku wielomieszkaniowego – rubryka 02 dane o założeniu księgi. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien odnieść się do wszystkich dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, jak to wskazano wyżej. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia, zgodnie z treścią art. 107 § 3 kpa organ w szczególności wskaże fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł wydając orzeczenie oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom ewentualnie odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.