II SA/Sz 716/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka A., reprezentowana przez adw. Denisa Woźniaka, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. w utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]., którą organ ten wymierzył stronie skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków, jakie dla Spółki może spowodować wykonanie ww. decyzji, wespół z innymi decyzjami tego rodzaju, znanymi sądowi z urzędu. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że brak zastosowania ochrony tymczasowej skutkować będzie poważnym i realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego Spółki. Natomiast przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. należy w realiach przedmiotowego postępowania o udzielenie ochrony tymczasowej interpretować funkcjonalnie, oceniając łącznie prognozowane skutki wymierzenia kar pieniężnych orzeczonych w analogicznych sprawach, w których Spółka A. jest stroną. Za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji, w ocenie skarżącej, przemawia również okoliczność, że decyzja ta w całości jest nieprawidłowa, gdyż wydana została z naruszeniem prawa unijnego z uwagi na techniczny charakter art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych i brak notyfikacji projektu tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konieczna jest więc spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają sąd do zasadności wniosku. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie żądania, czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania decyzji. Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie). Poza tym co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiego aktu wyegzekwowane kwoty są zwracane. Dlatego też, tak istotne znaczenie ma należyte uzasadnienie żądania złożonego w tym przedmiocie. Sąd w niniejszej sprawie dokonując oceny wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podnieść należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła twierdzenia, że zapłata orzeczonej kary stanowi rzeczywiste zagrożenie dla jej bytu gospodarczego. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez sąd aktualnymi i pełnymi danymi o sytuacji finansowej, majątkowej, ekonomicznej strony, w tym: o posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Tymczasem strona takich informacji popartych stosownymi materiałami źródłowymi nie przedstawiła, co powoduje, że nie można ustalić okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Nadto Spółka A., pomimo powołania się w argumentacji wniosku na fakt, że w stosunku do niej wydano kolejne analogiczne decyzje, nie wskazała łącznej kwoty orzeczonych kar, chociaż informacja ta, wbrew odmiennemu twierdzeniu strony, nie jest znana Sądowi z urzędu. Tym samym nie sposób uznać, aby Spółka A. wykazała w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem kary pieniężnej wpłynie na jej stabilność finansową i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy trudnych do odwrócenia skutkach. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych. Stwierdzić zatem należy, że skarżąca oparła swój wniosek jedynie o ogólnikowe argumenty, bez wskazania konkretnych okoliczności uzasadniających wniosek, co uniemożliwia dokonanie jego merytorycznej oceny i świadczy w istocie o braku podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej. Z kolei argument o wadliwości zaskarżonej decyzji nie mieści się w granicach przesłanek warunkujących pozytywne załatwienie wniosku. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie bada ani legalności kwestionowanej decyzji ani trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi, a zatem argumenty podniesione przeciwko legalności decyzji nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.