II OSK 1754/17

Dnia 13 lutego 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej U. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 500/16 w sprawie ze skargi U. K. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 9 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 500/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej – p.p.s.a.) oddalił skargę U. K. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] marca 2016 r. uchylające postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sosnowcu z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] i orzekające o nałożeniu na U. K., na podstawie art. 121 § 4 i 5, art. 122, art. 64a §1 i art. 20 §1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm. – dalej u.p.e.a.) grzywny w wysokości 31.949,50 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym TW-2 nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wniosła U. K., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego: a) art. 72 § l p.p.s.a. i 43 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegająca na przyjęciu, że domownikiem uprawnionym do odebrania przesyłki w trybie art. 43 k.p.a. była matka skarżącej J. K., kórej miejsce zamieszkania nie jest tożsame z miejscem zamieszkania skarżącej, podczas gdy prawidłowa wykładnia powyższego przepisu wskazuje, że domownikiem jest stały mieszkaniec jakiegoś domu, człowiek razem z kimś mieszkający np. członek rodziny, współlokator, pracownik domowy (tak komentarz wydanie V do art. 72 ppsa Bogusława Dautera , Bgusława Gruszczyńskiego, Andrzeja Kabata , Małgorzaty Niezgódki –Medek) co powoduje, że nie doręczono skutecznie skarżącej tytułu wykonawczego z dnia [...].12.2015 r. nr [...] oraz upomnienia numer [...] z dnia [...].11.2015r a zatem wydanie przedmiotowego postanowienia i nałożenie grzywny jest nieskuteczne i całkowicie niezasadne a także sprzeczne z przepisami prawa; b) art. 72 § l p.p.s.a. i 43 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegającą na przyjęciu, że w sytuacji gdy doręczający nie zastanie adresata ani jego domownika w mieszkaniu adresata dopuszczalne jest doręczenie pisma w miejscu pracy domownika adresata lub w miejscu gdzie się domownika adresata zastanie co w świetle prawa i orzecznictwa jest niedopuszczalne, a co miało miejsce w przedmiotowej sprawie powodując,że nie doręczono skarżącej w sposób skuteczny tytułu wykonawczego z dnia [...].12.2015 r. oraz upomnienia numer [...] z dnia [...].11.2015 r. a więc nałożenie grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego; c) art. 73 § 1, 2, 3 i 4 p.p.s.a. i art. 44 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że doręczenie skarżącej upomnienia z dnia [...].11.2015 r. w trybie tzw. doręczenia zastępczego nakładającego grzywnę w celu przymuszenia bez pozostawienia zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej pozostawionego w oddawczej skrzynce pocztowej a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w innym miejscu wskazanym jako adres do doręczeń jest wystarczające do uznania, że nastąpiło prawidłowe doręczenie zastępcze poprzez dwukrotną awizację upomnienia a tym samym nastąpiło skuteczne nałożenie grzywny, podczas gdy brak zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej a to upomnienia na drzwiach mieszkania co było niemożliwe z powodu dużej odległości drzwi mieszkania od zamkniętej furtki i brak awiza w innym widocznym miejscu powinno skutkować nieuznaniem prawidłowości doręczenia zastępczego i uznaniem nałożenia grzywny w celu przymuszenia za niezasadne; d) art. 121 § 5 u.p.e.a. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na wymierzeniu grzywny bez wskazania sposobu jej naliczenia przy błędnym przyjęciu i niczym nieuzasadnionym, że powierzchnia podlegająca rozbiórce wynosi 40,70 m2 skoro przedmiotem rozbiórki jest niewielki odcinek ściany 0,80 m, co w żadnym razie nie może stanowić przyjętej powierzchni 40,70 m2 a opieranie się na rzekomym oświadczeniu brata wnioskodawczym sprzed 10 lat nie jest zasadne ani właściwe; e) art. 121 § 4 u.p.e.a. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe niezastosowanie poprzez przyjęcie, że grzywna w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z prawa budowlanego nie musi być jednorazowa a nałożona grzywna jest pierwszą grzywną w celu przymuszenia podczas gdy w niniejszej sprawie była już wcześniej a to kilka lat temu wymierzona grzywna w celu przymuszenia do wykonania przedmiotowego obowiązku i nie została wykonana a brak jest dalszego toku postępowania egzekucyjnego w tej materii. Dlatego wymierzenie kolejnej grzywny jest sprzeczne z przepisami prawa i powołanym wyżej artykułem niezależnie od tego, że w niniejszym postępowaniu wymierzono grzywnę dwukrotnie uchylając pierwsżą bez podania powodu takiej decyzji; f) art. 122 § l pkt 1 i § 2 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i nie doręczenie stronie tytułu wykonawczego i upomnienia w sposób zgodny z przepisami prawa; g) art. 15 § l u.p.e.a. poprzez nie doręczenie stronie upomnienia w sposób określony w przepisach prawa; h) naruszenie art. 43 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i błędne doręczanie stronom przesyłek w postępowaniu egzekucyjnym dot. nałożenia grzywny; i) naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie że organy administracji publicznej mogą działać nie na podstawie przepisów prawa 2) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: a) art. 26 § 1, § 5 pkt 1 u.p.e.a. przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że nastąpiło wszczęcie postępowania egzekucyjnego wskutek prawidłowego doręczenia tytułu wykonawczego; b) art. 15 u.p.e.a. poprzez niezastosowanie tego artykułu nakazującego przesłanie zobowiązanemu pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego; c) art. 27 § 3 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie nakazujący doręczenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia; d) art. 33 pkt 7 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie mimo, że przepis ten nakazuje doręczenie zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 25 § 1 u.p.e.a.; e) art. 33 pkt 5 u.p.e.a. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że nie zachodzi niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym mimo sporządzenia opinii technicznej rzeczoznawcy W. K. o niebezpieczeństwie zawalenia budowli w razie wykonania przedmiotowego obowiązku rozbiórki; f) art. 33 pkt 10 u.p.e.a. dot. tytułu wykonawczego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skoro tytułem wykonawczym może być tytuł egzekucyjny będący decyzją ostateczną i prawomocną zaopatrzony w klauzulę wykonalności a decyzja prezydenta z dnia [...].10.1998 r. nigdy nie została w sposób prawidłowy doręczona skarżącej i nie ma w aktach dowodu jej doręczenia co skutkuje też tym ,że nie powinna być ona zaopatrzona w klauzulę wykonalności jako decyzja nieprawomocna i nie istniejąca w obrocie prawnym i dlatego nie mogła być nałożona grzywna w celu przymuszenia. Wpływ naruszonych przepisów na wynik, sprawy polega na tym, że prawidłowe doręczenie upomnienia z zagrożeniem o skierowaniu sprawy do postępowania egzekucyjnego mogłoby doprowadzić do dobrowolnego wykonania obowiązku a więc wszczęcie egzekucji i nałożenie grzywny nie byłoby potrzebne; Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Sąd pierwszej instancji przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Zarzuty naruszenia art. 72 § 1 p.p.s.a., art. 43 k.p.a., jak również art. 73 § 1, 2, 3 i 4 p.p.s.a., art. 44 K.p.a. oraz art. 122 § 1 pkt 1 i § 2 oraz art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Postępowanie egzekucyjne to zorganizowany ciąg czynności procesowych podejmowanych przez organy egzekucyjne oraz inne podmioty, których celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązków objętych egzekucją administracyjną. Należy zatem oddzielić przedmiot postępowania egzekucyjnego, jakim są działania podejmowane celem wyegzekwowania obowiązku objętego egzekucją, od samego obowiązku, który był przedmiotem jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. W tym kontekście zasadnie Sąd I instancji wskazał, że nie można łączyć postępowania egzekucyjnego z postępowaniami administracyjnymi zmierzającymi do merytorycznego rozpoznania sprawy. Niezależnie od powyższego rozróżnienia, w toku postępowania egzekucyjnego strona może wnosić różne środki zaskarżenia uregulowane w ustawie z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w odniesieniu do tytułu wykonawczego, jak i zażalenie na postanowienie w przedmiocie wymierzenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Mimo, że środki te wnosi się w toku postępowania głównego, jakim jest postępowanie egzekucyjne, ostateczne akty organu administracji publicznej wydane po ich rozpatrzeniu podlegają oddzielnej kontroli legalności przez sąd administracyjny. W niniejszym postępowaniu przedmiotem obowiązku egzekucyjnego jest rozbiórka elementów budynku mieszkalnego przy ul. Kumora 6 w Sosnowcu wykonanych w warunkach samowoli budowlanej. Prawidłowość decyzji nakazującej ten obowiązek została skontrolowana zarówno w postępowaniach nadzwyczajnych inicjowanych przez skarżącą, jak i postępowaniu sądowym. Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 776/10 oraz wyrokiem z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2329/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddaliły skargi U. K. na decyzje administracyjne wydane w toku tych postępowań ( o odmowie uchylenia decyzji oraz o odmowie stwierdzenia jej nieważności). Kontrolą sądu administracyjnego nad niniejszym postępowaniem egzekucyjnym zostało objęte również postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów skarżącej przeciwko prowadzeniu egzekucji obowiązków określonych tytułem wykonawczym z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] r. Wyrokiem z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 499/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na to postanowienie. Wyrokiem z 21 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 599/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W ramach wskazanego postępowania sądowoadministracyjnego, badano prawidłowość doręczenia skarżącej tytułu wykonawczego nr [...] z [...] grudnia 2015 r. oraz upomnienia z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], na które skarżąca powołuje się w niniejszym zarzucie kasacyjnym. Sąd Wojewódzki oraz Naczelny Sąd Administracyjny uznały, że postępowanie egzekucyjne wszczęte zostało upomnieniem z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], prawidłowo doręczonym skarżącej w trybie doręczenia zastępczego określonego art. 44 K.p.a. Tytuł wykonawczy został zaś doręczony w miejscu zamieszkania skarżącej, do rąk jej matki, która w chwili odbioru przesyłki znajdowała się w mieszkaniu skarżącej i podjęła się doręczenia jej przesyłki. Spełnione zostały zatem wymogi prawidłowego doręczenia korespondencji zawierającej tytuł wykonawczy określone art. 43 K.p.a. Kwestia uznania powyższych aktów za doręczone ze skutkiem prawnym nie podlegała zatem ponownej ocenie w niniejszym postępowaniu sądowym zainicjowanym skargą na postanowienie w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki, ze względu na treść art. 170 p.p.s.a. oraz odrębność przedmiotowego postępowania. Stosownie do art. 122 § 1 pkt 1 -2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 oraz postanowienie o nałożeniu grzywny. Stosując się do powyższego przepisu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Sosnowcu doręczył skarżącej postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, którego załącznikiem był tytuł wykonawczy TW - 2 z [...] grudnia 2015 r. Przesyłka ta została doręczona skarżącej ze skutkiem prawnym, bowiem odebrała ona ją osobiście w dniu 7 marca 2016 r. (zwrotne poświadczenie obioru w aktach administracyjnych). Argumenty skarżącej co do nieprawidłowości w doręczeniu przesyłki (odebranie przez matkę skarżącej) nie dotyczą zatem postępowania w przedmiocie wymierzenia grzywny w celu przymuszenia, lecz postępowania dotyczącego zarzutów skarżącej wobec tytułu wykonawczego i nie mogą zostać uwzględnione. Tryb doręczenia korespondencji w niniejszej sprawie spełnia wymogi ustanowione zarówno przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na marginesie jedynie wskazać należy, że zarzuty naruszenia art. 72 § 1 oraz 73 § 1, 2, 3 i 4 p.p.s.a. dotyczą doręczania przesyłek w toku postępowania sądowoadministracyjnego, nie zaś postępowania egzekucyjnego. Z tych powodów, wobec prawidłowości doręczenia tytułu wykonawczego, również zarzut naruszenia art. 26 § 1 oraz § 5 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zasługuje na uwzględnienie. Jako