I SA/Kr 404/16

|Sygn. akt I SA/Kr 404/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lipca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2016 r., sprawy ze skargi Korporacji B.-H. A. H., K. Spółka Jawna w K., na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa, z dnia 18 marca 2016 r. Nr [...], w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, , I. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający, prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny,, II. przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa,, III. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz strony skarżącej, koszty postępowania w kwocie 697,00 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem, złotych)., Korporacja Budowlano – Handlowa "A" H., K Spółka Jawna w K złożyła do M. (działającego z upoważnienia Zarządu Województwa M) wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pt. "Wzornictwo - klucz do innowacyjności" w ramach Programu Operacyjnego: Regionalny Program Operacyjny dla Województwa M. na lata 2014-2020. Jak wynika z przedmiotowego wniosku, projekt miał na celu stworzenie funkcjonalnego i nowoczesnego wyglądu zabudowy samochodowej kontenerowej, izoterm i chłodni. Projekt miał być przeprowadzony w jednym etapie w okresie od 2 maja 2016r. do 30 listopada 2016r. Zakup usług spełniłby potrzebę wnioskodawcy, związaną z możliwością wprowadzenia na rynek innowacji produktowej, którą byłyby zabudowy samochodowe, kontenerowe, izoterm i chłodni. Zakres rzeczowy obejmowałby wykonanie usługi składającej się z dwóch elementów: 1. projekt wzorniczy: opracowanie specyfikacji projektowej wyrobu, opracowanie projektu koncepcyjnego wyrobu, opracowanie projektu postaci wyrobu, opracowanie projektu szczegółowego wyrobu, 2. projekt inżynierski: projekt konstrukcyjny, projekt technologiczny (procesów wytwórczych) oraz projekt narzędzi (oprzyrządowania produkcyjnego). Pismem z dnia 25 stycznia 2016r. MCP poinformowało wnioskodawcę, że w wyniku weryfikacji dokonanej zgodnie z obowiązującymi kryteriami oceny formalno-merytorycznej, ocena wniosku zakończyła się wynikiem negatywnym ze względu na brak spełnienia: - Kryterium 2 – Kwalifikowalność Projektu, gdzie oceniający stwierdzili m.in., że projekt nie był zgodny z celem poddziałania, ponieważ nie służył wzmocnieniu współpracy sektora MŚP z sektorem naukowo-badawczym oraz proinnowacyjnym otoczeniem biznesu w rozumieniu SzOOP (dalej jako: zapisy Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. na lata 2014-2010) i Regulaminu konkursu. - Kryterium 3 – Specyficzne warunki wstępne, gdzie oceniający stwierdzili, że Fundacja K.– wybrana na wykonawcę usługi zleconej w ramach wniosku o dofinansowanie podlegającego ocenie – nie znajdowała się w katalogu podmiotów, które mogą być wykonawcami usług, zgodnie z SzOOP i Regulaminem konkursu. Zaznaczyli, że wybrany przez wnioskodawcę wykonawca zamówienia, pomimo deklaracji w przedłożonej ofercie na wykonanie usługi, nie miał statusu centrum transferu technologii (dalej jako: CTT). Do pisma dołączono dwa załączniki, stanowiące karty oceny formalno-merytorycznej z ukrytą datą oceny i nazwiskami osób oceniających. W dniu 5 lutego 2016r. wnioskodawca złożył protest do Instytucji Zarządzającej PRO WM na lata 2014-2020 – Zarządu Województwa M. zarzucając, że: 1. Ekspert dokonał negatywnej oceny spełnienia kryterium nr 3, na podstawie błędnej pod względem prawnym interpretacji treści § 18 ust. 5.4. Regulaminu konkursu, 2. Ekspert dokonał negatywnej oceny spełnienia kryterium nr 3, na podstawie własnych interpretacji, która nie wynikała z treści Regulaminu konkursu, Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. na lata 2014-2020, ani z żadnych innych publicznie dostępnych dokumentów dotyczących konkursu. Uzasadniając pierwszy zarzut, wnioskodawca podał, że twierdzenie eksperta oceniającego wniosek o dofinansowanie, jakoby Fundacja K. nie posiadała statusu CTT i nie znajdowała się w katalogu wykonawców usług określonym w § 18 ust. 5 Regulaminu konkursu jest nieprawdziwe. Wynikało ono z błędnej interpretacji przepisów prawa oraz błędów logicznych zawartych w rozumowaniu eksperta. Wnioskodawca podał te błędy, wskazując na treść art. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym z dnia 27.07.2005r., (Dz. U. z 2012r., poz. 572 z późn. zm., dalej jako: u.s.w.), który mówi, że ustawę stosuje się do publicznych i niepublicznych szkół wyższych. Fundacja K. nie jest publiczną, ani niepubliczną szkołą wyższą, wobec czego przepisy ustawy jej nie dotyczą. Wnioskodawca powołał treść art. 86 ust. 1, ust. 4 ust. 5, ww. ustawy i wskazał, że uczelnie wyższe są uprawnione do tworzenia i prowadzenia akademickich inkubatorów przedsiębiorczości oraz centrów transferu technologii. Przepis ten jednak w żadnym stopniu nie odnosi się do tworzenia i działalności CTT, poza szkołami wyższymi. Podaje tylko, że uczelnie wyższe mogą tworzyć CTT w celu komercjalizacji bezpośredniej, nie przyznając przy tym uczelniom wyższym wyłącznego prawa na tworzenie CTT. Zauważono, że celem tworzenia przez uczelnie CTT, nie jest świadczenie komercyjnych usług badawczo-rozwojowych, ani innych usług dla podmiotów zewnętrznych. Wnioskodawca za nieuprawnioną uznał interpretację art. 86 ust. 5 u.s.w. sugerującą, że przepis ten wskazuje jedynie uczelnie, jako podmiot uprawniony ww. ustawą do tworzenia centrów transferu technologii. Bowiem z przepisów u.s.w., ani z żadnych innych przepisów prawa nie wynika zakaz prowadzenie CTT przez podmioty inne, niż uczelnie wyższe. Działalność CTT nie podlega koncesjonowaniu, nie wymaga żadnej licencji, ani zgody administracyjnej, nie zalicza się do wykonywania zawodu regulowanego. Nazwa "centrum transferu technologii" nie jest nazwą zastrzeżoną, nie istnieją też przepisy, które ograniczałyby prawo posługiwania się tą nazwą. Fundacja ma prawo do określania siebie, jako centrum transferu technologii, jeśli tylko uzna, że jej działalność statutowa lub komercyjna ma związek z transferem technologii, na co wnioskodawca powołał, jako podstawą prawną art. 6 ust. 1 Ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej, który stanowi, że podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Zatem za nieprawdziwe uznał wnioskodawca twierdzenie, że na podstawie powyższych zapisów przyjąć należy, że do katalogu wykonawców Bonów na innowacje w ramach kategorii IOB - ośrodka innowacyjności zaliczyć należy jedynie te CTT, które prowadzą działalność w formie jednostki ogólnouczelnianej. Zdaniem wnioskodawcy, jest zupełnie na odwrót. Zgodnie z postanowieniami Regulaminu konkursu, CTT będące jednostkami ogólnouczelnianymi zostały całkowicie wykluczone z grona potencjalnych wykonawców Bonów na innowacje. Świadczy o tym wymóg posiadania przez wykonawcę usług osobowości prawnej (jednostki ogólnouczelniane nie posiadają odrębnej osobowości prawnej), a w przypadku jednostek naukowych posiadanie przyznanej kategorii naukowej A+, A lub B jednostki ogólnouczelniane nie posiadają żadnych kategorii naukowych). Innymi słowy nie ma w Polsce ani jednej CTT, która będąc jednostką ogólnouczelnianą, spełniałaby jednocześnie drugi warunek konieczny do świadczenia usług w ramach Bonu na innowację. Skoro zatem Zarząd Województwa M., zatwierdzając Regulamin konkursu w obowiązującym brzmieniu zaliczył Centra Transferu Technologii do katalogu instytucji otoczenia biznesu (IOB) - ośrodków innowacji, a jednocześnie wykluczył z tego katalogu CTT, działające na podstawie u.s.w., to znaczy, że Zarządowi Województwa wyraźnie chodziło o inne rodzaje CTT, np. takie jak Fundacja K. Uzasadniając drugi zarzut, wnioskodawca podał, że interpretacja, na podstawie, której ekspert dokonał negatywnej oceny spełnienia kryterium nr 3 (pomijając fakt jej wadliwości prawnej), nie została nigdy publicznie udostępniona. Skoro nie była znana w chwili rozpoczęcia naboru wniosków o dofinansowanie (23.11.2015r.), to nie mogła obowiązywać potencjalnych wnioskodawców. Spółka złożyła wniosek o dofinansowanie w systemie e-RPO w dniu 24 listopada 2015r. i pomimo dołożenia należytej staranności nie miała żadnej możliwości poznania interpretacji, na którą powołuje się ekspert. Nawet przy założeniu, że mogą wystąpić sytuacje, w których należy dokonać interpretacji nieprecyzyjnych zapisów Regulaminu konkursu albo Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego, to w takich przypadkach interpretacje powinny, zdaniem wnioskodawcy, mieć charakter oficjalny i spełniać następujące warunki: 1. Treść interpretacji powinna zostać podana do publicznej wiadomości np. na stronie internetowej M. Centrum Przedsiębiorczości, 2. Powinien zostać wskazany autor interpretacji, 3. Powinna zostać wskazana data, od której interpretacja obowiązuje, 4. Powinna zostać wskazana poprzednia interpretacja, która przestaje obowiązywać z chwilą ogłoszenia aktualnej interpretacji. Zdaniem wnioskodawcy, żaden z ww. warunków nie został spełniony i dlatego interpretację, którą posłużył się ekspert oceniający projekt, należało uznać za wyraz jego osobistych przekonań, niemających żadnego umocowania prawnego w przepisach powszechnie obowiązujących, ani w dokumentacji konkursowej. Wnioskodawca podał, że powyższe uzasadnienie zarzutów dot. także pracownika/eksperta 2 i jest identyczne, jak w przypadku pracownika/eksperta 1. W odniesieniu do Kryterium nr 2 – Kwalifikowalność Projektu, wnioskodawca sformułował następującą treść zarzutów, która odnosiła się, zarówno do eksperta nr 1, jak i eksperta nr 2. Zdaniem wnioskodawcy, ekspert oparł twierdzenia o niespełnienie podkryterium 2.1, a co za tym idzie całego kryterium 2, wyłącznie na jednym fałszywym założeniu, że nie został spełniony obligatoryjny warunek skierowania zapytania ofertowego do, co najmniej 3 wykonawców uprawnionych do wykonania usług dofinansowanych w ramach Poddziałania 1.2.3 Bony na innowacje. Zdaniem eksperta oceniającego wniosek o dofinansowanie, postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego zostało przeprowadzone wśród podmiotów nienależących do sektora naukowo-badawczego oraz proinnowacyjnego otoczenia biznesu w rozumieniu