III SA/Po 1047/15

Dnia 15 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka ( spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi D na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2015r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Uzasadnienie. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. nałożył na D karę pieniężną w wysokości [...] zł. urtowa Materiałów budowlanych karę pieniężną w wosMateriałów budowalnych karę pieniężną w W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniach [...] r. kontrolowano powyższe przedsiębiorstwo, a po kontroli sporządzono [...]r. stosowny protokół pokontrolny. Kontroli poddano czas pracy kierowców wykonujących przewozy w okresie od [...] r. Na podstawie danych pokontrolnych stwierdzono : - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy ( o czas powyżej 15 do 30 minut ) - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – za każde następne rozpoczęte 30 minut - skrócenie dziennego czasu odpoczynku – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny - skrócenie dziennego czasu odpoczynku – za każdą następną rozpoczętą godzinę - skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę. - przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, za każdą następna rozpoczętą godzinę. - nieudzielenie przerwy wskazanej w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców. - niezgłoszenie na piśmie organowi udzielającemu licencji zmiany danych o których mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym - naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę i za każdy pojazd - nieokazanie podczas kontroli wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli. Do dnia wydania decyzji strona nie wypowiedziała się co do naruszeń stwierdzonych w protokole pokontrolnym. W ocenie organu I instancji odpowiedzialność za powyższe naruszenia dokonywane przez poszczególnych kierowców obciążają stronę jako przedsiębiorcę, który nie prowadził należytego nadzoru nad kierowcami. Nie było wobec tego podstaw do zastosowania art. 92 b i 92 c ustawy o transporcie drogowym. W odwołaniu od decyzji strona wniosła o jej uchylenie jako wydanej niezgodnie z prawem. W ocenie strony naruszenia czasu pracy nie miały miejsca, kierowcy nieprawidłowo operowali przełącznikiem grup czasowych rejestrując zamiast odpoczynku inne prace. W dniu wydania decyzji nie istniały przepisy do nałożenia kary za niewczytywanie danych z pojazdów i kart kierowców, nieokazanie danych cyfrowych i za niezgłoszenie zmiany danych organowi licencyjnemu. Niepoddanie się kontroli winno być zaklasyfikowane jako naruszenie z lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie [...]zł W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji poczynił prawidłowe ustalenia w zakresie naruszeń przepisów u.t.d. dokonywanych przez pracowników strony i samą stronę. Strona nie zgłosiła do organu licencyjnego pojazdu o nr. rej. [...] – pojazd taki nie widniał w wykazie pojazdów zgłoszonych do licencji. Organ stwierdził inne naruszenia dotyczące czasu pracy i odpoczynku kierowców dokonując tych samych ustaleń co organ I instancji. W jego ocenie kierowcy prawidłowo operowali przełącznikiem grup czasowych, co miało wynikać z analizy tachografów, które rejestrowały także okresy odpoczynku. Niewłaściwe operowanie przełącznikiem grup czasowych odnotowano jedynie na wykresówkach kierowcy K , co zostało uwzględnione przez organ odwoławczy . W ocenie organu II instancji nie doszło natomiast do naruszenia polegającego na niepoddaniu się kontroli. Nie było bowiem podstaw do przyjęcia, że strona starała się ukrywać przed organem kontrolnym informacje mające związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Strona brała czynny udział w kontroli, okazywała wykresówki i podpisała protokół pokontrolny. Z tych też względów organ odwoławczy uchylił karę pieniężną nałożoną przez organ I instancji. Ponadto w ocenie organu II instancji organy ITD nie są uprawnione do kontroli czasu pracy osób wykonujących usługi kierowania pojazdami na rzecz przedsiębiorców na podstawie umowy o pracę czy stosunku służbowego. Z tego względu kara za naruszenia prawa dokonane przez siedmiu kierowców w wysokości [...] zł winna być uchylona jako wymierzona bez podstawy prawnej. Obowiązek zgłaszania zmiany danych do organu licencyjnego wynika z art. 5, 7a i 14 u.t.d. Były zatem podstawy prawne do nałożenia kary za niespełnienie tego obowiązku. Łączna suma innych kar wynosiła [...] zł i dlatego należało ograniczyć tę kwotę na podstawie art. 92 a ust. 3 pkt. 2 u.t.d. do kwoty [...] zł. Zdaniem organu w sprawie nie miał zastosowania art. 92 b i art. 92 c u.t.d. Przedsiębiorca nie przedstawił zarówno w trakcie kontroli jak i w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, o