II OSK 2663/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ochotniczej Straży Pożarnej w L. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 266/16 w sprawie ze skargi I. T. i J. T. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ochotniczej Straży Pożarnej w L. W. solidarnie na rzecz I. T. i J. T. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 17 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 266/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. T., J. T. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] października 2015 r. znak [...]. Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z [...] października 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany zamienny rozbudowany budynku Strażnicy Ochotniczej Straży Pożarnej w L. W. o łącznik z klatką schodową, garaże strażackich wozów bojowych z rolą wielofunkcyjną na piętrze oraz wieże do suszenia węży pożarowych (kategoria obiektu XVII), zlokalizowanych na nieruchomości oznaczonej nr geodezyjnym [...] obręb L. W., gmina S. M., udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] października 2015 r. znak [...]. Rozpoznając sprawę Sąd wskazał, że organy ustaliły, że inwestor w trakcie realizacji przedmiotowego budynku wprowadził zmianę w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, polegającą na zmianie lokalizacji garaży i łącznika – zbliżeniu do granicy z działką o nr geod. [...] będącą własnością skarżących, zwiększeniu powierzchni zabudowy łącznika, a tym samym zwiększeniu powierzchni użytkowej i kubatury obiektu, zmianie ilości i wielkości otworów okiennych i drzwiowych. Powyższe fakty organy prawidłowo zakwalifikowały jako istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, wobec czego zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, który przewiduje, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane (tj. postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych), właściwy organ w drodze decyzji – w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz, w razie potrzeby, wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Postępowanie naprawcze prowadzone w tym, trybie kończy decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 4 albo ust. 5 ustawy – Prawo budowlane. W myśl pierwszego z przepisów, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo – jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego; w decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Natomiast zgodnie z art. 51 ust. 4 lub ust. 5 ustawy – Prawo budowlane w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane wynika wprost, że do projektu budowlanego zamiennego odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy dotyczące projektu budowlanego. Oznacza to, że projekt budowlany zamienny podlega merytorycznej ocenie organu, tak jak projekt pierwotny. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zasadnicze znaczenie dla rozpoznawanej sprawy ma dokonana przez organy ocena zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271–273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 2) 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego prowadzące niniejsze postępowanie bez głębszej analizy problemu uznały, że działka sąsiednia (nr [...]) do działki, na której realizowana jest Inwestycja (nr [...]) zgodnie z wypisem z rejestru gruntów stanowi łąki trwałe i grunty orne, tj. nie stanowi działki budowlanej w myśl § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Prawodawca w § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. posłużył się pojęciem działki budowanej, jednocześnie nie definiując tego pojęcia w przedmiotowym rozporządzeniu. Również w przepisy ustawy Prawo budowlane nie zawierają legalnej definicji pojęcia "działki budowlanej". W takiej sytuacji należało poszukiwać znaczenia pojęcia działki budowlanej w innych aktach prawnych. Taka zawarta została zarówno w art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i art. 4 pkt 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami przy czym definicje te nie są tożsame znaczeniowo. Mając zaś na uwadze przyjęty na gruncie tych aktów prawnych zakres znaczenia tego pojęcia, właściwe jest posłużenie się na gruncie niniejszej sprawy (z zakresu prawa budowlanego) definicją sformułowaną w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z której wynika, że przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Przyjąć zatem należy, że "działka budowlana" w rozumieniu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. to każda działka gruntu, na której możliwa jest realizacja obiektu budowlanego, zgodnie z wymogami wynikającymi z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1718/06, wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1996/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym o zakwalifikowaniu działki w ewidencji gruntów jako rolnej nie przesądza, iż nie może zostać ona uznana za działkę budowlaną w rozumieniu § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Na gruncie omawianego przepisu zasadnicze znaczenie ma możliwość realizacji na takiej działce obiektu budowlanego zgodnie z wymogami wynikającymi z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Zauważyć należy, że już na etapie postępowania odwoławczego Skarżący podnosili, że uzyskali decyzję o warunkach zabudowy dla działki nr [...] dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i zbiornika szczelnego na nieczystości płynne (decyzja Wójta Gminy S. M. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]). Okoliczność ta może w ocenie Sądu świadczyć o potencjalnej możliwości realizacji na tej działce obiektu budowlanego. To z kolei może przesądzać o tym, iż działka nr [...] byłaby działką budowlaną w rozumieniu § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Okoliczności tej organ nie wziął jednak pod uwagę przedwcześnie przyjmując, iż w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Powyższe nakazuje więc uznać, ze zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wprawdzie zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. możliwe jest sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to jednak w rozpoznawanej sprawie z decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie wynika, aby właściwy organ dopuścił taką możliwość. Jednocześnie w tym miejscu zaznaczyć należy, że Sąd zaakceptował stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż skoro Wójt Gminy S. M. decyzją z dnia [...] września 2014 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, to w niniejszej sprawie przedłożony projekt budowlany zastępczy powinien zostać sprawdzony pod kątem zgodności z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 1995 r. W decyzji z 1995 r. zawarto warunek, iż decyzja ta traci ważność jeżeli inwestor w terminie 2 lat od daty jej otrzymania nie wystąpi o pozwolenie na budowę, jednak z akt sprawy wynika, że Inwestor o takie pozwolenie wystąpił i zostało ono mu udzielone decyzją z dnia [...] marca 1995 r. Niemniej jednak w ocenie Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał oceny zgodności przedłożonego przez Inwestora projektu budowlanego zamiennego z decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dostrzegł uchybień w decyzji organu I instancji w zakresie dokonanej przez ten organ oceny zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaznaczyć należy, że ocenie w tym zakresie podlega zgodność projektu budowlanego z konkretnymi ustaleniami wydanej dla planowanej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy, w niniejszej sprawie decyzji z dnia [...] lutego 1995 r. Organ nadzoru budowlanego w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50–51 ustawy – Prawo budowlane nie ocenia natomiast spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1–5 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem to leży w kompetencji organu właściwego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w całkowicie nieuprawniony sposób samodzielnie dokonał oceny spełnienia tych przesłanek wskazując, że w związku z wydaniem przez Wójta Gminy S. M. negatywnej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było odniesienie, się we własnym zakresie do kwestii planistyczno-ubranistycznych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego z naruszeniem przysługujących mu kompetencji wskazał, że przedmiotowa inwestycja stanowi kontynuację funkcji, gabarytów i formy architektonicznej oraz wskaźników kształtowania zabudowy. Powyższe nie stanowiło jednak oceny, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Wbrew stanowisku organu I instancji nie jest tak, że to do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego należała ocena kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu należy do organu nadzoru budowlanego. W niniejszym postępowaniu obowiązkiem organu było jedynie dokonanie oceny zgodności przedłożonego przez Inwestora projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze wskazać należy, że brak było w niniejszej sprawie podstaw do zastosowania przepisu art. 50a pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, bowiem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, że nałożenie tynku zewnętrznego cementowo-malarskiego z robotami malarskimi na elewacji oraz ułożenie terakoty i glazury, czy malowanie ścian nie stanowi robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy – Prawo budowlane. Ponadto jako niezasadne Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia szeregu wskazanych w skardze przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem przedmiotem niniejszego postępowania nie był kwestie zagospodarowania przestrzennego. Organy nadzoru budowlanego w tym postępowaniu nie oceniały kwestii zachowania szeroko pojętego ładu przestrzennego. Postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy poprzedza postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę (w niniejszej sprawie postępowanie w sprawie doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem). Jest to postępowanie niezależne od niniejszego postępowania, a organ nadzoru budowlanego w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 50–51 ustawy - Prawo budowlane nie ocenia spełnienia przesłanek z art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Reasumując Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] października 2015 r. zostały wydane z naruszeniem art. 51 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane. Organy nadzoru budowlanego nie ustaliły w sposób wystarczający przeznaczenia działki sąsiedniej do terenu inwestycji, w sposób przedwczesny przyjmując, iż