II SA/Po 262/16

Dnia 10 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2016 roku sprawy ze skargi L. M. na decyzję Wielkopolskiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2016 roku Nr [...] w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], Starosta K. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 z późn. zm., dalej: "pr. g. i k.") oraz § 39 ust. 3, § 44, § 45, § 46 ust. 1, § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542) wprowadził w operacie ewidencji gruntów i budynków, na podstawie dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, wpisanej w dniu [...] sierpnia 2015 r. do ewidencji zasobu powiatowego pod nr [...], zmianę w obrębie Z., dotyczącą (1) danych ewidencyjnych określających położenie punktów granicznych i przebiegu granic ewidencyjnych działki nr [...] z działkami nr [...], 2097, [...] i [...], w tym wykazanie informacji o spornych odcinkach granic działki nr [...] z działkami nr [...] i [...]; (2) informacji określających powierzchnię działki i kontury użytków gruntowych i klas bonitacyjnych w granicach działki ewidencyjnej nr [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte na podstawie wniosku L. M. i złożonej przez niego dokumentacji geodezyjnej. Dokumentacja ta została sporządzona przez uprawnionego geodetę i wpisana do ewidencji zasobu powiatowego. Zawierała ona wykaz zmian danych ewidencyjnych dotyczących działki skarżącego w związku ze zmianą pola powierzchni tej działki i konturów jej użytków gruntowych. Następnie organ I instancji przytoczył przepisy, które należało zastosować w rozpatrywanej sprawie, oraz dodał, że K. B., właściciel działki nr [...], oraz L. S., właścicielka działki nr [...], nie złożyli zgodnego ze skarżącym oświadczenia co do przebiegu granicy. Co więcej w toku postępowania wymienione osoby oświadczyły, że nie zgadzają na przebieg granicy ustalony przez geodetę (pisma z dnia [...] września 2015 r. i [...] października 2015 r.). Wobec tego zaistniały podstawy do wprowadzenia zmian w ewidencji, w tym do ujawnienia w oparciu o § 39 ust. 8 powołanego rozporządzenia spornych odcinków granic działek. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. L. S. odwołała się od powyższej decyzji z dnia [...] listopada 2015 r., wskazując, że nie zgadza z przebiegiem granicy ustalonym przez geodetę. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7b pr. g. i k., uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz przytoczył przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego wyjaśnił następnie, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r. narusza art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h pr g. i k. Zgodnie bowiem z tym przepisem, nie wydaje się decyzji, jeżeli wnioskowana zmiana w ewidencji gruntów i budynków obejmuje informacje gromadzone w tym zbiorze danych, dotyczące nieruchomości znajdującej się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy. W takim przypadku sprawa powinna być załatwiona w drodze czynności materialno-technicznej, tj. przez aktualizację informacji we wspomnianej ewidencji. Ponadto zaskarżona decyzja z dnia [...] listopada 2015 r. nie mogła pozostać w obrocie prawnym także z powodu istniejącego sporu granicznego między wnioskodawcą oraz K. B. i L. S.. Jak wynika bowiem z adnotacji w "Protokole ustalenia granic działek do celów ewidencji gruntów i budynków", wymienieni właściciele działek sąsiednich nie zaakceptowali przebiegu granicy ustalonego przez geodetę. Nie doszło więc do złożenia zgodnego oświadczenia co do przebiegu spornej granicy. K. było zatem w świetle § 39 ust. 2 powołanego rozporządzenia zbadanie ostatniego stanu spokojnego posiadania wraz z odpowiednim odzwierciedleniem poczynionych w tej mierze ustaleń. Tymczasem przebieg granicy dla działek [...] i [...] na odcinku oznaczonym na szkicu polowym pkt 71-69-67 i 75-78-66 jest niewidoczny. Odcinki te stanowią części sporne granic omawianych gruntów, które nie zostały zaakceptowane przez ich właścicieli. Jeżeli natomiast