III SA/Wa 1858/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca) sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant sekretarz sądowy Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2016 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., działając na podstawie własnych tytułów wykonawczych, o numerach od [...] do [...] z dnia 2 stycznia 2015 r., obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres kwiecień, czerwiec, wrzesień - listopad 2008r., styczeń, marzec, kwiecień, wrzesień, listopad oraz grudzień 2009r., wszczął postępowanie egzekucyjne wobec R. sp. z o.o. (dawniej: K.Sp. z o.o.) – dalej: "Spółka" lub "Skarżąca", dokonując zawiadomieniami z dnia 9 stycznia 2015 r. nr [...] i nr [...] zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...]. i w [...] Powyższe zawiadomienia wraz z odpisem przedmiotowych tytułów wykonawczych doręczono Spółce w dniu 15 stycznia 2015 r., [...]. otrzymał powyższe zawiadomienie w dniu 14 stycznia 2015 r. Natomiast Bank [...] otrzymał ww. zawiadomienie w dniu 9 stycznia 2015 r. i realizując zajęcie w dniu 13 stycznia 2015r., przekazał na konto organu egzekucyjnego kwotę w wysokości 939.978,59zł, która w całości pokryła zobowiązanie Spółki. Pismem z dnia 20 stycznia 2015 r., uzupełnionym pismem z dnia 30 stycznia 2015r., Skarżąca złożyła w terminie zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie powyższych tytułów wykonawczych. Strona wniosła zarzut, w którym podniosła stosowanie środka egzekucyjnego, podczas gdy obowiązek pieniężny stał się bezprzedmiotowy. W opinii Spółki zobowiązania podatkowe z tytułu VAT uległy przedawnieniu w 2013 oraz 2014 roku. Ponadto Spółka wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. za niedopuszczalny uznał zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2015r. Pismami z dnia 20 stycznia 2015 r. oraz z dnia 22 stycznia 2015r. Storna wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014r., poz. 1619; dalej: "u.p.e.a."). Postanowieniem z dnia [...] marca 2015r. organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku Spółki. W uzasadnieniu wskazał, iż mając na uwadze art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej: "O.p.") przedawnienie zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień, czerwiec, wrzesień, październik oraz listopad 2008r. upływa z dnia 31 grudnia 2013r., za grudzień 2008 oraz styczeń, marzec, kwiecień, wrzesień, październik 2009 z dniem 31 grudnia 2014r. Natomiast za grudzień 2009 r. z dniem 31 grudnia 2015r. Jednakże przedawnienie nie miało miejsca w przytoczonej sytuacji, gdyż do powyższych zobowiązań zaistniały okoliczności skutkujące zawieszeniem biegu przedawnienia. Zatem przedmiotowe zobowiązanie nie uległo przedawnieniu. Na powyższe postanowienie Strona pismem z dnia 25 marca 2015r. złożyła zażalenie. W uzasadnieniu Strona wskazała, iż od momentu wszczęcia postępowania karnoskarbowego w dniu 5 listopada 2013r. do dnia dzisiejszego, właściwy organ nie sporządził i nie ogłosił postanowienia o przedstawieniu zarzutów osobie, która na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmowała się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi Spółki, a więc w niniejszej sprawie konkretnej osoby fizycznej, która podpisała deklaracje podatkowe VAT-7 za poszczególne okresy od lutego do grudnia 2009r. Co więcej, nikt z pracowników nie został nawet wezwany do złożenia wyjaśnień w sprawie karnoskarbowej. W ocenie Strony wszczęcie postępowania karnoskarbowego w sprawie in rem nie doprowadziło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w trybie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., bowiem dopiero wszczęcie postępowania in personam powoduje spełnienie przesłanki zawiadomienia podatnika o wszczętym postępowaniu o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, która warunkuje skuteczność zawieszenia terminu przedawnienia z dniem wszczęcia tego postępowania. Zatem nie ulega wątpliwości, że sporne zobowiązania podatkowe Spółki w podatku VAT uległy przedawnieniu. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej w W. podniesiona przez stronę kwestia dotycząca przedawnienia obowiązku nie zasługuje na uwzględnienie. Powołując się na art. 70 § 1 O.p. wskazał, iż zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec, wrzesień, październik oraz listopad 2008r. powinny przedawnić się z dniem 31 grudnia 2013r., za styczeń, marzec, kwiecień, wrzesień, i listopad 2009 z dniem 31 grudnia 2014r., natomiast za grudzień 2009 z dniem 31 grudnia 2015r. Jednakże jak wynika z akt sprawy przed upływem okresu przedawnienia powyższych zobowiązań Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. wszczął dochodzenie o przestępstwo skarbowe polegające na podaniu nieprawdy w deklaracjach podatkowych VAT-7 za okres od lutego 2008r. do grudnia 2009r. przez osoby działające w imieniu Skarżącej przez co zaniżono wartość podatku od towarów i usług w tym okresie. Następnie po wszczęciu dochodzenia o przestępstwo skarbowe Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. pismem z dnia 5 grudnia 2013r., uzupełnionym pismami z dnia 29 września 2014r. i z dnia 11 grudnia 2014r., na podstawie art. 70c w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zawiadomił Spółkę, iż bieg terminu przedawnienia powyższych zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres m.in. kwiecień, czerwiec, wrzesień, październik, listopad 2008 oraz styczeń, marzec, kwiecień, wrzesień, listopad oraz grudzień 2009 został zawieszony z dniem 5 grudnia 2013r. Zobowiązana Spółka zawiadomienia odebrała w dniach 9 grudnia 2013r., 1 października 2014r. i 18 grudzień 2014r. Zatem, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, Strona została skutecznie poinformowana o toczącym się postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe w zakresie nieprawidłowości w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2008r. i 2009r. przed upływem okresu przedawnienia przewidzianym w art. 70 § 1 O.p. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, iż wszczęcie postępowania karnoskarbowego w sprawie in rem, doprowadziło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w trybie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Powyższe fakty spełniają przesłanki zawiadomienia podatnika o wszczętym postępowaniu o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, która warunkuje skuteczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia z dniem wszczęcia tego postępowania. W związku z powyższym w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła przesłanka stanowiąca podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., ponieważ wskazane zobowiązania nie uległy przedawnieniu z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia. W związku z powyższym, Dyrektor stwierdził, że organ egzekucyjny prawidłowo postąpił wydając postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wniosła Spółka zaskarżając je w całości. Postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c O.p. oraz w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 oraz art. 59 § 3 u.p.e.a., poprzez aprobatę przez organ II instancji poglądu organu I instancji, zgodnie z którym można zawiesić bieg terminu przedawnienia wykonanego zobowiązania z niezakwestionowanej deklaracji podatkowej, a także bieg terminu przedawnienia spornych zobowiązań Spółki w podatku VAT został skutecznie zawieszony poprzez zawiadomienie Spółki o wszczęciu postępowania karnoskarbowego in rem, podczas gdy dopiero poinformowanie o wszczęciu postępowania karnoskarbowego prowadzonego in personam skutecznie zawiesza bieg terminu przedawnienia danego zobowiązania. W sytuacji, gdy wygaśnięcie obowiązku poprzez przedawnienie powinno było być stwierdzone przez organ I instancji z urzędu, wówczas należało również umorzyć postępowanie egzekucyjne. 2) art. 6 oraz art. 8 k.p.a., poprzez działanie organu II instancji niezgodne z przepisami prawa oraz w sposób godzący w zasadę działania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu wskazała, że zobowiązania podatkowe z tytułu podatku VAT za poszczególne okresy 2008 r., których termin płatności upływał w 2008 r. uległy przedawnieniu z końcem 2013 r., bowiem organ podatkowy nie mógł, przed wydaniem decyzji określającej, zawiesić biegu terminu przedawnienia zobowiązań, które zostały wykonane na skutek zapłaty (a których domniemana prawidłowość nie została podważona w postępowaniu podatkowym przed upływem terminu przedawnienia), w konsekwencji czego wygasły (a więc nie powstała zaległość podatkowa), natomiast art. 70c O.p. nie dał prawa organowi I instancji zawiesić biegu terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji korygującej deklaracje VAT-7, dotyczące poszczególnych okresów 2008 r., co wynika z literalnego brzmienia tego przepisu. Zdaniem Strony, nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że organ I instancji miał prawo zawiesić bieg terminu przedawnienia to, na skutek nieskutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązań, zobowiązania w podatku VAT za 2008 r., których termin płatności upływał w 2008 r., wygasły z końcem 2013r. Co do zobowiązań w podatku VAT dotyczących poszczególnych