I OSK 2793/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rajewska sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) sędzia del. WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 355/16 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Białymstoku z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wypisu i wyrysu z rejestru gruntów oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 16 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 355/16 oddalił skargę J. B. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Białymstoku z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wypisu i wyrysu z rejestru gruntów. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: W dniu 4 lutego 2016 r. J. B. (dalej skarżący) złożył wniosek o wydanie wypisu z rejestru gruntów dla działki [...] oraz wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej dla działki [...] położonych w obrębie m. Sokółka. W dniu [...] marca 2016 r. Starosta Sokólski (dalej Starosta) decyzją nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] marca 2016 r.) odmówił wydania wypisu z rejestru gruntów i budynków oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej dla działki nr [...] z obrębu m. Sokółka podnosząc, iż działka taka nie figuruje w rejestrze gruntów i budynków. W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] marca 2016 r. oraz nakazanie Staroście doprowadzenia ewidencji gruntów i budynków do zgodności z aktualnym stanem prawnym, a następnie wydanie żądanego wypisu i wyrysu. Ponadto zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji w warunkach czynu zabronionego i zaniedbania obowiązku aktualizacji danych ewidencyjnych dla działki nr [...] co spowodowało "nieistnienie" tej działki w ewidencji gruntów i budynków. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Białymstoku, nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że skarżący żądał od organu prowadzącego ewidencje gruntów i budynków wydania wypisu wraz z wyrysem z mapy ewidencyjnej dotyczącej działki nr [...] położonej w obrębie m. Sokółka zgodnie z zapisem w księdze wieczystej nr [...], w której to działka nr [...] jest ujawniona. Zgodnie z aktualnym wypisem działka o nr wskazanym we wniosku nie istnieje. Organ I instancji nie posiadając ujawnionej w ewidencji przedmiotowej działki, nie mógł wydać wnioskowanego wypisu i wyrysu. Organ II instancji dodał, że w postępowaniu dotyczącym wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej organ nie rozstrzyga o potrzebie aktualizacji danych zawartych w prowadzonej ewidencji, bo aktualizacja danych następuje w odrębnym postępowaniu. J. B. w skardze zarzucił: - naruszenie art. 136 k.p.a. w ten sposób, że organ odwoławczy nie przeprowadził z urzędu postępowania dowodowo – wyjaśniającego rozbieżności między dokumentami źródłowymi na podstawie których dokonano wypisów z ewidencji gruntów i budynków w Starostwie Powiatowym w Sokółce, a danymi z tej ewidencji; - nieważność decyzji o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. albowiem jej wykonanie stanowi przestępstwo pomocnictwa w potwierdzeniu nieprawdy w dokumencie urzędowym, jakim jest ewidencja gruntów i budynków. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej lub ewentualnie ich uchylenie oraz zasądzenie od skarżonego organu zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Podlaski Wojewódzki Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Białymstoku, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. WSA w Białymstoku oddalając skargę wskazał, że zarzuty skargi są nieuzasadnione. Nie było podstaw do stosowania przez organ odwoławczy art. 136 k.p.a. skoro stan faktyczny nie budził wątpliwości, a okoliczność braku przedmiotowej działki w ewidencji potwierdza skarżący, wskazując w odwołaniu, że fakt "nieistnienia" działki [...] w ewidencji wynika z czynu zabronionego, bezczynności w aktualizacji Ewidencji Gruntów i Budynków. Zarzut nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. jest chybiony. Nieważna jest decyzja, która w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Kwestionowane przez skarżącego decyzje nie mogą wywołać takiego skutku, choćby z tego względu, że w wyniku ich wydania organy nie będą podejmowały żadnych działań. Sąd I instancji, powołując się na bogate orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że organy prawidłowo przyjęły, że odmowa wydania wypisu i wyrysu z rejestru ma formę decyzji administracyjnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. B. zarzucając naruszenie: - art. 151 p.p.s.a., mające istotny wpływ na treść wyroku, przez jego zastosowanie do skargi która była oczywiście zasadna, albowiem faktem bezspornie dowiedzionym przez skarżącego było niezgodne z dokumentami źródłowymi prowadzenie Ewidencji Gruntów i Budynków - co dawało podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz ją porzedzającej w trybie art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art.156 § 1 pkt 2 i 6 k.p.a.; zaś czyn zabroniony potwierdzenia nieprawdy w dokumencie jakim jest Ewidencja Gruntów i Budynków przez wprowadzenie danych niezgodnie z obowiązującymi procedurami dawał podstawę do uwzględnienia skargi w trybie art.145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. a ponadto doszło do naruszenia art. 66 § 1 k.p.a. - co dawało podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w trybie art.145 § 1 pktl lit.c p.p.s.a. Skarżący wniósł o: 1. skierowanie sprawy na rozprawę; 2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Białymstoku lub ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku przez: - uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzjii z dnia [...] marca 2016 r., -zasądzenie od Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Białymstoku zwrotu kosztów postępowania przed WSA zgodnie ze złożonym przez skarżącego spisem, 3. zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania przed NSA, w tym kosztów pełnomocnika według norm przepisanych i zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Przechodząc do oceny sformułowanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych, to przede wszystkim należy zauważyć że w podstawie zarzutu podano naruszenie art.151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a w zw. z art.156 § 1 pkt 2 i 6 k.p.a., a to dawało podstawę do uwazględnienia skargi na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.b p.p.s.a. Nadto doszło do naruszenia art. 66 § 1 k.p.a. Odnosząc się w pierwszej kolejności do tego ostatniego zarzutu tj naruszenia art. 66 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administarcyjny stwierdza, że jest on oczywiście bezzasadny. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 66 § 1 k.p.a. jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu i poinformuje go o treści § 2. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, wniosek z dnia 4 lutego 2016 r. złożony przez skarżącego wszczynający przedmiotowe postępowanie adresowany był do Starosty Sokólskiego i dotyczył wydania wypisu i wyrysuj dotyczącego działki nr [...] z obrębu Sokółka, wniosek ten nie dotyczył innych spraw załatwianych przez inne organy niż Starosta Sokólski, dlatego też nie było podstaw do stosowania art. 66 § 1 k.p.a., a tym samym nie mogło dojść do jego naruszenia. Jeśli zaś chodzi o zarzut sformułowany w pierwszej kolejności, to należy stwierdzić, że tak sformułowany zarzut nie mógł być uwzględniony. Przepisy art.151, art.145 § 1 pkt 2, art.145 § 1 pkt 1 lit.b są przepisami o charakterze wynikowym, przepisy te nie są przepisami samodzielnymi, ich powołanie w podstawie kasacyjnej wymaga wskazania przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego kasacyjnie zostały naruszone i mimo tego sąd pierwszej instancji nie uwzględnił skargi, tylko ją oddalił. Warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez Sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tego przepisu jest zawsze następstwem złamania innych przepisów i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej (wyrok NSA z 19.1.2012 r., II OSK 2077/10). Jeżeli z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia prawa, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi I instancji naruszenia art. 151 p.p.s.a., gdyż takie rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawa. Oznacza to, że naruszenie wymienionego przepisu jest zawsze następstwem złamania innych przepisów i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Zatem art. 151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzut złamania tej regulacji, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać taki zarzut z wytykiem naruszenia konkretnych przepisów, którym (w jej ocenie) uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy (wyrok NSA z 1.9.2011 r., I OSK 1499/10). Błędne oddalenie skargi nie polega samo w sobie na nieprawidłowym zastosowaniu art. 145 lub art. 151 p.p.s.a., lecz na błędzie popełnionym w fazie kontroli decyzji, poprzedzającej fazę wydania orzeczenia (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M.Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Wydawnictwo Zakamycze, Kraków 2005, s. 412). W niniejszej sprawie strona skarżąca z tego obowiązku się nie wywiązała, albowiem powołanie się w zarzutach na naruszenie art.156 § 1 pkt 2 i 6 k.p.a. bez powiązania tego przepisu z konkretnymi przepisami materialnoprawnymi, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji takiego wymogu nie spełnia. Dlatego też podnosząc w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia art.156 § k.p.a. nie można się ograniczyć tylko do tego przepisu, niepołączenie tego przepisu w tym przypadku z odpowiednimi przepisami materialnoprawnymi z zakresu ewidencji gruntów i budynków powoduje, że zarzut tak sformułowany jest bezprzedmiotowy. Dodatkowo należy zauważyć, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a. uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno spełniać określone wymogi, w szczególności przytoczone podstawy skargi kasacyjnej muszą zostać prawidłowo uzasadnione, czyli przytoczone w podstawach zarzuty, dotyczące naruszenia poszczególnych przepisów, muszą korespondować z treścią uzasadnienia, które powinno dotyczyć tych przepisów, czyli oba te elementy skargi kasacyjnej jak: wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie musi dotyczyć tego samego zakresu przedmiotowego. Uzasadnienie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie tego wymogu w pełni nie spełnia, albowiem brak tożsamości pomiędzy sformułowanymi zarzutami, a treścią uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne, dlatego też na podstawie art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna została oddalona.