II SA/Wa 655/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak, Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant st. sek. sądowy Izabela Kaliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2016 r. sprawy ze skargi P. B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby – oddala skargę – Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, ze zm.), zwolnił [...] P. B. ze służby w Policji z dniem [...] września 2013 r., nadając rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności. KWP zasięgnął wcześniej opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów (art. 43 ust. 3 ustawy o Policji). Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...], pismem z dnia [...] lipca 2013 r. poinformował, że Zarząd Wojewódzki, po zapoznaniu się z materiałami postępowania stwierdza, że w jego ocenie nie ma podstaw prawnych i faktycznych do zwolnienia [...] P. B. ze służby na podstawie wskazanego przepisu. W uzasadnieniu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby organ wskazał, iż [...] P. B. nie realizując żadnych obowiązków służbowych z powodu usunięcia ze szkolenia podstawowego, przebywając na długotrwałym zwolnieniu lekarskim (333 dni) w pełni korzysta z przysługujących jej praw, w tym prawa do uposażenia, prawa do urlopu oraz innych świadczeń pieniężnych. Ponadto nie uzyskała ona wiedzy i umiejętności niezbędnych do samodzielnego pełnienia służby i jej dalszego kontynuowania. Podkreślił również, że warunkiem uzyskania kwalifikacji zawodowych niezbędnych do mianowania na stanowisko służbowe jest ukończenie przez policjanta szkolenia zawodowego podstawowego, zaś w świetle obowiązujących przepisów nie kieruje się ponownie na szkolenie policjanta usuniętego ze szkolenia podstawowego. Tym samym jej dalsze pozostawanie w służbie należy uznać za bezcelowe. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. wskazanej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny, tożsamy z interesem służby. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji. KGP podniósł, że Policja jest formacją powołaną do ochrony bezpieczeństwa obywateli oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Sprawne funkcjonowanie tej formacji opiera się na właściwej realizacji zadań przez poszczególne jednostki organizacyjne Policji. W ocenie organu II instancji sytuacja [...] P. B. wpływa negatywnie na organizację służby w jednostce. W kontekście zagrożenia zjawiskami przestępczymi szczególne znaczenie posiada bowiem funkcjonowanie pionu służby prewencyjnej - do czego przyczynia się każdy policjant. [...] P. B. mimo rocznego stażu służby nie ukończyła szkolenia podstawowego, co pozwoliłoby jej posiąść umiejętności i wiedzę niezbędną do realizacji zadań służbowych wynikających z karty opisu stanowiska pracy. Organ wskazał rozkazem Komendanta Szkoły Policji w [...] nr [...] z dnia [...] września 2012 r. [...] P. B. została usunięta ze szkolenia i wyłączona ze stanu słuchaczy szkolenia zawodowego podstawowego z powodu nieuzyskania zaliczenia przewidzianego w programie szkolenia zawodowego podstawowego. Jako podstawę prawną swojego działania Komendant Szkoły Policji w [...] wskazał § 43 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji (Dz. U. Nr 126, poz. 877, z późn. zm.). Przywołany przepis stanowi, iż słuchacza usuwa się ze szkolenia, jeżeli nie uzyskał zaliczenia lub nie zdał egzaminu przewidzianego w programie szkolenia zawodowego policjantów. Ponadto, w myśl § 46 ust. 2 tego aktu prawnego, nie kieruje się ponownie na szkolenie policjanta usuniętego ze szkolenia podstawowego. Komendant Szkoły Policji w [...] jako termin stawienia się [...] P. B. w jednostce macierzystej wskazał dzień [...] września 2012 r. Od tego dnia, aż do dnia zwolnienia ze służby, tj. [...] września 2013 r., P. B. przedkładała zaświadczenia lekarskie o niezdolności do służby. Zgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy o Policji, warunkiem uzyskania kwalifikacji zawodowych niezbędnych do mianowania na stanowisko służbowe jest ukończenie przez policjanta szkolenia zawodowego podstawowego. Brak przeszkolenia zawodowego oraz ograniczenia wynikające ze stanu