II SA/Op 234/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 3 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Praszki z dnia 25 stycznia 2016 r., nr [...], 2) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz skarżącego M. W. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. W., przedmiotem swojej skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, uczynił decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 3 marca 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 25 stycznia 2016 r., nr [...], w sprawie odmowy wymeldowania B. W. z miejsca pobytu stałego w [...] przy ul. [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Postępowanie w sprawie wymeldowania B. W. z miejsca pobytu stałego zostało wszczęte przez Burmistrza [...] w dniu 22 października 2015 r., wskutek wniosku złożonego przez M. W., który podał, że "żona wjechała do pracy za granicę w listopadzie 2014 r. i tam ułożyła sobie życie". Organ pierwszej instancji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na ocenę, że B. W. nie opuściła całkowicie i dobrowolnie miejsca pobytu stałego, co uzasadniało orzeczenie o odmowie jej wymeldowania z pobytu stałego, z lokalu położonego w [...] przy ul. [...], decyzją wydaną na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2016 r., poz. 722, z późn. zm., w dalszej części uzasadnienia zwana ustawą o ewidencji ludności lub ustawą). Następnie Burmistrz [...] przytoczył treść ww. przepisu, po czym wyjaśnił, że swoje rozstrzygnięcie oparł na następujących dowodach: 1) informacji przekazanej przez Komisariat Policji w [...], podającej, że B. W. nie przebywa pod wskazanym adresem; 2) zeznaniach, słuchanego w charakterze strony M. W., który oświadczył, że żona wyjechała do pracy za granicę w 2014 r., zabierając ze sobą wszystkie dokumenty, a zostawiając jedynie pojedyncze rzeczy osobiste; 3) pisemnego oświadczenia B. W., która wyjaśniła, że wyjechała do pracy za granicę w 2014 r., ze względu na złe warunki mieszkaniowe i nie planuje ułożenia sobie życia za granicą; 4) zeznaniach świadków, sąsiadów – B. K., B. N., którzy potwierdzili, że B. W. wyjechała do pracy do [...] i że dawno jej nie widzieli; 5) zeznaniach świadka M. W. (córki), która oświadczyła, że mama obecnie nie mieszka w tym mieszkaniu, jest za granicą, gdzie pracuje, a w mieszkaniu zostawiła część rzeczy, głównie odzież; 6) wizji lokalnej, z której sporządzono w dniu 18 grudnia 2015 r. protokół, zawierający zapisy, że w przedmiotowym mieszkaniu znajdują się rzeczy należące do B. W.; 7) zeznaniach B. W., która stwierdziła, że nie opuściła na stałe miejsca zameldowania, natomiast potwierdziła, że wyjechała do pracy do [...], lecz nadal ma klucze od spornego mieszkania, gdzie znajdują się jej rzeczy i nie wymelduje się z pobytu stałego. Organ pierwszej instancji odnotował, że w dniu słuchania w charakterze strony, B. W. zgłosiła swój wyjazd poza granice Polski, na okres dłuższy niż 6 miesięcy. Uzasadniając swoje stanowisko organ argumentował, że przeprowadzone dowody wskazują, iż B. W. nie opuściła całkowicie i dobrowolnie miejsca pobytu stałego. Zauważył, że z zeznań świadków, zeznań stron postępowania, oraz przeprowadzonej wizji lokalnej, ustalającej, że w mieszkaniu nadal znajdują się rzeczy B. W., należy wnioskować, iż nie zerwała ona całkowicie więzi z miejscem pobytu stałego. Zaznaczył organ, że fakt przebywania poza granicami RP nie jest przeszkodą w posiadaniu miejsca pobytu stałego w Polsce. Wyjaśnił, że wymeldowanie z miejsca pobytu stałego winno być następstwem ustalenia definitywnego zerwania więzi z miejscem pobytu stałego. Podkreślił, że orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmuje, iż za opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu należy rozumieć nie tylko jako fizyczne nieprzebywanie w lokalu, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu z jednoczesnym zerwaniem związku z tym lokalem i założenia w nowym ośrodku osobistych i majątkowych interesów. W powyższym rozstrzygnięciem Burmistrza [...] nie zgodził M. W., wnosząc odwołanie. Wojewoda Opolski, po rozpoznaniu odwołania, wydał opisaną na wstępie decyzję. W pierwszej kolejności organ odwoławczy przywołał przepis art. 35 o ewidencji ludności, stanowiący, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodził się z organem pierwszej instancji, że opuszczenie lokalu uprawniające do wymeldowania następuje wówczas, gdy ma charakter trwały i jest dobrowolne. Nadmienił, że definiując pojęcie "opuszczenia", należy mieć na uwadze przesłanki obiektywne, jak powód opuszczenia, możliwość dostępu do lokalu, wolę powrotu i utrzymania związku z miejscem stałego pobytu, jak też pogodzenie się z dalszym niezamieszkiwaniem w lokalu. Dodał, że na trwałość i dobrowolność opuszczenia miejsca pobytu stałego - jako konieczne przesłanki wymeldowania - wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne i należy je definiować odnosząc się do indywidualnej sytuacji strony. Zaakcentował, że rozstrzygnięcie uzależnionej jest od dokładnego ustalenia stanu faktycznego, czyli czy nastąpiło trwałe i dobrowolne opuszczenie lokalu przez osobę. Postępowanie takie wymaga zgromadzenia materiału dowodowego oraz wszechstronnego jego rozważenia i oceny w myśl określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego zasad regulujących postępowanie dowodowe. Organ uznał, na podstawie wyników postępowania dowodowego, że B. W. nie opuściła lokalu przy ul. [...] w [...], zarówno dobrowolnie jak i trwale. Przyjął za własne ustalenia organu pierwszej instancji, że B. W. wyjechała do pracy poza granice Polski, do [...], że nie zerwała całkowicie więzi z miejscem pobytu stałego, powracała do niego i przebywała w nim podczas urlopów. Zaznaczył też, iż w dniu 16 stycznia 2016 r., stosownie do art. 36 ust. 2 ustawy, dokonała zgłoszenia wyjazdu poza granice Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda wywodził, że przepisy ustawy wskazują na typowo rejestracyjny charakter ewidencji ludności. Zameldowanie lub wymeldowanie jest czynnością materialno-techniczną polegającą na rejestracji stanu faktycznego. Postępowanie o wymeldowanie nie ma na celu usunięcia osoby z danego lokalu, lecz doprowadzenie zbiorów meldunkowych do zgodności ze stanem faktycznym, w przypadku, kiedy osoba, na której ciąży obowiązek meldunkowy sama go nie dopełni. Stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do opuszczenia przez B. W. miejsca pobytu stałego, gdyż jej wyjazd miał związek z podjęciem pracy za granicą. Podkreślił, że materiał dowodowy umożliwił pełne odzwierciedlenie stanu faktycznego sprawy, mimo że nie wziął pod uwagę zeznań M. W. z dnia 17 grudnia 2015 r. oraz B. W. z dnia 11 stycznia 2016 r., gdyż dowody te zostały zebrane z naruszeniem zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, określonej w art. 79 K.p.a. We wniesionej skardze M. W. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody Opolskiego oraz poprzedzającej decyzji Burmistrza [...] z dnia 25 stycznia 2016 r., ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez wydanie decyzji o wymeldowaniu B. W. z miejsca pobytu stałego w [...] przy ul. [...]. Zarzucił, że organy obu instancji nie wyjaśniły w sposób niebudzący wątpliwości przesłanek określonych w art. 35 ustawy o ewidencji ludności. W jego przekonaniu, postępowanie nie zostało przeprowadzone wnikliwie, a zebrany materiał dowodowy był niekompletny i niepełny, co uczyniło niewiarygodnym ustalenia organów odnośnie charakteru opuszczenia spornego lokalu przez B. W. W przekonaniu skarżącego, B. W. dobrowolnie opuściła lokal, nie mieszka pod wskazanym adresem, a jej centrum życia nie jest w lokalu, w którym jest zameldowana. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Sądem w dniu 9 sierpnia 2016 r. M. W., uzupełniając zarzuty skargi, dodał, że B. W. od 2014 r. jedynie trzykrotnie odwiedziła mieszkanie, w którym jest zameldowana. Podał, że były to bardzo krótkie pobyty, a tylko raz doszło do spotkania między małżonkami. Oświadczył, że od 2014 r. ponosi wszystkie koszty związane z utrzymaniem mieszkania. Wskazał, że żona od chwili wyjazdu za granicę w mieszkaniu tym nie sprząta, nie gotuje, nie przyjmuje gości, nie kontaktuje się z dziećmi. Ponownie podkreślił, że żona zabrała ze sobą wszystkie rzeczy osobiste, takie jak; pantofle, piżama, szczoteczka do zębów. Wyjaśnił też, że został orzeczony rozwód stron a kwestia podziału majątku dorobkowego małżonków nie została dotychczas rozstrzygnięta. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., dalej przywoływana jako P.