II GZ 1127/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia O. Dz. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 31 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 564/16 w zakresie odmowy dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego L. – P. w L. na uchwałę Sejmiku Województwa L. z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odmówił O. Dz. dopuszczenia do udziału w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego L. – P. w L. na uchwałę Sejmiku Województwa L. z dnia [...] listopada 2011 r., w przedmiocie zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną do sądu administracyjnego przez Prokuratora Rejonowego L. – P. w L. skargą na wymieniona uchwałę Sejmiku Województwa L., O. Dz. wystąpił z wnioskiem o "przyłączeni się do postępowania skargowego ze względu na posiadanie interesu prawnego" powołując się na art. 3 § 1 i § 2 pkt 5, art. 32, art. 33, art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 299 Kodeksu postępowania cywilnego. Sąd I instancji w pierwszej kolejności wskazał, że w niniejszej sprawie nie ma do czynienia z załatwieniem sprawy w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż jest to odrębne postępowanie, którego zakres reguluje ustawa z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa oraz ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie. Odrębność tego postępowania dotyczy nie tylko podjęcia uchwały w sprawie stypendium sportowego, ale także wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na taką uchwałę. Wskazał również, że wniesienie skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego przez Prokuratora skutkuje brakiem konieczności poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa - art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. Wobec tego, że w niniejszej sprawie postępowanie toczy się na skutek skargi wniesionej jedynie przez Prokuratora, to brak jest podstaw, w ocenie Sądu, do dopuszczenia do udziału w tym postępowaniu sądowym innego pomiotu, niż wnoszący skargę na akt prawa miejscowego. W konsekwencji wnioskodawca nie może być uznany ani za osobę, która brała udział w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 33 § 1 p.p.s.a. ani też za osobę, która może żądać dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika na podstawie § 2 tego artykułu. O. Dz. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji domagając się jego zmiany poprzez zezwolenie mu na przyłączenie się do postępowania na prawach strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu z uwagi na konieczność ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji wniosku O. Dz. o dopuszczenie go do udziału w sprawie jako uczestnika na prawach strony. Podkreślenia wymaga, że Sąd I instancji odmówił wnioskodawcy udziału w wywołanej skargą Prokuratora Rejonowego L. – P. w L. sprawie, uznając, że fakt wniesienia skargi przez wymienionego Prokurator na uchwałę Sejmiku Województwa L. z dnia [...] listopada 2011 r. niejako z automatu skutkuje odmową dopuszczenia do udziału w sprawie innego podmiotu niż ten, który wszczął postępowanie sądowoadministracyjnej. Stanowisko to nie znajduje potwierdzenia w przepisach mającego zastosowanie w sprawie prawa jak również w powołanym przez Sąd I instancji orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Lakoniczność wywodów ległych u podstaw zaskarżonego postanowienia oraz niewystarczająca, bo sprowadzająca się niemal wyłącznie do powołania odpowiednich ustaw, analiza przepisów ustawy o z dnia 25 czerwca 2011 r. o sporcie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 176), ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 486), jak również ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powoduje natomiast, że nie jest możliwym dokonanie oceny prawidłowości przesłanek jakimi kierował się Sąd I instancji odmawiając dopuszczenia wnioskodawcy do udziału w sprawie w oparciu o art. 33 § 2 p.p.s.a. Za wyłącznie prawidłowe uznać należy wywody Sądu dotyczące mających zastosowanie i podlegających ocenie w aspekcie wniosku przepisów powołanych ustaw o sporcie i samorządzie województwa oraz skutków wniesienia przez Prokuratora skargi na uchwałę Sejmiku Województwa L. (art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przechodząc do oceny kwestionowanego postanowienia, w pierwszej kolejności wskazać należy, że art. 33 § 2 p.p.s.a., stanowi, iż udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, (...). Postanowienie sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie. Z kolei przepis art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa określa, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Mając zaś na uwadze art. 89 ust. 1 powołanej ustawy, uprawnienie wymienione w art. 90 ust. 1, dotyczyć będzie uchwał podejmowanych między innymi w ramach ustawy o sporcie, jak w przedmiotowej sprawie. Ustawa o sporcie określa, bowiem w art. 27 ust. 2, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może określić, w drodze uchwały warunki i tryb finansowania zadania własnego, o którym mowa w ust. 1 (tworzenie warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu stanowi zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego), wskazując w uchwale cel publiczny z zakresu sportu, który jednostka ta zamierza osiągnąć. Przepis art. 31 ust. 3 tejże ustawy określa natomiast, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Bezsprzecznym jest wobec treści przywołanych przepisów, że uchwała Sejmiku Województwa jako organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, dotycząca szeroko rozumianej działalności sportowej, podlega prawu jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Warunkiem koniecznym, obligatoryjnym, jest istnienie po stronie podmiotu chcącego zaskarżyć uchwałę, interesu prawnego, co wynika wprost z treści art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa. Przepis art. 33 ust. 2 p.p.s.a. również jako warunek udziału podmiotu jako uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego na prawach strony, określa interes prawny takiego podmiotu, którego dotyczyć będzie wynik postępowania. W takim stanie prawnym, przyjąć należy, że skoro ustawa o samorządzie województwa pozwala na wniesienie skargi na uchwałę organu, uzależniając ją od istnienia interesu prawnego podmiotu negującego tego rodzaju akt prawa miejscowego, jak również ustawa regulująca postępowanie przed sądami administracyjnymi wymaga istnienia wpływu wyniku sprawy na interes prawny podmiotu nie biorącego udziału w postępowaniu administracyjnym zgłaszającego swój udział w charakterze uczestnika, to kluczową kwestią jest zbadanie istnienia po stronie wnioskodawcy o dopuszczenie go do udziału w sprawie sądowej interesu prawnego. Sąd I instancji w motywach postanowienia zupełnie pominął tą przesłankę pomimo, że tak w wywodach jak i powołanej podstawie prawnej podaje art. 33 § 2 p.p.s.a. Za zasadnością zaskarżonego postanowienia nie przemawia również sformułowane, na podstawie powołanych postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji z tej przyczyny, że postanowienia te opierały się o przepisy ustawy o samorządzie gminnym, w niniejszej sprawie mamy zaś do czynienia z przepisami ustawy o samorządzie województwa, którą to ustawę Sąd I instancji powołał, lecz nie dokonał jej analizy pod kątem dopuszczalności udziału w charakterze uczestnika w postępowaniu sądowym innego podmiotu niż wnoszący skargę Prokurator. Sąd I instancji dokonując ponownego rozpoznania wniosku O. Dz. weźmie pod rozwagę powyższe wywody mając na uwadze w szczególności przesłanki określone w art. 33 § 2 p.p.s.a. warunkujące dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym uczestnika postępowania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.