I OSK 153/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G., I. L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 951/16 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi J. G. i I. L. na postanowienie Wojewody K. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [....] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Bd 951/16) odrzucił skargę J. G. i I.L.na postanowienie Wojewody K.z dnia[...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: J. G., I. L. pismem z dnia 18 lipca 2016 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Wojewody K. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody K.z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...]stycznia 2016 r. nr [...] ustalającej odszkodowanie w łącznej kwocie [...] zł na rzecz J. G. i I. L. za przejętą z mocy prawa pod drogę publiczną działkę nr [...] położoną w miejscowości S. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K. wniósł o jej oddalenie podnosząc, że - stosownie do art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - w razie wniesienia do sądu administracyjnego skargi na decyzję wydana w sprawach, o których mowa w przepisach działu III ustawy; a więc m. in. w sprawach dotyczących zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie. Odrzucając skargę - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: "p.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał ją za niedopuszczalną. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, - stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej prowadzona przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie należy do kategorii orzeczeń kończących postępowanie ani rozstrzygających sprawę, co do istoty, albowiem kwestie ustalenia odszkodowania zostały merytorycznie i ostatecznie rozstrzygnięte decyzją Wojewody K. z dnia [...] maja 2016 r., nr [...]. Zaskarżone postanowienie rozstrzyga jedynie tzw. kwestię wpadkową w postępowaniu głównym dotyczącą wykonalności aktu administracyjnego. Należy, więc je klasyfikować jako postanowienie wydane w toku postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami na wydawane na jego podstawie postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji nie przysługuje zażalenie. Powyższe - w ocenie Sądu Wojewódzkiego oznaczało, iż ustawodawca wykluczył możliwość instancyjnej kontroli takiego postanowienia, a tym samym wyłączył je spod kontroli sądów administracyjnych. Zgodnie, bowiem z powołaną powyżej regulacją prawną zaskarżone do sądu administracyjnego może być tylko takie postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie. J. G., I. L., w złożonej od powyższego postanowienia skardze kasacyjnej, zarzucili Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy naruszenie: 1. w szczególności art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że organy administracji państwowej mogą podejmować rozstrzygnięcia dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, które nie poddają się kontroli przez sądy administracyjne; 2. "inne naruszenie prawa wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej". Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący kasacyjnie wnosili o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor wskazywał, iż zaskarżone postanowienia podlega kognicji sądowoadministracyjnej. Jego zaś wydanie obarczone jest wadą skutkującą koniecznością stwierdzenia jego nieważności. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, które nie tylko są nie uzasadnione, ale również nie zostały prawidłowo sformułowane. Należy przy tym podkreślić, iż określone w art. 176 p.p.s.a wymogi ustawowe skargi kasacyjnej obligują skarżącego kasacyjnie do przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Za spełnienie tego wymogu nie mogło natomiast zostać uznane zawarte w petitum tego pisma sformułowanie "inne naruszenie prawa wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej", zwłaszcza, że w uzasadnieniu tym skarżący kasacyjnie odnieśli się jedynie do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia Wojewody K. z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, która - z uwagi na odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności - nie była przez Sąd Wojewódzki dokonywana. Przechodząc zaś do zarzutu naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., należy wskazać, iż zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zaskarżone zaś postanowienie Wojewody K. z dnia [...] lipca 2016 r., zostało wydane w ramach toczącego się postępowania wywłaszczeniowego i nie przysługiwało na nie zażalenie. Oznacza to, że wspomniany art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie mógł w tym przypadku stanowić podstawy do wniesienia skargi. Skarga taka przysługiwała tylko na akt który to postępowanie kończył. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji - na podstawie art. 184 p.p.s.a.