II SA/Wa 2147/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Ewa Kwiecińska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych oddala skargę. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 12 pkt 2, art. 22 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1182 ze zm.) w związku z art. 105 ust. 4 i art. 105a ust. 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1376 ze zm.), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...], wydaną w przedmiocie skargi D.K. na działalność [...] z siedzibą w [...] w związku z przetwarzaniem jego danych osobowych oraz przekazaniem ich do Biura Informacji Kredytowej S.A. z siedzibą w [...], zwanego dalej BIK S.A. lub BIK. Do organu wpłynęła skarga D.K. na działalność [...] z siedzibą w [...], w związku z przetwarzaniem jego danych osobowych oraz przekazaniem ich do Biura Informacji Kredytowej S.A. Skarżący wniósł o interwencję, która będzie skutkowała zaprzestaniem przetwarzania przez [...] danych osobowych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zobowiązanie wygasło, zostało spłacone w całości na wskazane przez bank konto, wycofane zostały również wszelkie, ewentualne wcześniej udzielone bankowi zgody na przetwarzanie danych osobowych. Mimo to bank nie zaprzestał przetwarzania danych osobowych przekazując je do BIK S.A. Bank nie spełnił warunków legalizujących przetwarzanie danych osobowych, po wygaśnięciu zobowiązania, nie powiadomił klienta o zamiarze przetwarzania danych osobowych bez jego zgody. GIODO przeprowadził postępowanie administracyjne i na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalił następujący stan faktyczny. D.K. zawarł z Bankiem umowę o kredyt gotówkowy w dniu [...] lutego 2008 r. nr [...]. Wymieniony dopuścił się co najmniej 60 dniowej zwłoki w spłacie zobowiązania, w związku z czym Bank w dniu [...] września 2009 r. wysłał mu na adres korespondencyjny pisemne powiadomienie o zamiarze przetwarzania danych po wygaśnięciu zobowiązania. Bank wyjaśnił, że dane strony (imię, nazwisko, nr PESEL, nr dowodu tożsamości, nr telefonu, adres zameldowania) zostały włączone do Zbioru Danych Osobowych Klientów Banku w związku z zawarciem umowy nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. Bank wskazał ponadto, że od momentu sprzedaży ww. umowy, na podstawie Umowy Sprzedaży Wierzytelności z dnia [...] kwietnia 2014 r., do firmy P. reprezentowanej przez K. S.A., Bank przetwarza dane osobowe skarżącego w zbiorze Danych Osobowych Klientów Banku, na podstawie art. 105a ust. 3. ustawy – Prawo bankowe w celu oceny ryzyka kredytowego. Bank wskazał, że dane skarżącego przekazał do BIK S.A. na podstawie art. 105 ust. 4 oraz 105a ust. 1 ustawy – Prawo bankowe w celu wykonywania czynności związanych z działalnością bankową, a w kwietniu 2014 r. dokonał aktualizacji danych skarżącego po sprzedaży wierzytelności firmie windykacyjnej. Skarżący zwracał się do Banku o usunięcie jego danych z bazy BIK S.A. W udzielonych stronie wyjaśnieniach Bank wskazał, że nie wystąpił do BIK S.A. o usunięcie danych skarżącego z uwagi na przetwarzanie danych w trybie sankcyjnym określonym w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Bank w dniu [...] lipca 2009 r. wysłał listem zwykłym, a w dniu [...] września 2009 r. listem poleconym, na adres korespondencyjny skarżącego pisemne powiadomienie o zamiarze przetwarzania danych po wygaśnięciu zobowiązania. Bank wskazał, że nie odnotował zwrotu żadnego z powyższych pism, zatem uznał je za doręczone. Załączył także kopię ww. pism informujących o prawie do przetwarzania danych osobowych skarżącego po wygaśnięciu zobowiązania. Natomiast BIK w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. wskazał, że przetwarza dane osobowe skarżącego przekazane przez [...] S.A. w zakresie umowy kredytu z dnia [...] lutego 2008 r. Dane skarżącego zostały mu przekazane przez Bank na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy - Prawo bankowe i na podstawie łączącej strony umowy. Rachunek skarżącego ma obecnie w BIK - status rachunku zamkniętego odzyskanego i przetwarzany jest w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego na podstawie art. 105a ust. 3 w zw. z art. 105 ust. 4 ustawy – Prawo bankowe oraz w celu stosowania metod statystycznych, na podstawie art. 105a ust. 4 i 5 ustawy Prawo bankowe. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w dniu [...] maja 2015 r. wydał decyzję administracyjną nr [...],mocą której odmówił uwzględnienia skargi D.K. na działalność Banku, w związku z przetwarzaniem jego danych osobowych. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając ww. decyzji wadliwe uznanie wyjaśnień Banku za wiarygodne. Wskazał, iż pisma, które organ uznał za dowód spełnienia obowiązku informacyjnego, nie zawierały podpisów, pieczęci, ani poświadczenia o zgodności z oryginałami. Na pismach załączonych przez Bank brak jest faksymile osób podpisujących się w imieniu Banku. Przedstawione przez Bank pisma nie są kopią (ani od drukiem) pism rzekomo wysłanych do skarżącego. Zdaniem strony pisma te mogły zostać przygotowane przez Bank na potrzeby postępowania prowadzonego przed GIODO. Jednocześnie – za dowód nadania pism – nie można uznać druku nazwanego: "Książka nadawcza – listy polecone". Zdaniem D.K. ww. wydruk zawiera dane osobowe strony wraz z numerem umowy, który nie jest zgodny z numerem umowy, z której powstało zadłużenie. Jednocześnie brak jest danych identyfikujących nadawcę rzekomo wysłanej do strony przesyłki. Brak jest pieczęci potwierdzających zgodność ww. wydruku z oryginałem. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2015 r. organ stwierdził, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Przetwarzanie danych osobowych jest uprawnione, gdy spełniona zostanie którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Zgoda strony na przetwarzanie jej danych (art. 23 ust. 1 pkt 1 u.o.d.o.), nie jest jedyną przesłanką legalizującą proces przetwarzania. Szczegółowe regulacje dotyczące procesu przetwarzania danych osobowych klientów banków zawiera ustawa – Prawo bankowe. Organ wskazał, że BIK jest instytucją utworzoną na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy – Prawo bankowe. Instytucja ta została utworzona do gromadzenia, przetwarzania i udostępniania: bankom - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są potrzebne w związku z wykonywaniem czynności bankowych, innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów – informacji o wierzytelnościach oraz o obrotach i stanach rachunków bankowych w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń. Ponadto zgodnie z art. 105a ust. 1 Prawa bankowego, przetwarzanie przez banki oraz instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4 (np. BIK), informacji stanowiących tajemnicę bankową może być wykonywane, z zastrzeżeniem art. 104, 105 i art. 106-106c, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego. Informacje zawarte w BIK służyć mają wypełnianiu przez banki ich ustawowych obowiązków związanych z bezpieczeństwem środków pieniężnych czy też badania zdolności kredytowej. Przekazanie danych osobowych skarżącego przez Bank do BIK nastąpiło w trakcie trwania stosunku zobowiązaniowego wynikającego z umowy kredytowej, a w oparciu o przesłankę, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z art. 105a ust. 1 i art. 105 ust 4 Prawa bankowego. Art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe stanowi, że instytucje, o których mowa w ust. 1, mogą przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę bankową dotyczące osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, bez zgody osoby, której informacje dotyczą, gdy osoba ta nie wykonała zobowiązania lub dopuściła się zwłoki powyżej 60 dni w spełnieniu świadczenia wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, a po zaistnieniu tych okoliczności upłynęło co najmniej 30 dni od poinformowania tej osoby przez bank lub inną instytucję ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów o zamiarze przetwarzania dotyczących jej informacji stanowiących tajemnicę bankową, bez jej zgody. Zatem aktualną podstawą prawną przetwarzania przez Bank danych osobowych skarżącego