zdrowia powodują, że zadania, które powinny być przydzielone [...] P. B. z konieczności obciążają innych policjantów. Może to rodzić napięcia i konflikty, a ponadto skutkuje obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy. Powyższa sytuacja rzutuje więc ujemnie na ważny interes służby jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. P. B. nie ukończywszy szkolenia podstawowego i nie realizując, z uwagi na przebywanie na zwolnieniu lekarskim, nałożonych na nią obowiązków, jednocześnie w pełni korzysta z przysługujących jej praw do uposażenia, urlopu i innych. W ocenie KGP przytoczone powyżej argumenty wypełniają nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej - ważnego interesu społecznego. Niewątpliwie bowiem w ważnym interesie służby leży, aby nie pozostawał w stosunku służbowym policjant, który nie posiada jakichkolwiek kwalifikacji zawodowych (w związku z czym, stosownie do art. 34 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, nie może być mianowany na stanowisko służbowe, a także nie może wypełniać podstawowych czynności policjanta), nie może ich - w świetle obowiązujących przepisów - nabyć, a dodatkowo przebywa na zwolnieniu lekarskim. KGP stwierdził, że nadanie przez KWP zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności było prawidłowe z uwagi na ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji. Odnosząc się do zarzutów odwołania, iż powody nieukończenia przez [...] P. B. szkolenia podstawowego mają decydujące znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, przy czym powodów nieukończenia tego szkolenia pełnomocnik upatruje w stanie zdrowia [...] P. B., KGP podał, że nie mogą one prowadzić do wydania innego rozstrzygnięcia. Organ podkreślił, że powodem usunięcia wymienionej ze szkolenia i wyłączenia ze stanu słuchaczy było nieuzyskanie zaliczenia przewidzianego w programie szkolenia zawodowego podstawowego. Nie jest w tej sytuacji rolą KWP w [...] jako organu I instancji, ani też KGP jako organu odwoławczego, ustalanie czy w dniu [...] września 2012 r. podczas składania egzaminu komisyjnego [...] P. B. w istocie znajdowała się w stanie psychofizycznym umożliwiającym jej udział w zaliczeniu komisyjnym, tym bardziej, że w istocie byłoby to postępowanie polegające na podważeniu treści oświadczenia, jakie wymieniona złożyła przed przystąpieniem do egzaminu. Słusznie zatem Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał za nieuzasadnione żądanie przeprowadzenia dowodu z dokumentów przedłożonych przez pełnomocnika strony, a odnoszących się do przebiegu leczenia oraz jej stanu zdrowia. Powyższe dowody nie mogłyby bowiem wpłynąć na ocenę zaistniałego stanu faktycznego, tj. sytuacji, gdy w służbie pozostaje policjant nieposiadający jakichkolwiek kwalifikacji zawodowych, nieposiadający w świetle obowiązujących przepisów możliwości zdobycia tychże kwalifikacji zawodowych, a ponadto pozostający na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. KGP wskazał, że nie jest rolą organów administracji właściwych do rozpatrywania niniejszej sprawy ponowne badanie okoliczności nieuzyskania przez wymienioną zaliczenia przewidzianego w programie szkolenia zawodowego podstawowego, zwłaszcza, że okoliczności tej sprawy zostały już zbadane w związku z wystąpieniem Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...]. KGP wskazał, iż nie przeczy też, że przebywanie [...] P. B. na długotrwałym zwolnieniu lekarskim może mieć związek z urazem, jakiego doznała w dniu [...] września 2012 r. podczas odbywania szkolenia zawodowego podstawowego. Jednakże fakt ten nie może skutkować dalszym bezterminowym pozostawaniem w służbie policjanta nieposiadającego żadnych kwalifikacji zawodowych, i tak już przez ponad 10 miesięcy niewykonującego jakichkolwiek czynności służbowych. Na ocenę tej sytuacji nie mogą też wpłynąć zastrzeżenia wobec sposobu przeprowadzenia postępowania powypadkowego ani ustalenie czy uraz ten miał charakter wypadku pozostające w związku ze służbą czy też nie. W odniesieniu do wniosku pełnomocnika strony o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji KGP stwierdził, że nie może on zostać