I OSK 2717/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Zientala po rozpoznaniu w dniu 26 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 209/16 w sprawie ze skargi P. z siedzibą w W. na bezczynność Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na rzecz P. z siedzibą w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 209/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi P. z siedzibą w W. na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, zobowiązał Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości do rozpatrzenia wniosku P. z siedzibą w W. z 14 lutego 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1), stwierdził, że bezczynność Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3). Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z 15 września 2015 r. P. z siedzibą w W. zwróciło się do Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, dalej "PARP", o udostępnienie, w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 2015, poz. 2058 ze zm.), dalej "u.d.i.p.", informacji o projektach realizowanych w ramach Działania 4.4. Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na podstawie umów: [...] N.S. Sp. z o.o. z siedzibą w P., [...] N. G. S.A. z siedzibą w P. oraz [...] A. I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: - jaki jest zaplanowany termin zakończenia każdego z projektów, - kiedy nastąpi wdrożenie i rozpoczęcie produkcji masowej w ramach każdego z ww. projektów, - które produkty przewidziano jako nowe innowacyjne rozwiązanie dla PARP, - czy elementy produkowane w ramach trzech projektów będą stanowić jeden system suchej zabudowy; jeśli tak, jaki podmiot i w jakim zakresie będzie udzielać gwarancji, - kiedy zostaną ustalone warunki techniczne i dopuszczenia dla produkowanych wyrobów budowlanych? W odpowiedzi pismem z dnia 25 września 2015 r. PARP poinformowała wnioskodawcę, że termin zakończenia realizacji projektów w ramach wskazanych umów o dofinansowanie został określony na 31 grudnia 2015 r. Zgodnie z postanowieniami umowy o dofinansowanie beneficjenci zobowiązują się zakończyć realizację zakresu rzeczowego i finansowego projektu wynikającego z wniosku o dofinansowanie w okresie kwalifikowalności wydatków, tj. do wskazanej daty zakończenia projektów. Zakończenie realizacji projektu oznacza: wykonanie pełnego zakresu rzeczowego projektu zgodnie z umową oraz harmonogramem rzeczowo-finansowym projektu; udokumentowanie wykonania robót odpowiednimi protokołami odbioru; udokumentowanie dostaw i usług fakturami oraz innymi dokumentami potwierdzającymi zgodność realizacji projektu z warunkami umowy; zrealizowanie przez beneficjentów pełnego zakresu finansowego projektu. Jednocześnie PARP poinformowała, że informacje dotyczące wdrożenia i rozpoczęcia produkcji masowej w ramach projektów, wskazanie nowych, innowacyjnych produktów będących wynikiem realizacji projektów oraz ich kompatybilność, a także terminy ustalenia warunków technicznych i dopuszczenia dla produkowanych wyrobów budowlanych, o ile wskazanie ww. informacji było niezbędne do prawidłowego opisu projektu, znajdują się w treści załączników do umowy o dofinansowanie, tj. wniosku o dofinansowanie oraz harmonogramie rzeczowo-finansowym projektu. Załączniki te nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, wobec czego nie mogą zostać udostępnione. Pismem z 14 lutego 2016 r. P. ponownie wystąpiło o udostępnienie informacji publicznej związanej z realizacją projektów w ramach Działania 4.4. POIG dla podmiotów N. G. S.A., A. I. Sp. z o.o., N. S. Sp. z o.o. poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania: - na czym polega nowatorstwo innowacyjnych wyrobów i jakie produkty rynkowe są objęte w każdym z trzech projektów, - według jakiej formalnej procedury przewidziano uzyskanie odbioru docelowej jakości ww. produktów innowacyjnych, - jakie będą konsekwencje dla projektobiorcy, jeśli nie zostaną uzyskane parametry techniczne przewidziane dla wyrobów gotowych w projekcie, - czy przewidziano w projekcie spełnienie warunków technicznych i wymagań dopuszczenia związanych z dopuszczeniem ww. wyrobów budowlanych do obrotu w UE i na rynku krajowym, - kiedy zostanie uruchomiona produkcja/lub pilotaż oraz kiedy zostanie osiągnięta pełna zdolność produkcyjna w projekcie, - jaki jest zakładany poziom emisji Co2 przy docelowej produkcji płyt gipsowo- kartonowych? Stowarzyszenie podkreśliło, iż niniejszy wniosek nie dotyczy udostępnienia wniosków ani umów o dofinansowanie wraz z załącznikami, lecz wybranych, konkretnych informacji zawartych w tych dokumentach, mających walor informacji publicznej. W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z 24 lutego 2016 r. PARP poinformowała, że dane dotyczące opisu przedmiotu dofinansowania, celów projektu, jak również innowacyjności i nowatorstwa projektów zawierają się w załącznikach do umowy o dofinansowanie w postaci wniosku o dofinansowanie, biznes planu, harmonogramu rzeczowo-finansowego. Dokumenty te nie stanowią informacji o sprawach publicznych w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, zatem nie mogą zostać udostępnione. Mając na uwadze charakter ww. dokumentów, ich treść, a także okoliczność, że sporządzone zostały przez podmiot prywatny - przedsiębiorcę, a nie przez funkcjonariusza publicznego - należy je analizować jako dokumenty prywatne. Agencja podniosła, że prawo do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego i podlega ograniczeniom w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Wnioskowane informacje zawierają tzw. dane wrażliwe i opisy technologii wykorzystywane w projekcie oraz sposób pozyskania do nich dostępu i stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, a ich ujawnienie mogłoby naruszać zasady uczciwej konkurencji oraz wpływać w sposób niekorzystny na sytuację N. S. Sp. z o.o., N. G. S.A. i A. I. Sp. z o.o. na rynkach polskich i zagranicznych. PARP powołała się na art. 6f ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2014 r., poz. 1804 ze zm.), zgodnie z którym dane dotyczące podmiotów, o których mowa w art. 6b tej ustawy, w tym dane zawarte w składanych przez nie wnioskach o udzielenie pomocy finansowej, w szczególności dotyczące metodyki, opisu, koncepcji projektu, planowanych oraz osiągniętych wskaźników lub rezultatów, potencjału finansowego i organizacyjnego, w tym zaplecza technicznego wnioskodawcy, niepodlegające, na podstawie odrębnych przepisów ujawnieniu w odpowiednich rejestrach, ewidencjach lub wykazach, mogą być przez Agencję udostępniane wyłącznie na wniosek organów administracji publicznej oraz organów ochrony prawnej na podstawie odrębnych przepisów albo podmiotom, którym Agencja powierzyła lub zleciła realizację zadań, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Zatem mając na względzie ustawowy krąg podmiotów, którym szczególne informacje związane z projektami mogą zostać udostępnione oraz fakt, że informacje, o jakie wnioskuje Stowarzyszenie, nie stanowią informacji o sprawach publicznych - PARP nie jest uprawniona do udostępnienia przedmiotowych informacji. W tej sytuacji P. wniosło 10 marca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, zarzucając naruszenie art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 u.d.i.p. Stowarzyszenie wniosło o zobowiązanie PARP do rozpatrzenia wniosku z dnia 14 lutego 2016 r. oraz udzielenie informacji publicznej objętej ww. wnioskiem w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi Stowarzyszenie podniosło, że PARP nie udostępniła informacji publicznej objętej wnioskiem z 14 lutego 2016 r., ani nie wydała decyzji administracyjnej o odmowie ich udostępnienia na podstawie art. 16 u.d.i.p. PARP podała, że wnioskowane informacje znajdują się w dokumentach stanowiących załącznik umowy o dofinansowanie, zaś dokumenty te, jako prywatne, nie mogą zostać udostępnione. Tymczasem wniosek Stowarzyszenia nie dotyczył udostępnienia umów o dofinansowanie, ani załączników do tych umów, na co powołuje się PARP, lecz wybranych informacji zawartych w tych dokumentach, mających walor informacji publicznych. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, informacje zawarte w załącznikach do umowy o dofinansowanie w postaci wniosku, biznesplanu czy harmonogramu rzeczowo-finansowego mogą podlegać ujawnieniu, skoro umowa o dofinansowanie została zawarta przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, zaś załączniki są integralną częścią umowy o dofinansowanie kształtującą jej przedmiotowy zakres. O takie informacje, nie zaś o wgląd do dokumentów prywatnych, wnosiło Stowarzyszenie. Stowarzyszenie zaznaczyło również, iż nie wnioskuje o pozyskanie dostępu do informacji, które stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Z odpowiedzi udzielonej przez PARP nie wynika, odpowiedź na które pytania mogłaby powodować naruszenie zasad uczciwej konkurencji. Pytania objęte wnioskiem mają na celu uzyskanie informacji dotyczącej przedsięwzięć dokonywanych za fundusze zewnętrze. Jeżeli przedsięwzięcie finansowane jest ze środków publicznych, to parametry planowanych inwestycji stanowią informację publiczną. W odpowiedzi na skargę PARP wniosła o jej oddalenie. Zarzuciła, że z treści skargi nie wynika, co jest jej przedmiotem, bowiem skarżące Stowarzyszenie wnosi o zobowiązanie do rozpatrzenia przez PARP wniosku z dnia 14 lutego 2016 r., zaś w uzasadnieniu skargi powołuje się na wniosek z dnia 9 września 2015 r. wskazując, że PARP nie udzieliła żądanych informacji. PARP podniosła również, iż zarzut bezczynności jest nieuzasadniony, bowiem skarżące Stowarzyszenie zostało poinformowane, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazała, że wnioski podmiotów aplikujących o dofinansowanie na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.) nie stanowią informacji publicznej. Odnosząc się wprost do pytań postawionych we wnioskach, PARP stwierdziła, że w samej dokumentacji aplikacyjnej - wnioskach o dofinansowanie - można ewentualnie doszukać się odpowiedzi na następujące dwa pytania: które produkty przewidziano jako nowe, innowacyjne rozwiązanie dla PARP oraz na czym polega to nowatorstwo i jakie produkty rynkowe są objęte w każdym z trzech projektów. Nie jest to jednak bezpośrednia i jednoznaczna odpowiedź na pytania, bowiem w całej części III wniosków o dofinansowanie, tj. w opisie projektów, wnioskodawcy opisywali charakterystykę technologii stanowiącej przedmiot projektów, wskazywali elementy ich innowacyjności, a także elementy innowacyjnych produktów, które powstaną w wyniku realizacji projektów. PARP zaznaczyła nadto, że informacje wnioskowane przez skarżące Stowarzyszenie odnoszą się bezpośrednio do indywidualnych wniosków o dofinansowanie. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej obejmują wprawdzie dane o indywidualnych sprawach, ale tylko w takim zakresie, w jakim dotyczą one spraw publicznych. W niniejszej sprawie wnioskowane dane odnoszą się do indywidualnych opisów przedmiotu dofinansowania, celów projektu, innowacyjności i nowatorstwa produktu, a nie wiedzy o sprawach publicznych. PARP podniosła również, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 431/11 (publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), że w przypadku projektów wyłonionych w trybie konkursu, które zostały zakwalifikowane do dofinansowania na podstawie przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, sprawę ich udostępniania uregulowano w przepisach tej ustawy. Zgodnie art. 30a ust. 2 ww. ustawy instytucja zarządzająca, pośrednicząca lub instytucja wdrażająca, zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego, ogłasza na swojej stronie internetowej listę projektów, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3, które zostały zakwalifikowane do dofinansowania. Właściwa instytucja, o której mowa w ust. 2, pisemnie informuje wnioskodawcę o wynikach oceny jego projektu. Powyższe oznacza, że w przypadku pomocy publicznej udzielanej w oparciu o przepisy ww. ustawy, informacje dotyczące tej pomocy udostępnione są na zasadach określonych w art. 30a ust. 2 i 3 tej ustawy. Zawarte w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d u.d.i.p. pojęcie "sposób przyjmowania spraw", o którym mowa w tym przepisie nie obejmuje treści wniosku, a pojęcie "sposób załatwiania spraw" nie obejmuje innych ocen wniosku, niż te, które na podstawie art. 30a ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przedkładane są w formie pisemnej wnioskodawcy i dotyczą wyników oceny jego projektu. PARP zwróciła również uwagę na przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404, ze zm.). Wskazała, że zgodnie z art. 41 ww. ustawy, pracownicy podmiotów realizujących zadania określone w ustawie są zobowiązani do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, jak również innych informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, o których powzięli wiadomość w związku z toczącymi się postępowaniami lub realizacją innych zadań określonych w ustawie (ust. 1), z tym że ochroną tą nie są objęte informacje powszechnie dostępne, wskazanie podmiotu ubiegającego się o pomoc, beneficjenta pomocy, informacje o wielkości i formie udzielonej mu pomocy oraz o jej przeznaczeniu, podstawie prawnej, a także o podmiotach udzielających pomocy (ust. 2). Przepisy art. 6f ust. 1 ustawy o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości oraz art. 41 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, wpisują się w regulacje innych ustaw określających udzielanie podmiotom pomocy publicznej. Końcowo PARP wskazała, iż skoro żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaś przepisy szczególne (w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) chronią dane tych podmiotów, to nie ma uzasadnionych podstaw do stwierdzenia, że organ pozostaje w stanie bezczynności. Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w zakresie realizacji wniosku Stowarzyszenia P. poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania dotyczące projektów dofinansowanych przez PARP ze środków publicznych w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (Działanie 4.4.) na podstawie wskazanych umów. Przedmiot skargi został jednoznacznie określony w jej petitum - skarżące Stowarzyszenie wniosło bowiem o zobowiązanie PARP do rozpatrzenia wniosku z dnia 14 lutego 2016 r. W sprawie nie było kwestionowane, że PARP jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 u.d.i.p.). PARP jest bowiem państwową osobą prawną utworzoną na mocy ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2016 r., poz. 359), która realizuje zadania z zakresu administracji rządowej, określone w programach rozwoju gospodarki (art. 4 ust. 1 ustawy). Uczestniczy w realizacji programów operacyjnych jako instytucja wdrażająca albo pośrednicząca, udzielająca pomocy finansowej beneficjentom określonym w ustawie. W zakresie realizacji zadań może ona udzielać pomocy finansowej, a jej przychodami są m.in. dotacje z budżetu państwa (art. 15 ust. 2 ustawy). Kwestia sporna dotyczy charakteru wnioskowanych informacji. Zatem rozstrzygając, czy PARP pozostaje w bezczynności względem ww. wniosku informacyjnego, należało zdaniem Sądu pierwszej instancji dokonać kwalifikacji żądań Stowarzyszenia na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz pozostałych, mających w sprawie zastosowanie, przepisów prawa materialnego. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w świetle art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zgodnie z którym przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty wykonujące zadania publiczne, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju danych odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu wykonującego zadania publiczne, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Informacją publiczną jest więc zarówno treść danych i dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez ww. podmioty, jak i tych, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 15 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 667/11; 30 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 1004/13, publ. j.w.). Zgodnie z art. 28 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielenia odpowiedzi na wniosek z 14 lutego 2016 r., wszelkie dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców, oceniane w trakcie trwania konkursu lub danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego, a także wszelkie dokumenty wytworzone lub przygotowane w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców, do czasu zawarcia wszystkich umów o dofinansowanie w ramach konkursu nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Rozumując a contrario, należałoby uznać, że wskazane w tym przepisie dokumenty, po zawarciu umów o dofinansowanie w ramach konkursu, stanowią informację publiczną. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w piśmiennictwie podkreśla się, że zarówno proces podziału środków publicznych, jak i ich wydatkowania powinien, w rozsądnych granicach, pozostawać pod kontrolą społeczną. Z tych względów można uznać, że wnioski o dofinansowanie i załączone do nich dokumenty, co do których postępowanie zostało zakończone przyznaniem pomocy o dofinansowanie w ramach konkursu, zawierają informację publiczną. Dotyczą bowiem "sprawy publicznej", jaką jest gospodarowanie mieniem publicznym i udzielanie pomocy indywidualnym podmiotom poprzez dysponowanie tym mieniem. Rozróżniając przy tym obowiązek udostępnienia nośnika przy dokumencie urzędowym (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.) i brak tego obowiązku przy dokumencie prywatnym, trzeba uznać, że osoba żądająca udostępnienia informacji publicznej w przypadku wniosku ocenionego pozytywnie, nie może domagać się treści i postaci dokumentu prywatnego, jakim jest wniosek o przyznanie dofinansowania i załączone do niego dokumenty. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji w składzie orzekającym podzielił poglądy prezentowane w wyrokach sądów administracyjnych powołanych przez PARP, że wnioski podmiotów aplikujących o dofinansowanie na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.) nie stanowią informacji publicznej. Osoba wnioskująca może jednak domagać się zawartej w tych dokumentach informacji publicznej. Musi wobec tego sprecyzować żądanie wniosku, a informacja może być udostępniona po uwzględnieniu ograniczeń przewidzianych w art. 5 u.d.i.p. Wnioskodawcy zwracający się o udzielenie pomocy finansowej na realizację swoich projektów do wniosków o udzielenie tej pomocy załączają dokumenty dotyczące metodyki, opisu i koncepcji projektu, planowanych rezultatów, potencjału organizacyjnego i finansowego. Są to dokumenty autorskie, często zawierające nowatorskie pomysły, a ich publiczne ujawnienie mogłoby zagrozić powodzeniu planowanego przedsięwzięcia. Z tych względów, szanując prawo do uzyskania informacji publicznej, należy również uwzględnić prawo podmiotów starających się o przyznanie pomocy finansowej i, jak w każdej sprawie, wyważyć interes publiczny i prywatny. Przyjmując ponadto założenie, że ustawodawca, tworząc określoną normę prawną, zachowuje się w sposób racjonalny, trzeba uznać, że art. 28 ust. 8 ustawy o zasadach polityki rozwoju ma sens tylko przy założeniu, że dokumenty w nim wymienione, zaopiniowane pozytywnie, po zawarciu umowy o dofinansowanie, stanowią informację publiczną, co jednak nie oznacza, że powinny być udostępniane w formie, w jakiej zostały złożone, i pozbawione ochrony przewidzianej w art. 5 u.d.i.p. (v. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wolters Kluwer, Warszawa 2016). Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że przedmiotem żądania wniosku z 14 lutego 2016 r. nie są określone dokumenty złożone przez podmioty ubiegające się o przyznanie dofinansowania, lecz konkretne informacje dotyczące projektów realizowanych w ramach umów zawartych pomiędzy PARP a wymienionymi spółkami o dofinansowanie ze środków publicznych - w zakresie Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka. Informacje te dotyczą więc projektów realizowanych poprzez zaangażowanie publicznych środków finansowych. Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnioskodawca domaga się w istocie udzielenia informacji, z jakich powodów, czy też ze względu na jakie cechy produktu - biorąc pod uwagę wymóg innowacyjności - określone projekty zostały zakwalifikowane do przyznania pomocy finansowej ze środków publicznych. Takie informacje posiadają walor informacji publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dotyczą bowiem sprawy publicznej, jaką jest gospodarowanie mieniem publicznym i udzielanie indywidualnym podmiotom pomocy finansowej na określony cel poprzez dysponowanie tym mieniem. Dane o przedmiocie projektu dofinansowanego ze środków publicznych, a więc w istocie o celu przeznaczenia tych środków, stanowią informacje o charakterze publicznym. Zdaniem tego Sądu PARP, udzielając odpowiedzi na powyższy wniosek, pominęła powyższe okoliczności, wskazując ogólnikowo, że skoro wnioskowane informacje znajdują się w załącznikach do umowy o dofinansowanie, sporządzonych przez podmioty prywatne, to nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i nie podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. Potraktowała zatem przedmiotowy wniosek jako podanie o udostępnienie dokumentów (wniosków o dofinansowanie i załączników do nich) stanowiących nośniki informacji, nie zaś jako podanie o udostępnienie konkretnych danych o publicznym charakterze. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że w odpowiedzi na skargę, odnosząc się wprost do pytań objętych wnioskiem, PARP stwierdziła, że w samej dokumentacji aplikacyjnej, tj. we wnioskach o dofinansowanie, można "ewentualnie doszukać się" odpowiedzi na następujące dwa pytania: które produkty przewidziano jako nowe, innowacyjne rozwiązanie dla PARP oraz na czym polega to nowatorstwo i jakie produkty rynkowe są objęte w każdym z trzech projektów. Powyższe stanowisko nasuwa zdaniem tego Sądu wątpliwości, czy na etapie udzielania odpowiedzi pismem z dnia 24 lutego 2016 r. wniosek informacyjny został w ogóle poddany przez organ stosownej analizie, czy też próbę jego oceny podjęto dopiero na etapie udzielania odpowiedzi na skargę, przy czym z treści odpowiedzi na skargę również nie wynika w sposób jednoznaczny, czy informacje objęte wnioskiem zawarte są w dokumentacji, którą dysponuje PARP, czy nie. Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska PARP zawartego w odpowiedzi na skargę, że wnioskowane dane nie dotyczą sfery faktów, lecz "planów, zamierzeń, założeń i konsekwencji związanych z realizacją projektów". Wskazał, że wnioskodawca domaga się udostępnienia konkretnych danych dotyczących projektów, w tym zobowiązań beneficjentów i skutków ich niedopełnienia, które - jego zdaniem - zostały określone w dokumentacji projektowej. Sąd pierwszej instancji zauważył przy tym, że na pytanie o termin zakończenia każdego z projektów (zawarte we wniosku z dnia 15 września 2015 r.), PARP udzieliła odpowiedzi w piśmie z dnia 25 września 2015 r. informując, że został on określony na 31 grudnia 2015 r., nie kwestionując charakteru tej informacji jako dotyczącej pewnych przyjętych założeń określonych w umowie. Podsumowując tę część rozważań Sąd pierwszej instancji wskazał, że konkretne dane, o które wystąpiło skarżące Stowarzyszenie, dotyczące przedmiotu projektu finansowanego ze środków publicznych, posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p., a przeciwne w tym względzie stanowisko PARP nie jest prawidłowe. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno - technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że udostępnienie informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom przewidzianym w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W sytuacji uznania, że udostępnienie wnioskowanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia którejkolwiek z ww. przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej, podmiot obowiązany powinien odmówić udostępnienia informacji. Odmowa ta - stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - winna przyjąć procesową formę decyzji administracyjnej. Wydanie ewentualnej decyzji umożliwia bowiem stronie, a także sądowi, w przypadku zakwestionowania przez stronę wydanego aktu, poznanie i ocenę motywów, jakimi kierował się organ odmawiając ujawnienia treści wnioskowanych dokumentów. Zdaniem tego Sądu powołany przez PARP art. 6f ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2014 r., poz. 1804 ze zm.), stanowi w istocie przepis mający za zadanie zapewnić ochronę prawną tajemnicy przedsiębiorcy, nie stanowi zaś odmiennej regulacji, określającej zasady i tryb dostępu do informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Taki wniosek płynie z analizy powołanego przepisu, albowiem z jego treści wynika, iż dane dotyczące podmiotów, o których mowa w art. 6b, w tym dane zawarte w składanych przez nie wnioskach o udzielenie pomocy finansowej, w szczególności dotyczące metodyki, opisu, koncepcji projektu, planowanych lub osiągniętych wskaźników lub rezultatów, potencjału finansowego i organizacyjnego w tym zaplecza technicznego wnioskodawcy niepodlegające, na podstawie odrębnych przepisów ujawnieniu w odpowiednich rejestrach, ewidencjach lub wykazach, mogą być przez Agencję udostępniane wyłącznie na wniosek organów administracji publicznych oraz organów ochrony prawnej na podstawie odrębnych przepisów albo podmiotom, którym Agencja powierzyła lub zleciła realizację zadań, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Powyższy przepis koresponduje z art. 41 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.), który stanowi, iż pracownicy podmiotów realizujących zadania określone w ustawie są zobowiązani do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, jak również innych informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, o których powzięli wiadomość w związku z toczącymi się postępowaniami lub realizacją innych zadań określonych w ustawie (ust. 1), przy czym ochroną tą nie są objęte informacje powszechnie dostępne, wskazanie podmiotu ubiegającego się o pomoc, beneficjenta pomocy, informacje o wielkości i formie udzielonej mu pomocy oraz o jej przeznaczeniu, podstawie prawnej, a także o podmiotach udzielających pomocy (ust. 2). Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sytuacji gdyby PARP uznała, że informacje, o które wnioskuje skarżące Stowarzyszenie, stanowią dane wymienione w art. 6f ww. ustawy, to owe ustalenia będą dawały podstawę do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli natomiast PARP dojdzie do przekonania, że nie dysponuje żądaną informacją publiczną, bowiem w posiadanej dokumentacji brak jest wnioskowanych danych, powinna pisemnie poinformować o tym skarżące Stowarzyszenie, mając na względzie, że takie działanie nie wymaga formy decyzji administracyjnej. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził po stronie PARP stan bezczynności w realizacji wniosku skarżącego Stowarzyszenia z 14 lutego 2016 r. Stan ten, jak wynika z akt sprawy, nie ustał do daty wyrokowania. PARP bowiem nie udostępniła wnioskowanej informacji publicznej w formie czynności materialno- technicznej, ani nie wydała decyzji o odmowie jej udostępnienia. W tym stanie rzeczy istniały zdaniem Sądu pierwszej instancji podstawy do zobowiązania PARP do rozpatrzenia ww. wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd ten nie stwierdził, że bezczynność PARP miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem była ona konsekwencją niewłaściwej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie wynikała natomiast z lekceważenia strony skarżącej, czy też z celowego przedłużania postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd ten orzekł jak w punkcie 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 149 § 1 pkt 1 i § 1 a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 z późn. zm.), zwanej dalej "u.d.i.p.", poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy PARP nie pozostaje w stanie bezczynności, albowiem żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, tj. błędne przyjęcie, że informacje żądane przez skarżącego są informacją publiczną, przy jednoczesnym braku zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku logicznego i wyczerpującego wyjaśnienia przyjęcia takiego stanowiska, pozbawiające stronę przeciwną informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, co uniemożliwia dokonanie oceny legalności przyjętego przez Sąd stanowiska; II. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia informacji publicznej, polegającej na przyjęciu, że informacje dotyczące projektów realizowanych przez przedsiębiorców, zawarte w dokumentach prywatnych wnioskodawców stanowią informację publiczną, 2) art. 28 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. (Dz. U. z 2016 r. poz. 383 z późn. zm.) w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez dokonanie błędnej wykładni tego przepisu, polegającej na przyjęciu, że dokumenty w nim wymienione po dniu zawarcia umowy o dofinansowanie stają się informacją publiczną, 3) art. 6f ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2016 r. poz. 359) w zw. z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przez dokonanie jego błędnej wykładni i uznanie, że przepis ten ma za zadanie zapewnić ochronę prawną tajemnicy przedsiębiorcy i jego zastosowanie uzależnione jest od wystąpienia przesłanki wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a w konsekwencji, że nie ma wprost zastosowania do niniejszej sprawy. W uzasadnieniu Agencja podniosła, że żądane przez skarżącego informacje nie stanowiły informacji publicznej, gdyż zostały wytworzone przez podmioty prywatne w procesie ubiegania się o dofinansowanie, były zawarte w sporządzonych przez nie dokumentach prywatnych i dotyczyły indywidualnie realizowanych przez nie projektów. Nadto wskazała, że art. 6f ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o PARP stanowi normę szczególną w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej, a obowiązek jego stosowania nie jest uzależniony od wystąpienia ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Regulacja ta w świetle art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyłącza stosowanie tej ustawy w przypadku danych objętych ww. art. 6f, co ma miejsce w sprawie. Zdaniem PARP uzasadnienie Sądu pierwszej instancji jest niespójne i nielogiczne, gdyż z jednej strony Sąd ten wskazuje, że dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej, a z drugiej twierdzi, że te same dokumenty po zawarciu umowy stanowią informację publiczną zgodnie z art. 28 ust. 8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zdaniem Agencji brak jest również uzasadnienia, dlaczego wszystkie informacje żądane przez wnioskodawcę zostały przez Sąd pierwszej instancji uznane za informację publiczną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Z zasady w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, albowiem tylko w takich okolicznościach gdy ustalenie stanu faktycznego jest bezsporne, można skutecznie podnosić zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Jednak w przedmiotowej sprawie należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem prawidłowe ustalenie treści norm materialnoprawnych jest niezbędne dla oceny naruszenia przepisów postępowania dotyczących zebrania materiału dowodowego, jego oceny i poczynionych ustaleń faktycznych w sprawie. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze kasacyjnej. Niesporne jest, że w sprawie niniejszej spełniony jest zakres podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż PARP jest państwową osobą prawną utworzoną na mocy ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz.U. z 2007 r. Nr 42, poz. 275), która realizuje zadania z zakresu administracji rządowej, określone w programach rozwoju gospodarki. Uczestniczy w realizacji programów operacyjnych jako instytucja wdrażająca lub pośrednicząca, udzielająca pomocy finansowej beneficjentom określonym w ustawie. W zakresie realizacji zadań może ona udzielać pomocy finansowej, a jej przychodami są m.in. dotacje z budżetu państwa. Jest ona zatem podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 2058, dalej: u.d.i.p.). Wbrew także poglądowi skarżącego kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p., które to przepisy prawa zawierają pojęcie informacji publicznej. W świetle powyższych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. W art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wskazano, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym (pkt 5), w tym o pomocy publicznej (pkt 5 lit. g), sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (pkt 3 lit. d), treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (pkt 4 lit. c). Trafnie zauważa Sąd pierwszej instancji, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacją publiczna jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, a które na podstawie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają charakter informacji publicznej. W wyroku z dnia 09.06.2011 r. sygn. akt I OSK 431/11 (wyrok dostępny: https://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Należy odróżnić dokumenty urzędowe od dokumentów prywatnych. Wskazać należy, iż przymiot informacji publicznej posiadają dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zatwierdzono lub podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Natomiast przymiotu informacji publicznej nie posiadają dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej. W rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r. II OSK 812/05, Lex nr 236465)." W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że: "dokument prywatny skierowany do organu administracji publicznej przez podmiot prywatny nie staje się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został do niego zaadresowany i znajduje się w jego posiadaniu." Końcowo wskazał, że wniosek o dofinansowanie projektu nie jest informacją publiczną w związku z czym nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Trafnie zauważa Sąd pierwszej instancji, że przedmiotem żądania wniosku z dnia 14 lutego 2016 r. nie są określone dokumenty, złożone przez podmioty ubiegające się o przyznanie dofinansowania (wnioski o dofinansowanie, czy załączniki do tych wniosków), lecz konkretne informacje dotyczące projektów realizowanych w ramach umów zawartych pomiędzy PARP a wymienionymi Spółkami o dofinansowanie ze środków publicznych - w zakresie Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka w ramach "Działania 4.4. Nowe inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym osi priorytetowej". Informacje te dotyczą więc projektów realizowanych poprzez zaangażowanie publicznych środków finansowych. Postawione przez skarżące Stowarzyszenie pytania odnoszą się do przedmiotu projektu, w tym cech produktu z punktu widzenia jego innowacyjności, parametrów jakościowych, warunków technicznych, dopuszczenia produktu na rynku krajowym oraz rynku Unii Europejskiej, terminu produkcji. Wnioskodawca domaga się w istocie udzielenia informacji, z jakich powodów, czy też ze względu na jakie cechy produktu - biorąc pod uwagę wymóg innowacyjności - określone projekty zostały zakwalifikowane do przyznania pomocy finansowej ze środków publicznych. Trafnie w świetle powyższego Sąd ten uznał, że takie informacje posiadają walor informacji publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dotyczą bowiem sprawy publicznej, jaką jest gospodarowanie mieniem publicznym i udzielanie indywidualnym podmiotom pomocy finansowej na określony cel poprzez dysponowanie tym mieniem. Zgodzić się należy ze stanowiskiem tego sądu, że dane o przedmiocie projektu dofinansowanego ze środków publicznych, a więc w istocie o celu przeznaczenia tych środków, stanowią informacje o charakterze publicznym. Zatem konkretne dane, o które wystąpiło Stowarzyszenie dotyczące przedmiotu projektu finansowanego ze środków publicznych, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W tej sytuacji za nieusprawiedliwiony uznać należało zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że informacje żądane przez skarżącego są informacją publiczną i nie zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku logicznego i wyczerpującego wyjaśnienia przyjęcia takiego stanowiska. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest przydatnym instrumentem do kwestionowania stanowiska sądu pierwszej instancji w części odnoszącej się do sfery ustaleń faktycznych ani do podważania poglądów dotyczących innych kwestii związanych z przebiegiem postępowania przed organami administracji oraz przedstawioną wykładnią prawa materialnego, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Za nietrafny także uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 28 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. (Dz. U. z 2016 r. poz. 383 z późn. zm.) w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez dokonanie błędnej wykładni tego przepisu, polegającej na przyjęciu, że dokumenty w nim wymienione po dniu zawarcia umowy o dofinansowanie stają się informacją publiczną. Zgodnie z art. 28 ust. 8 ww. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia 14 lutego 2016 r. (a także w dacie zwarcia ww. umów o dofinansowanie), wszelkie dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców, oceniane w trakcie trwania konkursu lub danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego, a także wszelkie dokumenty wytworzone lub przygotowane w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców, do czasu zawarcia wszystkich umów o dofinansowanie w ramach konkursu nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji przyjął, że a contrario, wskazane w tym przepisie dokumenty, po zawarciu umów o dofinansowanie w ramach konkursu, stanowią informację publiczną. Powyższy pogląd jest zbieżny z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyżej cytowanym wyroku tego Sądu z dnia 09.06.2011 r., sygn. akt I OSK 431/11. Wyrażone w zaskarżonym wyroku stanowisko Sądu pierwszej instancji odnośnie tego, że wnioski podmiotów aplikujących o dofinansowanie na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.) nie stanowią informacji publicznej, co nie oznacza, że osoba wnioskująca nie może jednak domagać się zawartej w tych dokumentach informacji publicznej, a informacja ta może być udostępniona, jednak po uwzględnieniu ograniczeń przewidzianych w art. 5 u.d.i.p., uznać należy za prawidłowe. Stanowisko to znajduje bowiem oparcie zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu (por. np. powołany już wyrok NSA z 09.06.2011 r. sygn. akt I OSK 431/11 oraz I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wolters Kluwer, Warszawa 2016). Trafnie zauważa Sąd pierwszej instancji, że przedmiotem żądania wniosku z dnia 14 lutego 2016 r. nie są określone dokumenty złożone przez podmioty ubiegające się o przyznanie dofinansowania (wnioski o dofinansowanie, czy załączniki do tych wniosków), lecz konkretne informacje dotyczące projektów realizowanych w ramach umów zawartych pomiędzy PARP a wymienionymi Spółkami o dofinansowanie ze środków publicznych - w zakresie Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka w ramach Działania 4.4. Postawione przez skarżące Stowarzyszenie pytania odnoszą się do przedmiotu projektu. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że wnioskowane dane dotyczą sprawy publicznej, jaką jest gospodarowanie mieniem publicznym i udzielanie indywidualnym podmiotom pomocy finansowej na określony cel poprzez dysponowanie tym mieniem. Dane o przedmiocie projektu dofinansowanego ze środków publicznych, a więc w istocie o celu przeznaczenia tych środków, stanowią informacje o charakterze publicznym, o czym była już wyżej mowa. Niezasadny także okazał się podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 6f ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2016 r. poz. 359) w zw. z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przez dokonanie jego błędnej wykładni i uznanie, że przepis ten ma za zadanie zapewnić ochronę prawną tajemnicy przedsiębiorcy i jego zastosowanie uzależnione jest od wystąpienia przesłanki wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a w konsekwencji, że nie ma wprost zastosowania do niniejszej sprawy. Za trafne uznać należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że art. 6f ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości stanowi w istocie przepis mający za zadanie zapewnić ochronę prawną tajemnicy przedsiębiorcy, nie stanowi zaś odmiennej regulacji określającej zasady i tryb dostępu do informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Z treści ww. przepisu wynika, że dane dotyczące podmiotów, o których mowa w art. 6b, w tym dane zawarte w składanych przez nie wnioskach o udzielenie pomocy finansowej, w szczególności dotyczące metodyki, opisu, koncepcji projektu, planowanych lub osiągniętych wskaźników lub rezultatów, potencjału finansowego i organizacyjnego w tym zaplecza technicznego wnioskodawcy niepodlegające, na podstawie odrębnych przepisów ujawnieniu w odpowiednich rejestrach, ewidencjach lub wykazach, mogą być przez Agencję udostępniane wyłącznie na wniosek organów administracji publicznych oraz organów ochrony prawnej na podstawie odrębnych przepisów albo podmiotom, którym Agencja powierzyła lub zleciła realizację zadań, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Trafnie Sąd pierwszej instancji zauważa, że powołany przepis nie ma wprost zastosowania do niniejszej sprawy. Przepis ten koresponduje z art. 41 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.), który stanowi, iż pracownicy podmiotów realizujących zadania określone w ustawie są zobowiązani do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, jak również innych informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, o których powzięli wiadomość w związku z toczącymi się postępowaniami lub realizacją innych zadań określonych w ustawie (ust. 1), przy czym ochroną tą nie są objęte informacje powszechnie dostępne, wskazanie podmiotu ubiegającego się o pomoc, beneficjenta pomocy, informacje o wielkości i formie udzielonej mu pomocy oraz o jej przeznaczeniu, podstawie prawnej, a także o podmiotach udzielających pomocy (ust. 2). Zaprezentowana w skardze kaucyjnej wykładnia art. 6f ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości wyłączałaby spod kontroli społecznej zarówno proces podziału środków publicznych, jak i ich wydatkowania, a zagadnienia te stanowią informację publiczną, dotyczą bowiem "sprawy publicznej", jaką jest gospodarowanie mieniem publicznym i udzielanie pomocy indywidualnym podmiotom poprzez dysponowanie tym mieniem. W konsekwencji powyższych rozważań za chybiony także uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i § 1 a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego zastosowanie. Skoro bowiem wnioskowane informacje stanowią informację publiczną a PARP informacji tej dotychczas nie udostępnił w żadnej formie, jak również nie poinformował wnioskodawcy, że nie jest w jej posiadaniu, prawidłowo Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1 a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.d.i.p., orzekł jak w zaskarżonym wyroku. Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.