jest fakt, że skarżący dopuścił się trwającej dłużej niż 60 dni zwłoki w spłacie zadłużeń. Organ stwierdził, że wyjaśnienia udzielone przez Bank (w pismach z dnia [...] lipca 2009 r. i [...] września 2009 r.) zawierające informacje o zamiarze przetwarzania danych po wygaśnięciu zobowiązania – są wiarygodne. Załączone przez Bank kopie wskazanych pism, w ocenie organu, nie nasuwają żadnych zastrzeżeń. Natomiast argumenty kwestionujące ich prawdziwość nie zostały poparte żadnymi dowodami. W uzasadnieniu decyzji stwierdzone zostało, że bezzasadny jest też zarzut, iż pisma nadesłane przez Bank do organu na dowód wypełnienia obowiązku informacyjnego wobec skarżącego zawierają inny numer umowy, niż numer umowy, z której powstało zadłużenie. Organ wyjaśnił, że wszystkie pisma z [...] S.A. zawierają ten sam numer umowy, a mianowicie: [...]. Organ podkreślił, że dowody mające wykazać wypełnienie obowiązku informacyjnego przez Bank zostały rozpatrzone w sposób wnikliwy i rzetelny, a w konsekwencji uznane zostały za niepodważalne. Zatem w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe. Ponadto dane strony są przetwarzane w BIK dla celów stosowania metod statystycznych w oparciu o samodzielną podstawę prawną, jaką stanowi art. 105a ust. 4 Prawa bankowego. D.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 13 listopada 2015 r. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2015 r., domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Zdaniem skarżącego istotą sprawy jest błędna ocena materiału dowodowego nadesłanego przez Bank i BIK, a także naruszenie przez organ zasady bezstronności i bezpośredniości oceny dowodów i prawidłowego stosowania reguł uznania ich wiarygodności. Skarżący podkreślił, iż GIODO błędnie uznał, że Bank i BIK spełniły warunki art. 105 a ustawy – Prawo bankowe, a w szczególności, że skutecznie powiadomiono skarżącego o zamiarze przetwarzania informacji stanowiących tajemnicę bankową bez jego zgody. Skarżący stwierdził, że nie zgadza się z oceną materiału dowodowego dokonaną przez GIODO, a podjętą decyzję uważa za stronniczą. Bank nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu na to, że powiadomił skarżącego o przetwarzaniu danych zgodnie z art. 105a ust 3 ustawy - Prawo bankowe. Za dowody nie można uznać dwóch pism będących wydrukami z komputera. Pisma te nie zawierają podpisów, pieczęci, a także poświadczenia za zgodność z oryginałem. Na pismach załączonych przez Bank brak jest faksymile osób podpisujących się. Zatem przedstawione przez Bank pisma nie są kopią pism rzekomo wysłanych do skarżącego. Pisma te mogły zostać przygotowane przez Bank na potrzeby postępowania prowadzonego przez GIODO. W ocenie skarżącego wskazane pisma Banku nie zostały w ogóle wysłane. Żadne pismo informacyjne Banku nie dotarło do skarżącego. Jednocześnie za dowód nadania pisma nie można uznać druku nazwanego przez GIODO: "Książka nadawcza – listy polecone". Wydruk ten zawiera dane osobowe skarżącego wraz z numerem umowy, który nie jest zgodny z numerem umowy, w wyniku której powstało zadłużenie. Na wydruku tym brak jest danych identyfikujących nadawcę rzekomo wysłanej przesyłki. Wydruk nie zawiera żadnych pieczęci potwierdzających przyjęcie przesyłki przez urząd pocztowy od nadawcy, brak jest podpisów, brak też poświadczenia za zgodność z oryginałem. Tak spreparowany dokument nie powinien być uznany za wiarygodny dowód wysłania przesyłki. Skarżący stwierdził jednocześnie, że wygenerowanie takich wydruków na potrzeby postępowania nie jest niczym trudnym, a przedstawienie takich dokumentów nie wiąże się z żadnym ryzykiem w przypadku podważania ich autentyczności. Bank przedstawia je bowiem jako "oddruki", czyli wydruki dokumentów z komputera, bez żadnych podpisów czy pieczęci, a także bez poświadczenia za zgodność z oryginałami. Ponadto dokumenty te miały być wygenerowane i przesłane skarżącemu nie przez Bank [...], a przez nieistniejący podmiot Bank [...] S.A. z siedzibą w [...]