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami tej skargi, zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego prawo do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowanie administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a.). W świetle tego zaznaczyć przyjdzie, w nawiązaniu do zarzutów skargi, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie jest kolejną instancją w postępowaniu administracyjnym i nie jest upoważniony do zastępowania organów w rozstrzyganiu sprawy administracyjnej. Stąd nie mógł orzec, tak jak tego oczekiwał skarżący, o wymeldowaniu B. W. Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowi przepis art. 35 ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którym organ gminy, o jakim mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Ustawa o ewidencji ludności weszła w życie w dniu 1 marca 2015 r. (z wyjątkiem przepisu art. 62). Uprzednio obowiązująca ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 z późn. zm.) w przepisie art. 15 ust. 2 stanowiła, że organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z uwagi na zachowaną tożsamość przesłanek decyzji o wymeldowaniu uznać należy, że wypracowane na gruncie poprzedniego stanu prawnego orzecznictwo sądowe dotyczące kwestii wymeldowania pozostaje aktualne. Wskazuje się mianowicie, że wykładnia przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych pozwala na przyjęcie, że sformułowanie "opuszczenie miejsca pobytu stałego" nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w miejscu innym niż miejsce pobytu stałego. Dla zaistnienia tej przesłanki konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w tym innym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Przesłankę dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu trzeba oceniać na tle konkretnej sytuacji (por. wyrok WSA w Opolu z 2 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Op 132/15, LEX nr 1745933, wyrok NSA z 15 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 644/13, Rzeczposp. 2014/220/3). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał z kolei w wyroku z 10 czerwca 2014 r. (sygn. akt II SA/Bd 299/14, LEX nr 1497978), że przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dlatego też przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem (np. kluczy, rzeczy osobistych) a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. Opuszczenie miejsca pobytu stałego jest to nie tylko fizyczne nieprzebywanie w lokalu, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i założeniem w nowym ośrodku swoich osobistych i majątkowych interesów. Dlatego też opuszczenie lokalu powinno być dobrowolne, połączone z zabraniem wszystkich swoich rzeczy z zajmowanego lokalu i skoncentrowaniem swojego centrum życiowego poza miejscem pobytu stałego. Zaś rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu musi nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia woli, jak i w drodze odpowiedniego zachowania się, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. W ocenie Sądu, stan faktyczny niniejszej sprawy nie pozwolił na konstatację, iż opuszczenie przez B. W. lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] nie miało charakter definitywnego. Bezsprzecznie nieobecność uczestniczki postępowania w przedmiotowym lokalu spowodowana była wyjazdem za granicę w celach zarobkowych. Przy czym z oświadczenia jej wynika, że cały czas wykazuje wolę powrotu do lokalu i nie ma zamiaru zerwania z dotychczasowym miejscem pobytu stałego wszelkich związków. Zgodzić się przyjdzie z organami administracji, że samo przebywanie przez stronę postępowania poza granicami kraju nie świadczy jeszcze o zamiarze trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Jednakże materiał dowodowy sprawy nie potwierdza, że w analizowanym stanie faktycznym nie doszło do opuszczenia przedmiotowego lokalu w sposób trwały. Wprawdzie B. W. w przedmiotowym lokalu pozostawiła część swoich rzeczy osobistych, czego nie kwestionuje organ ani skarżący, jednak nie zostało w uzasadnieniu decyzji powiedziane, jakie to rzeczy zostały przez nią pozostawione w spornym mieszkaniu, jakie miały dla niej znaczenie, jaką stanowiły wartość i w jakim celu mogły być przez nią wykorzystywane. Nadto w sprawie nie zostało wykazane, czy B. W. w czasie pobytów w Polsce korzystała i korzysta ze spornego mieszkania w taki sposób, jakby stanowiło ono jej centrum życiowe. Zwrócić uwagę przyjdzie, że w tym zakresie