w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ponadto Sąd uznał, że organy nadzoru budowlanego nie dokonały oceny zgodności projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wbrew wyraźnej treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane w sposób całkowicie nieuprawniony dokonał samodzielnej oceny spełnienia w niniejszej sprawie przesłanek z art. 61 ust. 1 pk 1–5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając odwołanie nie tylko nie dostrzegł tego uchybienia, ale jednocześnie w sposób nader lakoniczny odniósł do kwestii zgodności projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, co nie pozwala uznać, aby dokonał oceny, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. Prowadząc ponownie postępowanie organ ponownie dokonać oceny zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W tym celu w pierwszej kolejności organ powinien ustalić czy decyzja Wójta Gminy S. M. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] ustalająca warunki zabudowy na działce nr [...] dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i zbiornika szczelnego na nieczystości płynne jest decyzją ostateczną. Następnie organ ponownie powinien rozważyć, czy w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., przyjmując wskazane w niniejszym uzasadnieniu rozumienie pojęcia działki budowlanej. Obowiązkiem organu będzie również ustalenie w jakiej odległości od granicy z działką nr ewid. [...] zrealizowana została inwestycja objęta niniejszym postępowaniem. Ponadto w ponownie prowadzonym postępowaniu organ dokona oceny zgodności projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Ochotnicza Straż Pożarna w L. W. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. I. Opierając się na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) Sądowi I instancji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, II. Opierając się na podstawie określonej w art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej jako p.p.s.a, Sądowi I instancji zarzuciła: – naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez wydanie przez Sąd wyroku uwzględniającego skargę i uchylenie zaskarżonych decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, podczas gdy naruszenie takie nie miało miejsca i skarga powinna zostać oddalona, oraz – art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprzedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szczegółowego wyjaśnienia w zakresie zastosowania jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i całkowite pominięcie rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej – jako mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniosła o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zawarła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną I. i J. T. wnieśli o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Oświadczyli, że nie wnoszą o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względy, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlanego, (tj. Dz.U. 2013 r., poz.1409 ze zm.) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest zasadny. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji w przypadku ustalenia istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, nakłada, określając termin wykonania obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Organ Nadzoru Budowlanego po stwierdzeniu, że projekt jest zgodny z prawem, wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. Przesłanki sporządzania zgodnego z przepisami prawa projektu budowlanego wyznacza art. 51 ust. 1 pkt 3 in fine, stanowiąc, że do projektu budowlanego zamiennego stosuje się przepisu dotyczące projektu budowlanego. Projekt budowlany, jak stanowi art. 35 ust.1 i 2 ustawy -Prawo budowlane, musi być zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu, wymogami, ochrony środowiska oraz innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W orzecznictwie sądowym nie jest sporne, że celem postępowania naprawczego uregulowanego w art. 51 ustawy - Prawo budowlane jest doprowadzenie do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami w dniu wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. Zasadnie zatem w zaskarżonym wyroku Sąd wskazał na związanie przy ocenie zgodności z prawem projektu budowlanego zastępczego § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422). W sprawie nie jest sporne wystąpienie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu i udzieleniu pozwolenia Ochotniczej Straży Pożarnej w L. W. na rozbudowę strażnicy. Doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem wymaga oceny projektu budowlanego zamiennego z przepisami techniczno-budowlanymi obowiązującymi w dniu wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, a nie na podstawie przepisów Rozporządzenia Ministra Administracji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 listopada 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (tj. Dz.U. nr 17, poz. 62 ze zm.). Nie jest tym samym zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez wskazanie obowiązujących przepisów przy wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W tym stanie rzeczy skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach na mocy art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.