którym mowa w w/w przepisach, ograniczając się jedynie w odwołaniu wyłącznie do tez kwestionujących własną odpowiedzialność. W skardze do WSA w Poznaniu strona wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wydana decyzja ma naruszać art. 6, 7, 10 i 68 kpa oraz art. 92 b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne wskazanie strony jako winnej zarzucanych naruszeń. W ocenie strony organ II instancji winien wydać decyzję umarzającą postępowanie w sprawie w zakresie naruszeń prawa które ostatecznie nie zostały stwierdzone. Strona podtrzymała zarzut nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych skutkującym nieprawidłowym zakwalifikowaniem przez organ naruszeń związanych z czasem pracy kierowców W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty i tezy zawarte w uzasadnieniu swojego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje : Skarga okazała się nieuzasadniona. W dniach [...] r. kontrolowano prowadzone przez skarżącego przedsiębiorstwo, a po kontroli sporządzono stosowny protokół pokontrolny (protokół z dnia [...]r.). Kontroli poddano czas pracy kierowców wykonujących przewozy w okresie od [...] r. do [...] r. Na podstawie danych pokontrolnych stwierdzono : - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy ( o czas powyżej 15 do 30 minut ) - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – za każde następne rozpoczęte 30 minut - skrócenie dziennego czasu odpoczynku – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny - skrócenie dziennego czasu odpoczynku – za każdą następną rozpoczętą godzinę - skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę. - przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, za każdą następna rozpoczętą godzinę. - nieudzielenie przerwy wskazanej w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców. - niezgłoszenie na piśmie organowi udzielającemu licencji zmiany danych o których mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym - naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę i za każdy pojazd - nieokazanie podczas kontroli wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli. W ocenie organu I instancji odpowiedzialność za powyższe naruszenia dokonywane przez poszczególnych kierowców obciążają stronę jako przedsiębiorcę, który nie prowadził należytego nadzoru nad kierowcami. Nie było wobec tego podstaw do zastosowania art. 92 b i 92 c ustawy o transporcie drogowym. Organ I instancji wydał decyzję wymierzająca karę za powyżej stwierdzone naruszenia, ograniczając jej kwotę do [...] zł. Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji uwzględnił zarzuty w części. W tym sensie jego decyzja jest korzystniejsza dla strony, chociaż nadal wymierzona kara ma wysokość [...] zł. Łączna suma innych kar, które w ocenie organu II instancji należało nałożyć na stronę, wynosiła ostatecznie [...] zł i dlatego należało ograniczyć tę kwotę na podstawie art. 92 a ust. 3 pkt. 2 u.t.d. do kwoty[...] zł. Organ odwoławczy dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy , zanalizował zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy i dokonał własnej jego analizy. W konkluzji powyższych czynności uznał za udowodnione naruszenia przepisów u.t.d. dokonanych przez pracowników strony jak i samą stronę dotyczących: - przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu (1p.5.1.załacznika nr 3 u.t.d.) wymierzając karę w łącznej wysokości [...] zł, - przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (1p.5.2.załacznikam nr 3 u.t.d.) wymierzając karę w łącznej kwocie [...] zł, - skrócenia dziennego czasu odpoczynku (1p.5.3. załącznika nr 3 u.t.d.), wymierzając karę w łącznej wysokości [...] zł, - skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku (1p.5.4. załącznika nr 3 u.t.d.), wymierzając karę w łącznej wysokości [...] zł, - nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, za każdy dzień (1p.6.3.7. załącznika nr 3 u.t.d., wymierzając karę w wysokości [...] zł, - naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy- za każdego kierowcę (1p.6.3.11 załącznika nr 3 u.t.d.) wymierzając karę w wysokości [...] zł, - niewczytywania danych z tachografu cyfrowego, za każdy pojazd (1p.6.3.1 załącznika nr 3 u.t.d. wymierzając karę w kwocie [...] zł- - nieudzielaniu przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (1p.8.4. załącznika nr 3 u.t.d.)wymierzając karę w kwocie [...] zł, Organ szczegółowo podał w stosunku do których kierowców i za jaki okres a także na jakiej podstawie stwierdzono powyższe naruszenia. Organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołującego. Podał, że strona nie zgłosiła do organu licencyjnego pojazdu o nr. rej. [...] – pojazd taki nie widniał w wykazie pojazdów zgłoszonych do licencji. Obowiązek zgłaszania zmiany danych do organu licencyjnego wynika z art. 5, 7a i 14 u.t.d. Były zatem podstawy prawne do nałożenia kary za niespełnienie tego obowiązku. Uwzględnił natomiast zarzut strony w przedmiocie uznania, że nie doszło do naruszenia polegającego na niepoddaniu się przez przedsiębiorcę kontroli bowiem strona do protokołu stwierdziła, że nie posiada brakujących wykresówek i nie jest w stanie podać kto prowadził pojazdy o numerach rej. . [...] To zaś nie oznacza, że powyższe można zakwalifikować w tej kategorii. Z tych względów organ odwoławczy stwierdził, iż niezasadne było obciążenie karą w kwocie [...] zł. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał na naruszenie przepisów przez organ I instancji w przedmiocie wymierzenia kary w wysokości [...] zł uznając, że została ona na stronę nałożona bez podstawy prawnej wobec faktu, że organy Inspekcji Transportu Drogowego nie są właściwe do kontroli czasu pracy osób, które wykonują usługi kierowania pojazdami na rzecz przedsiębiorców na podstawie umowy o pracę lub stosunku służbowego. Konkluzja dotyczyła ustaleń w przedmiocie czasu pracy kierowców: [...] , zatrudnionych w przedsiębiorstwie skarżącego na umowę o pracę. Badając wyjaśnienia strony, że wiele naruszeń dotyczących pracy kierowców spowodowana była nieprawidłowym operowaniem selektorem, organ odwoławczy stwierdził, że fakt ten jedynie dotyczył kierowcy K i zostało to przez organ uwzględnione bowiem kara nie została nałożona. Organ odwoławczy zważył, że w toku postępowania administracyjnego strona nie podnosiła tego zarzutu a dopiero w odwołaniu nie wskazując przy tym konkretnych przypadków, w których doszło do nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych i kierowców, którzy się tego dopuścili, zaś organ dokonując oceny materiału dowodowego zauważył, iż kierowcy nie dokonywali adnotacji na wykresówkach lub wydrukach wskazujących, że naruszenia powstały wyłącznie z tej przyczyny a ponadto na badanych wykresówkach odnotowywano przerwy a więc była znajomość w tej kwestii. Zdaniem organu w sprawie nie miał zastosowania art. 92 b i art. 92 c u.t.d. Strona nie wykazała bowiem dowodowo, iż w sprawie zachodziły przesłanki z art. 92 b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym. Oceniając działania organu, Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że doszło do naruszenia przepisów procesowych jak i materialnych. Zarzuty podnoszone przez skarżącego na etapie odwołania, również prawidłowo zostały zbadane i ocenione przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie tylko odniósł się do zarzutów odwołania ale ponownie rozpatrzył sprawę i dokonał oceny materiału dowodowego. Strona skarżąca swoje twierdzenia o braku umiejętności w operowaniu przełącznikiem grup czasowych niczym nie udowodniła, nie zgłaszała konkretnych wniosków dowodowych nawet nie wskazała kierowców, którzy rzekomo nie posiadali tej umiejętności jak i nie poparła twierdzeń w tym zakresie konkretną dokumentacją. Dlatego Sąd nie znalazł podstaw aby odmówić racji organowi i w tym zakresie uznać za nieprawidłowe wywody organu i dokonane przez niego ustalenia faktyczne. Należy podkreślić, że prowadząc postępowanie administracyjne na organach administracyjnych spoczywa ciężar gromadzenia dowodów w oparciu, o które ustalony zostaje stan faktyczny w sprawie niemniej strona postępowania nie może być bierna. Skoro strona skarżąca przeczy pewnym ustaleniom faktycznym dokonanym przez organ bądź twierdzi coś przeciwnego tym ustaleniom, to nie wystarczające są gołosłowne twierdzenia strony lecz winna ona umieć swoje stanowisko uzasadnić i poprzeć swoje twierdzenia konkretnymi dowodami, w tym wykazać się inicjatywą dowodową. W omawianej sprawie skarżący jedynie gołosłownie twierdził, że analiza wykresówek i zapisów w kartach kierowców nie potwierdza stwierdzonych przez organ naruszeń a zarazem przyznawał, że naruszenia te miały miejsce ale spowodowane były nieprawidłowym operowaniem przełącznikiem grup czasowych bo zamiast odpoczynku rejestrowane były inne prace. Tym samym zarzuty co do ustaleń faktycznych organu i zastosowanych wobec skarżącego kar okazały się pozbawione racji. Strona skarżąca nie wykazała nadto przesłanek z art. 92 b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. W toku prowadzonego postępowania przed organami I i II instancji strona nie przedstawiła jakichkolwiek okoliczności faktycznych czy dowodów z których wynikałaby konieczność przyjęcia tezy o konieczności zastosowania w niniejszej sprawie art. 92 b ust. 1 u.t.d. W ocenie Sądu organ II instancji zasadnie przyjął wobec tego, że strona skarżąca nie wykazała skutecznie istnienia przesłanek z art. 92 b ustawy o transporcie drogowym. Wskazać należy ponadto, że odrębny przepis art. 92 c ust. 1 u.t.d. wskazuje