niezasadny należało uznać również zarzut naruszenia art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodzić się należało z oceną Sądu Wojewódzkiego, że wysokość grzywny w celu przymuszenia została określona w sposób prawidłowy. W związku z tym, że przedmiotem obowiązku objętego tytułem wykonawczym była rozbiórka obiektu mieszkalnego, podstawą obliczenia grzywny był art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że wysokość grzywny w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczenia premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książek mieszkaniowych. Wbrew argumentacji skarżącej kasacyjnie, obowiązkiem rozbiórki nie są objęte jedynie ściany zewnętrzne budynku (80 cm), ale również strop nad I piętrem i ściana działowa. Ustalenie przez organ powierzchni budynku podlegającej rozbiórce na potrzeby określenia wysokości grzywny w celu przymuszenia było zatem prawidłowe. Organ wyraźnie wskazał wszystkie elementy wyszczególnione w protokole służbowym z 2 października 1998 r., które podlegały przymusowej rozbiórce, a zatem uzasadnił tym samym motywy przyjęcia wartości powierzchni zabudowy dla celów określenia wysokości grzywny. Ponadto trafnie Sąd wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ze sposób określenia wysokości grzywny znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, przy czym przyjęta do obliczeń powierzchnia zabudowy podlegającej rozbiórce ustalona została na podstawie danych zawartych w oświadczeniu A. K., co wynika z akt administracyjnych. Szczegółowe wyjaśnienia w tym zakresie przedstawione zostały w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sosnowcu z dnia [...] lutego 2016 r. Również zarzut naruszenia art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie, wszczęte tytułem wykonawczym TW-2 nr [...] zostało umorzone postanowieniem nr [...] z 12 listopada 2015 r., na co wskazał Sąd I instancji. Kwestia, że w umorzonym postępowaniu organ nałożył na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia, nie stanowiła więc przeszkody do nałożenia grzywny w toczącym się ponownie postępowaniu egzekucyjnym. W toku prowadzonego ponownie postępowania, grzywna w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki części obiektu budowlanego została nałożona jednokrotnie, w zgodzie z art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Chybiony okazał się także zarzut naruszenia art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wprawdzie skarżąca nie precyzuje, której jednostki redakcyjnej tego przepisu zarzut dotyczy, ale należało przyjąć, że chodzi w tym wypadku o § 1 tego przepisu. Zgodnie z tym przepisem, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Kwestię doręczeń w toku postępowania egzekucyjnego na etapie wymierzania grzywny w celu przymuszenia reguluje odrębnie art. 122 § 1 pkt 1 - 2 cyt. ustawy, który nakazuje organowi nakładającemu grzywnę w celu przymuszenia doręczenie wyłącznie odpisu tytułu wykonawczego oraz postanowienia o nałożeniu grzywny. Akty te zostały w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego prawidłowo doręczone skarżącej, co zostało wyczerpująco wyjaśnione w zaskarżonym wyroku. Zarzut naruszenia art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zasługiwał na uwzględnienie. Przepis ten bowiem w stanie prawnym niniejszej sprawy (ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji opublikowana w Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) nie obowiązywał (został uchylony). Z kolei zarzut naruszenia art. 33 pkt 7 w/w ustawy został sformułowany nieprecyzyjnie, bowiem nie uwzględnia jednostki redakcyjnej przepisu art. 33 - paragrafu. Niemniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że zarzut dotyczy naruszenia art. 33 § 1 pkt 7 ustawy. Zarzut ten nie mógł być skuteczny gdyż dotyczy podstaw zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a więc nie może się odnosić do postępowania w przedmiocie wymierzenia grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z tych samych względów nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 33 pkt 5 w/w ustawy ( art. 33 § 1 pkt 5 ustawy) oraz art. 33 pkt 10 ustawy (art. 33 § 1 pkt 10 ustawy). Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.