II SA/Sz 446/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka -Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lipca 2016 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Inspektora Pracy w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Inspektor Pracy decyzją z dnia [...] nr rej [...], nałożył na Przedsiębiorstwo [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Od powyższej decyzji odwołała się R.K. Zdaniem strony, inspektor pracy wydający decyzję w pierwszej instancji naruszył prawo materialne, poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym, a także wydał decyzję w oparciu o swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego podczas kontroli. Odwołująca się zarzuciła inspektorowi pracy naruszenie przepisów proceduralnych, poprzez gromadzenie dowodów z naruszeniem zasad określonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Do wniesionego odwołania dołączono plik dokumentów (kopii) m.in. w postaci oświadczeń kierowców: R.M., R.B., M.B., oraz pracowników: M.K., A.G., R.I. oraz J.K. i inne. Okręgowy Inspektor Pracy w S. po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] nr rej. [...],[...], wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., Nr 267.), zwanej dalej "K.p.a.", oraz art. 92 a ust. 1, art. 92 a ust. 3 pkt. 1, art. 92 a ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. Nr 1414 ze zm.) oraz l.p. 5.1.1 i 2, Ip. 5.2.1 i 2, Ip. 5.3.1 i 2, l.p. 5.4.1 i 2, Ip. 5.6.1 i 2, Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 8 ust. 1-5, art. 8 ust. 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L.102 z dnia 11.04.2006 r.), art. 19 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2012 r., Nr 404): 1. uchylił zaskarżoną decyzję w całości, 2. nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalone w toku kontroli, przeprowadzonej w dniach: [...] przez inspektora pracy działającego w ramach właściwości miejscowej Okręgowego Inspektoratu Pracy w S. Oddział w K., nieprawidłowości, tj.: 1. przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu, 2. przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch tygodni 3. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 4. skrócenie dziennego czasu odpoczynku, 5. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, 6. nieokazanie do kontroli dokumentów źródłowych, będących podstawą kontroli. W wyniku ustaleń dokonanych w trakcie kontroli, w dniu [...] wydana została decyzja organu pierwszej instancji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Okręgowy Inspektor Pracy, rozpatrując odwołanie od ww. decyzji, poddał analizie zebrany materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i stwierdził, że postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, na podstawie art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jest postępowaniem administracyjnym toczącym się według reguł K.p.a. Odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że w aspekcie art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym, należy wskazać, że inspektor pracy przeprowadzając kontrolę przyjął wszelkie dowody przedstawione przez przedsiębiorcę. W uzasadnieniu decyzji inspektor pracy odniósł się do wszystkich naruszeń, do których strona dostarczyła wyjaśnienia kierowców na wydrukach z tachografu. Część wyjaśnień kierowców została uwzględniona i nie nakładano za te naruszenia kary, część wyjaśnień nie została uwzględniona. Przyczyna nieuznania wyjaśnień została szczegółowo opisana w uzasadnieniu decyzji oraz przy opisie naruszeń, za które nałożono karę. Organ pierwszej instancji w pełni umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zgromadzonych podczas kontroli dowodów, opisanych w protokole nr [...], bowiem zawiadomienie o wszczęciu postępowania zmierzającego do wydania decyzji administracyjnej doręczono stronie dnia [...]. Tym samym inspektor pracy, przed wydaniem decyzji z dnia [...] umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych materiałów. W świetle powyższego, organ odwoławczy ocenił postępowanie organu pierwszej instancji jako prawidłowe i zgodne z przepisami. Wydając decyzję Okręgowy Inspektor Pracy oparł się na zgromadzonym materiale dowodowym, który został opisany w protokole kontroli, a także przeprowadził uzupełniające postępowanie wyjaśniające, w tym celu wezwał stronę m.in. do dostarczenia brakujących danych cyfrowych (wezwanie z dnia [...]). W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony dostarczył płytę CD zawierającą dane źródłowe sczytane z tachografów pojazdów: [...] za okres [...]. Do odczytu powyższych danych wykorzystano program TachoScan Control, wyświetlony kalendarz ciągłości danych cyfrowych wykazał: brak danych cyfrowych z pojazdu [...] z dnia [...], brak danych cyfrowych z pojazdu [...] za dni [...], oraz za dni [...]. Ponadto odczyt danych dostarczonych dnia [...] wykazał prawidłowo sczytane dane cyfrowe z pojazdu [...] za dzień [...] oraz prawidłowo sczytane dane z pojazdu [...] za dni [...]. Powyższe fakty udokumentowano w postaci wydruków kalendarza ciągłości danych z ww. pojazdów wykonanych w dniu [...], znajdujących się w aktach sprawy. Okręgowy Inspektor Pracy w S. poinformował stronę pismem z dnia [...], o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, z której to możliwości strona nie skorzystała. Odnosząc się do ogólnie sformułowanego przez stronę zarzutu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 93 ust 1 ustawy o transporcie drogowym, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); przedsiębiorca ma również obowiązek zapewnić prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ podkreślił, że ani na etapie postępowania kontrolnego, ani też w trakcie postępowania odwoławczego (mimo skierowanego do strony wezwania z dnia [...] oraz pisma z dnia [...]) strona nie przedstawiła żadnych dowodów, chociażby w postaci zaświadczeń o przeprowadzanych w firmie szkoleniach, które to szkolenia mogłyby utrwalić wiedzę i prawidłowe nawyki wśród kierowców, zaświadczeń o posiadanych przez kierowców kwalifikacjach, nie przedłożono żadnych dowodów na dyscyplinowanie kierowców nieprzestrzegających przepisów, chociażby w postaci udzielania upomnień. Przedsiębiorca ma również obowiązek zapewnić prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Podczas całego postępowania nie wykazano, że przedsiębiorca wdrożył właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych i skutecznie egzekwował jej przestrzeganie przez kierowców. Kontrolowany wskazuje najczęściej, że wykroczenia spowodowane były brakiem miejsca parkingowego przy autostradzie, koniecznością zaparkowania pojazdu w bezpiecznym miejscu, skierowaniem pojazdu na kolejne bezpieczne miejsce parkingowe. W wyjaśnieniach nie wskazuje się kto i z jakich przyczyn skierował pojazd na kolejne bezpieczne miejsce parkingowe, a także miejsca zdarzenia - postoju na nieodpowiednim parkingu/niebezpiecznym. Organ odwoławczy zauważył, że przepis art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 stwierdza, że pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Ponadto w przypadku zastosowania się do poleceń właściwych służb lub innych osób na parkingach bądź terminalach, dla uwiarygodnienia przyczyn odstępstwa od przepisów kierowca, w razie możliwości, winien również uzyskać stosowną adnotację tych osób. Zgodnie z wytycznymi Komisji Europejskiej w zakresie możliwości korzystania z uprawnienia jakie stwarza powyższy przepis, opartymi na wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-235/94, przepis art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 został wprowadzony, aby umożliwić kierowcom prawidłową reakcję w sytuacjach niespodziewanego braku możliwości spełnienia wymogów rozporządzenia w trakcie podróży, tj. w sytuacjach nadzwyczajnych trudności, niezależnych od woli kierowcy oraz ewidentnie nieuniknionych i niedających się przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności. W przedmiotowym wypadku, wbrew dyspozycji art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, większość kierowców - dokonała mało konkretnych opisów lub w ogóle nie wskazała na wydrukach z urządzenia rejestrującego powodów odstępstwa od przestrzegania norm socjalnych. Ewentualne wyjaśnienia co do powodów odstępstwa zostały złożone przez pracodawcę znacznie później - w toku postępowania odwoławczego, wskazując na uzyskanie tych informacji podczas przesłuchania kierowców. Odnosząc się do ogólnie sformułowanego przez stronę zarzutu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, że zgodnie z art. 93 ust 1 ustawy o transporcie drogowym, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zarzut, że nie istniały podstawy do nałożenia na pracodawcę kary pieniężnej, gdyż zaprzecza on, aby to z jego winy doszło do naruszenia przepisów, nie jest zasadny. Organ przypomniał, że ustawa o transporcie drogowym wprowadza dwojakiego rodzaju przesłanki zwalniające przedsiębiorcę od sankcji za stwierdzone naruszenia. Po pierwsze, zgodnie z art. 92a ust. 4 ustawy transporcie drogowym, postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Ograniczenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za winę kierowcy nie ma jednak zastosowania, jeżeli uchybienie przepisom przez kierowcę miało charakter rażący, a w szczególności zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub zostało popełnione wielokrotnie. Po drugie - w myśl art. 92c ust. 1 pkt 1 przywoływanej ustawy - regulacji w zakresie nakładania kar pieniężnych na wykonującego przewozy drogowe nie stosuje się, jeżeli zostanie stwierdzone, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W tym miejscu organ wyjaśnił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem polskich sądów w dyspozycji art. 92b i 92c ww. ustawy nie mieszczą się sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieści się w zakresie regulacji art. 92b i 92c. Rzeczą przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób współpracujących. Przy zachowaniu należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących nie dochodziłoby do naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przepis art. 92 ust. 1 ustawy wyraźnie statuuje odpowiedzialność obiektywną. Nie wystarczy zatem wykazanie braku winy, lecz wymagane jest udowodnienie podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Powyższa argumentacja znajduje także oparcie w stanowisku Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06, wypowiadał się w przedmiocie obowiązków przewoźnika określonych w art. 5 ustawy o transporcie drogowym, podkreślając, iż "regulacje te zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia". W powyższym wyroku Trybunał wskazał także, że "sankcje administracyjne - stosowane automatycznie, z mocy ustawy - mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne (vide: wyrok z 24 stycznia 2006 r., sygn. akt SK 52/04). Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej (sygn. akt P 19/06)". Z powyższych przyczyn nie można uznać za uzasadnione stanowiska skarżącej, że nie może odpowiadać za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, ponieważ to jej pracownik dopuścił się naruszeń, a przedsiębiorca nie miał na nie wpływu. Należy podkreślić, że to przedsiębiorca jako pracodawca jest odpowiedzialny za działania zatrudnionych przez siebie kierowców i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Jak już wyżej wskazywano, powinnością przedsiębiorcy jest przede wszystkim zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby mogli przestrzegać obowiązujących przepisów prawa. Rejestrowanie rzeczywistej aktywności kierowcy jest podstawowym i zamierzonym celem regulacji prawnych dotyczących czasu pracy kierowców, gdyż czas pracy kierowcy i okresy przerw w kierowaniu pojazdem mają bardzo istotne znaczenie dla bezpieczeństwa pozostałych uczestników ruchu drogowego. Ponadto z odwołania wynika, że strona nie neguje, że w pracy kierowców zdarzyły się odstępstwa od stosowania norm czasu jazdy, odpoczynku czy przerw, a jedynie kwestionuje sposób zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust 3 pkt 2 ww. ustawy suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć kwoty: 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 kierowców w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Odnośnie do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L.102/1 z dn. 11.04.2006 r.), dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin, nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Zgodnie z art. 92 a ust. 6 ww. ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Konsekwencją tego zapisu jest treść Ip. 5.1.1 i 5.1.2 załącznika nr 3 do przedmiotowej ustawy, zgodnie z którym przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 100 zł, natomiast za każdą następną rozpoczętą godzinę - 200 zł. Okręgowy Inspektor Pracy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ocenił, że w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do stwierdzenia, że wielokrotnie doszło do naruszenia przywołanych przepisów. Kierowca R.W. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas [...] minut. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] o godzinie [...], a zakończył w dniu [...] o godzinie [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...]. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze [...], ponieważ kierowca w analizowanym tygodniu przedłużył już dwa razy czas prowadzenia pojazdu powyżej [...]. Brak dokumentu (zapisu na odwrocie wykresówki / wydruku z urządzenia rejestrującego / planie pracy), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków – co nie stanowi podstawy do odstąpienia od karania i uzasadnia karę w wysokości [...] zł. Kierowca B.R. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas [...]. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] o godzinie [...], a zakończył w dniu [...] o godzinie [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...]. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze [...]. Kierowca na odwrocie wydruku opisuje, iż wydłużony czas jazdy spowodowany był brakiem wolnego parkingu i porannym natężeniem ruchu. Nie ma podstaw uznania odstąpienia przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, co uzasadnia karę w wysokości [...] zł. Kierowca B.R. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas [...] minut. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] o godzinie [...], a zakończył w dniu [...] o godzinie [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...]. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze [...] godzin. Kierowca na odwrocie wydruku opisuje, iż podczas wydłużony czas wydłużony czas jazdy spowodowany był brakiem wolnego parkingu. W dodatkowym oświadczeniu załączonym do odwołania od decyzji kierowca opisuje iż przekroczył czas jazdy o [...] min. Wskazując na przyczynę : problemy z parkingami i brak możliwości zaparkowania poza miejscem wyznaczonym, co uzasadnia karę w wysokości [...] zł. Kierowca B.R. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas [...] minut. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] o godzinie [...], a zakończył w dniu [...] o godzinie [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...]. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze [...]. Pracodawca dostarczył wydruk z tachografu z dnia [...] dotyczący naruszenia w tym dniu. Kierowca na odwrocie wydruku opisuje, iż wydłużony czas jazdy o [...] spowodowany był zakazem ruchu aut ciężarowych i obowiązkiem opuszczenia strefy zakazu. W dodatkowym oświadczeniu załączonym do odwołania od decyzji kierowca opisuje, iż w niektórych miastach obowiązują godziny w jakich samochody ciężarowe mogą się poruszać. Kierowca po rozładunku znalazł się w strefie, którą musiał opuścić przed rozpoczęciem godzin wprowadzających zakaz ruchu. Kierowca nie odniósł się, w którym mieście miał miejsce rozładunek, ani nie podał godzin, w których obowiązuje zakaz ruchu. W Warszawie zakaz poruszania się samochodów powyżej [...] obowiązuje np. pomiędzy [...], w Łodzi np. od [...]. Aby uwzględnić wyjaśnienia, kierowca powinien się odnieść w wyjaśnieniach do konkretnej sytuacji (podać w którym mieście miał miejsce rozładunek, w jakich godzinach obowiązują zakazy ruchu w tym mieście, o której był rozładunek) a nie podawać ogólne stwierdzenie dotyczące zakazu ruchu, co uzasadnia karę w wysokości [...] zł. Kierowca B.M. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas [...] minut. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] o godzinie [...], a zakończył w dniu [...] o godzinie [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...]. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze [...]. Pracodawca dostarczył wydruk z tachografu z dnia [...] dotyczący naruszenia w tym dniu. Kierowca na odwrocie wydruku opisuje, iż wydłużony czas jazdy z powodu konieczności załadunku ze względu na trudną sytuację rodzinną konieczność bycia w domu dnia [...]. W dodatkowym oświadczeniu załączonym do odwołania od decyzji, kierowca potwierdza trudną sytuację rodzinną. Powyższe odstąpienie od przestrzegania norm czasu jazdy nie znajduje uzasadnienia w świetle przesłanek określonych w art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006, wskazuje na brak właściwego planowania czasu pracy zarówno przez pracownika jak i pracodawcę, co karę w wysokości [...] zł. Kierowca B.M. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas [...]. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] o godzinie [...], a zakończył w dniu [...] o godzinie [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...]. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze [...]. Pracodawca dostarczył wydruk z tachografu z dnia [...] dotyczący naruszenia w tym dniu. Kierowca na odwrocie wydruku nic nie opisał. W dodatkowym oświadczeniu załączonym do odwołania od decyzji, kierowca potwierdza iż przedłożył nieopisany wydruk. Ponieważ wymóg formalny dotyczący wskazania powodów odstępstwa przez kierowcę odręcznie na wydruku z urządzenia rejestrującego, najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój nie został zachowany, uzasadniona jest kara w wysokości [...] zł. Kierowca B.M. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas [...] minut. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] o godzinie [...], a zakończył w dniu [...] o godzinie [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...]. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze [...]. Kierowca na odwrocie wydruku opisuje, iż wydłużył czas jazdy spowodowany był dojazdem do strzeżonego parkingu. W dodatkowym oświadczeniu załączonym do odwołania od decyzji, kierowca opisuje problemy ze znalezieniem wolnego miejsca na parkingu, podając iż w ciągu [...] przejechał odległość około 28-30 km, pojazd w tym czasie przyśpieszał i zwalniał. Z danych cyfrowych wynika iż kierowca w dniu [...] rozpoczął jazdę o godzinie [...], a zakończył w dniu [...] o godzinie [...]