II GSK 96/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S.A. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 257/16 w sprawie ze skargi A. S.A. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. S.A. w S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 lipca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 257/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o wymiarach zewnętrznych, masie całkowitej i nacisku osi odpowiadającym zezwoleniu kategorii VII z naruszeniem zakazu przewozu ładunku innego niż niepodzielny. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. w miejscowości S. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów, składający się z dwuosiowego samochodu ciężarowego oraz dwuosiowej przyczepy, pozostający w dyspozycji A. S.A. W wyniku ważenia pojazdu (po odjęciu możliwych błędów pomiarowych) stwierdzono, że nacisk na pojedynczej osi napędowej wynosi 11,6 t (po odjęciu błędu w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,6 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 16%). W związku z powyższym decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. S.A. karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Po rozpoznaniu odwołania strony od powyższej decyzji, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał ją w mocy decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., podnosząc m.in., że brak jest podstaw do kwestionowania wyników ważenia pojazdu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję spółka podniosła m.in., że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów dotyczących głębokości wnęk na stanowisku do pomiaru nacisku osi, a jedynie wskazał, że punkt kontrolny posiada legalizację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wyrokiem z dnia 19 lipca 2016 r. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podkreślił, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów z dnia 23 października 2014 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych 856359 i 856427. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Poznaniu z terminem ważności do dnia 28 lutego 2017 r. Użyte wagi spełniały wymagania techniczne i metrologiczne, które powinny spełniać przyrządy pomiarowe i mogły służyć do ustalenia nacisku na pojedynczą oś napędową kontrolowanego pojazdu. Zdaniem Sądu I instancji, nie można zarzucić organom nierespektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. A. S.A. złożył od wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 257/16 skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania tzn. art. 134 § 1 p.p.s.a., przejawiające się błędnym przyjęciem przez Sąd I instancji, że ważenia dokonano zgodnie z instrukcją wagi, świadectwami legalizacji oraz homologacji, a także poprzez nierozpatrzenie wszystkich istotnych zarzutów podniesionych w skardze, co spowodowało, że sprawa nie została rozstrzygnięta w jej całokształcie oraz w jej granicach. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca stwierdziła, że podniosła i poddała pod procesową ocenę Sądu I instancji zarzut naruszenia przez organ art. 75 oraz art. 78 k.p.a. W trybie odwoławczym strona wniosła do organu o przeprowadzenie dowodu na okoliczność mającą istotne znaczenie w sprawie, tj. różnicę pomiędzy wysokością wag a wysokością wnęki na wagi. Organ nie przeprowadził dowodu w sprawie, czym naruszył dyspozycję art. 7 i art. 77 k.p.a. Skarżąca podniosła, że w miejscowości T., gdzie dokonano kontroli, w miejscu, w którym umieszczono wagi, wnęka ma głębokość 44 mm przy wymaganej głębokości równej wysokości wagi tj. 39 mm. Różnica ta dyskwalifikuje pomiar jako wiarygodny z uwagi na fakt, że umieszczenie wag poniżej powierzchni, na której znajdował się ważony pojazd zawyża wyniki pomiarów, albowiem zwiększa nacisk osi ważonej, co wynika z elementarnych zasad fizyki. Sąd I instancji nie rozpatrzył jednak tego zarzutu. W uzasadnieniu kwestionowanego wyroku nie znalazło się żadne odniesienie do tego argumentu strony skarżącej kasacyjnie, z czego wnioskuje ona o nierozpatrzeniu tego zagadnienia przez WSA. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona i dlatego nie zasługuje na uwzględnienie. Należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jest więc związany skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają konstrukcyjne elementy tej skargi określone w art. 176 p.p.s.a., w tym przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych wymaga zaś zarówno określenia naruszonych przepisów prawa, jak i wyjaśnienia, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie może z urzędu rozpatrywać i uwzględnić naruszeń tych przepisów prawa, które nie zostały bezpośrednio i wyraźnie określone w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera tylko jeden zarzut: naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. uzasadniony błędnym przyjęciem przez Sąd I instancji, że ważenia dokonano zgodnie z instrukcjami wagi, świadectwami legalizacji i homologacji oraz nierozpatrzeniem wszystkich istotnych zarzutów podniesionych w skardze, co spowodowało, że sprawa nie została rozstrzygnięta w jej całokształcie oraz w jej granicach. Te istotne, nierozpatrzone zdaniem strony skarżącej zarzuty dotyczą głębokości wnęk na stanowisku do pomiaru nacisku osi, które organ uznał za prawidłowe kierując się aktualną legalizacją punktu kontroli pojazdów. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd jest obowiązany brać pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia. Zarzut naruszenia tego przepisu może być zatem uzasadniony, jeżeli sąd nie zauważy lub nie weźmie pod uwagę niewskazanego w skardze, naruszenia lub niezastosowania istotnego dla sprawy przepisu prawnego albo pominie ważną okoliczność faktyczną. Za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można natomiast kwestionować sądowej oceny stanu faktycznego sprawy, ustalonego w postępowaniu administracyjnym. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Wnosząca skargę kasacyjną kwestionuje bowiem, w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. istotne dla sprawy ustalenia faktyczne organów (warunki ważenia i wyniki ważenia pojazdu) oraz ich ocenę dokonaną w zaskarżonym wyroku. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do tych kwestii, uznając że miejsce ważenia pojazdu legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów i że do ważenia pojazdu użyto odpowiednich wag. Należy dodać, że sąd, rozstrzygając sprawę w granicach określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a., nie jest obowiązany do odniesienia się do wszelkich aspektów sprawy, podnoszonych również przez skarżącego, jeżeli w jego ocenie nie mają one istotnego znaczenia dla jej rozpoznania. W tych okolicznościach zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie może być uwzględniony. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).