zachodzi spór co do przebiegu granicy, wykluczone jest dokonywanie zmian w tym zakresie w trybie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Konsekwentnie niezbędne jest wtedy przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego. W kontekście rozpatrywanej sprawie organ I instancji powinien był zatem rozważyć odmowę dokonania omawianej aktualizacji, co, zgodnie z art. 24 ust. 2c pr. g. i k., następuje w drodze decyzji administracyjnej. P. tym organ odwoławczy wskazał także na wiele uchybień w zakresie przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji geodezyjnej. Uchybienia te nie zostały dostrzeżone i skorygowane przez organ I instancji. Prowadzi to z kolei do wniosku, że weryfikacja wspomnianej dokumentacji przez organ I instancji była nierzetelna, co dodatkowo przemawiało za uchylenie decyzji Starosty [...]. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. L. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu opisaną wyżej decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego z dnia [...] lutego 2016 r., zarzucając organowi II instancji naruszenie: (1) § 39 ust. 2, 3 i 8 oraz § 39 ust. 6 pkt i § 39 ust. 8 powołanego rozporządzenia, (2) art. 12b ust. 5 pr. g. i k. oraz (3) § 68 rozporzadzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. nr 263, poz. 1572). W uzasadnieniu skarżący przyznał, że wydając decyzję z dnia [...] listopada 2015 r., organ I instancji naruszył art. 25 ust. 2b pkt 1 lit. h pr. g. i k. Sprawa ta powinna być bowiem załatwiona w drodze czynności materialno-technicznej. Niemniej organ II instancji nietrafnie przyjął, że konieczne jest uprzednie przeprowadzenie postępowania rozgraniczającego. W razie odmowy podpisania protokołu ustalenia przebiegu granicy przez jedną ze stron informacje o spornym odcinku granicy powinny być po prostu ujawnione w przedmiotowej ewidencji, co wynika z § 39 ust. 8 powołanego rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Ewentualne postępowanie rozgraniczeniowe może być natomiast wdrożone na wniosek osób, które nie zgadzają się z ustaleniami geodety. Ponadto skarżący nie zgodził się z częścią zarzutów organu II instancji co do prawidłowości sporządzenia dokumentacji geodezyjnej. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie trzeba zauważyć, że we wniosku z dnia [...] sierpnia 2015 r. L. M. wystąpił do Starosty [...] o zmianę danych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki nr [...], arkusz mapy 8, obręb Z. (k. 8 akt adm. organu I instancji). Do powyższego wniosku załączono również dokumentację geodezyjną. Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 z późn. zm., dalej: "pr. g. i k."). Zgodnie z art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h pr. g. i k., aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przytoczony przepis znajdował zastosowanie w kontrolowanym postępowaniu. Wniosek z dnia [...] sierpnia 2015 r. zawiera bowiem w istocie żądanie aktualizacji danych ewidencyjnych dotyczących nieruchomości należącej do skarżącego. Tym samym pozytywne rozstrzygnięcie o wprowadzeniu określonych zmian w ewidencji gruntów i budynków powinno nastąpić w drodze czynności materialno-technicznej, a nie w drodze decyzji administracyjnej. Trafnie zatem organ II instancji uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], jako naruszającą art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h pr. g. i k. Konkluzja ta nie była zresztą kwestionowana przez żadną ze stron, a w szczególności przez skarżącego, który w skardze z dnia [...] marca 2016 r. zaaprobował w tej mierze stanowisko organu odwoławczego (k. 3-9 akt sądowych). Kontrowersje, jakie wyłoniły się na tle niniejszej sprawy, dotyczyły natomiast przede wszystkim możliwości zaktualizowania danych ewidencyjnych w razie sporu co do przebiegu granicy. Skarżący utrzymywał, że taki konflikt nie stoi na przeszkodzie wprowadzeniu zmian w ewidencji gruntów i budynków. Niezbędne jest tylko odpowiednie oznaczenie spornego fragmentu granicy w bazie danych