VI SA/Wa 3251/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2016 r. sprawy ze skargi R.O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji w zakresie obrotu detalicznego bronią i amunicją oddala skargę w całości Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015 roku Minister Spraw Wewnętrznych podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1017, ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku R. O., prowadzącego działalność gospodarczą w ramach przedsiębiorstwa indywidualnego: R. , o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2015 r. cofającą R. O., zam.: [...],[...], koncesję nr [...] udzieloną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 17 września 2004 r., na wykonywanie działalności gospodarczej w ramach przedsiębiorstwa indywidualnego: R. (NIP [...]), w zakresie: obrotu detalicznego bronią i amunicją określoną w ust. 2, 3, 5 (wyłącznie ręczne miotacze gazu), 6a, 9 pkt 3 - 5, ust. 10 Załącznika Nr 1 "Rodzaje broni i amunicji - BA" do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie rodzajów broni i amunicji oraz wykazu wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na których wytwarzanie lub obrót jest wymagana koncesja (Dz. U. Nr 145, poz. 1625, ze zm.), a także obrotu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym określonymi w WT XII ust. 3 i 4, WT XIV pkt 1 Załącznika Nr 2 "Wykaz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - WT" do ww. rozporządzenia. Zajmując stanowisko w sprawie Minister przypomniał przebieg postępowania w sprawie i wyjaśnił, że powodem wydania decyzji cofającej koncesję było niewykonanie przez przedsiębiorcę zaleceń wydanych przez funkcjonariuszy Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], zawartych w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2013 r. poprzez dokonywanie sprzedaży pistoletów marki WALTHER P-22 i WALTHER P-99 oraz rewolwerów marki ZORAKI K-10, ZORAKI K-55, SHOTGUM, EKOL VIPER K-10, osobom nieposiadającym pozwolenia na broń, przedsiębiorca nie zastosował się ponadto do wytycznych Komendy Głównej Policji przekazanych pismem Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]. Rozpoznając ponownie sprawę Minister zauważył, że przedstawione przez odwołującego opinie Instytutu Mechaniki Precyzyjnej, Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego, nie mogą zostać uznane za decydujące pod względem klasyfikacji ww. broni, ponieważ zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 576, ze zm.) to organy Policji są właściwe w kwestiach dotyczących oceny, czy na konkretną broń wymagane jest posiadanie stosownego pozwolenia. W związku z tym nadesłane ekspertyzy i opinie nie mogą być traktowane jako przesądzające w sprawie i niepodlegające możliwości zakwestionowania w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Nadmienił, że Departament Zezwoleń i Koncesji MSWiA w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przedstawił swoje stanowisko w kwestii definicji kalibru; a także udzielił zainteresowanemu odpowiedzi w sprawie sprzedaży i posiadania broni alarmowej na amunicję 6 mm long. Podniósł, że zgodnie z opinią Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji z dnia [...] marca 2012 r., rewolwery ZORAKI K-10 spełniają wymogi zawarte w ogólnej definicji broni palnej - art. 7 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, natomiast nie spełniają definicji broni palnej alarmowej oraz broni palnej sygnałowej. Pismem z dnia [...] października 2012 r. Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji podtrzymało swoje wcześniejsze stanowisko z dnia [...] marca 2012 r., wskazując, iż rewolwery ZORAKI K-10, należy zaliczyć do kategorii broni palnej, na posiadanie której wymagane jest uzyskanie pozwolenia na broń. Stwierdził, że organ koncesyjny nie może przyjąć za rozstrzygające w sprawie stanowiska sądów i prokuratur, ponieważ postanowienia te nie stanowią ustaleń prawnych, ani tym bardziej nie dotyczą bezpośrednio zainteresowanego. Podkreślił, że pogląd biegłych Wojskowej Akademii Technicznej w kwestii braku jasnych przepisów, braku definicji broni gazowej oraz wielu innych definicji, pozostaje bez wpływu na prowadzone przez organ koncesyjny postępowanie administracyjne. Istotne w sprawie jest natomiast dokonanie przez biegłych Wojskowej Akademii Technicznej kwalifikacji rewolwerów ZORAKI K-10, SHOTGUM, EKOL VIPER do broni palnej wymagającej pozwolenia na broń oraz pistoletów WALTHER P-22 i WALTHER P-99 do broni palnej gazowej również wymagającej pozwolenia na broń. Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji wskazało, iż skoro z pistoletów WALTHER P-22 i WALTHER P-99 można odstrzeliwać pistoletowe naboje gazowe kaliber 9 mm P.A.K. to należy zakwalifikować je do kategorii broni palnej gazowej, na posiadanie której wymagane jest uzyskanie pozwolenia na broń. Okoliczności klasyfikacji ww. pistoletów jako broni gazowej sprawia, iż nie mają w tym przypadku znaczenia rozważania na temat wielkości kalibru tej broni, ponieważ art. 11 ustawy o broni i amunicji nie wyłącza spod obowiązku uzyskania pozwolenia na broń żadnego rodzaju broni palnej gazowej. Stanowisko CLKP jest zbieżne z opinią WAT, w której wskazano, że cyt: "pistolety WALTHER P-22 i WALTHER P-99 zostały uznane za przenośną broń lufową przystosowaną do miotania substancji w wyniku działania ładunku miotającego, gdyż umożliwiają użycie amunicji gazowej 9 mm P.A.K.". Organ zgodził się, że zastosowanie podsypki prochowej w rewolwerach ZORAKI K-10 nie jest traktowane jako przerabianie broni palnej, tylko jako posługiwanie się tym rewolwerem i obsługiwanie go niezgodnie z jego instrukcją. Jednakże w ocenie organu rozważania dotyczące przerobienia broni ZORAKI K-10, są bezprzedmiotowe i nie wnoszą niczego nowego do prowadzonej sprawy, skoro z podsumowania powyższej opinii Wojskowej Akademii Technicznej jednoznacznie wynika, iż "Rewolwery ZORAKI K-10 [...] w świetle ustawy należy zaliczyć do broni palnej, gdyż są przenośną bronią lufową, która może być przystosowana do miotania jednego lub większej liczby pocisków w wyniku działania materiału miotającego w postaci prochu strzelniczego umieszczonego w przestrzeni zapociskowej bębna. Ich posiadanie powinno wymagać pozwolenia na broń". Organ stwierdził, że opinia Wojskowej Akademii Technicznej w przedstawionej sprawie jest zbieżna z opinią przygotowaną przez Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji. W ocenie organu pytania kierowane do Wojskowej Akademii Technicznej zostały właściwie sformułowane, ponieważ odwołują się do zagadnień związanych z ww. rewolwerami i pistoletami w tym zakwalifikowania poszczególnych rodzajów broni, przez co mają istotny związek z prowadzonym postępowaniem administracyjnym. Biegli oceniając zasady działania rewolwerów ZORAKI K-10 oraz pistoletów WALTHER P-22 i WALTHER P-99 nie dokonali interpretacji przepisów, tylko zbadali powyższą broń, i wykorzystując wiedzę specjalistyczną ocenili możliwość dokonania podsypki prochowej w rewolwerach ZORAKI K-10 oraz odstrzelenia naboju gazowego z pistoletów WALTHER P-22 i WALTHER P-99. W ocenie organu przedmiot badań Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji pozostaje poza zakresem prowadzonego postępowania administracyjnego. W sprawie istotne jest bowiem jedynie to, czy rewolwer ZORAKI K-10, SHOTGUM, EKOL VIPER oraz inna broń działająca na tej samem zasadzie może być przystosowana do miotania jednego lub większej liczby pocisków w wyniku działania materiału miotającego w postaci prochu strzelniczego, który można umieścić w przestrzeni zapociskowej bębna. Organ podkreślił, że przedsiębiorca wykonuje działalność reglamentowaną, która musi być prowadzona przede wszystkim zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto, należy mieć na uwadze przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej, a w szczególności to, że obrót bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym podlega reglamentacji poprzez udzielenie koncesji na wykonywanie tej działalności na warunkach określonych w koncesji i w odrębnych przepisach prawnych. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, R. O., wniósł o zaskarżonej uchylenie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia art. 11 pkt 11 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że nie zgadza się z opinią Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji, bowiem sprzedawał rewolwery i pistolety o kalibrze do 6 mm, na które jak wynika z art. 11 pkt 11 Ustawy o broni i amunicji, nie potrzebne jest pozwolenie na broń. Co więcej to CLKP potwierdziło, że każda broń o kalibrze do 6 mm uznana jest za broń alarmową i nie jest potrzebne na nią pozwolenie. Skarżący taką broń posiadał w swojej ofercie, dlatego też uzasadnionym jest, że sprzedawał ją osobom bez pozwolenia. Dodatkowo podniósł, iż badania przeprowadzone przez Instytut Mechaniki Precyzyjnej jednoznacznie wskazują, że na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, pistolet alarmowy Walther P99 jest bronią alarmową, na którą nie jest wymagane pozwolenie zgodnie z art. 11 pkt 11 ustawy o broni i amunicji. Zwrócił także uwagę na postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z [...] sierpnia 2014 r. [...], w którym Sąd stwierdził, że zgodnie z Ustawą o broni i amunicji pozwolenie nie jest wymagane w przypadku broni alarmowej o kalibrze 6 mm i nieuzasadnionym jest zatem ściganie posiadaczy czy też sprzedawców ww broni. Ponadto Sąd Rejonowy w [...] wyraził przekonanie, że opinie i ekspertyzy CLKP mają jedynie formę wyrażania poglądów i są sprzeczne z Ustawą o broni i amunicji. Posiadanie broni alarmowej (hukowej) o kalibrze powyżej 6 mm jest oczywiście bezsprzecznie zabronione, co nie ma miejsca w omawianym przypadku. Co więcej zdaniem skarżącego, sam zapis ustawy jest dosyć nieprecyzyjny i traktuje definicje i kategorie związane z bronią i amunicją dosyć powierzchownie. Większa część Ustawy odnosi się do aspektów obrotu i użytkowania broni i amunicji, a nie ich klasyfikacji. Niezrozumiałe jest zatem stanowisko CLKP, w którym traktuje ww. bronie jako broń palną, na które wymagane jest pozwolenie. Trudno bowiem na podstawie Ustawy o broni i amunicji stwierdzić jednoznacznie, że takie pozwolenie jest wymagane. Konsekwencją tego jest wszelka uznaniowość decyzji wydawanych w tym przedmiocie. Zdaniem skarżącego istotny dla znaczenia przedmiotu tej skargi jest także wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 1 grudnia 2011 r. [...], w którym Sąd wyraził przekonanie, że w świetle przepisów Ustawy o broni i amunicji, posiadanie ręcznego miotacza gazowego obezwładniającego nie wymaga pozwolenia na broń w świetle katalogu z art. 11 powyższej ustawy. W tym też katalogu znajduje się broń palna alarmowa, która była przedmiotem obrotu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącego. Niejasnym jest zatem dla skarżącego fakt, wybiórczego traktowania zapisów art. 11 powyższej Ustawy przez CLKP. Ponadto, na uwagę zasługuje także stanowisko Prokuratury Rejonowej w [...] w sprawie [...], w którym to postanowieniu w przedmiocie dowodów rzeczowych, stwierdza jednoznacznie, że na posiadanie pistoletu alarmowo - hukowego marki Walther P99 nie jest wymagane pozwolenie. Analogicznie odnosząc się do pozostałej broni palnej będącej przedmiotem tej skargi, skarżący stwierdził, że pistolety i rewolwery alarmowe (hukowe) o identycznej średnicy lufy jak powyższy Walther P99 , kalibrze 6 mm, także nie wymagają pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Działalność gospodarcza w zakresie obrotu bronią i amunicją jest z mocy ustawy działalnością koncesjonowaną, jej wykonywanie jest dozwolone wyłącznie po spełnieniu warunków określonych w ustawie (art. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1017, ze zm.). A zatem obrót materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją podlega reglamentacji poprzez wydanie koncesji na prowadzenie tej działalności na warunkach określonych w tej koncesji i w odrębnych przepisach prawnych. Przesłanką koncesjonowania omawianej działalności jest ważny interes publiczny tj. bezpieczeństwo państwa lub obywateli. Powyższe względy determinują ściśle przestrzeganie prawa przez podmioty, wykonujące działalność gospodarczą w tym zakresie. Przepisy w/w ustawy statuują obligatoryjne, bądź fakultatywne cofnięcie udzielonej koncesji, które może nastąpić wyłączenie jako następstwo zaistnienia określonych okoliczności. Art. 7 ust. 1 w/w ustawy stanowi, że koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej, o której mowa w art. 6 ust. 1, udziela, odmawia udzielenia, zmienia, cofa lub ogranicza jej zakres, w