II GZ 253/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 4 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1181/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odmówił wstrzymania, na wniosek W. Sp. z o.o. w W., wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że spółka W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podała, że istnieje ryzyko utraty płynności finansowej przez spółkę oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji co z kolei może doprowadzić do "dalej idących negatywnych skutków". Do wniosku skarżąca dołączyła rachunek zysków i strat za okres od 3 lipca 2014 r., do 31 maja 2015 r. oraz bilans sporządzony na dzień 31 maja 2015 r. Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji może negatywnie wpłynąć na jej sytuację majątkową. Wskazanie przez stronę na poniesioną stratę nie dawało podstaw, zdaniem Sądu, wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji, albowiem strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Sąd zauważył, że do oceny zasadności wniosku koniecznej jest dysponowanie przez Sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym spółki. Przestawiona zaś przez skarżącą dokumentacja nie pozwalała na precyzyjne ustalenie jej sytuacji majątkowej. W ocenie Sąd I instancji przedłożony przez skarżącą rachunek zysków i strat oraz bilans nie umożliwiał ustalenia czy strona ma problem z terminowym regulowaniem swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Zauważył w tym zakresie, że do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów, w oparciu o które możliwe byłoby ustalenie wartości środków pieniężnych będących w posiadaniu wnioskodawczyni. Ten brak powoduje, że Sąd nie miał możliwości ustalenia czy wykonanie zaskarżonej decyzji nakładającej na stronę karę w wysokości 12.000 zł skutkować będzie takim uszczerbkiem w środkach spółki, który spowoduje zachwianiem jej płynności finansowej. Skarżąca spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w P. oraz zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego. Dodatkowo na podstawie art. 196 p.p.s.a. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia postępowania zażaleniowego. Spółka zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów "prawa materialnego", a to art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącą i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Powołała się również na inne prowadzone przeciwko spółce postępowania w przedmiocie kar pieniężnych. Jej zdaniem, wielość prowadzonych przeciwko spółce postępowań egzekucyjnych i sądowych może zmusić skarżącą do podjęcia decyzji o likwidacji prowadzonej działalności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca na poparcie swojego żądania udzielenia jej ochrony tymczasowej przedłożyła bilans oraz rachunek zysków i strat argumentując przy tym, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego pozbawi ją środków finansowych. Strona podniosła również, że w stosunku do niej prowadzonych jest szereg innych postępowań w przedmiocie kar za "urządzanie gier". Zauważyć należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. został sformułowany w ramach skargi datowanej na 29 lutego 2016 r. Bilans sporządzony został na dzień 31 maja 2015 r. zaś rachunek zysków i strat dotyczył okresu od 3 lipca 2014 do 31 maja 2015 r. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji do oceny zasadności lub niezasadności wniosku koniecznej jest dysponowanie przez sąd rozpoznający wniosek aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy. Szczególnie istotnym wymóg ten jest w sytuacji gdy przedmiotem poddanego kontroli sądu administracyjnego rozstrzygnięcia organu administracji jest szeroko rozumiane zobowiązanie finansowe, kara pieniężna jak w niniejszej sprawie. Mając zaś na uwadze okres czasu dzielący sporządzenie skargi i okres, jakiego dotyczyły związane z wnioskiem dokumenty, za niemiarodajną i niewystarczającą uznać należy argumentację wniosku. Brak jest również jakiegokolwiek innego dokumentu obrazującego, najbardziej aktualną na dzień sporządzania wniosku, sytuację majątkową skarżącej. Zasadnie wobec tego Sąd I instancji stwierdził, że niemożliwym była weryfikacja wpływu wykonania objętej skargą decyzji na sytuację wnioskodawcy w aspekcie przesłanek warunkujących ocenę wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia nakładającego na spółkę karę w kwocie 12.000 zł, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Trafnie w tym zakresie, abstrahując od wymienionego mankamentu wniosku, Sąd I instancji zauważył, że wykazanie poniesionej, wygenerowanej, straty nie oznacza automatycznej utraty płynności finansowej, której skarżąca w istocie nie wykazała czy choćby uprawdopodobniła. Zauważyć również należy, na co także zwrócił uwagę Sąd I instancji, że z treści przedłożonego bilansu wynika, iż spółka dysponuje aktywami o wartości 378.169,73 zł, co tym bardziej poddaje w wątpliwość skąpą argumentację wniosku. Wobec powyższego zażalenie nie jest zasadne zaś jego uzasadnienie, de facto sprowadza się wyłącznie do gołosłownej polemiki z motywami Sądu I instancji. Strona, bowiem nie powołuje żadnych konkretnych danych majątkowych, Nie przedłożyła również innych, poza wymienionymi bilansem i rachunkiem zysków i strat, dokumentów wskazujących na jej aktualną kondycję finansową. Już choćby w odniesieniu do "licznych postępowań egzekucyjnych" i "toczących się postępowań ze skarg skarżącego na decyzje nakładające na niego kary pieniężne" strona nie podaje ich co najmniej przybliżonej ilości o potencjalnej łącznej wysokości obciążenia finansowego wynikającego z sumy nałożonych kar. Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.