. W dniu [...] kierowca wykonywał następujące czynności: Od [...] do [...] przez [...] min przejechał [...] km. Od [...] do [...] przez [...] min miał odpoczynek. Od [...] do [...] przez [...] przejechał [...] km. Od [...] do [...] przez [...] min miał odpoczynek. Od [...] do [...] przez [...] przejechał [...] km. Od [...] do [...] przez [...] miał odpoczynek. Od [...] do [...] przez [...] przejechał [...]. Od [...] do [...] przez [...] miał odpoczynek. Od [...] do [...] przez [...] przejechał [...]. Od [...]do [...] przez [...] miał odpoczynek. Od [...] do [...] przez [...] przejechał [...]. O [...] zakończył jazdę w tym dniu. Podanie przez kierowcę informacji, iż w ciągu [...] przejechał odległość około [...], (pojazd w tym czasie przyśpieszał i zwalniał) nie ma odzwierciedlenia w danych cyfrowych. Powyższą aktywność kierowcy potwierdza wydruk z tachografu okazany po wszczęciu postępowania o nałożeniu kary oraz wydruk sporządzony podczas bieżącej analizy (załączony do akt sprawy). Z danych tych nie wynika, aby na ostatnim odcinku jazdy tj. od [...] do [...], kierowca szukał parkingu. W ciągu godziny kierowca przejechał ok. [...] km. Należy dodać iż pracodawca zgrywając dane z auta, nie pobiera dodatkowo prędkości pojazdu, tym samym nie można zweryfikować z jaką prędkością jechał kierowca w ciągu ostatnich minut. Przerwy występujące w jeździe, ilość przejechanych kilometrów świadczy, iż kierowca jechał dość szybko chcąc pokonać spory odcinek drogi (w tym dniu przejechał [...] km). Okręgowy Inspektor Pracy nałożył karę w wysokości [...] zł. Kierowca B.M. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas [...]. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] o godzinie [...], a zakończył w dniu [...] o godzinie [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...]. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze [...]. Kierowca na odwrocie wydruku opisuje, iż wydłużony czas jazdy spowodowany był dojazdem do bezpiecznego parkingu, po rozładunku w C.L. Najbliższy parking w Z. , (około [...]). W dodatkowym oświadczeniu załączonym do odwołania od decyzji, kierowca wpisał "wyjaśnienie takie samo jak powyżej, w adnotacji 1.7". Z danych cyfrowych wynika iż kierowca w dniu [...] rozpoczął o [...], po rozładunku miał przerwę (zał. nr 5), tj.: od [...] do [...] przez [...]. Przerwa, od [...] do [...] przez [...] min inna praca, od [...] do [...] przez [...] przejechał [...] km, od [...] do [...] przez [...] inna praca, od [...] do [...] przez [...] przejechał [...] km, od [...] do [...] przerwa. Po przeanalizowaniu widać iż pod koniec jazdy przez [...] min, był krótki podjazd. Wyjeżdżając z rozładunku, kierowca musiał być świadomy iż w ciągu godziny, nie jest wstanie przejechać [...] km. Tym samym zasadnie nałożono karę w wysokości [...] zł. Kierowca B.M. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas [...] minut. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] o godzinie [...], a zakończył w dniu [...] o godzinie [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...]. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze [...]. Brak dokumentu (zapisu na odwrocie wykresówki / wydruku z urządzenia rejestrującego / planie pracy), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że zasadnie nałożono karę w wysokości [...] zł. Kierowca B.M. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas [...]. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] o godzinie [...], a zakończył w dniu [...] o godzinie [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...]. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze [...], ponieważ kierowca w analizowanym tygodniu przedłużył już dwa razy czas prowadzenia pojazdu powyżej [...]. Brak dokumentu (zapisu na odwrocie wykresówki / wydruku z urządzenia rejestrującego / planie pracy), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że zasadnie nałożono karę w wysokości [...] zł. Kierowca B.M. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas [...]. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] o godzinie [...], a zakończył w dniu [...] o godzinie [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...]. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze [...], ponieważ kierowca w analizowanym tygodniu przedłużył już dwa razy czas prowadzenia pojazdu powyżej [...]. Brak dokumentu (zapisu na odwrocie wykresówki / wydruku z urządzenia rejestrującego / planie pracy), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, co uzasadniało karę w wysokości [...] zł. Kierowca C.T. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas [...]. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] o godzinie [...], a zakończył w dniu [...] o godzinie [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...]. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze [...]. Kierowca na odwrocie wydruku opisuje, iż przekroczył czas jazdy z powodu braku wolnego parkingu. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że nie było podstaw do odstąpienia od nałożenia kary w wysokości [...] zł. Kierowca M.R. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas [...]. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] o godzinie [...], a zakończył w dniu [...] o godzinie [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...] minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze [...], ponieważ kierowca w analizowanym tygodniu przedłużył już dwa razy czas prowadzenia pojazdu powyżej [...]. Na odwrocie wydruku z tachografu, dotyczącego dnia [...] jest zapis "przekroczenie czasu jazdy o 2 min dojazd do miejsca postoju pojazdu/zakwaterowania firmy". Z danych cyfrowych wynika, iż kierowca w tym dniu mógł jechać maksymalnie 9 godz., tym samym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o czas [...] a nie o [...]. W dodatkowym oświadczeniu załączonym do odwołania od decyzji, kierowca wpisał iż w dniach [...] jeździł: - [...] prowadził auto [...], - [...] prowadził auto [...], - [...] prowadził auto [...] min. Kierowca sam podaje iż w ciągu jednego tygodnia trzykrotnie wydłużył czas jazdy do [...]. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia WE nr 561/2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekraczać 9 godzin na dobę. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Ponieważ kierowca trzykrotnie w ciągu tygodnia przedłużył czas jazdy do 10 godz., jazda powyżej 9 godzin za trzecim razem stanowi naruszenie. Ponadto wydruki dotyczące dnia [...] są obcięte w miejscu w którym jest data wydruku. W związku z czym nie ma możliwości ustalenia daty sporządzenia tych wydruków. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że prawidłowo nałożono karę w wysokości [...] zł. Odnośnie do naruszenia polegającego na przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego Okręgowy Inspektor Pracy stwierdził, że zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L. 102/1 z dn. 11.04.2006 r.), łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90 godzin. Zgodnie z art. 92 a ust. 6 ww. ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Konsekwencją tego zapisu jest treść Ip. 5.6.1 i 5.6.2 załącznika do przedmiotowej ustawy, zgodnie z którym przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwóch kolejnych tygodni o czas powyżej 1 godziny do 4 godzin sankcjonowane jest kara pieniężną w wysokości 100 zł, natomiast za każdą rozpoczętą następną godzinę - 150 zł. Okręgowy Inspektor Pracy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ocenił, że wielokrotnie doszło do naruszenia przywołanych przepisów: Kierowca B.R. w "dwutygodniowym okresie rozliczeniowym" tj. [...], gdzie "tydzień" oznacza okres zawarty między godziną 00:00 w poniedziałek, a godziną 24:00 w niedzielę, przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o [...]. W w/w okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...]. Pracodawca dostarczył wydruk z tachografu z dnia [...] dotyczący naruszenia w okresie [...]. Kierowca na odwrocie wydruku opisuje, iż wydłużony czas jazdy dwutygodniowy, w związku ze zjazdem na parking i odebraniem pauzy [...]. W dodatkowym oświadczeniu załączonym do odwołania od decyzji kierowca opisuje, iż w wydłużył czas jazdy dwutygodniowy, w związku ze zjazdem na parking bazowy i odebraniem odpoczynku 45 godzinnego w domu. Kierowca świadomie podjął decyzję o wydłużanie czasu jazdy. Z wyjaśnień kierowcy wynika, iż cała trasa przejazdu była źle zaplanowana. Pracodawca kierując pracownika w trasę, po odpoczynku tygodniowym, powinien sprawdzić ile jeszcze kierowca może jechać, i powinien uważnie zaplanować przejazd kierowcy, tak, aby był on bezpieczny i uwzględniał, m.in. dostęp od odpowiednich parkingów i możliwość wykorzystania przez pracowników odpowiednich pauz. Trasa musi tak być zorganizowana, aby kierowcy mogli przestrzegać rozporządzenia i aby spełnić wymagania załadowców oraz firm ubezpieczeniowych w zakresie bezpieczeństwa w czasie postojów. Zjazd na parking w celu odebrania odpowiednich odpoczynków, nie może naruszać innych przepisów. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że istnieją podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł. Kierowca B.M. w "dwutygodniowym okresie rozliczeniowym" tj. [...], gdzie "tydzień" oznacza okres zawarty między godziną 00:00 w poniedziałek, a godziną 24:00 w niedzielę, przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o [...]. W w/w okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...]