okoliczności egzoneracyjne, które stanowią podstawę dla uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie przepisu ustawy o transporcie drogowym lub odpowiedniego przepisu prawa unijnego, jednakże nie określa bliżej ich charakteru prawnego. Utrwalony jest w piśmiennictwie i orzecznictwie pogląd, że w pierwszej kolejności okolicznością egzoneracyjną jest siła wyższa, rozumiana jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, mimo dołożenia należytej staranności. Za okoliczność egzoneracyjną uznawana jest również wyłączna wina osoby trzeciej, za której działania osoba naruszająca prawo nie ponosi odpowiedzialności. Istotną przesłanką dla uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za delikt administracyjny, jest wykazanie należytej staranności, a w szczególności wywiedzenie, iż pomimo takiego wzorca postępowania zdarzenia będącego przyczyną naruszenia prawa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec. O ile w stosunkach danego rodzaju, przepis prawa administracyjnego nie określa konkretnych działań, jakie powinien podjąć przedsiębiorca w ramach swojej działalności, należałoby odwołać się do kryteriów należytej staranności wypracowanych na gruncie prawa cywilnego, mając w szczególności na uwadze zawodowy charakter działalności przedsiębiorcy (art. 355 § 2 k.c.). Staranność można określić zespołem pozytywnych cech, jak przykładowo: pilność, sumienność, rozsądek, ostrożność, zapobiegliwość, dbałość o osiągnięcie zamierzonego celu, przezorność, rozwaga (por. A. Rzetecka-Gil, komentarz do art. 355; LEX/el 2011). Miernik należytej staranności ma charakter obiektywny (abstrakcyjny). Dlatego zachowanie przedsiębiorcy powinno być oceniane przy uwzględnieniu cech danego rodzaju działalności gospodarczej, nie zaś pod kątem indywidualnych cech danego przedsiębiorcy. Wykroczenie przeciwko wymogowi należytej staranności, jeżeli prowadzi to do naruszenia prawa mającego postać deliktu administracyjnego, jest zawsze przejawem winy przedsiębiorcy i tym samym wyklucza możliwość powołania się na przepis art. 92 c u.t.d. (wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 214/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Trzeba też dodać, że odpowiedzialność za naruszenie prawa, które ma postać deliktu administracyjnego, jest zobiektywizowana. Toteż nie jest wystarczające powoływanie się przez przedsiębiorcę na przesłankę braku winy w zaistnieniu zdarzeń i okoliczności, które były przyczyną naruszenia prawa. Natomiast przypadek winy, choćby nieumyślnej, jak to już wskazano, niweczy możliwość uwolnienia się od odpowiedzialności. Przedsiębiorca nie może więc osiągnąć zamierzonego celu, gdy ma świadomość, że może swym działaniem wywołać ujemne skutki, lecz uważa, że zdoła ich uniknąć lub też tych skutków nie przewiduje, choć z łatwością mógłby i powinien to zrobić. W niniejszej sprawie strona skarżąca ponosi niewątpliwie bezpośrednią odpowiedzialność za naruszenia dokonywane przez nią lub jej kierowców. Rację ma organ II instancji, że do wykazanych w trakcie postępowania naruszeń przepisów ustawy doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca jako podmiot profesjonalny powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie wskazała skutecznie żadnych okoliczności, których nie mogła przewidzieć, lub na które nie miała wpływu. Co do zarzutu naruszenia przez organ przepisów procesowych, poprzez orzeczenie o uchyleniu decyzji wydanej przez organ I instancji i braku orzeczenia o umorzeniu postępowania w zakresie, w którym organ odwoławczy uznał że brak było podstaw prawnych do nałożenia kary, Sąd stwierdza, że organ odwoławczy w ramach przepisu art. 138 §1 prawidłowo wydał rozstrzygniecie. Otóż organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie i "rozprawia się" z zarzutami odwołania. Skoro więc uznał, że niektóre z nich są zasadne a także sam uznał, że co do niektórych stwierdzonych przez organ I instancji naruszeń brak jest podstaw prawnych do wymierzenia kary miał więc prawo, rozpatrując ponownie sprawę , do uchylenia decyzji w całości i do orzeczenia w całości co do istoty sprawy. Umorzenie postępowania ma miejsce wówczas, gdy mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania , w tym gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy, bądź gdy nie ma podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed tym organem I instancji. W omawianej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Tu organ rozpatrywał sprawę objętą postępowaniem kontrolnym w przedsiębiorstwie prowadzonym przez skarżącego a więc w tym rozumieniu "sprawą" nie można uznać każde przypisane przez organ skarżącemu naruszenie przepisów postępowania . Ze względu na powyższe okoliczności skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ).