I OZ 814/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.P. na pkt 1 i 3 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Bk 28/16 o umorzeniu postępowania sądowego, zwrocie wpisu sądowego i oddaleniu wniosku o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie ze skargi R.P. na bezczynność Starosty Grajewskiego w przedmiocie informacji publicznej postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania Postanowieniem z dnia 19 maja 216 r., sygn. akt II SAB/Bk 28/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku umorzył postępowanie sądowe ze skargi R.P. na bezczynność Starosty Grajewskiego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Jednocześnie Sąd orzekł o zwrocie na rzecz skarżącej uiszczonej kwoty wpisu, a także oddalił wniosek strony o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż pismem z dnia 12 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów zgodnie z art. 201 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 60 tej ustawy, orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy, oddalając zaś wniosek o zwrot kosztów postępowania, na podstawie art. 201, wskazał, iż przepis ten ma zastosowanie w sprawach, w których umorzenie nastąpiło z przyczyny określonej w art. 54 § 3 powołanej ustawy. W razie cofnięcia skargi brak jest podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, poza zwrotem uiszczonego wpisu. Zażalenie na pkt 1 i 3 powyższego postanowienia, uzupełnione pismem z dnia 9 czerwca 2016 r., wniosła R.P., reprezentowana przez adwokata, zarzucając Sądowi naruszenie art. 60 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie za podstawę orzeczenia, że pełnomocnik skarżącej cofnął skargę. Skarżąca domagała się: 1. umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania Starosty Grajewskiego do załatwienia wniosku skarżącej, 2. stwierdzenia, że Starosta Grajewski dopuścił się bezczynności, 3. zasądzenia kosztów postępowania 17 zł tytułem opłaty za pełnomocnictwo oraz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 2880 zł a ponadto kosztów postępowania wywołanego zażaleniem w wysokości 100 tytułem opłaty za zażalenie oraz 240 zł tytułem zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie wniesione w niniejszej sprawie zawiera uzasadnione podstawy. Art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej jako "P.p.s.a." stanowi, że skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. W razie cofnięcia skargi stronie przysługuje zwrot uiszczonego wpisu sądowego, co wynika z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał, iż w razie cofnięcia skargi stronie nie przysługuje żądanie zasądzenia na jej rzecz innych, poniesionych kosztów postępowania. Zauważyć jednak trzeba, iż w niniejszej sprawie, wbrew stanowisku Sądu I instancji, nie mamy do czynienia z sytuacją o jakiej mowa w art. 60 P.p.s.a. Nie można bowiem przyjąć, jak to uczynił Sąd I instancji, że z treści pisma skarżącej z dnia 12 kwietnia 2016 r. wynika, iż cofa ona wniesioną skargę. W piśmie tym pełnomocnik skarżącej wskazał jedynie, iż Starosta Grajewski udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej, co daje podstawę do umorzenia postępowania i zastosowania art. 201 P.p.s.a. Oznaczało to w istocie, że zdaniem pełnomocnika skarżącej w sprawie zaszła przesłanka umorzenia postępowania, o jakiej mowa w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., z uwagi na uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli. Umorzenie postępowania na podstawie art. 60 P.p.s.a. było zatem niesłuszne, a wydane w tym zakresie postanowienie – jako naruszające prawo – podlegało uchyleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny winien orzec w sprawie zgodnie z rzeczywistymi intencjami strony, uwzględniając wszystkie okoliczności niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.