ewidencyjnych. Odmienne stanowisko zaprezentował Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego, podnosząc, że zmiana danych ewidencyjnych w trybie aktualizacji z art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h pr. g. i k. jest możliwa wyłącznie w przypadku braku sporu co do przebiegu granicy. W razie wystąpienia takiego sporu niezbędne jest prowadzenie postępowania rozgraniczeniowego. Zdaniem Sąd należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego,. Szczegółowy tryb aktualizowania danych ewidencyjnych został określony w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542 z późn. zm.). Zgodnie z § 44 pkt 2 powołanego rozporządzenia, jednym z zadań starosty związanych z prowadzeniem rozważanej ewidencji jest utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla tego organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Jak wynika przy tym z § 45 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Ponadto w § 45 ust. 2 wymienionego rozporządzenia wskazuje się, że przy aktualizacji operatu ewidencyjnego należy stosować odpowiednio § 35 i § 36 tego aktu wykonawczego. Natomiast w § 45 ust. 3 omawianego rozporządzenia prawodawca nakazuje odpowiednie stosowanie § 37-39 tego aktu wykonawczego przy sporządzaniu dokumentacji określającej przebieg granic działek ewidencyjnych na potrzeby aktualizacji operatu szacunkowego. Analizując odesłania zawarte w przytoczonych wyżej przepis, należy wskazać, że § 35 powołanego rozporządzenia określa źródła danych ewidencyjnych, a § 36 tego aktu wykonawczego nakazuje wykazać przebieg granicy za pomocą dokumentacji geodezyjnej sporządzonej w związku z wystąpieniem jednej z okoliczności wymienionych w tym przepisie. W kontekście rozpatrywanej sprawy warto zwrócić uwagę na § 36 pkt 8 cytowanego rozporządzenia, w którym wskazano na dokumentację geodezyjną, przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a przy tym sporządzoną w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych. Zgodnie z § 39 ust. 1 powołanego rozporządzenia, ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych, dokonuje wykonawca-geodeta na podstawie zgodnych wskazań właścicieli lub użytkowników wieczystych tych działek albo osób władających tymi działkami na zasadach samoistnego posiadania, potwierdzonych ich zgodnym oświadczeniem złożonym do protokołu ustalenia przebiegu granicy. Jeżeli natomiast właściwe podmioty nie złożą do protokołu ustalenia przebiegu granicy działek ewidencyjnych zgodnego oświadczenia, o jakim mowa w § 39 ust. 1 cytowanego rozporzadzenia, to w świetle § 39 ust. 2 tego aktu wykonawczego przebieg granicy działek ewidencyjnych, w tym położenie wyznaczających je punktów granicznych, ustala wykonawca-geodeta według ostatniego spokojnego stanu posiadania, jeżeli ten stan posiadania nie jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w graniach tych działek. W przypadku, gdy także spokojnego stanu posiadania, o jakim mowa w § 39 ust. 2 powołanego rozporzadzenia, nie można stwierdzić lub gdy jest on sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów, przebieg granic działek ewidencyjnych obejmujących te grunty, w tym położenie wyznaczających te granice punktów granicznych, ustala wykonawca-geodeta po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych, jak również po przeprowadzeniu analizy dostępnych dokumentów, zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie, w tym oświadczeń zainteresowanych podmiotów oraz świadków. Ponadto prawodawca wskazuje w § 39 ust. 4 omawianego rozporządzenia, że ustalane punkty graniczne wykonawcza oznacza na gruncie w sposób umożliwiający ich pomiar. Trwała stabilizacja tych punktów może nastąpić wyłącznie z inicjatywy i na koszt zainteresowanych i może dotyczyć wyłącznie punktów ustalonych w oparciu o zgodne oświadczenie z § 39 ust. 1 tego aktu wykonawczego. Wyniki przebiegu granicy działek ewidencyjnych utrwala z kolei wykonawca-geodeta w protokole. Wreszcie, jak wynika z § 39 ust. 8 rozważanego aktu wykonawczego, informacje