drodze decyzji, minister właściwy do spraw wewnętrznych. Tym samym wyłącznie do organu koncesyjnego należy decyzja jaki środek powinien zastosować, czy cofnąć koncesję czy też zmienić jej zakres, jako że wyłącznie organ koncesyjny jest uprawniony do oceny, czy stwierdzone naruszenia w prowadzeniu tego rodzaju działalności reglamentowanej mają charakter na tyle istotny, że nie można pozostawić przedsiębiorcy uprawnienia do jej prowadzenia Zasady wydawania i cofania pozwoleń na broń, określa ustawa o broni i amunicji z dnia 24 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. Poz. 576). Ogólną zasadę dotyczącą posiadania broni określa art. 2 w/w ustawy który stanowi, iż poza przypadkami określonymi w ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione W rozumieniu ustawy bronią palną jest każda przenośna broń lufowa, która miota, jest przeznaczona do miotania lub może być przystosowana do miotania jednego lub większej liczby pocisków lub substancji w wyniku działania materiału miotającego. W art. 7 ust. 1 "broń palna" jest zdefiniowana jako niebezpieczne dla życia lub zdrowia urządzenie, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, jest zdolne do wystrzelenia pocisku lub substancji z lufy albo z elementu zastępującego lufę, a przez to do rażenia celów na odległość. Definicja ta nie obejmuje broni palnej sygnałowej. Z kolei "amunicją" są naboje scalone i naboje ślepe przeznaczone do strzelania z broni palnej (art. 4 ust. 3). W myśl art. 9 ust.1 broń palną i amunicję do tej broni, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 11 można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej. Organami upoważnionymi do wydawania pozwolenie na broń palną i amunicję są więc wyłącznie komendant wojewódzki Policji – w odniesieniu do wszystkich osób, które nie są żołnierzami zawodowymi lub komendant oddziału Żandarmerii Wojskowej – w przypadku żołnierzy zawodowych. Jak stanowi art. 11 ust. 11 pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku posiadania broni palnej alarmowej o kalibrze do 6 mm. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. 2012.1017 ze zm.) zgodnie z którym organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca w wyznaczonym terminie nie usunął stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami określonymi w koncesji lub z przepisami regulującymi działalność gospodarczą objętą koncesją. W myśl art. 17 ust. 2 pkt 1 do organu koncesyjnego, a nie do Sądu, należy wyłącznie decyzja jaki środek powinien zastosować, czy cofnąć koncesję czy zmienić jej zakres, jako, że (jak już wyżej wskazano) wyłącznie organ koncesyjny jest uprawniony do oceny, czy stwierdzone naruszenia w prowadzeniu tego rodzaju działalności reglamentowanej mają charakter na tyle istotny, że nie można pozostawić przedsiębiorcy uprawnienia do jej prowadzenia lub istota stwierdzonych naruszeń pozwala na wydanie decyzji jedynie zmieniającej zakres posiadanej koncesji. Sąd natomiast bada czy ta ocena organu administracji wyrażona w decyzji nie nosi cech dowolności. W rozpatrywanej sprawie powodem cofnięcia koncesji udzielonej skarżącemu w dniu [...] września 2004 r. na wykonywanie działalności gospodarczej było niewykonanie przez skarżącego zaleceń wydanych przez funkcjonariuszy Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], zawartych w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2013 r. poprzez dokonywanie sprzedaży pistoletów marki WALTHER P-22 i WALTHER P-99 oraz rewolwerów marki ZORAKI K-10, ZORAKI K-55, SHOTGUM, EKOL VIPER K-10, osobom nieposiadającym pozwolenia na broń, nadto skarżący nie zastosował się do wytycznych Komendy Głównej Policji przekazanych pismem Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z dnia 27 marca 2013 r. nr [...]