VII SA/Wa 1243/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. W. i A. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A. W. i A. W. kwotę 200 zł (słownie dwieście złotych) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. i A. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek A. i A. W. w sprawie wiaty zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...], wybudowanej przez M. i W. K. na podstawie przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia z dnia 10 października 2012 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - dalej "kpa", oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.). 2. W uzasadnieniu decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej "[...] WINB" podał, że sprawa była już przedmiotem postępowania przed organem II instancji i podległa badaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2615/13, WSA w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. i A. W., uchylił decyzję [...] WINB nr [...] z dnia [...] października 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], dalej "PINB w [...]" z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] nakładającą na M. i W. K. obowiązek doprowadzenia, w wyznaczonym terminie, wiaty zlokalizowanej na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] do stanu zgodnego z prawem i przepisami, tj. usytuowania jej zgodnie z załącznikiem do zgłoszenia z dnia 10 października 2012 r. wydanym przez Kierownika Referatu Administracji Architektoniczno - Budowlanej, Wydział Strategii Rozwoju Miasta, Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta w [...] oraz wykonania jej zgodnie z przepisami, tj. o powierzchni jej zabudowy do 25 m2 oraz poprzedzającą ją w/w decyzję organu I instancji. Wyrok stał się prawomocny w dniu [...] czerwca 2014 r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, organ powiatowy pismem z dnia 21 lipca 2014 r. zwrócił się do Urzędu Miasta w [...] o udzielenie informacji czy lokalizacja przedmiotowej wiaty w przyjętym przez Prezydenta Miasta [...] bez sprzeciwu zgłoszeniu z dnia 10 października 2012 r. jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności czy usytuowanie przedmiotowej wiaty mieści się w liniach zabudowy na działce o nr ew. [...], a następnie pismem z dnia 31 lipca 2014 r. do Wojewody [...] o zbadanie legalności przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia. Następnie PINB w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2014 r. umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek z dnia 23 maja 2013 r. przez A. i A. W. w sprawie wiaty na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w [...], wybudowanej przez M. i W. K. na podstawie przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia z dnia 10 października 2012 r. potwierdzonego przez Kierownika Referatu Administracji Architektoniczno - Budowlanej w [...], Wydziału Strategii Rozwoju Miasta, Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta w [...]. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia w ustawowym terminie złożyli A. i A. W.. [...] WINB postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. zlecił PINB w [...] w przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie dokonania oględzin w celu ustalenia czy przedmiotowy obiekt stanowi wiatę, która została wzniesiona - biorąc pod uwagę jej parametry i usytuowanie - zgodnie z dokonanym zgłoszeniem z dnia 10 października 2012 r., czy też omawiana inwestycja jest obiektem kubaturowym. W dniu 10 lutego 2015 r. wpłynęło do organu wojewódzkiego pismo wyjaśniające A. W.. Następnie [...] WINB wystąpił do Urzędu Miasta w [...], o przekazanie pisemnej informacji, czy usytuowanie przedmiotowej inwestycji, która nie jest obiektem kubaturowym, nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajduje się działka o nr ew. [...], a także o przesłanie kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem rysunku miejscowego planu, na którym oznaczono dla przedmiotowego terenu nieprzekraczalne linie zabudowy. 3. W uzasadnieniu decyzji [...] WINB stwierdził, że decyzję PINB w [...] należało utrzymać w mocy, ponieważ odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. PINB zastosował się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2014 r., a wyrokiem tym z mocy art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ był związany. Omawiana inwestycja powstała legalnie, nie jest budynkiem lecz wiatą, nie narusza przepisów planistycznych, co również wynika z pisma Urzędu Miasta w [...] z dnia [...] marca 2015 r. w którym wskazano, że miejscowy plan dla terenu tej działki nie ustala odległości sytuowania obiektów typu wiata od granic sąsiednich nieruchomości. W stosunku do spornego obiektu nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., gdyż dotyczą one jedynie budynków, którym nie jest wiata, a zatem wykonane roboty nie naruszają przepisów prawa. Zdaniem [...] WINB nie zaistniały okoliczności, które skutkowałyby koniecznością podjęcia działań przez organ nadzoru budowlanego, co skutkuje koniecznością umorzenia postępowania. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowisko organu 4. Skargę na decyzję [...] WINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. i A. W.; zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 i art. 136 kpa, polegające na orzeczeniu o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji bez uwzględnienia wymogu ponownego rozpoznania jako organ II instancji sprawy w jej całokształcie (konstytucyjna zasad dwuinstancyjności postępowania); b) art. 7, 75, 77, 80 kpa polegające na niepodjęciu przez organ II instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; c) art. 6 i art. 8 kpa w zw. z art. 7, 77 kpa wyrażających zasadę związania organu administracji publicznej prawem oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, polegające na wadliwej i dowolnej ocenie zebranych w sprawie dowodów bez wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego oraz z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, a szczególności na nieuwzględnieniu postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...] " w [...] przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2004 (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004, poz. [...]); 2) prawa materialnego, tj.: a) art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlanego, poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].10.2013; b) § 10 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...] " w [...]; c) nieuwzględnienie postanowień Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...] " w [...] przyjętych uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. ustalających nieprzekraczalną linią zabudowy, poza którą zabronione jest sytuowanie budynków i obiektów kubaturowych, a w konsekwencji naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażonej w art. 8 kpa – - domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji oraz zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżących od [...] WINB. 5. W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 8. Zaskarżoną decyzją [...] WINB utrzymał w mocy decyzję PINB w [...] umarzającą postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek A. i A. W. w sprawie wiaty zlokalizowanej na działce przy ul. [...] w [...], wybudowanej przez M. i W. K. na podstawie przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia z dnia 10 października 2012 r. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo. 9. Zgodnie z art. 153 ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zażalenia. WSA w Warszawie, wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2615/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. i A. W., uchylił decyzję [...] WINB nr [...] z dnia [...] października 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], dalej "PINB w [...]" z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] nakładającą na M. i W. K. obowiązek doprowadzenia, w wyznaczonym terminie, wiaty zlokalizowanej na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] do stanu zgodnego z prawem i przepisami, tj. usytuowania jej zgodnie z załącznikiem do zgłoszenia z dnia 10 października 2012 r. wydanym przez Kierownika Referatu Administracji Architektoniczno - Budowlanej, Wydział Strategii Rozwoju Miasta, Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta w [...] oraz wykonania jej zgodnie z przepisami, tj. o powierzchni jej zabudowy do 25 m2 oraz poprzedzającą ją w/w decyzję organu I instancji. Wyrok stał się prawomocny w dniu [...] czerwca 2014 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że "MWINB nie dokonał analizy i oceny ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w każdym razie w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów odwołania od decyzji PINB w tym zakresie. Żaden z organów wydających zaskarżone decyzje nie dokonał analizy przeznaczenia i możliwości (lub jej braku) zabudowy działki gruntu, na której zlokalizowano sporną inwestycję, zgodnie z zasadami określonymi w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. [...]WINB, podobnie jak wcześniej PINB, dokonał wyłącznie jedynego ustalenia, tj. czy było dokonane zgłoszenie do organu administracji architektoniczno – budowlanej i czy organ ten zgłosił sprzeciw. Tym samym niewątpliwie organy obu instancji naruszyły ww. przepisy prawa procesowego, co skutkowało przedwczesnym zastosowaniem art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego." Zdaniem Sądu – z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ nie wykonał wytycznych zawartych w cytowanym wyżej uzasadnieniu wyroku Sądu – do czego, z mocy art. 153 ppsa, był zobowiązany. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [...] WINB stwierdził, że przedmiotowa inwestycja powstała legalnie, nie jest budynkiem lecz wiatą, nie narusza przepisów planistycznych, a miejscowy plan dla terenu tej działki nie ustala odległości sytuowania obiektów typu wiata od granic sąsiednich nieruchomości. W stosunku do spornego obiektu nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., gdyż dotyczą one jedynie budynków, którym nie jest wiata, a zatem wykonane roboty nie naruszają przepisów prawa. Organ podał również, że sporny obiekt został zrealizowany zgodnie ze zgłoszeniem, jego wymiary: 5 m długość, 5 m szerokość, 2,80 m wysokość ściany bocznej, wysokość w kalenicy – 4,05 m; dach kryty jest gontem bitumicznym, jego odległość od działek sąsiednich: od strony wschodniej – 1,50 m, od strony południowej – 6,50 m. Zdaniem Sądu, zarówno z protokołu oględzin spornego obiektu, jak również ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy materiału fotograficznego wynika, że sporny obiekt nie jest wiatą lecz budynkiem trwale związanym z gruntem, a zatem powinien być oceniany przez organ zgodnie z właściwymi przepisami dotyczącymi budynków. Wskazać równocześnie należy, ze jeżeli do zgłoszenia nie wniesiono sprzeciwu, to nie oznacza, że organ nadzoru budowlanego nie ma kompetencji do badania zgodności tego budynku z prawem. Budynek ten powinien zostać oceniony przez organ pod względem zgodności z przepisami w zakresie warunków technicznych, jak również ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na co zresztą uprzednio wskazywał już Sąd. Rozpatrując sprawę ponownie, organ wyda stosowne rozstrzygnięcie, mając na względzie przedstawione wyżej uwagi. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa.