III SA/Wa 1779/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia postanawia odrzucić skargę. P. Sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca"), wniosła w niniejszej sprawie skargę na postanowienie Ministra Finansów z [...] marca 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 6 czerwca 2016 r., pismem z 14 czerwca 2016 r. wezwano Skarżącą do usunięcia - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - braków formalnych skargi przez: własnoręczne podpisanie skargi przez uprawnioną do tego osobę, złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braku formalnego w wyznaczonym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Zarządzeniem z 9 czerwca 2016 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał Skarżąca do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia. Zarządzenie zawierało pouczenie, że nieuiszczenie wpisu we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwań wynika, że zostały one skutecznie doręczone Skarżącej 28 czerwca 2016 r. (k. 11 akt sądowych). Skarżąca, do 29 lipca 2016 r. nie uiściła należnego wpisu od skargi, o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa Oddziału Finansowo-Budżetowego (k.13 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 w zw. art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") skarga powinna zawierać własnoręczny podpis strony albo przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie z art. 28 § 1 w zw. z art.29 P.p.s.a. osoby dokonujące czynności w imieniu osób prawnych obowiązane są wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak podpisu i dokumentu potwierdzającego stosowne umocowanie stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 P.p.s.a. Nieuzupełnienie wspomnianych braków skutkuje zaś odrzuceniem skargi przez sąd. Artykuł 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. W rozpoznawanej sprawie Sąd, pismem z 14 czerwca 2016 r. wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych poprzez własnoręczne podpisanie skargi przez uprawnioną do tego osobę, złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone 28 czerwca 2016 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych rozpoczął bieg następnego dnia tj. 29 czerwca 2016 r. Termin ten upłynął z dniem 5 lipca 2016 r. - zgodnie z zasadami obliczania terminów, przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi, zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., skargę należało odrzucić. Ponadto jak już wyjaśniono, do 29 lipca 2016 r., Skarżąca, mimo wezwania, nie uiściła należnego wpisu sądowego od skargi, co zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. także stanowi podstawę odrzucenia skargi w przedmiotowej sprawie.