VII SA/Wa 2478/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...]; II. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz [...] w [...] kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 267 – dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego z dnia 18 lipca 2001 r. w przedmiocie zatwierdzenia "Tabel stawek wynagrodzeń Stowarzyszenia [...] za korzystanie z artystycznych wykonań objętych zbiorowym zarządzaniem", uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego z dnia [...] lipca 2001 r. w przedmiocie zatwierdzenia "Tabel stawek wynagrodzeń Stowarzyszenia [...] za korzystanie z artystycznych wykonań objętych zbiorowym zarządzaniem" oraz decyzji Ministra Kultury z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...], utrzymującej w mocy ww. orzeczenie Komisji Prawa Autorskiego. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją Ministra Kultury i Sztuki z dnia [...] lutego 1995 r., nr [...], Stowarzyszenie [...] (obecnie: [...], zwane dalej "[...]") uzyskało zezwolenie na zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi w zakresie artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych. Treść tego zezwolenia została następnie zmieniona decyzją Ministra Kultury i Sztuki z dnia [...] marca 1998 r. Po dokonaniu tej zmiany zezwolenie obejmowało: zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi w zakresie artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na następujących polach eksploatacji: utrwalanie, zwielokrotnianie określoną techniką, wprowadzanie do obrotu, publiczne odtwarzanie, najem, dzierżawę i nadawanie; pobieranie wynagrodzeń z tytułu publicznego odtwarzania artystycznych wykonań dokonywanych za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza oraz nadawania artystycznych wykonań dokonywanych za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza. Na podstawie art. 107 § 4 kpa Minister Kultury i Sztuki odstąpił od uzasadnienia ww. decyzji. Orzeczeniem z dnia [...] lipca 2001 r., wydanym na podstawie wówczas obowiązującego art. 108 ust. 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (zwanej dalej "PrAut"), Komisja Prawa Autorskiego, po rozpoznaniu wniosku [...], zatwierdziła częściowo "Tabele stawek wynagrodzeń [...] za korzystanie z artystycznych wykonań objętych zbiorowym zarządzaniem", zwane dalej "tabelami wynagrodzeń [...]". Zatwierdzona tabela obejmowała "Nadania telewizyjne i reemisje kablowe" oraz "Nadania radiowe". Decyzją Ministra Kultury z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...], przedmiotowe orzeczenie zostało utrzymane w mocy. Pismem z dnia 9 stycznia 2014 r. [...] (zwana dalej "[...]") wystąpiła do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (zwanego dalej "Ministrem") z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego z dnia [...] lipca 2001 r. w przedmiocie zatwierdzenia tabel wynagrodzeń [...] z uwagi na jego wydanie z rażącym naruszeniem prawa. [...] wskazało w uzasadnieniu wniosku, że zezwolenie Ministra na zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi udzielone [...] w 1998 r., na którym organizacja ta-oparła się wnosząc o zatwierdzenie tabeli wynagrodzeń, nie obejmowało pola eksploatacji "reemisja", gdyż na gruncie ówcześnie obowiązujących przepisów ustawy Prawo autorskie artyści wykonawcy nie mieli prawa do pobierania wynagrodzenia za korzystanie z ich wykonań na tym polu. Wniosek ten został złożony przez [...] jako stronę postępowania o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego. W razie uznania przez Ministra, że [...] nie posiada statusu strony tego postępowania, [...] wnioskowała o potraktowanie jej pisma jako wniosku organizacji społecznej o wszczęcie przedmiotowego postępowania z urzędu, połączonego z równoczesnym wnioskiem o dopuszczenie [...] do udziału w tak zainicjowanym postępowaniu. W dniu [...] kwietnia 2014 r. Minister wydał postanowienie nr [...] o odmowie wszczęcia na wniosek [...] postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego z dnia [...] lipca 2001 r. w przedmiocie zatwierdzenia tabel wynagrodzeń [...] , zaś pismem z dnia 4 kwietnia 2014 r. Minister zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego z dnia [...] lipca 2001 r. w przedmiocie zatwierdzenia tabel wynagrodzeń [...] oraz wezwał [...] do zajęcia stanowiska w sprawie. Ponadto postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Minister dopuścił [...] do toczącego się postępowania oraz powiadomił o podjętych w sprawie czynnościach. Pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. [...] przedstawiło stanowisko w sprawie, wskazując, że orzeczenie Komisji Prawa Autorskiego nie spełnia przesłanek koniecznych do stwierdzenia jego nieważności, w tym w szczególności nie zostało wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto w piśmie wskazano, że uchylenie art. 108 ust. 3 PrAut, który stanowił podstawę wydania spornego orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego - wskutek wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. akt SK 40/04 - nie pozbawiło zatwierdzonych tabel ich wiążącej mocy. Jednocześnie [...] wskazało, że [...] nie posiada przymiotu organizacji społecznej, która może brać udział w przedmiotowym postępowaniu, a dodatkowo za wszczęciem tego postępowania nie przemawiał interes społeczny w rozumieniu art. 31 kpa. W dniu 8 lipca 2014 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydał decyzję nr [...] , w której odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Prawa Autorskiego z dnia [...] lipca 2001 r. w przedmiocie zatwierdzenia tabel wynagrodzeń [...]