. Należy w tym miejscu podkreślić, że broń i amunicja może być sprzedawana wyłącznie osobom posiadającym stosowne świadectwo broni lub legitymację posiadacza broni, co z kolei musi być odnotowywane w stosownej ewidencji (vide rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 22 sierpnia 2012 r. w sprawie sposobu ewidencjonowania wprowadzonych do obrotu materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie sprzedaży materiałów wybuchowych, broni, amunicji, wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz kontroli przestrzegania warunków sprzedaży przewidujące się specjalne procedury kontrolne obowiązujące osoby zajmujące się obrotem bronią). W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, zasięgając opinii Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji (będącego instytutem badawczym), że rewolwery ZORAKI K-10 spełniają wymogi zawarte w ogólnej definicji broni palnej - art. 7 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, natomiast nie spełniają definicji broni palnej alarmowej ani broni palnej sygnałowej, rewolwery ZORAKI K-10 należy zaliczyć do kategorii broni palnej, na posiadanie której wymagane jest uzyskanie pozwolenia na broń, ponieważ pomiędzy tylną powierzchnią komory nabojowej, a powierzchnią pocisku istnieje wolna przestrzeń, w której można umieścić podsypkę prochową (materiał wybuchowy miotający), w znacznym stopniu zwiększając energię kinetyczną wystrzeliwanego pocisku z ww. rewolweru. Ponadto skoro z pistoletów WALTHER P-22 i WALTHER P-99 można odstrzeliwać pistoletowe naboje gazowe kaliber 9 mm P.A.K., to należy zakwalifikować je do kategorii broni palnej gazowej, na posiadanie której wymagane jest uzyskanie pozwolenia na broń. Co więcej, organ zwrócił się do niezależnej jednostki badawczej - Wojskowej Akademii Technicznej o wydanie opinii biegłego w sprawie rewolwerów ZORAKI K-10, SHOTGUM, EKOL VIPER oraz pistoletów WALTHER P-22 i WALTHER P-99. Opinia Komisji z Zakładu Konstrukcji Specjalnych, Instytutu Techniki Uzbrojenia, Wydziału Mechatroniki Lotnictwa, Wojskowej Akademii Technicznej w [...] potwierdziła m.in., iż ww. rewolwery i pistolety należy zaklasyfikować do kategorii broni wymagającej uzyskania pozwolenia na broń. Z otrzymanej opinii wynika bowiem, że rewolwery ZORAKI K-10, SHOTGUM, EKOL VIPER K-10 są przenośną bronią lufową, która może być przystosowana do miotania jednego lub większej liczby pocisków w wyniku działania materiału miotającego, w postaci prochu strzelniczego umieszczonego w przestrzeni zapociskowej bębna. Natomiast pistolety WALTHER P-22 i WALTHER P-99 (kaliber 6 mm) zostały uznane za przenośną broń lufową przystosowaną do miotania substancji w wyniku działania ładunku miotającego, gdyż umożliwiają użycie amunicji gazowej 9 mm PAK. Opinia przygotowana przez biegłych opiera się na przepisach obowiązującej ustawy o broni i amunicji, zawiera zarówno analizę przeprowadzonych ekspertyz jak i wnioski z nich wyciągnięte. Zdaniem Sądu, stanowiska organu nie sposób zakwestionować. Wbrew zarzutom skargi należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja została wydana po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy a zebrane dowody pozyskane zostały w sposób legalny. Sąd nie stwierdził, aby organ dopuścił się naruszenia przepisów dotyczących przeprowadzenia kontroli, których wyniki stanowiły podstawę wszczęcia niniejszego postępowania administracyjnego. Organ koncesyjny w obu decyzjach (pierwszej i drugiej instancji) drobiazgowo wyjaśnił jakiego rodzaju uchybienia stwierdzono a także podał szczegółowo, które przepisy zostały przez przedsiębiorcę naruszone. Skarżący pomimo posiadania informacji o stanowisku Komendanta Głównego Policji oraz Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego w sprawie zakwalifikowania m.in. rewolwerów ZORAKI K-10, ZORAKI K -55, SHOTGUM, EKOL VIPER K-10 do kategorii broni palnej, wymagającej uzyskania na ich posiadanie pozwolenia na broń oraz pistoletów WALTHER P-22 i WALTHER P-99 do kategorii broni palnej gazowej, wymagającej uzyskania na ich posiadanie pozwolenia na broń potwierdzone przez biegłych z Wojskowej Akademii Technicznej - świadomie kontynuował sprzedaż powyższej broni osobom nieposiadającym stosownego pozwolenia, łamiąc przepisy prawa i ignorując zalecenia Komendy Wojewódzkiej Policji. W tym stanie rzeczy Minister Spraw Wewnętrznych był władny przyjąć, iż skarżący w sposób rażący naruszył warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej. Reasumując powyższe rozważania Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania w szczególności art. 153 p.p.s.a., jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.