o spornych odcinkach granic działek ewidencyjnych ujawnia się w bazie danych ewidencyjnych oraz na wyrysach z mapy ewidencyjnej. Odnosząc powyższe uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy najpierw zauważyć, że w § 45 ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia prawodawca nakazuje stosować jedynie odpowiednio, a nie wprost, § 36-39 tego aktu wykonawczego. Odpowiednie stosowanie oznacza natomiast, że normy prawne wyrażone w przepisach odesłanych mogą być interpretowane w kontekście odesłania szerzej albo węziej bądź też mogą w ogóle nie znaleźć zastosowania, jeżeli jest to uzasadnione charakterem przepisu odsyłającego. Wniosek ten odgrywa istotną rolę w poruszanym kontekście. Przepisy § 44 i 45 powołanego rozporządzenia, regulujące aktualizację operatu ewidencyjnego, zostały bowiem zawarte w Rozdziale 3 tego aktu wykonawczego, pt. "Prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych". Natomiast § 36-39 cytowanego rozporządzenia są zamieszone w Rozdziale 2 omawianego aktu normatywnego, pt. "Zakładanie ewidencji gruntów i budynków". Już na tej podstawie można więc stwierdzić, że cel § 36-39 analizowanego rozporządzenia jest częściowo odmienny niż cel § 45 ust. 2 i 3 wymienionego aktu normatywnego. Nie ulega zdaniem Sądu wątpliwości, że w przypadku aktualizacji danych ewidencyjnych zastosowanie znajduje w stanie niezmienionym norma prawna z § 39 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Tym samym zmiana w ewidencji gruntów i budynków może być dokonana w trybie § 45 cytowanego rozporządzenia, jeżeli właściciele wszystkich sąsiadujących ze sobą działek złożą zgodne oświadczenie co do przebiegu granicy nieruchomości. Wykluczyć natomiast należy stosowanie § 39 ust. 2-3 i 8 wymienionego rozporządzenia w postępowaniu o aktualizację danych ewidencyjnych. Przepisy te są bowiem ściśle związane z zakładaniem ewidencji gruntów i budynków dla danej nieruchomości i mają na celu określenie choćby prowizorycznie kluczowych informacji geodezyjnych o gruncie. Dlatego prawodawca godzi się w § 39 ust. 2 i 3 tego aktu wykonawczego na odejście od prymatu konsensusu właścicieli sąsiadujących ze sobą gruntów co do przebiegu granicy działki, jak i dopuszcza w § 39 ust. 8 omawianego rozporządzenia istnienie nieruchomości o częściowo niepewnych granicach. Należy jednak podkreślić, że przepisy te dotyczą zasadniczo sytuacji nietypowych i przejściowych, ściśle związanych z zakładaniem ewidencji dla danej nieruchomości. Modelowo bowiem nie powinny występować grunty o nieustalonej dokładnie granicy, skoro w ten sposób rozmyciu ulegałby także zakres terytorialny prawa własności. Dotychczasowe uwagi pozostają zarazem w zgodzie z art. 29 ust. 1 pr. g. i k., który przewiduje, że rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie i sporządzenie odpowiednich dokumentów. Jak wynika przy tym z art. 29 ust. 2 pr. g. i k., rozgraniczeniu podlegają, w miarę potrzeby, wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami. Tym samym możliwe jest rozgraniczenie działek jedynie co do pewnego fragmentu spornej granicy. Konsekwentnie należy zatem przyjąć, że w przypadku, gdy złożenie zgodnego oświadczenia, o jakim mowa w § 39 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, nie nastąpiło, organy administracji publicznej nie mogą samodzielnie kształtować przebiegu granicy nieruchomości w ramach postępowania aktualizacyjnego z § 45 ust. 2 i 3 tego aktu wykonawczego. Tym bardziej, że taka zmiana następowałaby w świetle art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h. pr. g. i k. w drodze czynności materialno-technicznej, której dokonanie nie stwarza wystarczających gwarancji procesowych dla właścicieli gruntów sąsiednich. Dlatego w przypadku, gdy niemożliwe jest zastosowanie § 39 ust. 1 powołanego rozporządzenia, należy wdrożyć postępowanie rozgraniczeniowe, którego wyniki w myśl art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. c pr. g. i k. w zw. z § 36 pkt 1 wymienionego rozporządzenia będą stanowiły podstawę do dokonania określonych zmian w operacie ewidencyjnym. Wspomniane postępowanie zapewnia przy tym równomierną ochronę interesów wszystkich właścicieli pozostających w sporze granicznym. Podobne stanowisko spotkało się również z aprobatą w judykaturze (zob. wraz z powołanym tam orzecznictwem wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1172/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego nie można zgodzić się z wywodami skarżącego, iż sporny przebieg granicy powinien być tylko ujawniony w trybie § 39 ust. 8 w zw. z § 42 ust. 3 cytowanego rozporządzenia. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika jednoznacznie, że zgodne oświadczenie z § 39 ust. 1 powołanego rozporządzenia nie zostało w niniejszej sprawie złożone. Protokół ustalenia przebiegu granic działek do celów ewidencji gruntów i budynków z dnia [...] grudnia 2014 r., nr KZ [...], nr KERG [...], ID [...], został bowiem podpisany wyłącznie przez skarżącego (k. 1-5 akt adm. organu I instancji). W protokole tym uczyniono również adnotację o odmowie zaakceptowania części przebiegu granicy przez K. B. i L. S.. Podobna informacja została również zawarta w protokole z czynności przyjęcia granicy nieruchomości podlegającej podziałowi z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], nr [...], ID [...] (k. 66-69 dokumentacji geodezyjnej). Wymienieni właścicieli nieruchomości sąsiadujących z działką skarżącego nie wyrażali ponadto zgody na modyfikację istniejących dotąd granic m.in. w piśmie z dnia [...] września 2015 r. (k. 44 akt adm. organu I instancji) i odwołaniu z dnia [...] grudnia 2015 r. (k. 59 akt adm. organu II instancji). Trafnie zatem organ odwoławczy stwierdził istnienie sporu granicznego w rozpatrywanej sprawie, co z kolei wyłączało możliwość aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie określenia przebiegu granicy. Organ I instancji powinien był zatem w niniejszej sprawie rozważyć wydanie na podstawie art. 24 ust. 2c pr. g. i k. decyzji o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Trzeba w tym miejscu także zauważyć, że postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości przeprowadza się w myśl art. 30 ust. 1 pr. g i k. z urzędu lub na wniosek strony. Przepis ten nie nakłada obowiązku inicjowania tego postępowania przez podmioty, które nie wyraziły zgody na aktualizację danych ewidencyjnych. Osoby te mogą, ale nie muszą, być zainteresowane prowadzeniem wymienionego postępowania administracyjnego. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie można żądać od właścicieli gruntów sąsiednich, którzy odmówili podpisania protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, by zainicjowali oni postepowanie, o jakim mowa w powołanym przepisie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, należy zauważyć, że występowanie uchybień w dokumentacji geodezyjnej załączonej do wniosku z dnia [...] sierpnia 2015 r. zostało w części przyznane także przyznane przez L. M. w skardze z dnia [...] marca 2016 r. Mianowicie skarżący uznał, że organ II instancji słusznie dostrzegł nieprawidłowości polegające na (1) braku na szkicu ustalenia przebiegu granicy działek ewidencyjnych adnotacji uprawnionego geodety o odmowie podpisania protokołu, co stanowiło naruszenie § 39 ust. 6 pkt 3 powołanego rozporządzenia, oraz (2) nieuwzględnieniu przy obliczeniach powierzchni poprawki odwzorowawczej wynikającej ze zniekształcenia obiektów powierzchniowych prezentowanych na płaszczyźnie odwzorowującej geodezyjny system odniesienia, co stanowiło naruszenie § 62 ust. 1 i 2 wymienionego aktu normatywnego. Nie wdając się w szerszą polemikę ze stanowiskiem skarżącego, należy w tym miejscu zauważyć, że opisane wadliwości dodatkowo przemawiały za uchyleniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r., co słusznie uczynił organ II instancji. Wskazywanie na trafność wyliczeń zawartych w omawianej dokumentacji geodezyjnej będzie natomiast możliwe w toku ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718).