I OZ 1161/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S.i M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SA/WA 592/16 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi A. S. i M. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy Praga – Północ m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie niezakwalifikowania i nieumieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu zajmowanego lokalu postanawia uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie Postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 592/16 (dalej postanowienie z 19 maja 2016 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S. i M. S. (dalej skarżący) na uchwałę Zarządu Dzielnicy Praga – Północ m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] (dalej uchwała z [...] grudnia 2015 r.) w przedmiocie niezakwalifikowania i nieumieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu zajmowanego lokalu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że [Przewodniczący] zarządzeniem z [...] kwietnia 2016 r. II SA/Wa 592/16 (dalej zarządzenie z [...] kwietnia 2016 r.) wezwał pełnomocnika skarżących do usunięcia braku formalnego skargi przez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo wykonujące zarządzenie z [...] kwietnia 2016 r. doręczono pełnomocnikowi 27 kwietnia 2016 r. (k. 1, 16 akt sądowych). Dnia 4 maja 2016 r. adwokat B. F. wniósł o przedłużenie terminu do złożenia pełnomocnictwa do dnia 11 maja 2016 r. z uwagi na długi weekend majowy i brak możliwości uzyskania stosownego pełnomocnictwa. Dnia 11 maja 2016 r. adwokat B. F. nadesłał pełnomocnictwo do prowadzenia sprawy A. S. i M. S. (k. 20-24 akt sądowych). Sąd I instancji, postanowieniem z 19 maja 2016 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa odrzucił skargę (k. 26-28 akt sądowych). Zażalenie (nazwane omyłkowo skargą kasacyjną; art. 194 § 1 pkt 1a ppsa) do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie z 19 maja 2016 r. wywiedli skarżący, reprezentowani przez adw. B. F., w którym zarzucono naruszenie prawa procesowego tj. art. 37 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa przez niezasadne przyjęcie, że pełnomocnictwo z 28 grudnia 2015 r. załączone do skargi nie zawierało umocowania do działania przed sądami administracyjnymi. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie (k. 35-37 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej ppsa) wynika, że skarga winna odpowiadać wszelkim wymaganiom, jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym, a zatem winna spełniać określone warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 ppsa. Jednym z tych wymagań jest dołączenie do pisma pełnomocnictwa lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 ppsa). Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w tych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa). Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżących, do skargi nie załączono "pełnomocnictwa z dnia 28 grudnia 2015 r."; nie załączono go również do odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] grudnia 2015 r., (będącego załącznikiem do skargi), mimo że w załącznikach do wezwania pod pozycją 1 wymieniono pełnomocnictwo (s. 2 zażalenia; k. 2-10, 36 akt sądowych). Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela ustaleń Sądu I instancji. Stanowisko WSA w Warszawie nie uwzględnia znajdującej się w aktach administracyjnych poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa udzielonego, adwokatowi B. F. przez A. i M. S. do reprezentowania we wszystkimi instancjach, przed wszystkimi sądami oraz instytucjami krajowymi i europejskimi, w dniu 28 grudnia 2015 r. (k. 282 akt administracyjnych). Nie ulega wątpliwości, że sądy administracyjne są sądami w rozumieniu art. 175 ust. 1 Konstytucji RP. Wykładnia oświadczenia woli, zawartego w pełnomocnictwie z dnia 28 grudnia 2015 r. wskazuje, że skarżący udzielili adw. B. F. pełnomocnictwa procesowego także do reprezentowania ich przed sądami administracyjnymi (art. 65 § 1 i 2 kc w zw. z art. 34, art. 35 § 1, art. 36 pkt 2 ppsa). W doktrynie jednoznacznie przyjmuje się, że pełnomocnictwo procesowe do reprezentowania mandanta, złożone do akt w jednej ze spraw rozpoznawanych przed danym sądem, jest skuteczne do prowadzenia także innych spraw tego mandata przed tym sądem (J. Sobkowski, Pełnomocnictwo procesowe, jego istota, powstanie i wygaśnięcie, Wyd. Nauk. UAM 1967 s. 104). W realiach postępowania sądowoadministracyjnego, pełnomocnictwo złożone na etapie postępowania administracyjnego, jeśli obejmuje postępowanie sądowoadministracyjne w danej sprawie, spełnia powyższe wymogi, nie stanowiąc przeszkody dla nadania biegu sprawie sądowoadministracyjnej. W myśl art. 106 § 3 i 5 ppsa sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wskazany przepis stwarza możliwość dopuszczenia z urzędu dowodu z dokumentu (odpisu dokumentu), warunkując jednak skorzystanie przez sąd z tego uprawnienia od niezbędności wyjaśnienia istotnych wątpliwości występujących w sprawie, przy jednoczesnym nieprzedłużaniu nadmiernie postępowania sądowego. Uprawnienie to niewątpliwie nawiązuje do zasady szybkości postępowania sądowego w powiązaniu z zasadą ekonomii procesowej, obejmującej nie tylko postępowanie sądowoadministracyjne ale i postępowanie administracyjne. W realiach niniejszej sprawy zasada szybkości postępowania i ekonomii procesowej wymagały wyjaśnienia kwestii istnienia dokumentu pełnomocnictwa, na które powołał się w swoim piśmie z dnia 4 maja 2016 r. (data stempla pocztowego, k. 9, 20-21 akt sądowych; k. 282 akt administracyjnych) adw. B. F. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ppsa, uchylił zaskarżone postanowienie, celem nadania biegu sprawie.