. Minister nie podzielił stanowiska [...] , zgodnie z którym Polska Izba Komunikacji Elektronicznej nie posiada przymiotu organizacji społecznej uzasadniającego jej udział w przedmiotowym postępowaniu. Minister uznał, że Polska Izba Komunikacji Elektronicznej spełniła wymienione w art. 31 § 1 kpa przesłanki uprawniające ją do żądania wszczęcia postępowania i dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, tj.: posiada status organizacji społecznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 5 kpa, żądała wszczęcia postępowania niedotyczącego tej organizacji, żądanie to było zgodne ze statutowym celem jej działania, a za wszczęciem postępowania i udziałem w nim [...]przemawia interes społeczny. Rozpoznając przedmiotową sprawę, Minister uznał, że nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego w przedmiocie zatwierdzenia tabel wynagrodzeń [...]. Po pierwsze Minister ustalił, że w dacie wydawania spornego orzeczenia zarówno ustawodawca, jak i [...], składając wniosek o zatwierdzenie tabeli wynagrodzeń oraz Komisji Prawa Autorskiego, zatwierdzając te tabelę, traktowali reemisję jako jeden ze sposobów nadawania. Natomiast [...], w chwili wydawania spornego orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego, posiadało zezwolenie na zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi artystów wykonawców utworów muzycznych i słowno-muzycznych między innymi na polu nadawanie. Minister wskazał, że zgodnie z art. 50 pkt 10-12 PrAut w brzmieniu obowiązującym w dniu 18 lipca 2001 r. odrębne pola eksploatacji stanowiły w szczególności: nadanie za pomocą wizji lub fonii przewodowej albo bezprzewodowej przez stację naziemną, nadanie za pośrednictwem satelity oraz równoczesne i integralne nadanie utworu nadawanego przez inną organizację radiową lub telewizyjną. Z powyższego wynika, że ustawodawca przewidział różne rodzaje nadawania, w tym równoczesne i integralne nadanie utworu nadawanego przez inną organizację radiową lub telewizyjną. Art. 24 ust. 3 PrAut stanowił zaś, że - z zastrzeżeniem przepisu ust. 1 - operatorom sieci kablowych wolno rozpowszechniać utwory nadawane przez inne organizacje radiowe lub telewizyjne dostępne na danym obszarze, jeżeli rozpowszechnianie w sieciach kablowych ma charakter równoczesny i integralny z nadaniem pierwotnym. Uprawionym do utworów przysługiwało prawo do wynagrodzenia. Przepis ten, na mocy art. 100 PrAut, miał zastosowanie do artystów wykonawców. Ponadto, artyście wykonawcy przysługiwało, w granicach określonych przepisami ustawy, wyłączne prawo do korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania nim na poszczególnych polach eksploatacji, które obejmowało m.in. prawo do nadawania oraz prawo do wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego wykonania (art. 86 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2 pkt 7 PrAut w ówczesnym brzmieniu). Minister wskazał, że co prawda w żadnym z tych przepisów ustawa nie używała pojęcia "reemisja", to jednak art. 21 ust. 4 PrAut obowiązujący w tamtym czasie stanowił, że operatorom sieci kablowych wolno reemitować w sieciach kablowych utwory nadawane w programach organizacji radiowych i telewizyjnych wyłącznie na podstawie umowy zawartej z właściwą organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnej. Minister zwrócił uwagę, że pojęcie "reemisji" w znaczeniu słownikowym to nic innego niż ponowne nadawanie programu radiowego lub telewizyjnego. Ustawa PrAut wskazywała dodatkowo, w jaki sposób nadawanie to powinno się odbywać. Przepis ten miał zastosowanie do artystów wykonawców na mocy art. 92 PrAut. Tym samym Minister ustalił, że ustawodawca - w chwili wydawania spornego orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego - znał pojęcie "reemisji" i posługiwał się nim, tyle że niekonsekwentnie, w niektórych przypadkach rozróżniając poszczególne rodzaje nadawania (np. art. 50 czy art. 24 PrAut), a w niektórych posługując się tym pojęciem ogólnie (np. art. 86 PrAut). Niekonsekwencja ta została usunięta dopiero w drodze nowelizacji Prawa Autorskiego ustawą z dnia 28 października 2002 r. o zmianie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. Nr 197, poz. 