przeprowadzone postępowanie dowodowe było niepełne i niewystarczające, sprowadzało się w istocie do sprzecznych oświadczeń skarżącego i uczestniczki postępowania, bowiem zeznania świadków nie dały odpowiedzi na pytanie w powyższej kwestii (vide: zeznania św. B. K., B. N.). Natomiast dowód z zeznań świadka M. W. został przeprowadzony z naruszeniem art. 79 K.p.a. i nie został wzięty pod uwagę przez organ odwoławczy. Jak już wyżej powiedziano, przesłankę dotyczącą opuszczenia lokalu przez stronę, której postępowanie dotyczy, uznaje się za wypełnioną w sytuacji ustalenia, że osoba ta opuściła lokal z zamiarem opuszczenia go w sposób trwały, wykazując chęć przeniesienia swego centrum życiowego w nowe miejsce. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu. Rezygnacja z przebywania w tym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - przez określone zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. Ponieważ celem niniejszego postępowania było dokonanie przez Sąd oceny, czy ustalenia organów obu instancji były w tym zakresie prawidłowe oraz czy znajdują odzwierciedlenie w zebranym prawidłowo przez te organy materiale dowodowym, Sąd po dokonaniu ww. analizy, w oparciu o akta administracyjne sprawy, nie podzielił stanowiska organów obu instancji. Zdaniem Sądu, dowody zgromadzone w postępowaniu nie pozwalają jednoznacznie uznać, że nie doszło do opuszczenia spornego lokalu przez skarżącą w sposób dobrowolny i trwały. W myśl art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Rozpatrując niniejszą sprawę w świetle wyżej wskazanych kryteriów ustalenia wymagało, czy skarżąca dobrowolnie i w sposób trwały opuściła miejsce dotychczasowego pobytu w przedmiotowym lokalu w znaczeniu art. 35 ustawy, nie dopełniając przy tym obowiązku wymeldowania się. W tym miejscu należy zaaprobować stwierdzenie Wojewody, że ewidencja ludności polega wyłącznie na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, zaś osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie, w tym obowiązek wymeldowania w razie opuszczenia miejsca pobytu. Ewidencja ludności służy rejestracji stanu faktycznego. Obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Ewidencja ludności służy także ochronie interesów samych zainteresowanych oraz ochronie praw osób trzecich. Powyższe oznacza, że instytucje zameldowania oraz wymeldowania z lokalu mają charakter wyłącznie ewidencyjny i jako takie - nie rodzą żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądzają o ich utracie, jak również nie rozstrzygają konfliktów rodzinnych. Jeszcze raz powiedzieć przyjdzie, że przesłanką wymeldowania jest opuszczenie lokalu, jakim jest nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i założeniem w nowym ośrodku swoich osobistych i majątkowych interesów. Natomiast ta okoliczność w sprawie nie została wykazana. Nie zostało bowiem przez organ ustalone, gdzie obecnie rzeczywiście zostało urządzone centrum życiowe uczestniczki postępowania, choćby z uwagi na charakter wykonywanej pracy i zamieszkiwanie, i czy jest tak, jak twierdzi skarżący, że B. W., od 2014 r. nawet urlopów nie spędza w spornym lokalu, a w czasie pobytów w Polsce w mieszkaniu tym również nie kontaktuje się z dziećmi. Brak jest także ustaleń w kwestii uczestnictwa przez tę stronę w bieżących kosztach utrzymania lokalu, co mogłoby pomóc w sprecyzowaniu kwestii aktualnego centrum życiowego B. W. Ze względu na powyższe, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie zostały dostatecznie wyjaśnione wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji poczynione przez organy ustalenia nie dają dostatecznych podstaw do orzeczenia o braku podstaw do wymeldowania B. W. z miejsca pobytu stałego w miejscowości [...]. Orzekając ponownie organy, mając na względzie poczynione wyżej uwagi, przeprowadzą zgodnie z wymogami procedury administracyjnej określonymi w art. 7 i 77 § 1 K.p.a. postępowanie w sprawie i wydadzą stosowne rozstrzygnięcie, eliminując tym samym dotychczasowe naruszenia prawa. W szczególności zostanie ustalona w sposób niebudzący wątpliwości oraz zgodny z wymogami procedury administracyjnej okoliczność opuszczenia przez ww. osobę spornego lokalu - w sposób dobrowolny i trwały, bądź jej dalsze tam zamieszkiwanie z zamiarem stałego pobytu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. w pkt 2 wyroku.