. Brak dokumentu (zapisu na odwrocie wykresówki / wydruku z urządzenia rejestrującego / planie pracy), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że istnieją podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł. Kierowca C.T. w "dwutygodniowym okresie rozliczeniowym" tj. [...], gdzie "tydzień" oznacza okres zawarty między godziną 00:00 w poniedziałek, a godziną 24:00 w niedzielę, przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o [...]. W w/w okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...]. Kierowca na odwrocie wydruku opisuje, iż wydłużony czas jazdy dwutygodniowy, w związku z pilnym rozładunkiem. Z wyjaśnień kierowcy wynika, iż cała trasa przejazdu była źle zaplanowana. Pracodawca kierując pracownika w trasę, powinien sprawdzić ile jeszcze kierowca może jechać, i powinien uważnie zaplanować przejazd kierowcy, tak, aby był on bezpieczny i uwzględniał, m.in. dostęp od odpowiednich parkingów i możliwość wykorzystania przez pracowników odpowiednich pauz. Trasa musi tak być zorganizowana, aby kierowcy mogli przestrzegać rozporządzenia i aby spełnić wymagania załadowców oraz firm ubezpieczeniowych w zakresie bezpieczeństwa w czasie postojów. Zjazd na parking w celu odebrania odpowiednich odpoczynków, nie może naruszać innych przepisów. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że istnieją podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł. Kierowca M.S. w "dwutygodniowym okresie rozliczeniowym" tj. [...], gdzie "tydzień" oznacza okres zawarty między godziną 00:00 w poniedziałek, a godziną 24:00 w niedzielę, przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o [...]. W w/w okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...]. Na odwrocie wydruku z tachografu, dotyczącego dnia [...] jest zapis "przekroczenie dwutygodniowego o [...] min, dojazd do miejsca rozładunku dowóz materiału produkcyjnego". Ponadto wydruki dotyczące dnia [...] są obcięte w miejscu w którym jest data wydruku. Brak daty sporządzenia wydruku uniemożliwia zweryfikowanie jednego z obowiązkowych elementów umożliwiających zastosowanie art. 12 rozporządzenie 561/2006, tj. czy kierowca wskazuje powody odstępstwa odręcznie na wydruku najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. W związku z czym nie ma możliwości ustalenia daty sporządzenia tych wydruków. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że istnieją podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł. Odnośnie do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L. 102/1 z dn. 11.04.2006 r.), po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa, trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba, że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Zgodnie z art. 92 a ust. 6 ww. ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 5.2.1 i 5.2.2 załącznika nr 3 do przedmiotowej ustawy, zgodnie z którym przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 150 zł, natomiast za każde następne rozpoczęte 30 minut - 200 zł. Okręgowy Inspektor Pracy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie stwierdził, że: Kierowca B.R. w okresie od godziny [...] dnia [...] do godziny [...] dnia [...] przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...]. Kierowca w w/w okresie prowadził pojazd łącznie przez [...]. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Kierowca na odwrocie wydruku opisuje, iż podczas wydłużony czas wydłużony czas jazdy spowodowany był brakiem wolnego parkingu. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że istnieją podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł. Kierowca B.R. w okresie od godziny [...] dnia [...] do godziny [...] dnia [...] przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...]. Kierowca w w/w okresie prowadził pojazd łącznie przez [...]. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Brak dokumentu (zapisu na odwrocie wykresówki / wydruku z urządzenia rejestrującego / planie pracy), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że istnieją podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł. Kierowca B.R. w okresie od godziny [...] dnia [...] do godziny [...] dnia [...] przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...]. Kierowca w w/w okresie prowadził pojazd łącznie przez [...]. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Kierowca na odwrocie wydruku opisuje, iż podczas wydłużony czas wydłużony czas jazdy spowodowany był brakiem wolnego parkingu. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że istnieją podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł. Kierowca C.T. w okresie od godziny [...] dnia [...] do godziny [...] dnia [...] przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...]. Kierowca w w/w okresie prowadził pojazd łącznie przez [...]. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Kierowca na odwrocie wydruku opisuje, iż przekroczył czas jazdy z powodu braku wolnego parkingu. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że istnieją podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł. Odnośnie do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego organ stwierdził, że zgodnie z art. 8 ust. 1 - ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L. 102/1 z dn. 11.04.2006 r.): 1. Kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. 2. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. 3. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24-godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. 4. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. 5. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. 6. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. rozporządzenia, na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę. Podczas tego regularnego dziennego okresu odpoczynku kierowca ma do dyspozycji koję lub kuszetkę. Zgodnie z art. 92 a ust. 6 ww. ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 5.3.1 i 5.3.2 załącznika nr 3 do przedmiotowej ustawy, zgodnie z którym skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 100 zł, natomiast za każdą rozpoczętą kolejną godzinę - 200 zł. W oparciu o analizę danych cyfrowych z okresu objętego kontrolą, organ stwierdził, że wielokrotnie doszło do naruszenia powyższych przepisów: Kierowca C.T. w dniu [...], o godzinie [...] rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum [...] nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie [...]nieprzerwanego odpoczynku, tj. [...]. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o [...]. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze [...] godzin. Brak dokumentu (zapisu na odwrocie wykresówki / wydruku z urządzenia rejestrującego / planie pracy), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że istnieją podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł. Kierowca C.T. w dniu [...], o godzinie [...]7 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie [...]nieprzerwanego odpoczynku, tj. [...]. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o [...]. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Kierowca na odwrocie wydruku opisuje, iż podczas wydłużony czas wydłużony czas jazdy spowodowany był brakiem wolnego parkingu. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że istnieją podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł. Kierowca C.T. w dniu [...], o godzinie [...] rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać regularny dzienny okres odpoczynku w dwóch nieprzerwanych częściach, z których pierwsza powinna trwać co najmniej 3 godziny, a druga co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część nieprzerwanego odpoczynku o długości [...] tj. od godziny [...] dnia [...] do godziny [...] dnia [...]. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o [...]. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę drugiej części odpoczynku w wymiarze co najmniej 9 godzin. Pracodawca dostarczył wydruk z tachografu z dnia [...] dotyczący naruszenia w tym dniu. Kierowca na odwrocie wydruku nic nie opisał. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że istnieją podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł. Kierowca C.T. w dniu [...], o godzinie [...] rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie [...] nieprzerwanego odpoczynku, tj. [...]. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o [...]. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Pracodawca dostarczył wydruk z tachografu z dnia [...] dotyczący naruszenia w tym dniu. Kierowca na odwrocie wydruku opisał "błędnie obliczenie czasu pracy pomyłka. Zreflektowałem się i stop 1 parking". Pracodawca kierując pracownika w trasę, powinien uważnie zaplanować przejazd kierowcy, tak, aby był on bezpieczny i uwzględniał, m.in. dostęp od odpowiednich parkingów i możliwość wykorzystania przez pracowników odpowiednich pauz. Kierowca wyjeżdżając w trasę powinien wiedzieć z góry na którym parkingu ma odbierać odpoczynek dobowy. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że istnieją podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł. Kierowca M.R. w dniu [...], o godzinie [...] rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie [...] nieprzerwanego odpoczynku, tj. [...]. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o [...]. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Pracodawca przedstawił dwa wydruki z tachografu, dotyczące dnia [...]. Na odwrocie wydruków jest zapis "awaria tachografu". Wydruki są obcięte w miejscu w którym jest data wydruku. W dodatkowym oświadczeniu załączonym do odwołania od decyzji, kierowca powołuje się na fakturę, potwierdzającą awarię tachografu z dnia [...]. Analizując dokumenty załączone do protokołu z kontroli należy wskazać, że znajduje się tam faktura Vat nr [...] z dnia [...] wystawiona przez firmę B., obejmująca zapłatę mi.in. za wymianę przetwornika drogi i kalibrację tachografu, w związku z powyższym Okręgowy Inspektor Pracy odstąpił od nałożenia kary za powstałe w tym dniu naruszenie. Odnośnie do naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu wypoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego Okręgowy Inspektor Pracy stwierdził, że zgodnie z art. 8 ust. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L.102/1 z dn. 11.04.2006 r.), w ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej: dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku (trwające co najmniej 45 godzin), lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej 9 godzin. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie do obu. Zgodnie z art. 92 a ust. 6 ww. ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Konsekwencją tego zapisu jest treść Ip. 5.4.1 i 5.4.2 załącznika do przedmiotowej ustawy, zgodnie z którym skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do 1 godziny sankcjonowane jest kara pieniężną w wysokości 50 zł, natomiast za każdą rozpoczętą następną godzinę - 100 zł. Okręgowy Inspektor Pracy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ocenił, że w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do stwierdzenia, że doszło do naruszenia przywołanych przepisów. Kierowca B.R. nie wykonał wymaganego przepisami prawa odpoczynku tygodniowego, koniecznego do odebrania zgodnie z art. 8 pkt 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w pierwszym lub kolejnym okresie sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku, tj. [...]. Kierowca w w/w okresie odebrał najdłuższy nieprzerwany odpoczynek trwający [...] tj. [...], podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 24 godziny nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o [...]. Kierowca na odwrocie wydruku, złożył wyjaśnienia dotyczące wydłużenia czasu jazdy w okresie dwóch tygodni z powodu dojazdu na bezpieczny parking. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że istnieją podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł. Kierowca B.M. nie wykonał wymaganego przepisami prawa odpoczynku tygodniowego, koniecznego do odebrania zgodnie z art. 8 pkt 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., zgodnie z którym w ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny, a skrócenie to należy skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Kierowca w tygodniu od godz. 00:00 dnia [...] do godz. 24:00 dnia [...] odebrał najdłuższy nieprzerwany odpoczynek trwający [...] tj. [...]. Brak odebranej rekompensaty najpóźniej przed 00:00 [...] opisanego skróconego odpoczynku tygodniowego oznacza, że kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o [...]. W załączonych wyjaśnieniach do odwołania od decyzji o nałożeniu kary, kierowca wyjaśnia iż wykorzystywał odpoczynki tygodniowe: [...]. Ponowna analiza danych cyfrowych potwierdza iż w tygodniu od godz. 00:00 dnia [...] do godz. 24:00 dnia [...] kierowca odebrał najdłuższy nieprzerwany odpoczynek trwający [...] (skrócony o [...]), tj. od godziny [...] dnia [...] do godziny [...] dnia [...]. Brak jedynie odebrania rekompensaty skróconego odpoczynku najpóźniej przed 00:00 [...]. Zgodnie z a/i 8 ust. 1 - ust. 5 rozporządzenia WE nr 561/2006 kierowca korzysta z tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej: dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Ponieważ kierowca nie odebrał skróconego odpoczynku (o [...]), powstało naruszenie. Brak jest również zapisu na odwrocie wydruku z urządzenia rejestrującego uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że istnieją podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł. Kierowca C.T. nie wykonał wymaganego przepisami prawa odpoczynku tygodniowego, koniecznego do odebrania zgodnie z art. 8 pkt 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., zgodnie z którym w ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny, a skrócenie to należy skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Kierowca w tygodniu od godz. 00:00 dnia [...] do godz. 24:00 dnia [...] odebrał najdłuższy nieprzerwany odpoczynek trwający [...], tj. [...]. Brak odebranej rekompensaty najpóźniej przed 00:00 [...] opisanego skróconego odpoczynku tygodniowego oznacza, że kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o [...]. Kierowca na odwrocie wydruku opisuje, iż przedłużył dwutygodniowy czas pracy z powodu dojazdu do zaplanowanego strzeżonego parkingu. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że istnieją podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł. Kierowca C.T. nie wykonał wymaganego przepisami prawa regularnego odpoczynku tygodniowego, koniecznego do odebrania zgodnie z art. 8 pkt 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., zgodnie z którym w ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku. Kierowca w tygodniu od godz. 00:00 dnia [...] do godz. 24:00 dnia [...] odebrał najdłuższy nieprzerwany odpoczynek trwający [...] tj. [...], podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego. W ciągu dwóch tygodni od [...] do [...] kierowca nie odebrał minimum jednego regularnego odpoczynku tygodniowego trwającego co najmniej 45 godzin. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o [...]. Brak dokumentu (zapisu na odwrocie wykresówki / wydruku z urządzenia rejestrującego / planie pracy), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że istnieją podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł. Odnośnie do naruszenia polegającego na nieokazaniu do kontroli dokumentów źródłowych będących podstawa kontroli lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie organ stwierdził, że nieokazanie do kontroli danych cyfrowych z auta, stanowi naruszenie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 15.03.2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L. 102/1 z dn. 11.04.2006 r.). Zgodnie z art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20.12.1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 r.) oraz art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 15.03.2006 r. przedsiębiorstwo zapewnia, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej, jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Zgodnie z art. 92 a ust. 6 ww. ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do przedmiotowej ustawy, zgodnie z którym nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł. - za każdy dzień. » W trakcie kontroli nie udostępniono danych cyfrowych z tachografów z pojazdów: [...] z dni [...];[...] z dni [...]. Łącznie nie przedstawiono danych cyfrowych za [...] dni. Strona podczas czynności kontrolnych przedstawiła inspektorowi pracy dane cyfrowe z kart kierowców i z tachografów cyfrowych, za wyjątkiem danych z tachografów pojazdów: [...] z dni [...],[...]. Dane cyfrowe były dostarczone na płycie CD, na pendrive, drogą mailową. Pliki przesłane drogą elektroniczną w dniu: -[...] zawierały uszkodzone dane, uniemożliwiające wczytanie danych z pojazdu [...] (zał. nr 1), - [...] zawierały uszkodzone dane, uniemożliwiające wczytanie danych z pojazdu [...] (zał. nr 2), [...] zawierały uszkodzone dane, uniemożliwiające wczytanie danych z pojazdu [...] (zał. nr 3). - [...] zawierały również dwa pliki prawidłowo zapisane np. plik [...] zwierał zapisane dane tylko z jednego dnia [...]. Należy dodać, iż analiza i zapis wykonanego odczytu lub otwieranego pliku uszkodzonego jest niemożliwy. Program analizuje tylko poprawne odczyty z karty kierowcy, odczyty z tachografu cyfrowego. Pliki i odczyty analizowane są wyłącznie zgodnie z ROZPORZĄDZENIEM RADY (EWG) NR 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. Okręgowy Inspektor Pracy przeprowadził uzupełniające postępowanie wyjaśniające, w tym celu wezwał stronę m.in. do dostarczenia brakujących danych cyfrowych (wezwanie z dnia [...] nr [...]. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony dostarczył płytę CD zawierającą dane źródłowe sczytane z tachografów pojazdów: [...] za okres [...];[...]. Do odczytu powyższych danych wykorzystano program [...], wyświetlony kalendarz ciągłości danych cyfrowych wykazał: brak danych cyfrowych z pojazdu [...] z dnia [...], brak danych cyfrowych z pojazdu [...] za dni [...], oraz za dni [...]