. Jedynie przedstawienie przez Bank oryginalnej książki nadawczej, jednoznacznie potwierdzającej skierowanie do skarżącego w dniu [...] września 2009 r. pisma zawierającego informację o zamiarze przetwarzania danych osobowych bez zgody strony, mogłoby dowodzić, iż faktycznie nastąpiła próba powiadomienia. Jednak oryginału książki nadawczej Bank nie przedstawił. Skarżący zwrócił uwagę, że w piśmie Banku będącym odpowiedzią na pismo GIODO, wśród załączników została wymieniona umowa o innym numerze niż umowa, z której dane osobowe Bank bezprawnie przetwarza. Podkreślił, że mógł to być błąd pisarski albo też załączone pisma i wpis w książce nadawczej zostały zmodyfikowane poprzez wstawienie jego danych. Skarżący uznał, że stanowisko Banku nie zostało należycie udokumentowane, a wątpliwości co do wiarygodności dokumentów są na tyle duże, by nie dać wiary w ich autentyczność. Podniósł, że GIODO powinien posłużyć się normą przepisu art. 76a k.p.a. oraz zastosować art. 75 § 2 k.p.c. Podsumowując, skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 7, art. 75 § 2, art. 76a oraz art. 77 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Rozpatrywana pod tym względem skarga D.K. nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że ochrona danych osobowych polega przede wszystkim na określeniu kiedy dozwolone, a kiedy zabronione jest ich przetwarzanie. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych wskazuje zasady przetwarzania danych osobowych (rozdz. 3 ustawy). W art. 23 § 1 ustawy zostały wymienione przesłanki legalizujące przetwarzanie danych osobowych. Zgodnie z treścią tego przepisu przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy: 1) osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych, 2) jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, 3) jest to konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą, 4) jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego, 5) jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Cytowany powyżej przepis ustawy określa ogólne materialne przesłanki przetwarzania danych osobowych. Przesłanki te mają charakter generalny, odnoszą się do wszelkich form przetwarzania danych, w tym zarówno do przetwarzania "na własne potrzeby" administratora, jak i "na zewnątrz". Są one co do zasady równoprawne, mają charakter autonomiczny i niezależny, co oznacza, że wystarczy wystąpienie jednej z nich, by przetwarzanie danych mogło być uznane za usprawiedliwione. Oznacza to także, że zgoda osoby, której dane dotyczą, nie jest wyłączną przesłanką przetwarzania danych osobowych (por. J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz "Ochrona danych osobowych. Komentarz.", publ. LEX nr 106659, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 678/07, publ. LEX nr 368229). W rozpoznawanej sprawie skarżący był klientem Banku z uwagi na zawartą z nim w dniu [...] lutego 2008 r. umowę kredytową, a zatem dla oceny przetwarzania danych osobowych skarżącego niezbędne jest też odniesienie się do ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe. W rozpoznawanej sprawie organ przyjął, iż w odniesieniu do przekazania danych osobowych skarżącego przez Bank do BIK przesłanką legalizującą jest okoliczność opisana w art. 23 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy w zw. z art. 105 ust. 4 i 105a ust. 1 ustawy Prawo bankowe. Stosownie bowiem do art. 105 ust. 4 ustawy Prawo bankowe banki mogą, wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi, utworzyć instytucje upoważnione do gromadzenia, przetwarzania i udostępniania: 1) bankom - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są potrzebne w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz w związku ze stosowaniem metod statystycznych, o których mowa w art. 128 ust. 3 oraz w art. 128d ust. 1; 2) innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów – informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń; 3) instytucjom kredytowym – informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie niezbędnym do oceny ryzyka kredytowego konsumenta, o którym mowa w art. 9 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Zgodnie zaś z art. 105a ust. 1 ustawy