II FSK 1945/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędziowie NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), WSA (del.) Marek Olejnik, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 926/16 w sprawie ze skargi K. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 926/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi K. S.A. w K. (dalej jako "Spółka"), uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej jako "SKO") z dnia 27 kwietnia 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że decyzją z dnia 19 grudnia 2013 r. Burmistrz Miasta L. (dalej jako "Burmistrz") określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 2 961 922 zł. Decyzją z dnia 23 maja 2014 r. SKO uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazało, że dla prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości i podstawy opodatkowania w zakresie infrastruktury znajdującej się w podziemnych wyrobiskach górniczych konieczne jest ustalenie jakie obiekty i urządzenia znajdowały się w środkach trwałych rodzaju 200 KŚT. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w ww. decyzji, decyzją z dnia 12 września 2014 r. Burmistrz określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 3 109 567 zł. Stwierdził bowiem, że budowle znajdujące się w wyrobisku górniczym są budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.o.l.", gdyż przy określaniu przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) mają ograniczone zastosowanie. Burmistrz zaznaczył, że powołany w niniejszej sprawie biegły przyporządkował wszystkie budowle znajdujące się w wyrobiskach górniczych do kategorii z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, jako sieci techniczne, tunele i linie kolejowe. Ponadto Burmistrz przytoczył fragment opinii biegłego dotyczący analizy cech fizycznych, materialnych, technicznych, funkcjonalnych i prawnych środków trwałych, wskazującej, że przedstawiony zakres środków trwałych stanowi budowlę, tj. tunel. W odniesieniu do obiektów korytarzowych, podziemnych, obudowanych przyjął więc, że składają się one na tunel funkcjonujący w Spółce. Zdaniem Burmistrza, tunel ten, zgodnie z przepisami prawa oraz wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09, podlega opodatkowaniu. Burmistrz zwrócił uwagę, że w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że Spółka nie złożyła korekty deklaracji podatku dochodowego od osób prawnych, ani też nie wprowadziła do ewidencji środków trwałych zmian polegających na uwzględnieniu - w stosunku do ośmiu budowli - wartości początkowej zamiast bilansowej, zaś przedłożone przez nią opracowanie nie może stanowić podstawy do zweryfikowania tych wartości. W kwestii sporu dotyczącego wartości 47 środków trwałych, co do których Spółka stwierdziła, że ich wartość podatkowa na dzień 1 stycznia 2010 r. wynosiła 0 zł, Burmistrz nadmienił, że dokonano oględzin kilku wskazanych obiektów, ich dokumentacji technicznej oraz książek budowlanych. Następnie, odwołując się do art. 4 pkt 7 u.p.o.l. dodał, że podstawa opodatkowania tych obiektów wynika z opinii biegłego (wraz z aneksem do niej). Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wyrok Trybunału Konstytucyjnego oraz decyzję SKO z dnia 23 maja 2014 r. Burmistrz podkreślił, że stosując się do wskazanych wytycznych powołał biegłego w celu ustalenia co składa się na konkretny środek trwały rodzaju 200, przypisał każdy jego element składowy do budowli lub urządzeń budowlanych wymienionych w art. 3 pkt 3 i 9 ustawy Prawo budowlane oraz wartości elementów środków trwałych z rodzaju 200 KŚT, w tym znajdujących się w podziemnych wyrobiskach górniczych. Biegły określił wartość sklasyfikowanych budowli i obiektów budowlanych na kwotę 57 339 992 zł. Ponadto do podstawy opodatkowania Burmistrz przyjął wartość 13 960 006,02 zł dotyczącą budowli nie objętych opinią biegłego a wskazanych przez Spółkę oraz kwotę 478 293 zł dotyczącą budowli znajdujących się na powierzchni ziemi. Ostatecznie, wskazując na wartości gruntów, budynków lub ich części oraz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej Burmistrz wyliczył należny podatek. Decyzją z dnia 27 kwietnia 2016 r. SKO utrzymało w mocy powyższą decyzję. Na wstępie podało, że spór w rozpoznawanej sprawie koncentruje się wokół kwestii dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów budowlanych znajdujących się w podziemnych wyrobiskach górniczych. Następnie, odnosząc się do ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego wyjaśniło jego znaczenie dla omawianej sprawy. Wskazując na treść art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy Prawo budowlane SKO zauważyło, że organ pierwszej instancji zidentyfikował wśród środków trwałych figurujących w księgach podatkowych Spółki budowle w postaci tuneli, urządzeń budowlanych związanych z tunelami, sieci technicznych i linii kolejowych, opierając się o zgromadzone dowody oraz wiedzę fachową biegłego. Zważywszy, że w swojej opinii biegły przedstawił wycenę składników majątkowych stanowiących budowle, SKO przedstawiło nazwy 62 środków trwałych, ich numer inwentaryzacyjny oraz wartość. Zwróciło również uwagę, że biegły zastosował metodę odtworzeniową i przedstawił zastosowaną metodykę oraz że jednocześnie przyporządkował obiekty opatrzone nazwami własnymi stosowanymi przez Spółkę do budowli w znaczeniu nadawanemu temu pojęciu przez ustawę Prawo budowlane do jednej z 3 kategorii. SKO stwierdziło przy tym, że nadanie nazwy własnej środkowi trwałemu odpowiadającemu obiektom wskazanym wprost jako budowle w ustawie Prawo budowlane, nie stanowi podstawy do odstąpienia od traktowania ich jako budowle. W konsekwencji SKO podzieliło stanowisko Burmistrza, że wskazane środki trwałe stanowią tunele. W jego ocenie, w sposób wiarygodny i przekonujący zostało w niniejszej sprawie wykazane, że przedmiotem opodatkowania nie było wyrobisko górnicze w znaczeniu fizycznym, jak również w znaczeniu kompleksowym. W skierowanej do Sądu skardze Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie, m.in. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy Prawo budowlane, a także art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 127, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 i art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.). Sąd pierwszej instancji uzasadniając wydane rozstrzygnięcie stwierdził na wstępie, że w początkowych rozważaniach rozpoznawanej sprawy należy nadmienić, że w wyroku z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09 Trybunał Konstytucyjny przesądził, że wyrobisko górnicze nie stanowi budowli. W ww. wyroku w sposób jednoznaczny sformułowano standardy postępowania podatkowego w podatku od nieruchomości dotyczące infrastruktury znajdującej się w podziemnych wyrobiskach górniczych wskazując, że w postępowaniu tym "niezbędne jest dokładne ustalenie, które z obiektów i urządzeń można zakwalifikować jako budowle w rozumieniu u.p.o.l., co pozwoli wykluczyć ryzyko opierania się w tym względzie na wątpliwych uogólnieniach". Zdaniem Sądu, zakreślone przez Trybunał Konstytucyjny ramy postępowania podatkowego powinny zatem znaleźć odzwierciedlenie w wydanej na skutek tego postępowania decyzji, co wynika z treści art. 207 § 2 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Tymczasem w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego, a więc wskazania okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. SKO nie dokonało bowiem ponownej gruntownej analizy i oceny zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego. Sąd zaznaczył, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania obiektów i urządzeń zlokalizowanych w podziemnych wyrobiskach górniczych. Tak zakreślony przedmiot determinuje zakres rozstrzygnięcia organów podatkowych, które poza elementami z art. 210 § 1 pkt 1-5 i 7-8 Ordynacji podatkowej powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 tej ustawy), w którym to uzasadnieniu winien być wskazany przedmiot opodatkowania oraz jego wartość stanowiąca podstawę do określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Wobec tego Sąd doszedł do wniosku, że w przypadku opodatkowania obiektów i urządzeń zlokalizowanych w podziemnych wyrobiskach górniczych nie można uznać za wystarczające wskazanie bądź to ogólne (typu "tunel"), bądź poprzez nazwę własną ("szyb wydobywczy X") przedmiotu opodatkowania. Koniecznym jest bowiem zastosowanie się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego powołanego na wstępie i odzwierciedlenie sposobu przyporządkowania określonych pojedynczych obiektów nazwom budowli wskazanym w prawie budowlanym w rozumieniu u.p.o.l. poprzez określenie ich cech czy właściwości, jeżeli nie jest możliwe wprost odnalezienie danej nazwy. Sąd zwrócił uwagę, iż SKO poprzestało na zamieszczeniu tabeli zawierającej 62 pozycje z nazwami własnymi niejednorodnych środków trwałych, która w żaden sposób nie wypełnia powyższego obowiązku, albowiem nie jest wiadome, które z