II GZ 384/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 138/16 w zakresie umorzenia postępowania zażaleniowego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 138/16 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 138/16 w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 138/16, działając na podstawie art. 195 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) umorzył postępowanie zażaleniowe na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2020 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2017 r. w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że R. P. wniósł skargę na postanowienie Komisji Egzaminacyjnej z dnia 27 sierpnia 2015 r. Skarga ta została odrzucona postanowieniem z dnia 15 maja 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 października 2019 r. oddalił zażalenie na powyższe postanowienie. Uzasadniając umorzenie postępowania zażaleniowego Sąd I instancji podkreślił, że sprawa ze skargi R. P. została zakończona, a obecne rozpoznawanie zażaleń za zarządzenia i postanowienia WSA w Warszawie jest bezprzedmiotowe. W toku trwającego od 2016 r. postępowania skarżący składał ustawiczne wnioski, sprzeciwy, zażalenia na zarządzenia oraz postanowienia wpadkowe sądu, dążąc do uniemożliwienia ostatecznego zakończenia sprawy. Powyższe generowało koszty związane z wydawaniem kolejnych orzeczeń, ich wysyłką do stron, czy też wysyłką akt do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd stwierdził, że skarżący w imieniu własnym zainicjował do tej pory wiele postępowań przed sądami administracyjnymi w Polsce. Sąd, jako gospodarz postępowania, będący jednocześnie dysponentem środków publicznych w tym zakresie, nie może akceptować sytuacji, w której koszty wszczętych przez skarżącego, licznych i merytorycznie wątpliwych postępowań sądowych, finansowane są przez podatników. Zdaniem Sądu takie działanie skarżącego nie zmierza do ochrony jego praw, lecz stanowi cel sam w sobie i oceniane powinno być jako nadużycie prawa. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Sąd I instancji stwierdził, że nadużyciem prawa jest wykorzystywanie instytucji procesowej wbrew jej funkcji i celowi. W ocenie WSA w Warszawie, taki charakter ma działanie skarżącego. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości, jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 195 § 3 p.p.s.a., jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy i co zostało podniesione przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 maja 2019 r. odrzucił skargę R. P. Postanowienie to stało się prawomocne na skutek oddalenia zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt II GZ 229/19. Prawomocne odrzucenie skargi oznacza, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna, w ramach której zostało zaskarżone postanowienie. Rozpoznanie zażalenia na postanowienie z dnia 9 stycznia 2020 r., które było rozstrzygnięciem wpadkowym – dotyczącym wniosku o wyłączenie referendarza sądowego, stało się zatem bezprzedmiotowe. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo umorzył postępowanie zażaleniowe. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.