zapisów Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. na lata 2014-2020 (dalej SzOOP) oraz Regulaminu konkursu. Wobec powyższego, projekt nie był zgodny z celem poddziałania - nie służył wzmocnieniu współpracy sektora MŚP z sektorem naukowo-badawczym oraz proinnowacyjnym otoczeniem biznesu w rozumieniu SzOOP i Regulaminu konkursu. Wnioskodawca twierdził, że kryterium nr 3 zostało przez niego spełnione, co automatycznie podważało twierdzenie o niespełnieniu kryterium nr 2. Zapytania ofertowe zostały bowiem skierowane m.in. do Instytutu W. w W. tj. jednostki naukowej posiadającej kategorię naukową A, Akademii Sztuk Pięknych w K Wydziału Form Przemysłowych tj. jednostki naukowej posiadającej kategorię naukową A, Fundacji Kapitał dla Innowacji, tj. instytucji otoczenia biznesu - ośrodka innowacji. Według wnioskodawcy, wszystkie trzy ww. podmioty są zgodnie z § 18 ust.5 Regulaminu konkursu uprawnione do wykonania usług dofinansowanych w ramach Poddziałania 1.2.3 Bony na innowacje. Fundacja K., jako jedyna złożyła ważną ofertę i została wybrana, jako wykonawca usług wzorniczych. Zostały zatem spełnione wszystkie wymogi określone w Regulaminie konkursu. Wobec powyższego, twierdzenie, że projekt nie był zgodny z celem poddziałania 1.2.3 Bony na innowacje jest nieprawdziwe. W przypadku realizacji projektu przez wybranego wykonawcę, projekt bezpośrednio przyczyniłby się do wzmocnienia współpracy sektora MŚP z proinnowacyjnym otoczeniem biznesu w rozumieniu SzOOP i Regulaminu konkursu. Wobec powyższego wnioskodawca wniósł o uznanie protestu za zasadny i potwierdzenie, że projekt spełnia kryteria formalno-merytoryczne nr 2 i 3. Jednocześnie wniesiono o dokończenie oceny formalno-merytorycznej projektu i zbadanie jego zgodności z kryteriami 3,6, 3.7 oraz kryteriami od 4 do 11. W odpowiedzi na protest złożony przez wnioskodawcę, Zarząd Województwa M (dalej także jako: Instytucja Rozpatrująca Protest, IRP) rozstrzygnięciem z dnia 18 marca 2016r., znak sprawy [...] protestu nie uwzględnił. Odnosząc się do zapisów zawartych w proteście, w piśmie o odrzuceniu wniosku, kartach oceny formalno-merytorycznej oraz pełnej dokumentacji projektowej stwierdzono, że podstawowymi dokumentami, określającymi przebieg przedmiotowego konkursu, w tym w szczególności procedurę wyboru projektów do dofinansowania i kryteria brane pod uwagę przy wyborze, były Regulamin konkursu oraz kryteria oceny - stanowiące Załącznik nr 1 do Regulaminu konkursu. Ocena spełnienia kryteriów zerojedynkowych polega na przypisaniu im wartości logicznych TAK/NIE - zasada "0-1". Negatywna ocena formalno-merytoryczna miała miejsce w przypadku przyznania przez obu oceniających oceny NIE, w co najmniej jednym kryterium oceny. Tak było w ramach oceny przedmiotowego wniosku. Natomiast, zgodnie z Załącznikiem nr 1 do Regulaminu konkursu w ramach kryterium "Kwalifikowalność projektu" ocenie podległa m.in. kwestia, czy projekt jest zgodny z celami danego działania/poddziałania. Z kolei w ramach kryterium "Specyficzne warunki wstępne" - w świetle uregulowań załącznika nr 1 do Regulaminu konkursu- badano m.in., czy wnioskodawca dokonał wyboru wykonawcy usługi z zachowaniem zasad uczciwej konkurencji i przejrzystości, zgodnie z wymogami zawartymi w wytycznych programowych IZ RPO WM oraz, czy wybrany wykonawca mieścił się w katalogu podmiotów, które mogły być wykonawcami usługi zgodnie z SzOOP i regulaminem konkursu. Po dokładnej analizie dokumentacji projektowej Instytucja Rozpatrująca Protest (IRP) przychyliła się do stanowiska Instytucji Organizującej Konkurs (IOK) i stwierdziła, że ocena wniosku w ramach przedmiotowych kryteriów została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy, IRP powołała treść § 18 ust. 5 Regulaminu konkursu dotyczącego wykonawcy usług. W ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, jako wykonawcę usługi zleconej w ramach przedmiotowego wniosku o dofinansowanie, wybrano Fundację Kapitał dla Innowacji, która zdaniem wnioskodawcy była CTT, jednak zdaniem IRP, powyższe stanowisko Wnioskodawcy było bezpodstawne. W związku z faktem, że w Regulaminie konkursu, w SzOOP oraz innych dokumentach konkursowych nie zawarto definicji CTT, za właściwe należało uznać stosowanie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, tj. u.s.w. - co słuszne jest również w świetle uregulowań § 41 Regulaminu konkursu zgodnie, z którym w sprawach nieregulowanych w Regulaminie, zastosowanie mają przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Zdaniem IRP, nie bez powodu w regulaminowej definicji instytucji otoczenia biznesu (IOB) - ośrodka innowacji, jako przykłady podmiotów zaliczających się do ww. kategorii wskazano kolejno spółki celowe oraz centra transferu technologii, gdyż umocowanie prawne dla funkcjonowania tych jednostek wynika z u.s.w. Ustawodawca, zapisami art. 86 u.s.w. nadał CTT niejako charakter instytucjonalny, m.in. poprzez prawne uregulowanie ich formy organizacyjnej, określeniu działania oraz poprzez nałożenie pewnych obowiązków związanych z funkcjonowaniem CTT. Wobec powyższego IRP stwierdziła, że należy odróżnić CTT, spełniające określone wymogi ustawowe, od podmiotów zajmujących się transferem technologii w ogóle, również takich, które przypisują sobie nazwę CTT. Nie można było zatem zgodzić się z argumentacją wnioskodawcy, jakoby eksperci dokonali negatywnej oceny na podstawie interpretacji, której treść nie była podana do publicznej wiadomości. Z treści kart oceny formalno-merytorycznej wynikało, że oceniający stosowali wprost przepisy Regulaminu konkursu oraz u.s.w., których treść była ogólnodostępna, w związku z czym wnioskodawca, przy zachowaniu należytej staranności miał możliwość zapoznania się z nimi. Zdaniem IRP nie można było również przyznać racji wnioskodawcy w zakresie uzasadnienia, zgodnie z którym CTT, będące jednostkami ogólnouczelnianymi, wykluczone są z grona potencjalnych wykonawców ze względu na niespełnienie jednego z obligatoryjnych uregulowań regulaminowych, tj. nie posiadają osobowości prawnej. W ocenie IRP, argumentacja ta jest nieuzasadniona, gdyż ww. CTT nie działają w oderwaniu od uczelni wyższej, a w jej ramach. Natomiast uczelnia - na mocy art. 12 u.s.w. posiada osobność prawną. W odpowiedzi na protest podkreślono także, że nowelizacją z 2014 r. (ustawa z dnia 11 lipca 2014r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. póz. 1198), z u.s.w., wykreślono fundacje, jako formę organizacyjną CTT. Dodatkowo zaznaczono, że katalog potencjalnych wykonawców usług, określony w § 18 ust. 5 Regulaminu konkursu, jest katalogiem zamkniętym. Wśród podmiotów wymienionych w ww. paragrafie wskazano takie jednostki, dzięki którym będzie możliwa realizacja celów poddziałania 1.2.3 Bony na innowacje, a mianowicie wzmacnianiu współpracy MŚP z sektorem naukowo-badawczym oraz proinnowacyjnym otoczeniem biznesu. Enumeratywne wyliczenie podmiotów ma charakter celowy, intencjonalny, a wskazani tam potencjalni wykonawcy, to nie dowolne instytucje, a jednostki spełniające określone wymogi, zapewniające właściwą realizację projektu. IRP stwierdziła, że oceniający nie zarzucili wnioskodawcy naruszenia szczególnych warunków realizacji zamówień publicznych, udzielanych zgodnie z zasadą konkurencyjności. Podstawą negatywnej oceny kryterium "Kwalifikowalność projektu", było natomiast stwierdzenie, że przedmiotowy projekt nie był zgodny z celami poddziałania 1.2.3 Bony na innowacje, a mianowicie nie służył wzmacnianiu współpracy mikro, małych i średnich przedsiębiorstw z sektorem naukowo-badawczym oraz proinnowacyjnym otoczeniem biznesu. Wobec powyższego IRP nie stwierdziła, aby ocena w ramach kryteriów "Kwalifikowalność projektu" oraz "Specyficzne warunki wstępne" była przeprowadzona w sposób niewłaściwy, w związku z czym, protestu nie uwzględniono. Na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie prawa przy dokonywaniu oceny wniosku i rozpoznawaniu protestu, poprzez: 1. naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (dalej jako: u.z.r.p.), poprzez brak rzetelnej i obiektywnej oceny wniosku polegający na błędnym przyjęciu, że nie spełniono kryterium: - Kryterium Nr 2 Kwalifikowalność Projektu, - Kryterium Nr 3 Specyficzne Warunki Wstępne, 2. naruszenie art. 44 u.z.r.p. w zw. z podrozdziałem 1.2 punkt 11 Regulaminu Pracy Komisji Oceny Projektów, stanowiącego załącznik nr 5 do Regulaminu Konkursu nr [...], poprzez brak rzetelnej oceny wniosku przez komisję oceny projektów polegający na nieprzeprowadzeniu badania wniosku niezależnie przez dwóch ekspertów lub przeprowadzanie oceny wyłącznie przez jednego eksperta, 3. naruszenie art. 55 u.z.r.p., poprzez nierozpoznanie protestu przez Instytucję Zarządzającą – Zarząd Województwa M., bowiem Spółka podniosła, że nie jest dla niej wiadomym i nie sposób to stwierdzić z pisma z 18.03.2016r., kto faktycznie rozpoznał protest i czy był umocowany do wydawania rozstrzygnięć w ramach postępowania odwoławczego, na co dodatkowo powołano treść art. 5 pkt 2 u.s.w., art.. 31, art. 41 ust. 2 pkt 4, art. 46 ust. 2 i ust. 2a, ustawy z dnia 5.06.1998r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001r., nr 142, poz. 1590 z późn. zm.), 4. brak rzetelności, przejrzystości i prawidłowości rozpoznania protestu przez Instytucję Rozpoznającą Protest, polegającą na powieleniu argumentów Komisji Oceny Projektu i nie dostrzeżeniu ewidentnych uchybień formalnych i merytorycznych, poczynionych w ramach oceny wniosku. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka podała, że składając protest, wskazywała na tożsamość ocen ekspertów, jednak IRP nie odniosła się do wskazanych uchybień. Wskazuje to, że nie dochowano elementarnej zasady przejrzystości i rzetelności oceny, skoro rzekome oceny dokonane przez dwóch członków komisji niczym się od siebie nie różniły. Oznaczać to mogło, że członkowie komisji nie dokonywali oceny projektu niezależnie lub że ocena została dokonana jedynie przez jedną osobę, na co Spółka powołała treść wyroku WSA w Warszawie z dnia 28.04.2011r., sygn. akt V Sa/Wa 1451/10. W dalszej części powołano się na treść §18 Regulaminu Konkursu szeroko go cytując i na jego podstawie nie zgodzono się z twierdzeniem IRP, jakoby Spółka błędnie wybrała Fundację Kapitał dla Innowacji, która jej zdaniem była CTT, wpisującym się w pojęcie instytucji otoczenia biznesu IOB – ośrodka innowacji. Jak wskazała IRP, w związku z faktem, iż w Regulaminie konkursu, w SzOOP oraz dokumentach konkursowych nie zawarto definicji CTT, za właściwe należało uznać stosowanie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, tj. u.s.w., co słuszne było również w świetle uregulowań § 41 Regulaminu konkursu, zgodnie z którym w sprawach nieregulowanych w Regulaminie, zastosowanie mają przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Spółka uznała powyższe stanowisko KOP i IRP za błędne i naruszające zasadę przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie wniosków. Bowiem, jak przyznały same instytucje oceniające wniosek i protest, dokumentacja konkursowa nie przewidywała definicji podmiotów wymienionych w § 18 ust. 5 pkt 4 Regulaminu konkursu. Zdaniem Spółki, poprawne zdefiniowane podmiotów wymienionych w ww. przepisie zostało przerzucone na wnioskodawców. To wnioskodawcy sami, stosując wykładnię językową nazwy wymienionych podmiotów, musieli ustalić, czy proponowani wykonawcy spełniają te kryteria. Zwrócono przy tym uwagę, że wnioskodawca nie miał, ani prawnej, ani faktycznej możliwości weryfikacji wszystkich ww. przesłanek, a zatem musiał oprzeć się na twierdzeniu samego dostawcy usługi, czy był jednym z podmiotów wymienionych w katalogu wskazanym w regulaminie konkursu. Według Spółki, analizując zapisy regulaminu dotyczące instytucji otoczenia biznesu (IOB) - ośrodka innowacji, można było bezsprzecznie stwierdzić, że były nimi podmioty posiadające osobowość prawną i siedzibę na terytorium RP, posiłkując się przy tym definicją osoby prawnej zawartą w art. 33 k.c., strona skarżąca stwierdziła, że IOK i IRP błędnie argumentowała, że CTT była na potrzeby konkursu wyłącznie jednostka powołana przez uczelnię wyższą na podstawie u.s.w., jako jednostka ogólnouczelniana. Według Spółki, powoływana przez instytucje oceniające wniosek i protest u.s.w. nie zawiera definicji normatywnej centrum transferu technologii, a jedynie stanowi, że uczelnia może powołać taką jednostkę ogólnouczelnianą. Zatem żaden dokument prawa powszechnie obowiązującego nie dawał prawa twierdzić, że przez CTT należy rozumieć wyłącznie jednostkę ogólnouczelnianą powołaną w trybie art. 86 u.s.w. W skardze podniesiono także, że powoływany przez KOP i IRP argument, że nowelizacją u.s.w. wykreślono fundacje, jako formy organizacyjne CTT, świadczył tylko o braku zrozumienia zagadnienia przez ww. instytucje. Według strony skarżącej, ustawodawcy nie chodziło o wyeliminowanie formy prawnej fundacji, jako centrów transferu technologii, ale ujednoliceniu przepisów dotyczących wydatkowania środków publicznych. Zdaniem Spółki, brak zagadnienia związanego z u.s.w., przełożył się na błędne zdefiniowanie CTT na potrzeby przedmiotowego Konkursu, co z kolei stanęło u podstaw błędnej oceny wniosku w zakresie obu zakwestionowanych kryteriów. IRP nie odniosła się przy tym do zarzutów dotyczących kryterium Kwalifikowalność Projektu, posiłkując się przy tym argumentacją dotyczącą zakwestionowanego kryterium Specyficzne Warunki Wstępne. W skardze powołano także wyrok NSA z 17.03.2011r., sygn. akt II GSK 213/11, który wskazał, że obowiązkiem podmiotu przeprowadzającego procedurę odwoławczą jest ustosunkowanie się w piśmie informującym o wynikach procedury do zarzutów podniesionych w środku odwoławczym przez wnioskodawcę. Ocenę tę należy uzasadnić, odnosząc się w ramach tego uzasadnienia także do argumentacji strony zawartej w środku odwoławczym. Zdaniem Spółki, reguły wyboru projektów powinny być jasne i jednoznaczne, określając w sposób przejrzysty i precyzyjny konsekwencje prawne określonego działania lub zaniechania konkursu. Standardom takim nie odpowiadają systemy realizacji, stwarzające zbyt szerokie pole do interpretacji dla organów je stosujących lub na tyle nieostre, że ich stosowanie narusza zasady równości, przejrzystości, rzetelności lub bezstronności. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca Spółka wniosła o: 1. uwzględnienie skargi stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez M. Centrum Przedsiębiorczości, 2. zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę, Zarząd Województwa M., odnosząc się merytorycznie do postawionych zarzutów wskazał, że zarzut naruszenia art. 55 u.z.r.p był chybiony, bowiem do rozstrzygania protestu zostali upoważnieni przez organ, dyrektorzy Departamentu Zarządzania Programami Operacyjnymi i właśnie taka osoba wydała przedmiotowe rozstrzygnięcie, (M.Ł.). Upoważnienie dla ww. osoby zostało udzielone Uchwałą Nr 18/15 Zarządu Województwa M. z dnia 13 stycznia 2015r., zmienioną następnie uchwałami Nr 1022/15 z 28 lipca 2015r., oraz Nr 1237/15 z 17 września 2015r., których kopie przesłano w załączniku. Podano również, że zgodnie z art. 67 u.z.r.p., do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów k.p.a., a zatem rozstrzygnięcie protestu nie było decyzją administracyjną, stąd też chybione są rozważania Strony skarżącej dotyczące ograniczeń możliwości udzielenia upoważnienia przez Zarząd Województwa. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 44 u.z.r.p podano, że niezależność dokonywanej oceny nie mogła oznaczać, że osoby ją dokonujące musiały prezentować odmienne stanowiska, jak również, że tożsamość sformułować oznaczała, że ocenia nie była dokonana niezależnie. Każdy oceniający, wypełniając kartę oceny i podpisując ją, dokonywał oceny w zakresie wskazanych w niej kryteriów samodzielnie, niezależnie od innych podmiotów, (por. wyrok WSA w Krakowie z 21 listopada 20102r., sygn. akt III SA/Kr 1018/12). Za niezasadny uznano również zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 u.z.r.p., podając, że organ w całości podtrzymuje swoje stanowisko zawarte, zarówno w kartach oceny projektu, jak i w rozstrzygnięciu protestu. Przyznano rację Stronie skarżącej o tyle, że w dokumentacji konkursowej brak jest definicji "centrum transferu technologii", jednakże nie przyznano jej racji w kwestii, że wskazała na liczenie funkcjonujące definicje tego pojęcia, które powinny w ocenie Strony, mieć zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego, Organ stwierdził, że ocena wniosku nie została dokonana z naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na wynik oceny i wniósł o pozostawienie skargi bez rozpoznania w przypadku nieuzupełnienia braków dokumentacji w terminie, względnie o jej oddalenie w całości, jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art.3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2014r., poz. 1146 ze zm. - dalej: także u.z.r.p.s.), które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy P.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art.64 u.z.r.p.s. Zgodnie z art. 61ust.1 powołanej ustawy, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Powyższa regulacja oznacza, że kontroli sądów administracyjnych poddana jest ocena projektów, zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, dokonywana przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi (pośredniczącą lub wdrażającą) w realizacji takich programów, po wyczerpaniu środków odwoławczych. Przystępując do kontroli oceny wniosku w niniejszej sprawie należy wskazać, że procedura odwoławcza została wyczerpana. Skarżący po otrzymaniu negatywnej oceny swojego projektu (informacja dnia 25 stycznia 2016r.) wniósł protest w terminie przewidzianym ustawą, który został rozpatrzony orzeczeniem Zarządu Województwa M. (podjętym przez skutecznie upoważnione podmioty) z dnia 18 marca.2016r. o nieuwzględnieniu protestu i w ustawowym terminie 14 dni złożył skargę do WSA w Krakowie. W związku z wnioskiem Zarządu Województwa M. o pozostawienie skargi bez rozpatrzenia wobec niedołączenia do skargi kompletnej dokumentacji w sprawie, potwierdzeniem tej okoliczności przez Sąd a następnie wezwaniem do uzupełnienia powyższego braku w trybie art. 61 ust 7 powoływanej ustawy, Skarżąca spółka uzupełniła w terminie powyższy brak co powodowało, iż Sad mógł przystąpić do merytorycznej oceny złożonej skargi. Badając legalność oceny wniosku, dokonaną przez Zarząd Województwa M. Sad stwierdził, że nie odpowiada ona prawu, a skarga w całości zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do kwestii merytorycznych należy wskazać, że na podstawie art. 9 ust. 2 pkt 1 i 2 u.z.r.p.s., instytucja zarządzająca, którą w przypadku regionalnego programu operacyjnego jest zarząd województwa, została zobowiązana do przygotowania propozycji kryteriów wyboru projektów i wyboru projektów do dofinansowania. Natomiast zgodnie z art.10 ust. 1 u.z.r.p.s. instytucja zarządzająca mogła powierzyć instytucji pośredniczącej, w drodze porozumienia lub umowy, zadania związane z realizacją krajowego lub regionalnego programu operacyjnego, w tym m.in. wybór projektów do dofinansowania. Stosownie do treści art.37 ust.2 u.z.r.p.s. projekt podlega ocenie w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art.125 ust.3 lit.a rozporządzenia ogólnego. Wybór projektów w trybie konkursowym następuje na podstawie regulaminu określonego przez właściwą instytucję. Regulamin określa zasady przeprowadzenia konkursu, zawierając w swej treści pozycje wymienione szczegółowo w pkt 1-12 ust 2 art. 41 u.z.p.r.s. w tym; "kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia" (pkt 7). W rozpoznawanej sprawie Zarząd Województwa M. (działając przez skutecznie upoważnione podmioty) przeprowadził konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu, a wnioskodawcy biorący udział w konkursie mieli obowiązek zastosować się do reguł wskazanych w regulaminie, które wyznaczały ramy prawne tego postępowania. Brzmienie zapisów regulaminu niniejszego konkursu wskazywało w par.18, iż wsparcie mogą uzyskać projekty służące wzmacnianiu współpracy micro, małych i średnich przedsiębiorstw z sektorem naukowo-badawczym oraz proinnowacyjnym otoczeniem biznesu zaś pomoc udzielana w formie "bonów na innowacje" prowadzić powinna do usprawnienia procesu transferu technologii i zwiększenia poziomu