II FZ 441/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Rypina, , , po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. I. w przedmiocie odrzucenia skargi od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Po 735/16 w sprawie ze skargi E. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 11 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt I SA/Po 735/16) odrzucił skargę E. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 11 lutego 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego os osób fizycznych za 2011 r. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu orzeczenia podał, że decyzja organu odwoławczego, zawierająca prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, została doręczona podatniczce w dniu 16 lutego 2016r. (k. 1084 akt adm.). Wbrew pouczeniu, podatniczka nadała skargę bezpośrednio do sądu w dniu 17 marca 2016r. (k. 28 akt sąd.). Skarga wpłynęła do sądu w dniu 21 marca 2016 r. Sąd pismem z dnia 21 marca 2016r. o sygn. akt I KO/Po 5/16 przekazał skargę do organu odwoławczego, jako mylnie skierowaną bezpośrednio do sądu. Do organu skarga wpłynęła w dniu 22 marca 2016r. (k. 44 akt sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: p.p.s.a. wyjaśnił, że w sprawie skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu, z pominięciem organu odwoławczego, mimo że decyzja zawierała prawidłowe pouczenie. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi w ocenie Wojewódzkiego Sądu nie może decydować nadanie skargi w dniu 17 marca 2016 r. bezpośrednio do sądu. W takiej sytuacji za datę skutecznego wniesienia skargi do sądu Sąd uznał dzień 21 marca 2016 r., kiedy to sąd nadał skargę do organu (k. 47 akt sąd.). W rezultacie Sąd stwierdził, że skarga jest spóźniona ponieważ wniesiona została po upływie ustawowego terminu. Strona wniosła zażalenie od powyższego postanowienia (mylnie wskazała datę wydania postanowienia - na dzień 20 maja 2016 r.), w którym zaskarżyła go w całości i wiosła o jego uchylenie i rozpoznania wniesionej skargi. Zarzuciła wydanemu postanowieniu niewłaściwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak i błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wydania postanowienia, poprzez przyjęcie, że skarga jest spóźniona ponieważ została wniesiona po upływie ustawowego terminu, w sytuacji gdy skarżąca wniosła skargę w zakreślonym 30-dniowym terminie bezpośrednio do Sądu nie uchybiając terminowi, a jeśli już to uchybienie to nie nastąpiło z jej winy. W uzasadnieniu wskazała, że wniesienie skargi bezpośrednio do Sądu, z pominięciem organu odwoławczego, jest drobną omyłką popełnioną przez pracownika kancelarii, które nie powinno mieć wpływu na nadanie skardze prawidłowego biegu. Skarga i tak miałaby być rozpatrywana przez Sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Z przepisów art. 54 § 1-2 p.p.s.a. wynika wprost, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, a organ, za pośrednictwem którego skargę wniesiono, ma obowiązek przekazać ją sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Zgodnie natomiast z art. 53 § 1 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Należy przyznać rację Sądowi pierwszej instancji, że skierowanie skargi bezpośrednio do sądu (z pominięciem organu odwoławczego) powoduje, że za datę skutecznego wniesienia skargi do sądu należy uznać datę kiedy to sąd nadał skargę do organu. Odrzucenie jest zatem sankcją, która ma zastosowanie, jeżeli strona nie dopełniła nałożonego na nią obowiązku. W niniejszej sprawie niewątpliwie strona nie wniosła skargi w terminie skoro decyzję otrzymała w dniu 16 lutego 2016 r., a w dniu 21 marca 2016 r., Sąd pierwszej instancji przekazał ją organowi dlatego zasadnie Wojewódzki Sąd odrzucił skargę. Należy wyjaśnić, że podniesione przez podatniczkę okoliczności stanowią uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu, o jakim mowa w przepisie art. 86-87 p.p.s.a. Jednak, jak wynika z akt sprawy, taki wniosek nie został przez nią w ustawowym terminie – 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (w tym wypadku od dnia dowiedzenia się przez nią o odrzuceniu skargi przez Sąd pierwszej instancji) złożony. Wniosek ten, zgodnie z dyspozycją art. 87 § 3 p.p.s.a., wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie oddalił.