okresów w 2009 r., których termin płatności upływał w 2009 r. to, również na skutek nieskutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązań, zobowiązania te wygasły na skutek przedawnienia z końcem 2014r. Spółka wskazała ponadto, że wszczęcie postępowania karnoskarbowego w sprawie in rem, nie doprowadziło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w trybie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., bowiem dopiero wszczęcie postępowania in personam powoduje spełnienie przesłanki zawiadomienia podatnika o wszczętym postępowaniu o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, która warunkuje skuteczność zawieszenia terminu przedawnienia z dniem wszczęcia tego postępowania, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c O.p. Z uwagi na powyższe, sporządzenie i doręczenie pism z dnia 5 grudnia 2013r., uzupełnionego pismami z dnia 29 września 2014r. i 11 grudnia 2014r., nie wywołało skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku VAT za poszczególne okresy rozliczeniowe zarówno 2008 r. jak i 2009 r. Doręczenie Spółce ww. pism zawiadamiających o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, w istocie wcale nie informuje o wszczętym postępowaniu o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, bowiem dopiero postanowienie o przedstawieniu zarzutów zawiera wskazanie podejrzanego, dokładne określenie zarzucanego mu czynu i jego kwalifikacji prawnej, a więc dopiero z momentem ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów podatnik uzyskuje informacje o wszczętym przeciwko niemu postępowaniu karnoskarbowym, na co wrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 17 lipca 2012 r. P 30/11. Przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań w podatku VAT za poszczególne okresy w 2008 i 2009 r., właściwy organ nie sporządził i nie ogłosił postanowienia o przedstawieniu zarzutów osobie, która na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmowała się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi Spółki, a więc w niniejszej sprawie konkretnej osobie fizycznej, która podpisała deklaracje VAT-7 za poszczególne okresy w 2008 i 2009 r., w rezultacie, czego postępowanie karnoskarbowe nie przekształciło się z fazy "w sprawie" (in rem) w fazę "przeciwko osobie" (in personam), co umożliwia uzyskanie przez podatnika (Spółkę) informacji o wszczętym postępowaniu karnoskarbowym, które rodzi skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia jej konkretnego zobowiązania. Podsumowując powyższe Spółka stwierdziła, że zobowiązania, których termin płatności upływał w 2008 i 2009 r., uległy przedawnieniu odpowiednio z końcem 2013 i 2014 r., w konsekwencji czego postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu wraz ze wszystkimi tego konsekwencjami, wynikającymi z art. 60 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Pismem z dnia 2 czerwca 2016r., uzupełnionym pismem z dnia 26 lipca 2016r., Spółka wniosła o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a") z uwagi na to, iż rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt K 31/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. W świetle akt sprawy wyżej określone przesłanki nie zachodzą. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie odmowy umorzenia postępowanie egzekucyjnego. Jak konsekwentnie twierdzi Skarżąca, prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne winno zostać umorzone z powodu przedawnienia egzekwowanego zobowiązania podatkowego, gdyż - jej zdaniem - nie wystąpiła przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia, określona w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Przystępując do oceny zarówno stanowiska organów, jak i Skarżącej, wskazać należy, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Bieg terminu przedawnienia może ulec przerwaniu lub zawieszeniu w przypadkach wskazanych w dalszych paragrafach art. 70 O.p. W realiach przedmiotowej sprawy egzekwowane zobowiązanie w podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec, wrzesień - listopad 2008 r., przedawniłoby się - w sytuacji braku przyczyn wpływających na bieg terminu przedawnienia - z dniem 31 grudnia 2013 r., za styczeń, marzec, kwiecień, wrzesień, listopad 2009r. – z dniem 31 grudnia 2014r., zaś za grudzień 2009r. – z dniem 31 grudnia 2015r. Z punktu widzenia rozpatrywanego sporu zasadnicze znaczenie ma istnienie przesłanki zawieszającej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o której jest mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W myśl tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym w dniu okresu przedawnienia w niniejszej sprawie) bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W kontekście formułowanego przez Skarżącą zarzutu przedawnienia zasadniczą kwestią w sprawie pozostaje ocena czy w sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia dochodzonego przymusowo zobowiązania. Zdaniem Sądu, nie doszło w sprawie do naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Wskazać należy, że wyrokiem z 17 lipca 2012 r., P 30/11, na który powołuje się również Skarżąca, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p. jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Naruszenie tej zasady nie polega zaś na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, gdyż organy skarbowe w trakcie 5-letniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego, ponieważ zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. W gestii ustawodawcy pozostaje natomiast wybór instrumentów, które to zapewnią, przy czym realizacja celów postępowania podatkowego musi odbywać się bez naruszania zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Zarazem Trybunał zauważył, że sama potencjalna możliwość nadużycia kompetencji przez organ państwa przez wszczynanie postępowania karnego skarbowego tuż przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego jedynym celem jest zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania, nie jest wystarczającą podstawą uznania przepisu za niekonstytucyjny. A zatem zawiesza bieg terminu przedawnienia samo wszczęcie takiego postępowania, pod warunkiem jednak, że przed upływem terminu przedawnienia podatnik zostanie zawiadomiony o tym, że jego zobowiązanie podatkowe z tej przyczyny nie przedawnia się. Wykonując wskazania Trybunału Konstytucyjnego i dokonując wyboru instrumentu, który je zrealizuje, ustawą z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz ustawy - Prawo celne (Dz. U. z 2013 r. poz. 1149), która weszła w życie dnia 15 października 2013 r., dodano do Ordynacji podatkowej art. 70c, który stanowi, że organ podatkowy, właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Powracając jednak do oceny, czy w sprawie doszło do zawiadomienia zobowiązanej jako podatnika przez właściwy organ podatkowy, w tym wypadku Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., Sąd uznaje, że orzekające w niniejszej sprawie organy, prawidłowo przyjęły, że do takiego zawiadomienia doszło. Z akt sprawy wynika bowiem, że wymieniony powyżej organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. wszczął dochodzenie o przestępstwo skarbowe polegające na podaniu nieprawdy w deklaracjach podatkowych VAT-7 za okres od lutego 2008r. do grudnia 2009r. przez osoby działające w imieniu Skarżącej przez co zaniżono wartość podatku od towarów i usług w tym okresie. Następnie po wszczęciu dochodzenia o przestępstwo skarbowe Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. pismem z dnia 5 grudnia 2013r., uzupełnionym pismami z dnia 29 września 2014r. i z dnia 11 grudnia 2014r., na podstawie art. 70c w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zawiadomił Spółkę, iż bieg terminu przedawnienia powyższych zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres m.in. kwiecień, czerwiec, wrzesień, październik, listopad 2008 oraz styczeń, marzec, kwiecień, wrzesień, listopad oraz grudzień 2009 został zawieszony z dniem 5 grudnia 2013r. Zobowiązana Spółka zawiadomienia odebrała w dniach 9 grudnia 2013r., 1 października 2014r. i 18 grudnia 2014r. W ocenie Sądu, doręczenie informacji sporządzonej w takiej formie przed końcem 2013 r. wypełnia przesłankę zawieszenia terminu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o jakiej jest mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Mając na uwadze powyższą okoliczność faktyczną, nie można zaakceptować poglądu Skarżącej, że owa przesłanka nie została spełniona, albowiem – jak twierdzi - do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, konieczne jest przedstawienie podejrzanemu zarzutów, a więc wszczęcie postępowania karnoskarbowego przeciwko osobie, a nie w sprawie. Oceniając tak prezentowane stanowisko Skarżącej, wskazać należy, że okoliczność nieprzedstawienia Skarżącej przed dniem 31 grudnia 2013 r. zarzutów nie oznacza, że nie doszło na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia ciążącego na niej zobowiązania podatkowego. Podkreślenia bowiem wymaga, że o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 1 pkt 6 O.p. – wbrew twierdzeniu Skarżącej - nie decyduje wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów podatnikowi, czy też jego przesłuchanie w charakterze podejrzanego lecz ustalenie, że podatnik wiedział, że toczy się postępowanie karnoskarbowe (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 października 2014 r. sygn. akt I FSK 1546/14, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie, Skarżąca przez doręczenie ww. informacji przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, dowiedziała się o fakcie wszczęcia postępowania karnoskarbowego. Skarżąca podnosiła także, że zobowiązania podatkowe z tytułu podatku VAT za poszczególne okresy 2008 r., których termin płatności upływał w 2008 r. uległy przedawnieniu z końcem 2013 r., bowiem organ podatkowy nie mógł, przed wydaniem decyzji określającej, zawiesić biegu terminu przedawnienia zobowiązań, które zostały wykonane na skutek zapłaty (a których domniemana prawidłowość nie została podważona w postępowaniu podatkowym przed upływem terminu przedawnienia), w konsekwencji czego wygasły (a więc nie powstała zaległość podatkowa). W tym zakresie Skarżąca wskazała, że nie można wszcząć postępowania karno-skarbowego wobec zobowiązania podatkowego, które jeszcze nie zostało wymierzone, gdyż w takim przypadku nie można mówić o niewykonaniu zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do powyższego Sąd wskazuje, że w ramach postępowania podatkowego organy podatkowe nie są władne weryfikować prawidłowości czynności podejmowanych w postępowaniu karnym skarbowym, jak też zasadności i momentu wszczęcia tego postępowania. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. organy podatkowe mogą jedynie oceniać skutki prawnopodatkowe czynności podjętych w innym postępowaniu, w tym przypadku wpływ wydania postanowienia o wszczęciu postępowania karnego skarbowego na bieg terminu przedawnienia danego zobowiązania podatkowego. Ponadto, co istotne w niniejszej sprawie, dla zaistnienia zdarzenia w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia rozstrzygające jest to, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i uslug za 2008r. i 2009r. zostało wszczęte postępowanie karne skarbowe, a to wynika z postanowienia z dnia 5 listopada 2013r. oraz pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 5 grudnia 2013r. Postępowanie karne skarbowe wszczyna się, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, a ocena zasadności wszczęcia takiego postępowania nie może być dokonana w toku postępowania podatkowego, jak również podejrzenie popełnienia przestępstwa nie jest uzależnione od wszczęcia postępowania podatkowego. Z tych względów należy stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w związku z art. 70 § 1 tej ustawy, a powyższy zarzut Skarżącej należało uznać za niezasadny. W świetle powyższego uznać zatem należy, że zarzut Skarżącej co do naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz powiązane z tym zarzutem zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c O.p. oraz w zw. z art. 59 § 3 u.p.e.a., przez bezzasadną odmowę umorzenia prowadzonego wobec Skarżącej postępowania egzekucyjnego, nie podlega uwzględnieniu. Odnośnie do zarzutów skargi naruszenia zasad procedowania określonych w art. 6 i art. 8 k.p.a., Sąd stwierdza, że nie są one zasadne. W ocenie Sądu, przeprowadzone w sprawie postępowanie, jest zgodne z wymogami określonymi w ww. przepisach k.p.a. Podsumowując, zdaniem Sądu, prawidłowo w sprawie przyjęto, że nie było podstaw do umorzenia prowadzonego wobec Skarżącej postępowania egzekucyjnego ze względu na okoliczności wskazane w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., tj. z powodu przedawnienia dochodzonego zobowiązania podatkowego. Końcowo, odnosząc się do wniosku Skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na to, iż rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt K 31/14, Sąd stwierdza, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia ww. wniosku Skarżącej. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależało od wyniku ww. postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, czego wymaga art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., do zawieszenia postępowania sądowego. Przedmiotowa sprawa dotyczy odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, a więc jej przedmiotem nie jest decyzja wymiarowa dotycząca zaległości Skarżącej w podatku VAT za poszczególne miesiące 2008r. i 2009r., co uzasadnia odmowę zawieszenia postępowania. Ponadto podkreślenia wymaga, że wyegzekwowanie całej zaległości nastąpiło już w dniu 13 stycznia 2015r., w wyniku skutecznego zajęcia dokonanego przez organ egzekucyjny. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.