wdrażania innowacji do działalności rynkowej przedsiębiorstw. Na wnioskodawców nałożono równocześnie obowiązek określenia w projekcie wykonawcy usługi, którym – jak określono w pkt 5 par 18 Regulaminu – może być wyłącznie; jednostka naukowa, przedsiębiorca posiadający status centrum badawczo rozwojowego, niezależna jednostka, stanowiąca akredytowane lub notyfikowane laboratorium oraz instytucja otoczenia biznesu (IOB) – ośrodek innowacji. Spór między stronami powstał na tle prawidłowości wskazania przez wnioskodawcę wykonawcy projektu, który według wnioskodawcy spełniał przesłanki uznania za "instytucję otoczenia biznesu – ośrodek innowacji", zaś według podmiotu przeprowadzającego konkurs, przesłanek takich nie spełniał. Rozstrzygnięcia powyższego sporu Sąd poszukiwać musiał w treści Regulaminu konkursu, skoro akt ten - stosownie do treści art. 41 u.z.p.r.s. - w sposób szczegółowy i wyczerpujący określać musi zasady przeprowadzenia konkursu. Pojęcie "instytucji otoczenia biznesu – ośrodka innowacji" nie było urzędowo zdefiniowane w części wstępnej Regulaminu natomiast w par. 18 w ust 5 pkt 4 wskazano na "instytucję otoczenia biznesu (IOB) – ośrodek innowacji tj. podmiot posiadający osobowość prawną i siedzibę na terytorium RP, zaliczający się do kategorii obejmującej parki technologiczne (w tym parki naukowe, badawcze, przemysłowo-technologiczne), inkubatory technologiczne, spółki celowe uczelni oraz centra transferu technologii, których działalność polega głównie na świadczeniu usług badawczo-rozwojowych, świadczeniu usług doradczych w zakresie badań naukowych, prac rozwojowych, wsparcia innowacji, transferu technologii lub praw własności intelektualnej, sprzedaży wartości niematerialnych i prawnych, dzierżawie, najmie nieruchomości lub infrastruktury technicznej do celów prowadzenia badań naukowych, prac rozwojowych lub działalności innowacyjnej". Opierając się na powyższych wskazaniach wnioskodawca skierował zapytania ofertowe do 4 podmiotów, w tym ośrodków uczelnianych jednakże odpowiedź otrzymał tylko od jednego adresata; Fundacji Kapitał dla Innowacji, którego ofertę uznał za spełniającą warunki konkursu. Wskazał jako wykonawcę Fundację Kapitał dla Innowacji, która ma osobowość prawną, jest wpisana do rejestru KRS i ma siedzibę na terytorium RP. Nadto, zgodnie z art. 5 ust 1 statutu fundacja jest instytucją otoczenia biznesu, działająca na rzecz innowacyjności a cele statutowe realizuje m.in. poprzez działalność na rzecz zwiększenia innowacyjności i konkurencyjności polskich przedsiębiorstw, świadczenie usług doradczych w zakresie m.in. wsparcia innowacji i transferu technologii, co oznacza (według wnioskodawcy i składającego ofertę wykonawcy), że jest centrum transferu technologii w rozumieniu par. 18 ust 5 pkt 4 Regulaminu konkursu. Wiedza i doświadczenie zespołu, (składającego się wyłącznie z absolwentów wyższych uczelni, w tym jednego z tytułem doktora habilitowanego) skumulowana jest przy tym w trzech obszarach; Innowacje, design i wdrażanie. Podmiot przeprowadzający konkurs w imieniu Zarządu Województwa M., realnego występowania wskazanych warunków nie zweryfikował i nie ocenił, odrzucił bowiem możliwość wskazania jako wykonawcy, podmiotu innego niż uczelniany, działający na podstawie ustawy z 27 lipca 2005r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. 2012 poz. 572 ze zm. dalej u.s.w.). Prawo do takiej oceny wywodził ze wskazania w par 41 Regulaminu, że w sprawach w tym akcie nieuregulowanych zastosowanie maja przepisy prawa powszechnie obowiązującego a wnioskodawca zobowiązał się do przestrzegania nie tylko zasad Regulaminu ale także przepisów innych ustaw, w tym ustawy o szkolnictwie wyższym. W ustawie tej zdefiniowano tez pojęcie centrum transferu technologii jako jednostkę uczelnianą, co oznacza, że na tą nazwę nie można powoływać się w sposób dowolny. Z twierdzeniami tymi nie sposób jednak się zgodzić. W szczególności, nieuzasadnione jest bazowanie na określeniu, że w kwestiach nieuregulowanych maja zastosowanie "przepisy prawa powszechnie obowiązującego". Jest to na tyle ogólna kategoria, że gdyby ja zaakceptować można by przyjąć nieprzydatność stanowienia jakichkolwiek zasad regulaminowych skoro "mają zastosowanie przepisy prawa powszechnie obowiązującego". Tymczasem zgodzić się należy ze Skarżącą Spółką, iż reguły wyboru projektów powinny być jasne i jednoznaczne, określające w sposób przejrzysty i precyzyjny konsekwencje prawne określonego działania lub zaniechania uczestników konkursu. Standardom takim nie odpowiadają systemy realizacji, stwarzające zbyt szerokie pole do interpretacji dla podmiotów czy organów je stosujących lub na tyle nieostre, że ich stosowanie narusza zasady równości, przejrzystości, rzetelności lub bezstronności. W tym miejscu należy też zaznaczyć, że już sama wadliwość prawna lub faktyczna procedur konkursowych, pozbawiająca jego uczestników możliwości poprawnego i skutecznego złożenia wniosku, może być - w ocenie Sądu -utożsamiana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 8 pkt 1 a ustawy z dnia 11 lipca 2004 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Każdorazowo jednak należy tę kwestie rozpatrywać indywidualnie, badając nie tylko sam fakt wystąpienia uchybień w szeroko rozumianej procedurze konkursowej, ale także potencjalny wpływ ich wystąpienia na ocenę projektu składanego przez wnioskodawcę. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu - zarówno zaistniały opisywane uchybienia jak i wywarły wpływ na ocenę projektu, skoro został on odrzucony na etapie oceny formalno-merytorycznej. Wykonawcą projektu mogła być bowiem "instytucja otoczenia biznesu – ośrodek innowacji" rozumiana jako podmiot posiadający osobowość prawną i siedzibę na terytorium RP, zaliczający się m.in. do kategorii; centrum transferu technologii, którego działalność polega głównie na świadczeniu m.in. usług doradczych w zakresie wsparcia innowacji i transferu technologii. Organ przeprowadzający konkurs winien był zbadać czy wskazana przez Skarżącą Spółkę, Fundacja K.spełnia powyższe przesłanki. Jeżeli natomiast Zarząd Województwa M. chciał by w charakterze wykonawcy dopuszczalne było zgłaszanie jedynie podmiotów działających na podstawie ustawy o szkolnictwie wyższym, winien w sposób wyraźny wskazać tę zasadę w regulaminie konkursu. Tego wymogu nie może zastąpić wymienienie w analizowanym przepisie Regulaminu centrum transferu technologii zaraz po, czy łącznie ze spółkami celowymi uczelni ani tez powoływanie się na definicję centrum transferu technologii z art. 86 u.s.w. Po pierwsze uczestnik konkursu nie może domyślać się czy domniemywać jakie obowiązki na nim ciążą, jego obowiązki winny być określone w sposób jasny i zupełny a po drugie, z powoływanego przez organ przepisu nie wynika definicja centrum transferu technologii. Art. 86 u.s.w. stanowi jedynie, że uczelnia może powołać do życia taki podmiot w celu komercjalizacji bezpośredniej co bynajmniej nie oznacza, iż tak nazwany podmiot nie może powstać poza uczelnią. Za zasadne należy więc uznać wszystkie zgłaszane w tym zakresie przez stronę skarżącą zarzuty. Co nadto istotne, sposób określenia w par 18 ust 5 pkt 4 Regulaminu "instytucji otoczenia biznesu – ośrodek innowacji" wedle interpretacji organu, jest w rzeczywistości wewnętrznie sprzeczny bowiem jednocześnie odnosić się ma wyłącznie do jednostki uczelnianej z zasady nie posiadającej osobowości prawnej przy równoczesnym ustanowieniu obowiązku posiadania osobowości prawnej przez wykonawcę. Nieuprawnione i zbyt daleko idące jest powoływanie się w tej sytuacji przez organ na posiadanie przez uczelnię osobowości prawnej. To bowiem nie uczelnia jest wykonawcą. W ocenie Sądu odrzucenie przez działającą z upoważnienia Zarządu Województwa M., Instytucję Rozpatrującą Protest, wniosku złożonego przez Skarżącą Spółkę, na etapie oceny formalno-merytorycznej z powodu niespełnienia Kryterium Nr 2 "Kwalifikowalność Projektu" i Kryterium Nr 3 "Specyficzne warunki wstępne" , narusza prawo a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Uzasadnione jest więc twierdzenie, iż doszło do naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, poprzez brak rzetelnej i obiektywnej oceny wniosku. Jednocześnie, ponieważ podstawa negatywnej oceny Kryterium Nr 2 "Kwalifikowalność projektu" i stwierdzenia, że przedmiotowy projekt nie był zgodny z celami poddziałania 1.2.3 Bony na innowacje gdyż nie służył wzmacnianiu współpracy mikro, małych i średnich przedsiębiorstw z sektorem naukowo-badawczym oraz proinnowacyjnym otoczeniem biznesu - stanowiła wyłącznie konsekwencję stwierdzenia niespełnienia Kryterium Nr 3 "Specyficzne warunki wstępne, bezprzedmiotowe (z uwagi na przesłanki rozstrzygnięcia) było odnoszenie się w niniejszym uzasadnieniu do powyższych kwestii Rozpoznając ponownie sprawę należy uwzględnić wyrażoną przez Sąd ocenę prawną badając merytorycznie, czy wskazany przez wnioskodawcę wykonawca jest podmiotem spełniającym przesłanki z par 18 ust 5 Regulaminu (przy wykluczeniu przesłanki wedle której musi to być podmiot utworzony i działający na podstawie ustawy o szkolnictwie wyższym) a następnie ocenić wniosek w zakresie pozostałych kryteriów. Równocześnie zwrócić należy uwagę organowi przeprowadzającemu konkurs, iż formułowanie przez ekspertów jednolicie i identycznie brzmiących ocen, tam gdzie nie jest to ocena "zerojedynkowa" może podważać zaufanie uczestników konkursów do rzetelności i wielotorowości tak wyartykułowanej oceny projektów. Chociaż więc taki sposób formułowania ocen ekspertów nie może być z założenia uznany za wadliwy to jednak należy postulować jego indywidualizację i nieposługiwanie się formułą "kopiuj – wklej". W zakresie pozostałych zarzutów skargi, związanych ze sposobem procedowania w postepowaniu konkursowym przez Zarząd Województwa M., Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi i w tym zakresie podzielił w całości stanowisko organu, jako odpowiadające treści obowiązujących przepisów, na które ten organ się powołał, jak i treści przedłożonych dokumentów i uchwał. Biorąc powyższe pod uwagę Sad, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.