II GZ 1195/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1406/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 września 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1406/16 działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst. Jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez P.W. decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzja GITD z dnia [...] kwietnia 2016 r., została wstrzymana przez ten organ na podstawie art. 140 ac ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. z 2012 r., poz. 1137, dalej jako p.r.d.). Wobec tego złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu sądowadministracyjnym stało się bezprzedmiotowe, gdyż wstrzymanie jej przez organ skutkuje tym, że do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądami administracyjnymi zaskarżona decyzja nie może być wykonana. P.W. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego zmiany i oddalenia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji, jako bezprzedmiotowego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię, wobec wydania postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w przypadku, gdy mając na uwadze treść art. 140ac ust. 2 p.r.d. Sąd I instancji winien był wydać postanowienie o oddaleniu wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji jako bezprzedmiotowego, z uwagi na wydanie przez GITD postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 6 p.p.s.a. stanowi, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 61 § 6 p.p.s.a znajduje zastosowanie we wszystkich sytuacjach, w których doszło do wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności. I nie ma znaczenia czy wykonanie decyzji zostało wstrzymane przez organ (jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie), czy przez sąd po rozpoznaniu stosownego wniosku strony. Stosownie natomiast do art. 140ac ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.; dalej: p.r.d.) decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30 dni od jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną, z urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania decyzji nakładającej karę pieniężną w myśl przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym następuje z urzędu, ale tylko wówczas, gdy strona zaskarżyła tę decyzję do sądu administracyjnego. Tym samym, nie ma konieczności składania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sytuacji kiedy organ drugiej instancji wydał postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji zgodnie z art. 140ac ust. 2 p.r.d. Z akt sprawy wynika, że P.W. wniósł skargę na decyzję GITD, a organ na podstawie art. 140ac ust. 2 p.r.d. z urzędu wstrzymał jej wykonanie. W opisanej powyżej sytuacji i w świetle brzmienia art. 61 § 6 pkt 1 i 2 p.p.s.a., nie doszło też do utraty mocy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dokonanego postanowieniem organu. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzja ta nie podlegała wykonaniu do czasu ziszczenia się warunków zawartych w art. 61 § 6 p.p.s.a. Skarżący korzysta bowiem z udzielonej mu ochrony tymczasowej na mocy postanowienia organu z dnia 14 lipca 2016 r., którym to postanowieniem organ wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma racji skarżący, twierdząc, że sformułowanie sentencji postanowienia Sądu I instancji mogłoby rodzić negatywne konsekwencje dla niego, w postaci błędnego uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie zostało wstrzymane, pomimo wydania w tym przedmiocie przez GITD postanowienia z dnia 14 lipca 2016 r. Uzasadnienie wyroku (postanowienia) stanowi bowiem integralną część rozstrzygnięcia sądowego oraz realizuje istotne, przypisane mu funkcje, w tym między innymi, funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Skarżący korzysta z ochrony tymczasowej, udzielonej mu na mocy postanowienia organu, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jednoznacznie stwierdzono, że do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądami administracyjnymi zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.