1662), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. Ustawa ta dokonała zmiany terminologicznej pojęcia "równoczesne i integralne nadanie utworu nadawanego przez inną organizację radiową lub telewizyjną" na pojęcie "reemisja" oraz wprowadziła definicję, zgodnie z którą "reemitowaniem utworu jest jego rozpowszechnianie przez inny podmiot niż pierwotnie nadający, drogą przejmowania w całości i bez zmian programu organizacji radiowej lub telewizyjnej oraz równoczesnego i integralnego przekazywania tego programu do powszechnego odbioru". Nie uległa więc zmianie istota tego pojęcia, którą jest równoczesne i integralne przekazywanie tego samego programu przez inny podmiot niż pierwotnie nadający, jeżeli program ten ma być przejmowany w całości i bez zmian. W ocenie Ministra nie sposób więc było dojść do wniosku, że mówiąc o reemisji mamy do czynienia z nowym, nieznanym wcześniej polem eksploatacji, które zostało wprowadzone dopiero ustawą z dnia 28 października 2002 r. Minister za istotne uznał, że eksploatacja obecnie rozumiana jako "reemisja" przed wejściem w życie tej ustawy, stanowiła szczególny rodzaj nadawania, zaś w chwili wydawania spornego orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego [...] posiadało zezwolenie na zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi na tym polu. Natomiast zgłaszane przez [...] zarzuty mają charakter interpretacyjny. W opinii Ministra, w przypadku zastosowania przy wydawaniu decyzji administracyjnej jednej z możliwych interpretacji niejednoznacznych w swej treści przepisów prawa nie może być uznane za rażące naruszenie prawa, a tym samym nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto, z uwagi na fakt, że, dokonując oceny rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem zaistnienia przesłanek do stwierdzenia jego nieważności organ uwzględnia stan prawny i faktyczny istniejący w dniu wydawania badanego rozstrzygnięcia, Minister nie wziął pod uwagę argumentacji [...]dotyczącej zdarzeń, które miały miejsce po dniu wydania spornego orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego, tj. spraw sądowych prowadzonych przez [...]przeciwko reemitentom. Minister nie wziął też pod uwagę podniesionego przez [...] zarzutu niekonstytucyjności przepisu, który stanowił podstawę wydania decyzji administracyjnej wskazując, że zgodnie z art. 145a kpa okoliczność ta stanowi podstawę wznowienia postępowania, nie zaś stwierdzenia nieważności. Pismem z dnia 28 lipca 2014 r. [...] złożyła do Ministra wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w całości. We wniosku tym zawarła zarzuty zarówno o charakterze formalnoprawnym jak i materialnym. Zarzuty o charakterze formalnoprawnym dotyczyły braku obiektywnej i kompleksowej oceny powołanych przez [...]dowodów w sprawie, mających świadczyć o niewykonywaniu przez [...] przed 2003 r. zbiorowego zarządu na polu reemisji oraz dokonanej w 2003 r. zmiany zezwolenia na zbiorowe zarządzanie, przy równoczesnym jednostronnym przyznaniu słuszności stanowisku prezentowanemu przez [...]. Natomiast jako uchybienia materialne [...] zarzuciła Ministrowi: błędne założenie odnośnie przysługiwania artystom wykonawcom, w dniu wydawania spornego orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego, uprawnienia do pobierania wynagrodzenia na polu reemisji, a co za tym idzie pobierania wynagrodzenia z tego tytułu przez [...]; błędne założenie dotyczące tożsamości podmiotowego zakresu pól reemisji oraz równoczesnego i integralnego nadania; błędne założenie o zawieraniu się pola reemisji w szeroko rozumianym polu nadawania. W konsekwencji [...] zarzuciła Ministrowi błędną interpretację art. 156 § 1 kpa poprzez przyjęcie, że sporne orzeczenie Komisji Prawa Autorskiego nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 13 października 2014 r. [...] wniosło o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Ministra podnosząc, że Minister w sposób prawidłowy i kompleksowy dokonał oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wskazało ponadto, że w dacie wydania spornego orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego artystom wykonawcom przysługiwało prawo do wynagrodzenia za korzystanie z artystycznych wykonań na polu reemisji (art. 24 ust. 3 PrAut), natomiast orzecznictwo powołane przez [...] jest nieadekwatne. Ponadto w dacie wydania spornego orzeczenia ustawa znała pojęcie "reemitowanie", a operatorzy sieci kablowych mogli reemitować w sieciach kablowych utwory nadawane w programach organizacji radiowych i telewizyjnych wyłącznie na podstawie umowy zawartej z organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi (art. 21 ust. 3 PrAut). Wobec istnienia odpowiednich odesłań w regulacjach poświęconych prawom pokrewnym operatorzy sieci kablowych zobowiązani byli zawrzeć takie umowy również z organizacjami zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi. Jednocześnie [...] wskazało, że w dacie wydania spornego orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego ustawodawca przyznał artystom wykonawcom m.in. wyłączne prawo do korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania nim na polu "nadawanie", a więc w odniesieniu do wszystkich postaci nadawania określonych w ówczesnym art. 50 ust. 10-12 PrAut, w tym "równoczesnego i integralnego nadawania utworu nadawanego przez inną organizację radiową lub telewizyjną", czyli reemitowania. Równocześnie, z ostrożności procesowej, [...] podniósł, że nawet gdyby przyjąć, że przepisy ustawy w jej poprzednim brzmieniu nie brzmiały jednoznacznie, to i tak okoliczność ta nie byłaby wystarczającą do uznania spornego orzeczenia za nieważne. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylił zaskarżoną decyzję oraz odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego z dnia [...] lipca 2001 r. oraz decyzji Ministra Kultury z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...], utrzymującej w mocy ww. orzeczenie Komisji Prawa Autorskiego. Organ odwoławczy podniósł, że Minister pominął fakt, iż na skutek złożonego od orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego odwołania, w dniu [...] stycznia 2002 r. Minister Kultury wydał decyzję nr [...] w przedmiocie utrzymania zaskarżonego orzeczenia w mocy, która to decyzja ma charakter decyzji ostatecznej w rozumieniu art. 16 § 1 kpa. W ocenie organu odwoławczego stwierdzenie nieważności orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego oznaczałoby zatem - z uwagi na tożsamość rozstrzygnięcia organów w obu instancjach - że wadą dotknięta jest też decyzja Ministra Kultury. Nieprawidłowe byłoby więc wyeliminowanie z obrotu decyzji organu pierwszej instancji przy równoczesnym pozostawieniu w obrocie decyzji organu odwoławczego. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał jednak, że powyższe uchybienie formalne zaskarżonej decyzji nie wpływa na merytoryczną treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał, że w związku z tym, iż nie jest związany zakresem wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego, gdyż postępowanie o stwierdzenie nieważności zostało wszczęte z urzędu, rozszerzenia wymaga zakres rozstrzygnięcia. W związku z tym organ uchylił decyzję Ministra wydaną w pierwszej instancji i orzekł co do istoty sprawy, odmawiając stwierdzenia nieważności zarówno orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego z 2001 r. jak i utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Kultury z 2002 r. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego "braku pełnego rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy" organ odwoławczy wskazał, że uzasadnieniem dla pominięcia jako dowodów zdarzeń, które miały miejsce po dniu wydania spornego orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego, tj. zmiany zezwolenia udzielonego [...] na zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań w 2003 r. czy toczących się później postępowań sądowych, jest konieczność uwzględnienia stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydawania badanego rozstrzygnięcia. Nie są więc trafne zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 i art. 12 kpa. Minister odnotował, że ustalenia poczynione przez sąd powszechny w sprawach przed nim zawisłych nie są wiążące dla innych sądów oraz organów administracji, które w każdej sprawie dokonują własnych ustaleń. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że fakt niewykonywania zbiorowego zarządu przez organizację na danym polu eksploatacji oznacza automatyczną utratę uprawnień wynikających z zezwolenia. W ocenie organu odwoławczego niewykonywanie zezwolenia może mieć wyłącznie wpływ na ocenę prawidłowości wykonywania zbiorowego zarządu, a nie na zakres przysługujących jej uprawnień - te wynikają bowiem z decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia, a ich utrata może nastąpić wyłącznie w drodze zmiany lub uchylenia tej decyzji. Natomiast dokonaną w 2003 r. zmianę zezwolenia [...] , należy zdaniem organu odwoławczego oceniać, biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji w tej sprawie, który uległ zmianie w stosunku do przepisów obowiązujących w dniu wydania spornego orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego oraz utrzymującej go w mocy decyzji Ministra Kultury. Organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie dla oceny ewentualnego zaistnienia przesłanki stwierdzenia nieważności orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego z dnia [...] lipca 2001 r. oraz decyzji Ministra Kultury z dnia 28 stycznia 2002 r. istotne jest to, czy zatwierdzona tymi orzeczeniami tabela wynagrodzeń [...]dotyczyła pól eksploatacji, na których w dacie jego wydawania artystom wykonawcom przysługiwała ochrona (w postaci prawa zakazowego albo prawa do wynagrodzenia) i czy pola te