I GSK 416/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1650/16 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia (...) nr (...) w przedmiocie w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 lipca 2017 r. oddalił skargę (...) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania administracyjnego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu (...) pomiędzy Miastem Stołecznym Warszawą a Skarżącym została zawarta umowa nr (...) o udzielenie dotacji ze środków m.st. Warszawy w kwocie 29.000,00 zł na realizację zadań w zakresie oświaty dzieci i młodzieży z przeznaczeniem na (...) Dotacja została przekazana w dniu (...). Pismem z (...). Zastępca Dyrektora Biura Edukacji Urzędu m.st. Warszawy wezwał (...) do zwrotu przekazanych środków finansowych w związku z nierozliczeniem udzielonej dotacji, a następnie decyzją z dnia (...) Prezydent m.st. Warszawy zobowiązał Skarżącego do zwrotu przedmiotowej dotacji. Decyzja organu I instancji z (...)., jak i kolejne z (...) i z (...), zostały uchylone przez organ II instancji i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolejną decyzją z (...). nr (...) Prezydent m.st. Warszawy działając na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241, ze zm.), art. 190 w zw. z art. 145 ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1, art. 146 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870, ze zm.), art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm.) zobowiązał (...) (Strona, Stowarzyszenie, Skarżący) do zwrotu dotacji w kwocie 29.000,00 zł udzielonej z budżetu m.st. Warszawy na podstawie umowy nr (...) z (...) wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Po rozpatrzeniu odwołania Strony decyzją z (...) r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: Kolegium lub SKO) z dnia (...) Stowarzyszenie zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1314/13 WSA oddalił skargę, zaś wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 2744/14 NSA oddalił skargę kasacyjną Stowarzyszenia. Pismem z dnia(...). Stowarzyszenie, powołując się na art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm., dalej: k.p.a.), złożyło wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją SKO w Warszawie z dnia (..) nr (...), utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia (...) Nr (...) zobowiązującą (...) do zwrotu dotacji udzielonej na podstawie umowy nr (...) udzielenia dotacji ze środków m.st. Warszawy zawartej w dniu(...) w kwocie 29.000 zł wraz z odsetkami. Skarżący wskazał, że przesłanką wznowienia są: fakt, iż Strona nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), na jaw wyszły nowe istotne okoliczności, które nie były wzięte pod uwagę przez organ orzekający (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) oraz decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). Postanowieniem z dnia (...) nr (...) SKO w Warszawie wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia (..). nr (...), wskazując, że Strona dochowała określonego w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Jednocześnie Kolegium przyjęło, że wprawdzie Skarżący dochował ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowieniu postępowania jedynie w przypadku przesłanki wskazanej w punkcie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., jednakże po wznowieniu postępowania organ zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie wystąpiła którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 145, 145a i 145b k.p.a. Decyzją z dnia (...) nr (...) Kolegium odmówiło uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji SKO w Warszawie z dnia (...) nr (...), utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia (...) nr (...). W dniu (...) do SKO w Warszawie wypłynął wniosek Skarżącego, wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu, o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją z dnia (...) nr (...). Decyzją z dnia (...) nr (...) SKO w Warszawie utrzymało w mocy decyzję własną z (...) nr (...). Zdaniem Kolegium przyjąć należy, że w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania jest przedłożony w ustawowym terminie, zakres postępowania organu ogranicza się do wyjaśnienia wskazanych przez stronę w tym wniosku przesłanek wznowieniowych (art. 149 § 2 k.p.a.), a w przypadku, gdy organ ustali, że nie występuje żadna ze wskazanych we wniosku strony podstaw wznowienia postępowania, nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, tylko podejmuje decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Mając zatem na uwadze, że strona dochowała terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania wyłączenie co do przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., Kolegium stwierdziło, że postępowanie co do przyczyn wznowienia, o którym mowa w art. 149 § 2 k.p.a. winno ograniczać się do tejże przesłanki. Stowarzyszenie wskazało, że decyzja Kolegium z dnia (...) nr (...), utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia (...) Nr (...), zapadła bez uzyskania opinii Ministra Finansów. W ocenie Kolegium podstawę prawną ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, jak również z przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, z których w żaden sposób nie wynika, aby przed wydaniem decyzji o zwrocie dotacji niezbędna była jakakolwiek opinia innego organu, w tym w szczególności opinia Ministerstwa Finansów. Kolegium wskazało, że również Stowarzyszenie poza gołosłownym stwierdzeniem, iż "organem wydającym opinię w tej sprawie powinno być Ministerstwo Finansów" nie powołało żadnych przepisów, które uzasadniłyby powyższe stanowisko. Odnosząc się zaś do podniesionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestii dochowanie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania z pozostałych przyczyn, Kolegium wyjaśniło, że zostaną one rozpatrzone w związku z zażaleniem Stowarzyszenia na postanowienie Kolegium z dnia (...) nr (...), pod sygnaturą akt (...). Obecnie skarga na postanowienie (....) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwrotu dotacji jest rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod sygnaturą akt V SA/Wa 1651/16. Decyzję SKO w Warszawie (...). nr (....) Stowarzyszenie zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc m.in. o uchylenie orzeczeń SKO z lat 2016 i 2013 w całości, jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego i proceduralnego, które miało wpływ na wynik postępowania; stwierdzenie wydania tych orzeczeń niezgodnie z art. 9 w zw. z art. 11 k.p.a. oraz porządkiem prawnym z lat 2003-3004, w dacie przyznania a następnie rozliczenia spornych dotacji, oraz pozostałymi przepisami ogólnymi k.p.a.; zapoznanie się z treścią opinii prawnej z dnia 18 lutego 2014 r. oraz dopuszczenie z niej dowodu; powołanie biegłych w zakresie prawa podatkowego. Ponadto w piśmie datowanym na 18 maja 2016 r., zatytułowanym "Skarga – uzupełnienie" Skarżący wskazał m.in., że w sprawach o sygn. akt: : V SA/Wa 1294/13, V SA/Wa 1314/13, II GSK 2730/14, II GSK 2744/14, postępowanie sądowoadministracyjne trwało od 23 kwietnia 2013 r do 19 maja 2016 r. w tym też okresie postępowanie administracyjne jest zawieszone i było zawieszone z urzędu. Wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został złożony zatem w terminie przewidzianym w k.p.a., gdyż postępowanie administracyjne i wnioski w nim zawarte mogło być wznowione dopiero najwcześniej 19 maja 2016 r., po zakończeniu postępowania. Stwierdzić, zatem należy, że wszelkie zgłoszone wnioski Stowarzyszenia złożone po złożeniu skargi do WSA w 2013 r. zostały złożone w terminie przewidzianym w k.p.a., jeśli zostały złożone do dnia 19 maja 2016 r. Skarga nadana pocztą w dniu 20 maja 2016 r. zawierała szereg żądań. Skarżący wnioskował m.in. o wznowienie określonych postępowań sądowoadministracyjnych, rozpatrzenie skargi w zakresie wskazywanych decyzji SKO, ukaranie za nieudzielenie informacji publicznej, w tym brak decyzji administracyjnej. Skarżący w obszernych zarzutach i wnioskach zawartych w tej skardze wskazywał na szereg aktów administracyjnych wydanych w różnym przedmiocie. W niniejszym podstępowaniu rozpatrywana jest jedynie skarga dotycząca postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwrotu dotacji - skargi zostały rozdzielone i pozostałe skargi zostały wpisane pod nowe numery repertorium SA. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie podtrzymało swoje stanowisko w sprawie wskazując, że w uzasadnieniu decyzji szczegółowo i obszernie wskazano na motywy, którymi kierował się organ odwoławczy, i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga okazała się bezzasadna. WSA wskazało, że postanowieniem z dnia (...) nr (...) SKO w Warszawie wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia (...) nr (...), na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., wskazując że w tym zakresie strona dochowała ustawowego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Decyzją z dnia (...) nr (...), Kolegium odmówiło uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji SKO w Warszawie z dnia (...) nr(...), utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia (...) Nr (...). We wniosku o wznowienie postępowania z dnia (...), uzupełnionym i sprecyzowanym pismem z dnia (...), Skarżący wskazał, że organem, który winien wydać opinię przed rozpatrzeniem spraw przez SKO jest Ministerstwo Finansów, o czym skarżący dowiedział się w dniu (....). Stowarzyszenie poza gołosłownym stwierdzeniem, że "organem wydającym opinię w tej sprawie powinno być Ministerstwo Finansów" nie powołało żadnych przepisów, które uzasadniłyby powyższe stanowisko. Podstawę prawną decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia (...) Nr (...) stanowiły przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, jak również z przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, z których w żaden sposób nie wynika, aby przed wydaniem decyzji o zwrocie dotacji niezbędna była jakakolwiek opinia innego organu, w tym w szczególności opinia Ministerstwa Finansów lub Ministra Finansów. Wobec powyższego w ocenie Sądu brak podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., gdyż decyzja nie została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Nie zachodzą też inne przesłanki do wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. Sąd I instancji wskazał, że zasadnie SKO uznało, iż brak było podstaw do uchylenia w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji SKO w Warszawie z dnia (...) nr (...), utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia (....) nr (...) zobowiązującą Skarżącego do zwrotu dotacji w kwocie 29.000,00 zł wraz z odsetkami. Zasadna jest zaś odmowa uchylenia dotychczasowej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze zarzutu rozpatrywania obu spraw przez ten sam skład orzekający, Sąd I instancji uznał zarzut ten za niezasadny. Decyzja SKO w Warszawie z dnia (...) nr (...) została wydana w składzie: (...),(...) i (...). Jednakże osoby te nie uczestniczyły przy wydawaniu decyzji SKO w Warszawie z dnia (...) nr (..) (tu w składzie byli: (...), (...) (...) też decyzji SKO w Warszawie z (...) (...) (skład:(...), (...) i (...). Być może Skarżący formułował zarzut z uwagi na uczestnictwo (...), (...) i (...) sprawach toczących się przez SKO w związku z odwołaniami Skarżącego w innych sprawach, lecz w ocenie Sądu nie ma to znaczenia, gdyż przyczyny wyłączenia członka Kolegium reguluje art. 27 k.p.a., nieprzewidujący wyłączenia członka Kolegium z powodu wcześniejszego orzekania przez niego w innej sprawie danego podmiotu. Sąd I instancji uznał, że przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, iż odpowiada ona wymogom prawa. Odnosząc się natomiast do wniosków dowodowych Skarżącego, Sąd I instancji wskazał, że sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje zgodność z prawem postępowania prowadzonego przez organy administracji. W związku z tym wniosek Skarżącego o powołanie biegłych nie mógł odnieść skutku. Natomiast powołane w skardze akta sądowoadministracyjne spraw Skarżącego Sąd I instancji znał z urzędu. Od przedmiotowego wyroku Stowarzyszenie złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Skargę kasacyjną oparto na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), zarzucając w szczególności naruszenie art. 145 § 1 pkt b) p.p.s.a. polegające na ustaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że w sprawie nie doszło do naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, gdy w istocie decyzja SKO w Warszawie z dnia (...) nr (...) utrzymująca w mocy decyzję SKO w Warszawie z (...) (...) o odmowie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji SKO w Warszawie z dnia (...) nr (...), utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia (...) nr (...) zobowiązującą Skarżącego do zwrotu dotacji w kwocie 29.000,00 zł wraz z odsetkami była dotknięta wadami uzasadniającymi wznowienie postępowania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jako bezpodstawna podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W świetle art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. odrębną podstawę skargi kasacyjnej stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i odrębną podstawą jest naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie. Nieprawidłowe odczytanie treści prawa może polegać na mylnym zrozumieniu treści lub znaczenia przepisu prawnego lub też na niezrozumieniu intencji ustawodawcy. Z kolei niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego polega na tym, że sąd popełnia błąd subsumcji, tj. podciąga pod ustalony stan faktyczny niewłaściwy przepis (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1026/04, dostępny jw.). Dodatkowo, w przypadku zarzutów odnoszących się do przepisów postępowania strona wnosząca skargę kasacyjną oprócz wskazania, w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnych (wyartykułowanych) przepisów postępowania, ma obowiązek wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy (zob. stanowisko M. Niezgódki-Medek dotyczące art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019 - tezy 15-17 i powołane tam orzecznictwo). Tylko w takim przypadku można mówić o wypełnieniu obowiązku z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jest to zgodne też z poglądem, według którego przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, dostępna w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd odwoławczy tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. stanowisko orzecznictwa przywołane w wyroku NSA z dnia 3 grudnia 2018 r. sygn. akt I GSK 2647/18, dostępnym jw.). Trzeba również podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania autora skargi kasacyjnej w redagowaniu treści zarzutów tego wysoce sformalizowanego środka odwoławczego. Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest podanie, który z przepisów został naruszony i przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy kasacyjnej. Sąd odwoławczy nie jest uprawniony do przypisywania skarżącemu zamiaru przytoczenia konkretnej podstawy kasacyjnej ani też poszukiwania takiej podstawy, która byłaby najbardziej skuteczna i adekwatna do prawdopodobnego zamysłu strony. Naczelny Sąd Administracyjny co do zasady nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja w odniesieniu do prawa materialnego, bądź też wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji) w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1910/18, dostępny jw.). Powyższe spostrzeżenia są uzasadnione na gruncie niniejszej sprawy, z uwagi na wadliwość sformułowania podstaw kasacyjnych co powoduje, że wniesiony środek odwoławczy w istocie wymykał się spod kontroli instancyjnej wykonywanej przez Sąd odwoławczy. Podkreślić należy, że podniesiony zarzut naruszenia prawa procesowego to jest przepisu art. 145 § 1 pkt b) p.p.s.a. nie został uzasadniony, nie wykazano także istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., przez brak uchylenia zaskarżonych decyzji w okolicznościach faktycznych uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego nie może być wykładany jako samodzielna podstawa do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdyż jest to jedynie norma odsyłająca, a "naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego" może wynikać z innych przepisów, w tym z art. 145 § 1 k.p.a. W petitum skargi kasacyjnej nie nawiązano do żadnej z okoliczności, które stanowią podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. Wobec tego i również z tego powodu oceniany zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku. Przypomnieć należy, że w świetle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. nie jest co do zasady przepisem, który można naruszyć w toku postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż reguluje on sposób rozstrzygnięcia sprawy. Skuteczność skargi kasacyjnej w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego zależy zaś od wykazania, że sąd administracyjny popełnił błąd w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia, oceniając wadliwie przepisy regulujące materię lub tryb postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego aktu. Zatem prawidłowa konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uwzględniając treść wniesionego środka zaskarżenia, winna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., w związku z konkretnym przepisem postępowania administracyjnego, którego naruszenie dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu (por. przykładowo wyrok NSA z 2 lipca 2015 r., II OSK 2860/13, wyrok NSA z 30 listopada 2016 r., II FSK 3056/14). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.