Prawo bankowe przetwarzanie przez banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów oraz instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4, informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie dotyczącym osób fizycznych może być wykonywane, z zastrzeżeniem art. 104, art. 105 i art. 106-106c, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego. Nie ulega wątpliwości, że BIK należy do instytucji wymienionych w art. 105 ust. 4, a celem przetwarzania danych zawartych w BIK jest zwiększenie bezpieczeństwa systemu bankowego i płatniczego oraz ochrona depozytów bankowych oraz ocena zdolności kredytowej i analiza ryzyka kredytowego. Do przetwarzania danych na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 105 ust. 4 i 105a ust. 1 ustawy Prawo bankowe - zgoda osoby, której dane są przetwarzane, nie jest wymagana. Powołane przepisy prawa nie ustanawiają bowiem takiego wymogu. O zgodzie na przetwarzanie danych stanowiących tajemnicę bankową przez instytucje wymienione w art. 105 ust. 4 ustawy mowa dopiero w art. 105a ust. 2, tj. po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie przekazanie danych osobowych skarżącego przez Bank do BIK nastąpiło w maju 2008 r. w trakcie trwania stosunku zobowiązaniowego wynikającego z ww. umowy kredytowej. Prawidłowo zatem, w ocenie Sądu, GIODO przyjął, iż przekazanie to miało oparcie w przepisie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych w związku z art. 105a ust. 1 i art. 105 ust. 4 ustawy – Prawo bankowe. Sąd podziela również stanowisko organu, że na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego, banki oraz instytucje, o których mowa w ust. 1, mogą przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę bankową dotyczące osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, bez zgody osoby, której informacje dotyczą, gdy osoba ta nie wykonała zobowiązania lub dopuściła się zwłoki w spełnieniu świadczenia wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo uprawnioną do udzielania kredytów, a po zaistnieniu tych okoliczności upłynęło co najmniej 30 dni od poinformowania tej osoby przez bank lub inną instytucję ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów o zamiarze przetwarzania jej informacji stanowiących tajemnicę bankową bez jej zgody. Skarżący, jak ustalono w toku postępowania administracyjnego, dopuścił się zwłoki – trwającej dłużej niż 60 dni – w spłacie zadłużeń. Prawidłowo, w ocenie Sądu, GIODO ustalił, że w stosunku do skarżącego Bank wykonał obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Wyjaśnienia udzielone w tym zakresie przez Bank są, zdaniem Sądu, wiarygodne. Bank wysłał do skarżącego listem zwykłym w dniu [...] lipca 2009 r. (k-65), a następnie listem poleconym w dniu [...] września 2009 r. (k-66), informacje o zamiarze przetwarzania jego danych po wygaśnięciu zobowiązania. Potwierdzają to kopie ww. pism oraz wydruki książki nadawczej, a także fakt że Bank nie odnotował zwrotu żadnego z pism. Dokumenty te mają postać wydruków komputerowych, a zatem błędne jest stanowisko skarżącego, że brak podpisu ewentualnie faksymile, nie pozwala na zaliczenie ich do materiału dowodowego. Dodać należy, iż stosunek zobowiązaniowy skarżącego z Bankiem wygasł w związku ze sprzedażą [...] kwietnia 2014 r. wierzytelności firmie windykacyjnej. Trafnie zatem organ wskazał, iż spełnione zostały przesłanki określone w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego, dlatego dane osobowe skarżącego mogą być na tej podstawie przetwarzane przez Bank oraz BIK w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego, bez zgody skarżącego jako osoby niewywiązującej się terminowo ze zobowiązania wobec Banku. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7, ust. 75 § 2, art. 76a oraz art. 77 k.p.a. Reasumując, zasadne jest stanowisko GIODO, iż brak było podstaw do uwzględnienia przez organ wniosku skarżącego i wydania decyzji nakazującej zaprzestanie przetwarzania przez Bank i usunięcie ze zbiorów BIK danych osobowych skarżącego. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.