IV SO/Wr 15/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wymierzenie grzywny Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej "[...]" sp. z o.o. z/s w L. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. odrzucić wniosek; II. zwrócić wnioskodawcy kwotę 100,00 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu. Wnioskiem z dnia 13 maja 2016 r. A. K. (zwany dalej wnioskodawcą lub stroną) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w L. (zwanej dalej także Spółką) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi na bezczynność wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę. Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawca wskazał, że 25 stycznia 2016 r. wniósł skargę, którą doręczono na adres Spółki w dniu 28 stycznia 2016 r. Skarga powinna więc zostać przesłana do tutejszego Sądu najdalej w dniu 12 lutego 2016 r. W związku z tym, że nie została ona przekazana, wniosek o wymierzenie grzywny miał w jego ocenie dostateczne podstawy. W dniu 20 czerwca 2016 r. skarżący został wezwany do nadesłania dowodu złożenia skargi na bezczynność za pośrednictwem Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w L.. W odpowiedzi strona nadesłała kserokopię książki nadawczej z dnia 25 stycznia 2016 r. na dowód przesłania skargi listem poleconym na adres organu oraz wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej S.A., jako dowód doręczenia skargi Spółce w dniu 28 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 55 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a., stanowiącego, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.) – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi. Z treści wniosku inicjującego niniejsze postępowanie, a w szczególności z przedłożonych na wezwanie Sądu dokumentów, nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że strona wniosła skargę na bezczynność za pośrednictwem Spółki. Dołączona kserokopia książki nadawczej z dnia 25 stycznia 2016 r. wskazuje jedynie na fakt nadania listu poleconego na adres Spółki. Dowód ten nie potwierdza jednakże w żaden sposób, że list polecony zawierał skargę na bezczynność. Anonimowość korespondencji sprawia, że brak jest pewności co do jej zawartości, a tym samym do uznania, że skarga została nadana na adres Spółki. Podobnie należy ocenić drugi z przedłożonych dokumentów mający dowodzić, że list polecony dotarł do adresata w dniu 28 stycznia 2016 r. Wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej S.A. nie może stanowić wystarczającego dowodu potwierdzającego doręczenie przesyłki poleconej, gdyż wskazane dane – jak podaje operator pocztowy – mają jedynie charakter poglądowy. Nie wiąże się z nimi także jakiekolwiek domniemanie faktyczne lub prawne. Po drugie, przedłożony wydruk również nie wskazuje, że nadany list polecony zawierał skargę na bezczynność Spółki w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek strony. Reasumując powyższe ustalenia faktyczne należało stwierdzić, że wnioskodawca nie udowodnił, że skarga na bezczynność Spółki została wniesiona za jej pośrednictwem. Skoro brak jest pewności, że Spółka znajduje się w posiadaniu przedmiotowej skargi, to tym samym żądanie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie skargi należało uznać za niedopuszczalne. Możliwość rozpoznania wniosku o wymierzenia grzywny danemu podmiotowi wiąże się bowiem tylko z uprzednim stwierdzeniem, że otrzymał on skargę, której następnie nie przekazał w ustawowym terminie do sądu administracyjnego. Jeśli natomiast nie ma pewności, że skierowano do niego skargę, to za niedopuszczalne należało uznać orzekanie w przedmiocie wymierzenia mu grzywny. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w punkcie I sentencji tj. o odrzuceniu przedmiotowego wniosku na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie kwoty 100,00 złotych z tytułu uiszczonego wpisu sądowego – zawarte w punkcie II sentencji niniejszego postanowienia – wynikało z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.