objęte były zezwoleniem [...] na zbiorowe zarządzanie udzielonym w 1998 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego zwrócił uwagę, że tabela wynagrodzeń [...] dotyczy dwóch pól eksploatacji: nadawania i reemisji. Wskazał również, że artystom wykonawcom, w dacie wydawania spornego orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego, przysługiwały prawa majątkowe obejmujące pole eksploatacji "nadawanie", a ich charakter był uzależniony od tego, czy nadawanie następowało za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza oraz czy eksploatacja wykonania następowała w ramach utworu audiowizualnego. W tym zakresie tabela wynagrodzeń mieści się w granicach uprawnień przysługujących artystom wykonawcom. W ocenie organu odwoławczego zarzut nieważności orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego obejmuje więc wyłącznie tę część tabeli, która dotyczy reemisji w sieci kablowej. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że ustawa Prawo Autorskie w brzmieniu obowiązującym w dniu 18 lipca 2001 r. oraz w dniu 28 stycznia 2002r. nie zawierała definicji ani nadawania, ani reemisji. Zakres i wzajemną relację obu tych pól eksploatacji można zdaniem organu wywieść z ówcześnie obowiązującego art. 50 PrAut, w którym ustawodawca dokonał przykładowego wyliczenia pól eksploatacji. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw by sądzić, że przyznając artystom wykonawcom prawa majątkowe w zakresie pola eksploatacji "nadawanie" ustawodawca miał na myśli tylko niektóre sposoby nadawania, wyłączając spod ochrony nadawanie "równoczesne i integralne". Organ odwoławczy wywiódł, że jeżeli organizacja dysponuje licencją na nadawanie, mieści się w niej zarówno prawo nadawania własnych programów, jak i prawo reemitowania programów innych organizacji. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem [...] , iż przepis art. 100, zgodnie z którym wykonywanie praw m.in. do artystycznych wykonań podlega odpowiednio ograniczeniom wynikającym z art. 23-35, z uwagi na stosowanie ich "odpowiednio" a nie "wprost", nie obejmuje prawa do wynagrodzenia z tytułu licencji ustawowej. Zdaniem organu w stanie prawnym obowiązującym na dzień [...] lipca 2001 r. oraz [...] stycznia 2002 r. artystom wykonawcom przysługiwały prawa wyłączne w zakresie pola "nadawanie", które obejmowało wszystkie postaci nadawania, zarówno wymienione, jak i niewymienione w art. 50 pkt 10-12, a więc także reemisję, rozumianą wówczas jako "równoczesne i integralne nadanie" dokonane przez inny podmiot niż pierwotnie nadający. W zakresie w jakim reemisja ta była dokonywana za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza lub w ramach licencji ustawowej prawo to było pozbawione elementu zakazowego, ale artystom wykonawcom przysługiwało prawo do wynagrodzenia. Dodatkowo w zakresie reemisji kablowej ustawodawca wprowadzał obowiązkowe pośrednictwo organizacji zbiorowego zarządzania. Podsumowując, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu [...] lipca 2001 r. (a także w dniu [...] stycznia 2002 r.) uprawnienia majątkowe artystów wykonawców obejmowały pole eksploatacji określane jako "reemisja" albo "równoczesne i integralne nadanie", które było jednym z rodzajów nadawania, zatem posiadane w tym dniu przez [...]zezwolenie na zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań na polu eksploatacji "nadawanie" obejmowało także reemisję (równoczesne i integralne nadanie), nawet jeśli ustawodawca w tamtym czasie posługiwał się różną terminologią opisującą to samo zjawisko. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności zarówno orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego, jak i utrzymującej go w mocy decyzji Ministra Kultury, zaś podnoszone przez [...] zarzuty w żaden sposób nie uprawniają do jednoznacznego stwierdzenia, że orzeczenia te zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Zarzuty te opierają się na dokonanej przez [...] interpretacji pojęć "nadawanie" i "reemisja", której Minister nie podzielił. Wskazał jednocześnie, że część podnoszonej przez [...] argumentacji dotyczy późniejszego stanu prawnego, a więc nie może być brana pod uwagę przy rozpatrywaniu zarzutu nieważności. Natomiast nawet gdyby przyjąć, że forsowane przez [...] stanowisko jest jedną z możliwych interpretacji dość niespójnych przepisów PrAut obowiązujących w dniu [...] lipca 2001 r. i w dniu [...] stycznia 2002 r., to i tak nie byłoby to wystarczające do stwierdzenia, że orzeczenie Komisji Prawa Autorskiego oraz utrzymująca go w mocy decyzja Ministra Kultury zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Rozstrzygnięcie dokonane przez Komisję Prawa Autorskiego i utrzymane w mocy przez Ministra Kultury mieści się bowiem w jednej z możliwych interpretacji tych przepisów, niezależnie od tego, czy [...] z tą interpretacją się zgadza, czy nie. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 8 kpa polegające na niedopełnieniu obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego, powodowane arbitralnym uznaniem organu o wiążącej mocy dowodowej jedynie niektórych z przedstawionych wniosków, połączone z odmową rozpatrzenia innych, przedstawionych przez skarżącą. W ocenie skarżącej takie postępowanie Ministra nosi znamiona naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, wyrażające się w dowolności przeprowadzonych środków dowodowych, bezzasadnego różnicowania ich mocy dowodowej, oraz polegające na zaniechaniu należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, przez co [...] nie zna faktycznych motywów i podstaw logicznych działania organu; - art. 78 § 1 kpa poprzez brak uwzględnienia żądania [...] dotyczącego przeprowadzenia dowodów na okoliczności mające ewidentne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, to jest przez pominięcie przez organ istotnych dowodów w sprawie tylko i wyłącznie z tej przyczyny, że ujawniły się one lub dotarły do wiadomości Izby po wydaniu orzeczenia Komisji, stanowiącego przyczynek niniejszego postępowania. Stanowi to naruszenie ogólnie akceptowanej zasady wynikającej z art. 78 § 1 kpa, że wnioski dowodowe stron winny być z zasady, poza wyjątkami wskazanymi w art. 78 § 2 kpa, rozpatrywane pozytywnie; - art. 136 kpa i 138 kpa w zw. z art. 127 § 3 kpa przez brak dokonania całościowego, ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, co przyczyniło się do pozbawienia strony postępowania oraz uczestników na prawach strony możności skutecznego skorzystania z jedynie pozornie zapewnionej dwuinstancyjności postępowania; - art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez niestwierdzenie nieważności orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego z dnia 18 lipca 2001 r. przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 50 pkt 12 PrAut poprzez nieuzasadnione i całkowicie arbitralne uznanie przez organ, że pole eksploatacji "równoczesne i integralne nadanie utworu nadawanego przez inną organizację radiową lub telewizyjną" jest tożsame z polem eksploatacji "reemisja", wprowadzonym do polskiego porządku prawnego ustawą z dnia 28 października 2002 r. o zmianie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. 2002 Nr 197, poz. 1662); art. 86 ust. 3 PrAut przez dokonanie przez Ministra całkowicie błędnej interpretacji wskazanych przepisów i w konsekwencji nieuzasadnione uznanie, że organizacji zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi artystów wykonawców, takiej jak [...] , przysługiwać mogło zezwolenie na pobieranie wynagrodzenia z tytułu reemisji tychże wykonań przez operatorów sieci kablowych, a w konsekwencji, że Komisja mogła wydać skutecznie - niepozbawione podstawy prawnej - orzeczenie dotyczące tabeli wynagrodzeń na polu eksploatacji "reemisja" na rzecz [...]. Skarżąca podniosła, że uzasadnienie organ odwoławczego wskazuje, iż organ ten oparł się prawie tylko i wyłącznie na ustaleniach pierwszoinstancyjnych z zaniechaniem dokonania szeregu autonomicznych ustaleń, które warunkowałyby ponowne rozpatrzenie sprawy w sposób komplementarny i zgodny z uprawnieniem stron do dwuinstancyjnego postępowania. Skarżąca zwróciła uwagę, że skutkiem spornego orzeczenia Komisji jest funkcjonowanie w obrocie gospodarczym od ponad 12 lat decyzji warunkującej powstanie rzekomego, nieuzasadnionego przepisami prawa obowiązku uiszczenia opłat za korzystanie z praw pokrewnych objętych zbiorowym zarządem [...] , czego efektem są toczące się wieloletnie spory sądowe, stanowiące obciążenie finansowe i wizerunkowe nie tylko dla ich uczestników, lecz także dla Skarbu Państwa i systemu sądownictwa. Skarżąca wskazała ponadto, że nie sposób postawić znaku równości pomiędzy reemitowaniem a równoczesnym i integralnym nadawaniem utworu przez inną organizację radiową lub telewizyjną, gdyż to drugie pole eksploatacji wyraźnie wskazuje na jednoczesne podejmowanie czynności przez co najmniej dwie organizacje radiowe lub telewizyjne. W ocenie skarżącej przedstawienie przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego reemisji jako jednej z kategorii nadawania jest absolutnie nie do pogodzenia zarówno z teleologią zmian legislacyjnych dokonanych w roku 2002 jak i założeniem racjonalnego ustawodawcy oraz praktyką gospodarowania prawami autorskimi i pokrewnymi. Jeżeli reemisja nie stanowi formy nadawania obecnie, na skutek nowelizacji Prawa Autorskiego z 2002 r., to nie mogła stanowić nadania uprzednio, a więc na dzień wydania spornego orzeczenia Komisji. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 7 lipca 2016 r. stanowiącym replikę na odpowiedź skargę skarżąca odniosła się do argumentacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę oraz wskazała, że to nie data wydania orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego jest w sprawie kluczowa, lecz istotny charakter dokonanej wykładni pojęcia reemisji i rozróżnienie reemisji od pojęcia równoczesnego i integralnego nadawania przez organizację radiową i telewizyjną. W dniu 29 lipca 2016 r. [...] złożyło odpowiedź na skargę wnosząc o oddalenie skargi. Uczestnik postępowania wskazał, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ dokonał prawidłowej i kompleksowej oceny materiału dowodowego a także uwzględnił wszelkie wnioski dowodowe, których przedmiotem były okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Uczestnik postępowania wskazał, że okoliczność, iż organ po ponownej analizie sprawy doszedł do identycznych wniosków, jak pierwotnie, i w związku z tym wydał rozstrzygnięcie o treści i uzasadnieniu zbieżnym z dotychczasowym, nie może być utożsamiane z nienależytym rozpoznaniem przez organ wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem uczestnika trudno oczekiwać, że w sytuacji, gdy organ po ponownej analizie sprawy dojdzie do uprzednio sformułowanych wniosków, będzie poszukiwał nowej argumentacji dla podtrzymania dotychczasowego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skargę należało uwzględnić, bowiem zaskarżona decyzja zapadała z naruszeniem art. 15 kpa w związku z art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 kpa. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2015r, który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego z dnia [...] lipca 2001 r. w przedmiocie zatwierdzenia "Tabel stawek wynagrodzeń [...] za korzystanie z artystycznych wykonań objętych zbiorowym zarządzaniem", uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego z dnia [...] lipca 2001 r. w przedmiocie zatwierdzenia "Tabel stawek wynagrodzeń [...] za korzystanie z artystycznych wykonań objętych zbiorowym zarządzaniem" oraz decyzji Ministra Kultury z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...], utrzymującej w mocy ww. orzeczenie Komisji Prawa Autorskiego. Zaskarżona decyzja zapadła w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której organ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa wydał reformatoryjne rozstrzygniecie w stosunku do własnej decyzji z dnia [...] lipca 2014r. zmieniając przedmiot postępowania , bowiem decyzja z [...] lipca 2014r. odmawiała stwierdzenia nieważności orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego z dnia [...] lipca 2001 r. zaś decyzja zaskarżona odmawiała stwierdzenia nieważności także decyzji Ministra Kultury z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...]. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, za bezwzględnym obowiązywaniem zasady, iż organ odwoławczy jest związany zakresem sprawy przedmiotowo i przedmiotowo ukształtowanym przez organ I instancji przemawia kardynalna w prawie administracyjnym zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej (a zatem tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym) sprawy administracyjnej. Rola organu odwoławczego nie ogranicza się tylko do kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji, lecz organ ten obowiązany jest ponownie sprawę rozpatrzyć i rozstrzygnąć w jej całokształcie, według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę orzekania. Zasada dwuinstancyjności jest zasadą konstytucyjną ustanowioną w art. 78 Konstytucji RP, który stanowi, iż każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Ustanowiona w Konstytucji RP zasada dwuinstancyjności jest realizowana w postępowaniu administracyjnym, które przyjmuje w art. 15 zasadę ogólną. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Sprawa administracyjna jest zatem dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy przez I instancji, a następnie w postępowaniu odwoławczym przez organ II instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnego postępowania wyjaśniającego. Konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, s. 144 i nast.). Tym samym aktualny jest podgląd, iż organ odwoławczy nie jest uprawniony do kształtowania prowadzonego przez siebie postępowania (podmiotowo lub przedmiotowo) w sposób odmienny niż uczynił to organ I instancji. Przeciwnie jego obowiązkiem jest ponowne rozpatrzenie tej samej sprawy administracyjnej która zawisła przed organem I instancji i była przedmiotem jego rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że działanie organu odwoławczego naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania, która wymaga aby postępowanie przed organem drugiej instancji miało w pełni merytoryczny, a nie tylko kontrolny wymiar. Jak już zostało to podkreślone postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a zatem organ odwoławczy i postępowanie, które przed nim się toczy, nie może zastępować postępowania przed organem pierwszej instancji. Postępowanie odwoławcze jest postępowaniem weryfikującym rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i ewentualnie w niezbędnym zakresie uzupełniającym materiał dowodowy zgromadzony przed organem niższej instancji. Nie może więc ono wchodzić w rolę postępowania administracyjnego ogólnego załatwiającego sprawę strony, ponieważ naruszałby to prawo strony do rzetelnej kontroli rozstrzygnięć organów niższego rzędu. Przypomnieć także należy, że strona niezadowolona z decyzji naczelnego (centralnego) organu administracji ( co miało miejsce w sprawie niniejszej) może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniosek ten stanowi podstawę do przeprowadzenia ponownego postępowania w tej samej sprawie. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (art. 127 § 3 in fine k.p.a.). Odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących odwołań nie oznacza bezpośredniego ich stosowania. W postępowaniu wszczętym wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy nie będą miały zastosowania takie przepisy, jak art. 129 § 1, art. 132, art. 133, art. 136 ostatnie zdanie i art. 138 § 2 k.p.a. Pozostałe przepisy dotyczące odwołań stosuje się odpowiednio (vide B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 562). W konsekwencji, postępowanie w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.) respektować powinno zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Tymczasem w sprawie niniejszej na etapie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a więc postępowania odwoławczego, organ rozszerzył rozpoznanie sprawy o decyzję organu odwoławczego w trybie zwykłym jakim była decyzja Ministra Kultury z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...] utrzymująca w mocy orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego z dnia [...] lipca 2001 r. w przedmiocie zatwierdzenia "Tabel stawek wynagrodzeń [...] za korzystanie z artystycznych wykonań objętych zbiorowym zarządzaniem". Nie ulega także wątpliwości , iż procesowo niedopuszczalnym było rozstrzygnięcie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2014r. którego przedmiotem była odmowa stwierdzenia nieważności orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego z dnia [...] lipca 2001 r., podczas gdy w obiegu prawnym pozostawała , utrzymująca ją w mocy decyzja Ministra Kultury z dnia [...] stycznia 2002 r. Z utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz ze stanowiska doktryny prawa i postępowania administracyjnego wynika, że jeżeli postępowanie administracyjne zostało zakończone wydaniem decyzji w wyniku rozpoznania odwołania, to decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności może dotyczyć jedynie decyzji organu odwoławczego, a nie decyzji organu I instancji. Byt prawny decyzji wydanej przez organ I instancji jest bowiem uzależniony od treści decyzji organu odwoławczego. Pozostawienie w obrocie prawnym decyzji wydanej w wyniku odwołania, w warunkach stwierdzenia nieważności tylko decyzji pierwszointancyjnej stwarzałby stan niepewności prawnej i prowadziłby do niewykonalności rozstrzygnięcia nadzorczego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalonym jest bowiem pogląd, że decyzja o stwierdzeniu nieważności ma charakter deklaratoryjny i wywołuje skutki ex tunc - jest nieważna z mocy samego prawa od początku - od daty jej wydania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 14 sierpnia 2001 r., I SA 109/00; 23 lutego 2010 r., I OSK 1168/09). Konsekwencją tego stanowiska jest uzależnienie bytu prawnego decyzji organu odwoławczego od pozostawania w obrocie prawnym decyzji organu I instancji. Na uwagę zasługuje także okoliczność, iż w postępowaniu którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, zadaniem organów prowadzących postępowanie nadzorcze jest ocena czy skutki prawne i społeczno-gospodarcze wywołane kontrolowanym aktem są do zaakceptowania w państwie prawa pomimo charakteru dokonanego naruszenia. Tak rozumiana ocena decyzji administracyjnej staje się fikcją prawną w odniesieniu do decyzji organu I instancji od której wniesiono odwołanie , bowiem decyzja ta , przy założeniu, iż nie jest opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności, nie wywołuje żadnych skutków prawnych do chwili uostatecznienia się. Z tych względów dokonanie przez Sąd oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji wobec jej wadliwości formalnej staje się przedwczesne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ prowadzący postępowanie nadzorcze dokona wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Kultury z dnia [...] stycznia 2002 r. utrzymującej w mocy orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego z dnia [...] lipca 2001 r. i przeprowadzi je ponownie z zachowaniem reguł określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 15 kpa w związku z art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 kpa zaś decyzja organu I instancji z naruszeniem art. 157 kpa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 przywołanej ustawy.