uwzględniony. Zdaniem KGP w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 k.p.a.. Rozkaz personalny KGP z dnia [...] października 2013 r. nr [...] stał się przedmiotem skargi P. B., reprezentowanej przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego organu pierwszej instancji wraz z uchyleniem rygoru jego natychmiastowej wykonalności oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych, zarzucił: a) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci: - art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez błędne przyjęcie, iż ma on zastosowanie w niniejszej sprawie; - art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez jedynie formalne uzyskanie opinii organizacji zawodowej bez faktycznego odniesienia się do treści tej opinii w wydanym rozstrzygnięciu; b) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: - art. 7 k.p.a., polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i w konsekwencji utrzymania w mocy decyzji o zwolnieniu skarżącej ze służby w Policji; - art. 24 § 3 k.p.a., poprzez niewyłącznie od udziału w postępowaniu pracownika organu administracji publicznej w osobie Zastępcy Dyrektora Gabinetu Komendanta Głównego Policji, [...] T. S., do bezstronności którego przy wydawaniu decyzji zachodzą uzasadnione wątpliwości; - art. 107 k.p.a., poprzez niepełne uzasadnienie rozkazu personalnego i skopiowanie uzasadnienia organu pierwszej instancji, co skutkowało nierozpoznaniem merytorycznym części zarzutów i nieuwzględnieniem ich przy wydawaniu decyzji; - art. 108 § 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż ma on zastosowanie w niniejszej sprawie, co spowodowało bezpodstawne nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że w sprawie nie wzięto pod uwagę przyczyn nieukończenia szkolenia podstawowego przez skarżącą. Odmówiono także uwzględnienia wniosków dowodowych zmierzających do wykazania tych przyczyn (postanowienie nr [...]). Tymczasem powody nieukończenia szkolenia podstawowego przez skarżącą mają decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. [...] P. B. uległa bowiem wypadkowi podczas pobytu na szkoleniu w Szkole Policji w [...], zaś zdarzenie stanowiło wypadek w służbie. Następnie wzięła ona udział w egzaminie, mimo że jej stan zdrowia nie pozwalał na efektywne przystąpienie do niego. Powoływanie się przez organy Policji na złożone przez skarżącego oświadczenie o gotowości przystąpienia do egzaminu nie ma przy tym znaczenia o tyle, że nie pozostawiono jej w tym zakresie wyboru i nie wskazano możliwości późniejszego ponownego przystąpienia do szkolenia, czy do samego egzaminu. W ocenie pełnomocnika nie istniały podstawy do wydania dnia [...] września 2012 r. przez Komendanta Szkoły Policji w [...] rozkazu nr [...], usuwającego [...] P. B. ze szkolenia i wyłączającego ją ze stanu słuchaczy szkolenia zawodowego podstawowego. Podkreślił też, że samo zwrócenie się do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów o wyrażenie opinii, jeżeli następnie nie poddano jej rozwadze i nie odniesiono się do niej, nie stanowi zasięgnięcia opinii. Pełnomocnik uzasadniając zarzut naruszenia art. 24 § 3 k.p.a. wskazał, że rozkaz personalny z dnia [...] października 2013 r. nr [...] został podpisany przez Zastępcę Dyrektora Gabinetu Komendanta Głównego Policji Komendy Głównej Policji, [...] T. S., który już wcześniej zajmował stanowisko w niniejszej sprawie. Złożył on podpis pod pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] (co pozwala na wysunięcie tezy, iż jest on autorem tego pisma). Pismo to zawierało stanowisko i wyjaśnienie w przedmiocie ponownego skierowania skarżącej na szkolenie zawodowe podstawowe, w tym m.in. twierdzenia, iż P. B. posługiwała się "ściągą", "podjęła suwerenną i w pełni przemyślaną decyzję o uczestniczeniu w zajęciach dydaktycznych", "należy domniemywać, że P. B. nie uznała doznanego wówczas urazu jako wypadku w służbie", "zdarzenie z dnia [...] września 2012 r. nie jest wypadkiem w związku z pełnieniem służby w Policji", czy wreszcie "nie znajduję również podstaw do uchylenia rozkazu z dnia [...] września 2012 r.". Powyższe dowodzi w ocenie pełnomocnika skarżącej, że [...] T. S. powinien był zostać wyłączony od udziału w postępowaniu, z uwagi na okoliczności mogące wywołać wątpliwość co do jego bezstronności. Zawarte w cytowanym piśmie stwierdzenia bezsprzecznie wskazują na to, że już przed otrzymaniem odwołania od rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] miał on wyrobione zdanie na temat sytuacji skarżącej. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 24 § 3 k.p.a., pełnomocnik wskazał, że pismo z dnia [...] kwietnia 2013 r., stanowi odpowiedź na wniosek Przewodniczącego ZW NSZZ Policjantów woj. [...] z dnia [...] marca 2013 r. W piśmie tym Gabinet Komendanta Głównego Policji (jako komórka organizacyjna KGP) wyjaśnił możliwości w zakresie ponownego skierowania policjantki na szkolenie podstawowe. Wniosek przewodniczącego został złożony w trybie art. 241 k.p.a., a zatem w trybie działu VIII k.p.a., który to tryb jest odrębny od trybu rozpoznawczego ogólnego postępowania administracyjnego. Tym samym mając na uwadze odmienność przedmiotową sprawy zwolnienia oraz wniosku Przewodniczącego ZW NSZZ Policjantów woj. [...] brak jest podstaw do uznania, iż T. S. mógłby w jakimkolwiek stopniu nie zachować wymogu bezstronności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 63/14 uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. (pkt 1), stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości (pkt 2), zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącej P. B. kwotę 240 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 2145/14 w punkcie 1 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, w punkcie 2 odstąpił od zasądzenia od P. B. na rzecz Komendanta Głównego Policji zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. NSA stwierdził, że istota dokonywanej przez Sąd pierwszej instancji kontroli rozkazów personalnych organów obu instancji pod względem zgodności z prawem winna sprowadzać się do wyjaśnienia i oceny, czy w stanie faktycznym sprawy pozostawienie P. B. nadal w służbie narusza ważny interes służby i uzasadniało jej zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. NSA wskazał, że w sprawie jest bezsporne, iż wyżej wymieniona posterunkowa w dniu [...] września 2012 r. podczas przebywania na szkoleniu w porze ciszy nocnej doznała urazu – skręcenia stopy z oderwaniem fragmentu kostnego kości skokowej. Rozkazem Komendanta Szkoły Policji w [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...], na podstawie § 43 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji, została usunięta ze szkolenia i wyłączona ze stanu słuchaczy szkolenia zawodowego podstawowego z powodu nieuzyskania zaliczenia przewidzianego w programie szkolenia, w następstwie którego nie ukończyła szkolenia zawodowego podstawowego i tym samym nie uzyskała kwalifikacji zawodowych niezbędnych do samodzielnego pełnienia służby i mianowania na stanowisko służbowe (art. 34 ust. 1 i ust. 3 ustawy o Policji). Ponadto nieprzerwanie w okresie od dnia [...] września 2012 r. do dnia zwolnienia, tj. do dnia [...] września 2013 r., a więc przez okres 333 dni przebywała na zwolnieniu lekarskim. Przy czym organ nie wykluczył, że długotrwałe zwolnienie lekarskie może mieć związek z doznanym urazem, stwierdził jednak, że ten fakt nie może skutkować bezterminowym pozostawaniem w służbie policjanta nieposiadającego żadnych kwalifikacji zawodowych, i tak już przez prawie rok niewykonującego jakichkolwiek czynności służbowych. Biorąc pod uwagę zaistniałe okoliczności organ uznał, że zwolnienie P. B. ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji było uzasadnione. NSA stwierdził, że Sąd I instancji uchylił się od zbadania legalności zaskarżonego rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia P. B. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji skupiając się na badaniu okoliczności nieuzyskania przez nią zaliczenia przewidzianego w programie szkolenia zawodowego podstawowego. Wyrażając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał na ustalenia faktyczne odmienne od wynikających z akt sprawy. NSA podał, iż z akt sprawy wynika, że skarżąca nie przebywała na zwolnieniu lekarskim nieprzerwanie od dnia [...] września 2012 r., ale jedynie w dniach [...] – [...] i [...] – [...] września 2012 r., wracając na szkolenie i biorąc udział w niektórych zajęciach i zaliczeniach, zaś zwolniona była jedynie z zajęć wychowania fizycznego i strzeleckich. Odnosząc się do poglądu Sądu I instancji, iż naruszony został art. 24 § 3 k.p.a., NSA wskazał, że brak dokładnej analizy pism i użytych w nim sformułowań nie pozwala na uznanie, że w sprawie uprawdopodobniono istnienie okoliczności, które mogły wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji NSA uznał za przedwczesny. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 26 lipca 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dotyczących stanu zdrowia skarżącej w związku ze zdarzeniem, które miało miejsce w dniu [...] września 2012 r. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Stosując się do wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 2145/14 i dokonując tym samym oceny, czy w stanie faktycznym sprawy – przedstawionym także przez sąd kasacyjny – pozostawienie P. B. w służbie narusza ważny interes służby i czy uzasadniało jej zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy Policji prawidłowo przyjęły w niniejszej sprawie, iż zaszła podstawa do zwolnienia, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, ze zm.). Zarówno zaskarżony rozkaz personalny, jak i rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. odpowiadają prawu. W sprawie tej nie wystąpiła przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a, albowiem nie było podstaw do uznania, że istniały okoliczności, o których mowa w powołanym w skardze art. 24 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 268a k.p.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Zaskarżony rozkaz personalny podpisany został przez [...] T. S. z upoważnienia piastuna organu. Treść pisma z dnia [...] kwietnia 2013 r. skierowanego do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...], jak i całość akt sprawy, nie wskazują na istnienie okoliczności mogących wywołać wątpliwości co do bezstronności [...] T. S. w niniejszej sprawie. Samo stwierdzenie, że zdarzenie z dnia [...] września 2012 r. nie jest wypadkiem w związku z pełnieniem służby w Policji jest ocenne, jednakże nie stanowi o braku bezstronności wymienionego w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na wskazanej wyżej podstawie. Nadto, nie ma związku z rozpoznawaną sprawą. Sprawa ta nie dotyczy bowiem ani okoliczności zdarzenia z dnia [...] września 2012 r., ani stanu zdrowia skarżącej, ani też kwalifikowania zdarzenia z dnia [...] września 2012 r. jako wypadku w związku ze służbą, czy pozostającego bez związku ze służbą. Także stwierdzenie [...] T. S., że nie znajduje podstaw do uchylenia rozkazu Komendanta Szkoły Policji w [...] z dnia [...] września 2012 r. o usunięciu ze szkolenia zawodowego podstawowego i wyłączeniu ze stanu słuchaczy nie jest okolicznością wywołującą, czy mogącą wywołać wątpliwości co do bezstronności w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby z uwagi na ważny interes służby. W ocenie Sądu, zaskarżony rozkaz personalny i rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie naruszają także pozostałych wskazanych w skardze przepisów postępowania w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy i nie naruszają przepisów prawa materialnego. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. Wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy, na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego. Zasadnie organ I instancji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie uwzględnił wniosku dowodowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. Okoliczności stanu zdrowia skarżącej spowodowane wypadkiem i przeprowadzenia egzaminu nie były bowiem przedmiotem niniejszego postępowania. Istotą sprawy było dokonanie przez organ ustalenia, czy pozostawienie P. B. w służbie narusza ważny interes służby i uzasadnia jej zwolnienie ze służby. Organy dokonały w tej sprawie prawidłowej wykładni i właściwie zastosowały przepis art. 41 ust. 2 pkt 5, jak też art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w sposób wyczerpujący uzasadniając przy tym podjęte rozstrzygnięcia, co pozwoliło Sądowi stwierdzić, iż ocena zgromadzonego materiału dowodowego – wbrew zarzutom skargi – nie była dowolna. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Zdaniem Sądu, organy Policji miały prawo – w stanie faktycznym tej sprawy – przyjąć, że spełniona została przesłanka ważnego interesu służby umożliwiająca zwolnienie skarżącej ze służby. Trafnie organy Policji stwierdziły, że dalsze pozostawanie P. B. w Policji nie jest możliwe z uwagi na to, że nie realizuje ona żadnych obowiązków służbowych z powodu nieuzyskania zaliczenia szkolenia, przebywa na długotrwałym zwolnieniu lekarskim (333 dni), korzystając przy tym z praw przysługujących funkcjonariuszom policji w postaci prawa do uposażenia, prawa do urlopu i innych świadczeń pieniężnych, co stanowi wydatkowanie środków pieniężnych z budżetu Policji, w sytuacji, gdy P. B. nie posiada kwalifikacji zawodowych niezbędnych do samodzielnego pełnienia służby i jej kontynuowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwraca się uwagę, iż nie wymaga szczególnego dowodzenia fakt, iż długotrwała choroba policjanta negatywnie wpływa na funkcjonowanie danej jednostki Policji i możliwość sprawnego realizowania zadań (v. wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 723/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten podziela. Uzasadnienia rozkazów personalnych organów obu instancji spełniają wymogi art. 107 § 3 k.p.a. i w sposób wyczerpujący i niepozostawiający wątpliwości wyjaśniają podstawy podjętej decyzji o zwolnieniu P. B. ze służby. Rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie jest dowolny, a nadany mu rygor natychmiastowej wykonalności jest – w stanie faktycznym tej sprawy – w pełni uzasadniony. Dalsze pozostawanie w służbie osoby nie mającej kwalifikacji do pełnienia służby policyjnej bezspornie kłóci się z dobrem tej służby. Interes skarżącej nie przeważa w tej sprawie nad interesem służby, albowiem obowiązkiem przełożonych jest taki dobór kadry, który zapewni należyte wykonywanie ustawowych zadań przez Policję. Zadaniem tej formacji jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez właściwie przygotowanych i posiadających kwalifikacje policjantów. Formacji tej w wykonaniu jej zadań niewątpliwie nie wzmacnia policjant przebywający od prawie roku na zwolnieniu lekarskim, pobierający uposażenie i nie posiadający kwalifikacji. Kwestie braku możliwości ponownego skierowania na szkolenie usuniętego z niego policjanta nie są przedmiotem niniejszej sprawy. Sprawa ta nie dotyczy usunięcia policjanta ze szkolenia i Sąd nie ocenia legalności rozkazu Komendanta Szkoły Policji w [...] z dnia [...] września 2012 r. Na wynik sprawy nie wpływa także to, że wypadek skarżącej z dnia [...] września 2012 r. miał miejsce w okresie odbywania szkolenia zawodowego podstawowego. Także okoliczność uznania przez właściwy podmiot, że wypadek miał związek ze służbą nie zmienia trafności ustaleń organów Policji, co do możliwości zastosowania w tej sprawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jest bezsporne, że skarżąca przystąpiła do egzaminu komisyjnego w dniu [...] września 2012 r. i nie uzyskała zaliczenia przewidzianego w programie szkolenia zawodowego podstawowego. Fakt nieuzyskania zaliczenia powoduje, że skarżąca nie posiada kwalifikacji do pełnienia służby w Policji. Usunięcie ze szkolenia było tylko następstwem nieuzyskania zaliczenia. Opinia organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów nie jest wiążąca dla organu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że art. 43 ust. 3 ustawy o Policji nie uzależnia dopuszczalności rozwiązania stosunku służbowego od uzyskania zgody związku zawodowego (v. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13). Powołany przepis nie został naruszony. W stanie faktycznym tej sprawy organ trafnie stwierdził, że ważny interes służby – wyrażający się w obowiązku należytej ochrony obywateli – przeważa nad interesem skarżącej i prawidłowo zastosował art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł, jak w wyroku.