. w sumie brak danych za 14 dni. Ponadto odczyt danych dostarczonych dnia [...] wykazał prawidłowo sczytane dane cyfrowe z pojazdu [...] za dzień [...] oraz prawidłowo sczytane dane z pojazdu [...] za dni [...] - w sumie okazano dane cyfrowe za [...] dni. Powyższe fakty udokumentowano w postaci wydruków kalendarza ciągłości danych z ww. pojazdów wykonanych w dniu [...] znajdujących się w aktach sprawy. W związku z powyższym Okręgowy Inspektor Pracy istnieją podstawy do nałożenia kary w wysokości [...] zł. Reasumując organ stwierdził, że wobec powyższych ustaleń nałożenie kary pieniężnej w kwocie [...] zł ([...] złotych) jest w pełni uzasadnione. Podkreślił, iż nałożona kara nie ma charakteru uznaniowego. Jedną z podstawowych zasad działania administracji w demokratycznym państwie jest zasada praworządności, określona w art. 6 K.p.a., to jest działania organów administracji na podstawie i w granicach prawa. Treść tej zasady uległa rozszerzeniu w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, o stosowanie prawa wspólnotowego. Realizacja zasad określonych w art. 6 K.p.a. nakłada na organ administracji bezwzględny obowiązek przywrócenia zgodności z prawem i sankcjonowanie powstałego naruszenia zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podstawą do określenia wysokości nałożonych kar jest taryfikator stanowiący załącznik nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 93 ust 1 ustawy o transporcie drogowym, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 92 b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Na powyższą okoliczność wyłączającą odpowiedzialność przedsiębiorcy strona nie przedstawiła dostatecznych dowodów. Przedsiębiorca miał świadomość tych faktów, planując trasy kierowców i nie zapewniając przy tym prawidłowego rejestrowania tych faktów przez kierowców. Powyższa decyzja została zaskarżona przez R.K. do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w S., co do kwoty [...] zł, stwierdzając, że nie kwestionuje nałożonej kary co do kwoty [...] zł odnoszącej się do przypadków naruszenia przez kierowców norm czasu pracy, "które nie znajdują wyjaśnienia w postaci notatek kierowców na wykresówkach". Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego: - art. 92a ust. 1, 2, 3, 6 i 8 w zw. z art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 poprzez niewłaściwą interpretację i nietrafne przyjęcie, iż nie występują okoliczności wskazujące, że skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mogła przewidzieć, a co za tym idzie istnieje podstawa nałożenia kary pieniężnej; 2. przepisów prawa procesowego: - art. 7 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów z zeznań świadków pomimo, iż ich przeprowadzenie biorąc pod uwagę treść uzasadnienia decyzji było konieczne dla wyjaśnienia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, - 8 i 11 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia jakimi przesłankami kierował się organ II instancji uznając, iż odwołanie skarżącej jest niezasadne w zakresie przestawionych przesłanek egzoneracyjnych, niepoinformowanie skarżącej o uszkodzeniu plików z żądanymi danymi oraz nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącą dowodów. Skarżąca wniosła o: 1. uchylenie w zaskarżonej części decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do organu I instancji do ponownego rozpoznania; 2. zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W pierwszej kolejności skarżąca zarzuca naruszenie przez organ II instancji art. 92a ust. 1, 2, 3, 6 i 8 w zw. z art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Odnośnie do kar z tytułu przekroczenia norm czasów pracy kierowców skarżąca wskazała, że podstawą nałożenia kary w tym przedmiocie jest art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym, a naruszeniem podlegającym karze przetoczenie norm czasów pracy kierowców. W tym przedmiocie skarżąca nie kwestionuje faktu przekroczenia przez kierowców norm, lecz zgodnie z obowiązującymi przepisami okoliczność ta nie powinna stanowić podstawy ukarania, albowiem skarżąca nie miała wpływu na ich powstanie, a do naruszeń doszło na skutek okoliczności i zdarzeń, za które nie odpowiada. Analiza przepisów oraz ich interpretacji jednoznacznie wskazuje, iż w celu stwierdzenia, czy w sprawie nie zachodzą okoliczności egzoneracyjne, konieczne jest przeanalizowanie całości kontrolowanego okresu w kontekście zachowania należytej staranności i okoliczności konkretnych naruszeń. Szczególne znaczenie ma w tym kontekście art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, który przewiduje wyjątek od zasady dochowywania normy czasu pracy. Podkreśliła, iż polskie unormowania stanowią jedynie wprowadzenie do naszego porządku prawnego zasad wcześniej wskazanych w cytowanym rozporządzeniu, a zatem to rozporządzenie stanowi podstawę do interpretacji okoliczności wyłączających odpowiedzialność za naruszenia norm czasu pracy kierowców. Tymczasem zgodnie z cytowanym przepisem "Pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój." Organy I i II instancji powołały w uzasadnieniach powyższą normę, lecz nie zastosowały jej w postępowaniu. Wytyczne jakimi winien kierować się organ przy ocenie zasadności zastosowania lub nie art. 12 rozporządzania zostały wskazane przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-235/94. Wśród wytycznych ETS rzeczywiście wskazano, iż "Przedsiębiorstwo transportowe musi uważnie planować przejazd kierowcy, tak, aby był on bezpieczny i uwzględniał, na przykład, regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp od odpowiednich parkingów, innymi słowy, musi tak organizować pracę, aby kierowcy mogli przestrzegać rozporządzenia i aby spełnić wymagania załadowców oraz firm ubezpieczeniowych w zakresie bezpieczeństwa w czasie postojów.". Jednocześnie jednak wyraźnie wskazano jakie okoliczności winien brać pod uwagę organ oceniając zasadność stosowanie art. 12 rozporządzenie. Oceniając zasadność odstępstwa od przepisów na podstawie art. 12 organ egzekwujący prawo musi poddać dokładnej analizie wszystkie okoliczności, w tym: a) historię zapisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu przez kierowcę w celu sprawdzenia jego zwyczajowych zachowań oraz tego, czy zazwyczaj przestrzega on przepisów w zakresie czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku i czy odstępstwo ma charakter wyjątkowy; b) odstępstwo od ograniczeń w zakresie czasu prowadzenia pojazdu nie może występować regularnie i musi być spowodowane wyjątkowymi okolicznościami, takimi jak: poważny wypadek drogowy, ekstremalne warunki pogodowe, objazdy, brak miejsca na parkingu, itp. Powyższy wykaz wyjątkowych okoliczności ma charakter orientacyjny. Zasada przy ocenie jest taka, że przyczyna ewentualnego odstępstwa od przepisowego czasu prowadzenia pojazdu nie może być wcześniej znana i nie można jej było przewidzieć. W związku ze spełnieniem wymogu wskazania powodów przekroczenia norm przez kierowców z tyłu wykresówek organ winien odnieść się odnieść się w tym przedmiocie szczegółowo do każdego z ustalonych przekroczeń. Tymczasem w treści decyzji nie ma w tym zakresie jakiejkolwiek analizy. Cała argumentacja w tym przedmiocie jest w każdym przypadku praktycznie jednozdaniowa i sprowadza się do zacytowania tłumaczenia kierowcy i ogólnikowego stwierdzenia, że nie ma podstaw do jego uwzględnienia oraz do równie ogólnikowego zarzutu co do organizacji przejazdu. Skoro organ ustalił, iż kierowcy zgodnie z wymogami rozporządzenia opisali przyczynę przekroczenia norm, to decydując się na nieuznanie za zasadne zastosowania art. 12 rozporządzenia musi dokładnie przeanalizować każdy z przypadków z osobno. W konsekwencji skarżąca nie wie na jakiej podstawie organ I instancji podjął decyzję o niezastosowaniu art. 12 rozporządzenia, a tym samym o nałożeniu kary. Skarżąca podkreśliła, że cały okres kontroli oraz wszyscy kierowcy to łącznie [...] dni. W całym tym okresie organ I instancji wykrył [...] przypadków naruszenia norm. Stanowi to zatem 2,08 % sprawdzonego czasu pracy. Z całą pewnością nie można takiego wyniku uznać za nagminność. Jest to wynik wskazujący w sposób ewidentny na wyjątkowość sytuacji, w których zastosowanie miał art. 12 rozporządzenia. Co więcej okoliczność ta wskazuje również na właściwą organizację pracy i świadomość kierowców zatrudnionych w przedsiębiorstwie skarżącej. Również analiza stopnia regularności wskazuje jednoznacznie, iż sytuacje te są pojedyncze i nie występuje w tym przypadku jakakolwiek regularność. Zauważyć należy, że ETS wyraźnie wskazał wśród tych przypadków brak miejsc na parkingu, która to jest najczęściej wskazywaną przyczyną przekroczenia norm. W jednym przypadku powodem był obowiązek opuszczenia strefy zakazu, którą organ uznał za niezrozumiałą, ale nie próbował wyjaśnić w jakikolwiek sposób. Inna sytuacja została spowodowana trudną sytuacja rodzinną kierowcy, a uzasadnienie w tym zakresie organu sprowadza się jedynie do stwierdzenia, iż nie dołączona na powyższa okoliczność żadnego dokumentu. Organ jednak nawet nie próbował wyjaśnić ewentualnych wątpliwości. Skarżąca zauważyła także, iż przekroczenia są niewielkie. W większości nie przekraczają kilkunastu minut. Najdłuższa nie przekracza godziny. Okoliczność ta potwierdza, iż przekroczenie miało charakter wyjątkowy. Reasumując skarżąca podała konkretne argumenty świadczące o właściwej organizacji pracy oraz wyjątkowości sytuacji w jakich doszło do naruszenia norm czasu pracy. Uczyniła to w zgodności z zasadami interpretacyjnymi wskazanymi przez ETS.. Odnosząc się do nieokazania do kontroli dokumentów źródłowych organ II instancji nałożył na skarżącą karę w wysokości [...] zł z tytułu braku danych z cyfrowych tachografów za okres 14 dni. Z nałożeniem powyższej kary skarżąca nie zgadza się, albowiem wbrew zarzutowi dane były z tachografów odczytywane i przechowywane, ale na skutek czynników niezależnych od niej pliki uległy uszkodzeniu, co uniemożliwia ich odczytanie. Okoliczność ta była jednak nieznana skarżącej i nie mogła na nią w jakikolwiek sposób zareagować. W konsekwencji niezasadnym jest nałożenie z tego tytułu na skarżącą kary. Wskazać, iż odczytywała i archiwizowała dane z tachografów częściej niż wymagają od niej tego przepisy. Posługiwała się też profesjonalną firmą świadczącą usługi w tym przedmiocie. Braki nie były widoczne w trakcie ich archiwizowania (nie wskazywało na nie urządzenie). Skarżąca nie wie również na jakim etapie doszło do uszkodzenia plików. Zaznaczyć jednak należy w tym przedmiocie, iż dochowała należytej staranności przy archiwizowaniu danych. O wyjątkowości zaistniałej sytuacji świadczy fakt, iż brakujące dane stanowią jedynie drobny wycinek danych analizowanych przez organy. Żaden z organów administracji nie sygnalizował na etapie postępowania administracyjnego problemów z odczytaniem danych. Do skarżącej kierowano wezwania o ich dostarczenie, co też następowało niezwłocznie. Organ I instancji zarzucił ich niedostarczenie co było stwierdzeniem nieprawdziwym. Organ II instancji wskazał na problemy z odczytem dopiero w decyzji końcowej. Należy podkreślić, iż organ II instancji wezwał skarżącą do dostarczenia danych, co też nastąpiło. W kolejnym piśmie z dnia [...] organ nie wskazywał na jakiekolwiek problemy związane z odczytem danych. W konsekwencji okoliczność ta ujawniła się dopiero po zapoznaniu z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej, do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego doszło poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów w postaci zeznań świadków, brak jakiegokolwiek wyjaśnienia co do przesłanek, niepoinformowanie skarżącej o uszkodzeniu plików z żądanymi danymi oraz braku w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia podstawowych przesłanek jakimi organ kierował się nie uwzględniając zastosowanie przesłanek egzoneracyjnych, pomimo ich wyraźnego wskazania w odwołaniu. a/ Naruszeni art. 7 kpa Należy zauważyć, iż skarżąca przedstawiła w trakcie postępowania administracyjnego dowody w postaci oświadczeń kierowców i pracowników dotycząc okoliczności w jakich doszło do naruszeń norm czasu pacy. Jednocześnie zastrzegła wyraźnie, iż w przypadku, gdyby okazały się one dla organu II instancji niewystarczające wnosi o przeprowadzenie dowody z zeznań świadków R.M., R.B., M.B., M.K., A.G., R.I. oraz J.K. Ponadto wniosła o umożliwienie jej złożenia wyjaśnień w zakresie uszkodzonych plików, albowiem nie informowała o tym skarżącej. W tym przypadku w przypadku zakwestionowania okoliczności wskazanej przez skarżącą dotyczącą ich uszkodzenia zasadnym jest przesłuchanie w charakterze świadka P.K. lub powołanie dowodu z opinii biegłego z zakresu informatyki. Pomimo tego organ II instancji nie przeprowadził żadnego z wnioskowanych dowodów. Zamiast tego stwierdził w uzasadnianiu, że wyjaśnienia skarżącej są ogólnikowe, tak samo jak zapisy kierowców na wydrukach. Jeżeli zatem w ocenie organu II instancji dokumenty te pozostawiały wątpliwości obowiązkiem było przeprowadzenie wnioskowanych dowodów. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż zapisy na wydrukach ze swej istoty nie mogą być szczegółowe, a ich doprecyzowanie może nastąpić przy pomocy jakichkolwiek dopuszczalnych prawem dowodów. Wskazał na powyższe WSA w Gorzowie Wielk. w wyroku z dnia 22 stycznia 2015 r. uznając, iż "Za istotnie naganne należy uznać działanie organu, który pouczając stronę o możliwości złożenia dowodów dla wykazania istotnych dla jej sytuacji prawnej okoliczności, bezzasadnie odmawia przeprowadzenia jednego z nich, pozbawiając ją w ten sposób możliwości udowodnienia okoliczności zwalniających ją od odpowiedzialności." (sygn. akt II SA/Go 847/14). Zaznaczyć należy, iż przedmiotowe orzeczeni zapadło właśnie na kanwie uchylenia się pracodawcy o odpowiedzialności za naruszenie norm czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie organ II instancji nie tylko odmówił przeprowadzenia dowodów, lecz nawet nie uzasadnił tego w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w S. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że są one niezasadne. W zaskarżonej decyzji organ odniósł do wszystkich naruszeń określonych w art. 6 - 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 popełnionych przez kierowców wytypowanych do kontroli. Jednocześnie istotne jest zwrócenie uwagi na to, że ani przepisy K.p.a., ani ustawy o transporcie drogowym nie narzucają ustawowego wzoru "decyzji transportowej", będącej podstawą do nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów w zakresie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istotne jest zatem, aby w treści decyzji organ wskazał zastosowane przepisy prawne i odniósł je do stwierdzonych okoliczności faktycznych. Konstruując treść uzasadnienia decyzji organ przyjął formułę polegającą na odniesieniu się do naruszeń popełnionych przez poszczególnych kierowców, zgodnie z którą w decyzji zawarto syntetyczny opis naruszenia i jego ocenę. Warto zwrócić uwagę że w uzasadnieniu decyzji przytoczono art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wyjaśniono jego treść z powołaniem się na komentarz Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C - 235/94, zwany dalej "wytycznymi ETS" i zastosowany przepis odniesiono do zaistniałych w sprawie okoliczności faktycznych. W szczególności w zaskarżonej decyzji trafnie zwrócono uwagę na to, że w wyjaśnieniach kierowców na okoliczność odstępstw nie wskazywano na to, kto i z jakich przyczyn skierował pojazd na kolejne bezpieczne miejsce parkingowe, a także miejsca zdarzenia - postoju na nieodpowiednim/ niebezpiecznym parkingu. Prawidłowo także wskazano, że wbrew dyspozycji art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, większość kierowców - dokonała mało konkretnych opisów lub w ogóle nie wskazała na wydrukach z urządzenia rejestrującego powodów odstępstwa od przestrzegania norm socjalnych. Wobec powyższego nie można podzielić zarzutu, że nieuznanie przez organ zasadności odstępstwa w poszczególnych przypadkach było ogólnikowe i nie poparte analizą, gdyż z treści uzasadnienia decyzji organu wynika, że decyzja zawiera szczegółowe stanowisko organu odnoszące się do poszczególnych stwierdzonych naruszeń. Organ zwrócił także uwagę na to, że ilość naruszeń jest okolicznością nieprzewidzianą w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, co dotyczy również wskazywanych, niewielkich przekroczeń czasu jazdy. Warto też wskazać, że art. 92 b, jak i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym nie uzależniają odpowiedzialności przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy od ilości stwierdzonych naruszeń albo od oceny proporcji tych naruszeń do zachowań kierowców zgodnych z przepisami (vide: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14.08.2013 r., sygn. akt: II SA/Sz 273/13). Odnosząc się do braku miejsca na parkingu, jako do okoliczności, która powinna, w ocenie strony, uzasadniać zastosowanie odstępstwa warto zwrócić uwagę, że jego zastosowanie nie jest w każdym przypadku obligatoryjne. W wytycznych ETS wskazano, że oceniając zasadność odstępstwa od przepisów na podstawie art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 organ egzekwujący prawo musi poddać dokładnej analizie wszystkie okoliczności, w tym historię zapisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu przez kierowcę w celu sprawdzenia jego/jej zwyczajowych zachowań oraz tego, czy zazwyczaj przestrzega on/ona przepisów w zakresie czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku i czy odstępstwo ma charakter wyjątkowy; odstępstwo od ograniczeń w zakresie czasu prowadzenia pojazdu nie może występować regularnie i musi być spowodowane wyjątkowymi okolicznościami. Zasada przy ocenie jest taka, że przyczyna ewentualnego odstępstwa od przepisowego czasu prowadzenia pojazdu nie może być wcześniej znana i nie można jej było przewidzieć. Z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że kierowcy wielokrotnie naruszali w ciągu roku czas jazdy i odpoczynku. Organy słusznie zwróciły uwagę, na okoliczność, że to pracodawca decyduje, gdzie jedzie dany kierowca, a wobec tego ma on świadomość po jakich trasach kierowca się porusza (zna miejscowości oraz charakter wykonywanej pracy), tym samym musi uważnie planować przejazd kierowcy. Właśnie na uważne planowanie przejazdu kierowcy, jako na obowiązek przedsiębiorstwa transportowego zwrócono uwagę w wytycznych ETS. Zgodnie z nimi planowanie przejazdu kierowcy musi uwzględniać m.in. bezpieczeństwo i dostęp do odpowiednich parkingów. Wielokrotne naruszanie przepisów z powodu braku wolnych parkingów nie jest wyjątkową okolicznością, bo taka z natury rzeczy nie występuje wielokrotnie, a ponadto odstępstwo od ograniczeń w zakresie czasu prowadzenia pojazdu nie może występować regularnie, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Chybione jest stanowisko strony w sprawie nałożenia kary pieniężnej za nieokazanie do kontroli dokumentów źródłowych będących podstawą kontroli (wykresówek) lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie w wysokości [...] zł. Stroną przedmiotową naruszenia jest sam fakt nieokazania do kontroli dokumentów źródłowych, nie ma wobec tego znaczenia, w jakich okolicznościach nastąpiło uszkodzenie plików cyfrowych, ani to, że brakujące dane stanowią drobny wycinek danych analizowanych przez organy. Penalizowane jest nieokazanie do kontroli dokumentów źródłowych i z przyjętej przez ustawodawcę konstrukcji powyższego naruszenia jasno wynika, że organ nie ma obowiązku wskazywania, że pliki uległy uszkodzeniu, gdyż to strona na żądanie organu ma obowiązek dostarczyć pliki umożliwiające ich prawidłowy odczyt. Z faktu uszkodzenia plików cyfrowych nie można wywodzić żadnych negatywnych konsekwencji dla organu, gdyż istotnym faktem jest to, że organowi nie okazano do kontroli żądanych dokumentów źródłowych. Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20.12.1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 r.) oraz art. 10 ust. 5 lit. a ii) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przedsiębiorstwo zapewnia, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Istotna jest więc nie tylko częstotliwość sczytywania danych cyfrowych, ale także, o czym stanowią powołane przepisy, jakość danych, gdyż muszą być one okazane na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych. W ocenie organu, brak jest podstaw do przyjęcia naruszenia przepisów postępowania w przedmiotowej sprawie. Odstępstwo, jako okoliczność o wyjątkowym charakterze musi być udokumentowane w formie sformalizowanej, jaką jest opisany wydruk z urządzenia rejestrującego bądź opisana wykresówka albo plan pracy. Na taką formę dokumentowania odstępstwa wskazuje art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zgodnie z którym kierowca wskazuje powody odstępstwa przez dokonanie odręcznego opisu, najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. W wytycznych ETS dodatkowo uściślono, że kierowca wskazuje odręcznie charakter odstępstwa i jego przyczyny, natychmiast po zatrzymaniu się. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że szczególny środek dowodowy wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyłącza dopuszczalność przeprowadzenia na okoliczność odstępstwa innych dowodów np. z przesłuchania świadków - vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30.11.2012 r., sygn. akt: II GSK 1776/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14.08.2013 r., sygn. akt: II SA/Sz 273/13. W świetle powyższego brak było podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w kierunku okoliczności, w jakich doszło do naruszeń norm czasu pracy. Stanowisko strony, że takie dowody powinny były zostać przez organ przeprowadzone, w razie, gdyby opisane wydruki okazały się niewystarczające jest chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r., poz. 718). Sprawa dotyczy wymierzenia skarżącej kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.). Zgodnie z art. 92a ust. 1 tej ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6). Zgodnie z art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Norma wynikająca z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym odnosi się do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Przedsiębiorca ma obowiązek nadzorowania kierowców w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w powyższym zakresie. Brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża właśnie pracodawcę, który powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu prowadzonej działalności. W każdym przypadku obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie pracy kierowców, aby transport drogowy wykonywany był zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Profesjonalny przewoźnik nie może bowiem skutecznie bronić się argumentem, że zachowań kierowcy nie mógł przewidzieć. W przepisach art. 92a ust. 1 oraz 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane, niedające się przewidzieć, a nie związane z doborem i świadomym zachowaniem pracowników. Przepis art. 92a ust. 1 ww. ustawy wyraźnie statuuje odpowiedzialność obiektywną, więc nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Skarżąca jest bowiem odpowiedzialna za działania kierowców i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Przedsiębiorca powinien bowiem tak kształtować swoje relacje z pracownikami wykonującymi na jego rzecz transport drogowy, aby – przy użyciu odpowiednich środków kontroli i nadzoru – nie dochodziło do łamania przepisów znajdujących w tym zakresie zastosowanie. Na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek szkolenia oraz takiej organizacji pracy i nadzorowania czasu pracy kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń w powyższym zakresie (art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę, który powinien wykazać szczególną dbałość w zakresie przestrzegania przez kierowców czasu pracy, gdyż naruszenia w tym zakresie stwarzają zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż kierowca sam prowadzi pojazd oraz, że trasa przejazdu została tak zaplanowana, aby kierowca przestrzegał przepisów o czasie pracy, gdyż są to sytuacje typowe w stosunkach tego rodzaju (patrz: wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., II.GSK 205/14 ). Zdaniem sądu, skarżąca - mimo, iż w tym zakresie to na niej spoczywał ciężar dowodu (patrz: wyrok NSA z dnia 8 maja 2014 r., II GSK 423/13 i z dnia 22 lipca 2012 r., III GSK 1652/11) - nie wykazała wystąpienia przesłanek egzoneracyjnych wynikających z art. 92b i 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. W tej sytuacji nie można zaskarżonej decyzji postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 92c ustawy o transporcie drogowym i art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006, poprzez ich niewłaściwą interpretację i nietrafne przyjęcie, iż nie występują okoliczności wskazujące, że skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Przepis art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.) może stanowić podstawę do odstąpienia od norm czasu pracy, jednakże pod pewnymi warunkami, które muszą być interpretowane ściśle. Jedynym dowodem w sprawie stanowiącym podstawę dla ustaleń odstąpienia od norm określających wymiar czasu pracy kierowców jest tylko i wyłącznie odręczna adnotacja kierowcy na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy. Ogranicza to zakres postępowania dowodowego wyrażonego w przepisach K.p.a., gdyż prawodawca w pewnym sensie nawiązał tu do tzw. formalnej teorii dowodów, zgodnie z którą określone okoliczności mogą być wykazane tylko przy pomocy ściśle określonych dowodów. Skoro w art. 12 tego rozporządzenia wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców, to posłużenie się przez organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym innymi środkami dowodowymi na te okoliczności, byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem i naruszałoby dyspozycję art. 75 K.p.a. (wyrok z dnia 30 listopada 2012 r. II GSK 1776/11). W tej sytuacji zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia na wskazane okoliczności wnioskowanych dowodów z zeznań świadków nie zasługują na uwzględnienie. Adnotacje na wydrukach z tachografów dokonane przez kierowców (pomijając przypadki ich całkowitego braku) dotyczące przyczyny odstąpienia od obowiązku przestrzegania art. 6-9 rozporządzenia były tak ogólnikowe, że skutkowały brakiem możliwości ich oceny pod kątem zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. W adnotacjach tych brak było określenia czasu (godziny ich sporządzenia), miejsca, a przede wszystkim rzeczywistych przyczyn oraz czy zostały one sporządzone najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój, co stanowi okoliczność warunkującą uznanie takiego wpisu za uzasadniający odstępstwo od przepisów. Samo stwierdzenie "brak miejsc na parkingu" w tym zakresie było niewystarczające. Pobodnie samo stwierdzenie "konieczności opuszczenia miejsca zakazu ruchu pojazdów ciężarowych" bez wskazania tego miejsca (miejscowości) oraz godzin zakazu. Dodać należy, że zarzut skarżącej dotyczący zbyt krótkich uzasadnień braku uznania odstępstwa i w konsekwencji nałożenia kary bez wyjaśnienia tej kwestii, w ocenie sądu, nie jest zasadny. We wstępnej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ przytoczył obowiązujące przepisy (w tym art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006) i wyjaśnił, jakie są możliwości zastosowania odstępstw od przepisów regulujących normy czasu pracy i odpoczynku kierowców. Taka konstrukcja uzasadnienia decyzji miała na celu jego skrócenie, poprzez uniknięcie powtarzania tych wyjaśnień w sytuacji, gdy koniecznym było przedstawienie wielu konkretnych przypadków, do których mogły być zastosowane odstępstwa. Dodać także należy, że zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 "Przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych." W świetle tego przepisu, obowiązującego w okresie objętym kontrolą, to przedsiębiorca przedkładając kontrolującemu, czy organowi stosowne dokumenty – niezależnie w jakiej formie sporządzone - przyjmuje odpowiedzialność za ich kompletność. Stąd w ocenie sądu, organowi nie można zarzucać nie pouczenia skarżącej o konsekwencjach nieprzedłożenia prawidłowych (kompletnych) danych sczytanych z tachografów pojazdów. Sam fakt, że pomimo przedłożenia kontrolującemu materiałów w tym zakresie i stwierdzenia w nich braków już na tym etapie postępowania, skarżąca w odwołaniu zakwestionowała stanowisko zawarte w decyzji organu pierwszej instancji, świadczy o tym, iż wiedziała o brakach w obowiązującej dokumentacji, bowiem nawet kolejne wezwanie organu odwoławczego do ponownego przedłożenia dokumentacji w tym zakresie nie spowodowało, przedłożenia pełnej dokumentacji. W toku postępowania sądowego skarżąca jedynie stwierdziła naruszenie art. 11 K.p.a. natomiast nie wykazała kompletnych dokumentów. Sąd nie dopatrzył się naruszenia norm postępowania. W szczególności, zgodnie z art. 7, 77 § 1 K.p.a. wykonano prawidłowe czynności procesowe służące dokonaniu koniecznych ustaleń faktycznych, w stopniu wystarczającym do niewadliwego rozpoznania sprawy, a przeprowadzając ich analizę nie przekroczono granic swobodnej oceny. Ponadto uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 K.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.