III SA/Gd 708/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 13 maja 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia: odrzucić skargę. W dniu 11 kwietnia 2016 r. Rada Miejska w [...] podjęła uchwałę Nr [...] w przedmiocie powołania Miejskiej Komisji do spraw referendum gminnego. Pismem z dnia 13 kwietnia 2016 r. M. R., w trybie art. 52 § 4 p.p.s.a. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 13 maja 2016 r. Rada Miejska w [...], w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wydała uchwałę Nr [...], którą odmówiła uwzględnienia żądania strony zawartego w przedmiotowym wezwaniu. Wskazana wyżej uchwała została doręczona skarżącemu w dniu 16 maja 2016 r. Następnie, M. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 13 maja 2016 r., Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić, gdyż dotyczy ona aktu (uchwały) nieobjętego zakresem właściwości sadów administracyjnych. Kontrola legalności sprawowana jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Zakres kognicji sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. § 3 Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przepis art. 4 ustawy Prawo przed sądami administracyjnymi odnosi się natomiast do sporów o właściwość oraz sporów kompetencyjnych. Zaskarżona przez skarżącego uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia 13 maja 2016 r., Nr [...] stanowi odpowiedź na wystosowane przez skarżącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. i pozostaje poza wskazanym w art. 3 p.p.s.a. zakresem kognicji sądu administracyjnego. Odpowiedź na wezwanie nie jest bowiem ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie może być kwalifikowana jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie jest ona również aktem prawa miejscowego, ani też innym aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Jak wynika z treści art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest jedynie czynnością warunkującą skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Ma ono na celu stworzenie organowi możliwości zmiany swojego stanowiska. Organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa może uwzględnić wezwanie, podtrzymać swoje dotychczasowe stanowisko, albo pozostawić je bez odpowiedzi. Brak odpowiedzi organu nie stanowi przeszkody do wniesienia skargi, na co wskazuje regulacja zawarta w art. 53 § 2 p.p.s.a. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest rozstrzygnięciem wydanym w postępowaniu odwoławczym, bo wezwanie nie uruchamia trybu odwoławczego, nie zastępuje i nie ma mocy dokonania zmiany w treści aktu objętego wezwaniem. Należy zatem stwierdzić, iż odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia 13 maja 2016 r., Nr [...] nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 p.p.s.a., a zatem skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji postanowienia.