budowli wynikających z ustawy Prawo budowlane można do nich przypisać ani wprost, ani też poprzez opisanie ich cech. W ocenie Sądu, odkodowanie nazw własnych wskazanych środków trwałych nie jest możliwe nawet przy wsparciu się decyzją organu pierwszej instancji, albowiem decyzja ta nie zawiera w ogóle żadnego wykazu środków trwałych uznanych za budowle w rozumieniu u.p.o.l. ani w jej treści, ani też w formie załączników, choćby w postaci wyciągów z opinii biegłego powołanego w sprawie. Sąd zwrócił uwagę, że SKO w zaskarżonej decyzji powołuje się na załączniki nr 2 i 4 do decyzji organu pierwszej instancji, w tym w postaci wykazu środków trwałych (załącznik nr 2) stanowiących tunele przemysłowe, których to załączników decyzja nie zawiera. Nie uszedł przy tym uwadze Sądu fakt, że decyzja organu pierwszej instancji pomimo swej obszerności opiera się w głównej mierze na cytatach z orzecznictwa sądowoadministracyjnego dotyczącego kwestii związanych z opodatkowaniem budowli w rozumieniu u.p.o.l., bądź na obszernych fragmentach opinii biegłego, które nie mogą być uznane za wskazanie przedmiotu opodatkowania. Powyższe, zdaniem Sądu, budzi wątpliwości co do zakresu i przedmiotu postępowania odwoławczego, a w szczególności jaka decyzja organu pierwszej instancji była przedmiotem, jeśli w ogóle, kontroli w postępowaniu odwoławczym, zwłaszcza, że decyzja ta została wydana na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy po uprzednim uchyleniu decyzji Burmistrza z dnia 19 grudnia 2013 r. decyzją SKO z dnia 23 maja 2014 r., w której organ odwoławczy wyraźnie podkreślił, że dla prawidłowego wskazania przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości i podstawy opodatkowania w zakresie infrastruktury znajdującej się w podziemnych wyrobiskach górniczych konieczne jest ustalenie, jakie obiekty i urządzenia znajdowały się w środkach trwałych rodzaju 200 KŚT. Ponadto Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja nie zawiera odniesienia do podniesionych w odwołaniu zarzutów, np. co do różnic pomiędzy przyjmowaniem w decyzjach za przedmiot opodatkowania bądź tuneli, bądź też poszczególnych elementów, w szczególności obudowy jako konstrukcji oporowej. SKO nie dostrzegło też podnoszonej przez Spółkę kwestii przyjętych przez organ pierwszej instancji wartości elementów środków trwałych w ślad za opinią biegłego. Powyższe braki spowodowały, że Sąd uznał, iż nie jest w stanie rzetelnie ocenić prawidłowości ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę wydania decyzji pierwszej i drugiej instancji. W skardze kasacyjnej SKO, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżyło wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z: 1) art. 122 oraz art. 187 § 1 i art. 127 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ odwoławczy uchybił wspomnianym przepisom nie dokonując ponownej samodzielnej oceny, lecz powielił stanowisko organu pierwszej instancji, co przejawiało się w brakach uzasadnienia decyzji podatkowej, które okazało się niepełne, bowiem nie zawierało dostatecznego określenia zasadniczych elementów stosunku prawnopodatkowego oraz odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania; 2) art. 131 § 1 P.p.s.a., poprzez oparcie zaskarżonego wyroku na wadliwej podstawie orzekania, co polegało na przyjęciu odmiennego od utrwalonego w aktach sprawy stanu faktycznego, w zakresie w jakim Sąd pierwszej instancji uznał, że SKO zaniechało dokonania kontroli instancyjnej, a ustalenia w zakresie spornych przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości poczyniło poprzez przeniesienie do treści decyzji odwoławczej nieistniejącego załącznika do decyzji organu pierwszej instancji. Na tej podstawie SKO wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, względnie o oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09, wskazał, że w postępowaniu dotyczącym opodatkowania podatkiem od nieruchomości urządzeń i obiektów znajdujących się w podziemnych wyrobiskach górniczych niezbędne jest ich zakwalifikowanie jako elementu konkretnej budowli wymienionej w Prawie budowlanym, bądź uznanie za urządzenie budowlane na gruncie tej ustawy, stanowiące zarazem budowlę w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Sąd uznał, że nie czyni temu zadość zaskarżona decyzja, gdyż z jej uzasadnienia nie wynika, do jakich konkretnie budowli przyporządkowane zostały poszczególne, wymienione w tabeli zamieszczonej w tej decyzji, składniki majątkowe (niejednorodne środki trwałe). Zasadnicze zastrzeżenia Sądu budziło przy tym, nie tyle poczynione przez organy podatkowe ustalenia faktyczne, co sposób ich prezentacji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a zatem uzasadnienie faktyczne tej decyzji, Sąd stwierdził bowiem w konkluzji swoich rozważań, że wskazane braki dotyczące uzasadnienia decyzji spowodowały, że Sąd nie był w stanie rzetelnie ocenić prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji pierwszej i drugiej instancji. Natomiast wskazywane w pierwszym zarzucie skargi kasacyjnej jako naruszone przez Sąd przepisy, obejmujące również art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej (w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.), wyznaczały szerszy zakres zarzucanych Sądowi uchybień, aniżeli ten uznał to wobec podatkowego organu odwoławczego. Sąd nie zarzucał bowiem temu organowi naruszenia ww. przepisów Ordynacji podatkowej i nie wskazał ich w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jako naruszone przez organ odwoławczy Powyższy zarzut opiera się na głównie na ogólnych i gołosłownych twierdzeniach, abstrahujących zarówno od treści wyroku, jak i od treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Dla przypomnienia wskazać należy, do czego nawiązał również w swojej decyzji organ odwoławczy, iż jeżeli chodzi o podlegające opodatkowaniu budowle, według decyzji organu pierwszej instancji, w rachubę wchodziły tu następujące budowle: "tunele", "sieci techniczne" oraz "linie kolejowe" - art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a także obiekty zaliczone do urządzeń budowlanych - art. 3 pkt 9 tej ustawy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, które z wymienionych w tabeli zamieszczonej na str. 5-7 decyzji organu odwoławczego, składników majątkowych (niejednorodnych środków trwałych), określonych nazwami własnymi stosowanymi przez Spółkę, należy przyporządkować do poszczególnych, ww. budowli. Ogólne wskazania (zawarte na str. 8 decyzji organu odwoławczego), odnoszące się do określonych rodzajowo obiektów i urządzeń, są w tej mierze niewystarczające. Natomiast sama opinia biegłego, choć może być pomocna przy wydaniu decyzji, tu - dotyczącej opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości, nie stanowi jednak integralnej części tej decyzji. Brak w samej decyzji wystarczających objaśnień w zakresie zaklasyfikowania poszczególnych obiektów i urządzeń do konkretnych budowli, uniemożliwił Sądowi pierwszej instancji weryfikację dokonanych przez organy podatkowe, m.in. na podstawie opinii biegłego, ustaleń w zakresie określenia przedmiotu opodatkowania oraz przyjętych w tym zakresie przez organy podatkowe kryteriów pozwalających wskazać na poszczególne elementy, które się na niego składają. Ze wspomnianej wyżej tabeli wynika jedynie przyjęta przez biegłego wartość poszczególnych środków trwałych. Zasadnie również zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że odkodowanie nazw własnych wskazanych środków trwałych nie jest możliwe nawet przy wsparciu decyzji organu pierwszej instancji, albowiem ta nie zawiera ani w swojej treści, ani też formie załączników do decyzji, żadnego wykazu środków trwałych uznanych za budowlę w rozumieniu u.p.o.l. Wskazany przez organ odwoławczy na str. 10 jego decyzji załącznik nr 2 do decyzji organu pierwszej instancji, w którym miałyby być wymienione środki trwałe stanowiące "tunel przemysłowy" - nie istnieje, podobnie jak powoływany dalej przez SKO załącznik nr 4 do tej decyzji, ponieważ decyzja organu pierwszej instancji żadnych załączników nie zawiera. Należy też zauważyć, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO stwierdziło (str. 4 i 5), że podziela ustalenia organu pierwszej instancji co do zaliczenia poszczególnych obiektów do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego w postaci podziemnych tuneli, a uzasadnienie dla takiej kwalifikacji zawarte zostało na str. 24-26 decyzji organu pierwszej instancji oraz że podziela również ustalenia tego organu co do zaliczenia poszczególnych obiektów do urządzeń budowlanych, wymienionych w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, związanych z tunelami i zapewniające ich użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, a uzasadnienie takiej kwalifikacji zostało zawarte na str. 26-29 decyzji organu pierwszej instancji. Powyższe stwierdzenia nie znajdują jednakże odzwierciedlenia w treści decyzji organu pierwszej instancji, w której we wskazywanych miejscach tego rodzaju rozważań nie ma (decyzja organu pierwszej instancji liczy 26 stron). W sprawach dotyczących opodatkowania Spółki podatkiem od nieruchomości toczyło się wiele postępowań i zostało wydanych wiele zbliżonych w swojej treści decyzji. Wskazane wyżej istotne nieścisłości w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego odnoszące się do treści zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji uzasadniają powzięcie wątpliwości, czy istotnie organ odwoławczy we wszystkich aspektach sprawy za punkt odniesienia przyjął właściwą decyzję organu pierwszej instancji, tj. decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia 12 września 2014 r. nr [...]. Sąd pierwszej instancji słusznie także zwrócił uwagę, że organ odwoławczy nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do zarzutu odwołania dotyczącego przyjętej przez organ podatkowy do podstawy opodatkowania, w ślad za biegłym, wartości urządzeń znajdujących się w wyrobisku górniczym. Chodziło tu konkretnie o rozbieżności w ustaleniu tej wartości pomiędzy dwoma opracowaniami sporządzonymi przez tego samego biegłego. Skwitowanie tego zarzutu ogólnymi uwagami o przyjętej przez biegłego metodologii wyceny, uznać jednak należy za niewystarczające. Nie mogło także podważyć skutecznie zastrzeżeń Sądu w tym zakresie ogólne stwierdzenie skargi kasacyjnej, że SKO wykazało, że zastosowana przez biegłego metodologia była prawidłowa i uzasadniona okolicznościami sprawy. SKO wskazało także w skardze kasacyjnej, że w decyzji w sposób wyczerpujący przedstawiło, w nawiązaniu do zgromadzonego materiału dowodowego, w jaki sposób została ustalona wartość spornych budowli. Z kolei w odniesieniu do omówionej już kwestii przyporządkowania poszczególnych urządzeń i obiektów do konkretnych budowli, pełnomocnik SKO stwierdził uzasadniając analizowany zarzut skargi kasacyjnej, że "organ odwoławczy przedstawił wyczerpujący i kompletny wywód, który stanowi logiczny ciąg następujących po sobie przesłanek i wniosków potwierdzających zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotów wymienionych w decyzji. Z zaskarżonej decyzji klarownie wynika, jakie przedmioty i dlaczego były uznane za przedmioty opodatkowania." Stwierdzenia te, z których niewątpliwie wynika wysoka samoocena organu odwoławczego, mają jednak charakter bardzo ogólny i nie wyjaśniają konkretnych zastrzeżeń Sądu pierwszej instancji odnośnie do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przez co nie mogą być skuteczne i doprowadzić do zamierzonego celu, tj. uchylenia zaskarżonego wyroku. W świetle treści zaskarżonego wyroku, bezpodstawny jest także drugi zarzut skargi kasacyjnej. W zarzucie tym oraz jego uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej powołując się naprzemiennie na naruszenie art. 131 § 1 oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. (sądząc z tego, iż art. 131 P.p.s.a. nie jest podzielony na paragrafy oraz z treści uzasadnienia tego zarzutu, przyjąć należy, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło jednak o naruszenie drugiego z tych przepisów), wskazał, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę orzekania okoliczności nie znajdujące potwierdzenia w aktach sprawy. Na potwierdzenie tego zarzutu autor skargi kasacyjnej wskazał, że w treści decyzji SKO nie nawiązano do załącznika do decyzji organu pierwszej instancji, a w szczególności nie uczyniono tego na stronie 8. Powyższe, w ocenie autora skargi kasacyjnej, zdaje się wskazywać, że przedmiotem oceny Sądu było inne rozstrzygnięcie SKO dotyczące podatku od nieruchomości, w którym występował problem opodatkowania budowli w podziemnych wyrobiskach górniczych, niż decyzja z dnia 27 kwietnia 2016 r. Jednakże wbrew powyższym stwierdzeniom skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż to na str. 10 (a nie na str. 8 jak twierdzi autor skargi kasacyjnej) decyzji organu odwoławczego znajdują się odesłania do nieistniejących załączników decyzji organu pierwszej instancji i w rzeczywistości w decyzji organu odwoławczego na str. 10 nawiązanie do owych załączników się znajduje. Jak więc z powyższego wynika oraz ze wcześniejszych uwag dotyczących treści decyzji organu odwoławczego, to właśnie ten organ oraz jego pełnomocnik, a nie Sąd pierwszej instancji, mieli problem z identyfikacją właściwej sprawy i wszelkich dotyczących jej szczegółów. W świetle powyższego, uznając, że skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu, stosownie do art. 184 P.p.s.a.