II SA/Gl 220/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. We wniosku z dnia [...] r. R. T. domagał się zwrotu jego prawa jazdy wydanego w dniu [...]r. przez Prezydenta Miasta K. a zatrzymanego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...]r. Po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta K. odmówił zwrotu przedmiotowego prawa jazdy kat. B nr [...] na druku [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał m.in., że z informacji uzyskanych z niemieckiego organu właściwego w sprawach praw jazdy wynika, iż stronie zostało wydane w dniu [...]r. niemieckie prawo jazdy, w ramach wydania nowego dokumentu w zamian za posiadane już wcześniej niemieckie prawo jazdy. Organ niemiecki poinformował również, że R. T. zamieszkuje w N. w G. nieprzerwanie od [...]r. oraz może się ubiegać o wydanie zatrzymanego niemieckiego prawa jazdy po przedłożeniu badań medyczno-psychologicznych. Powołując się na regulację zawartą w dyrektywie 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. oraz art. 12 ust. 1 pkt. 4 ustawy o kierujących pojazdami Prezydent Miasta K. uzasadnił odmowę zwrotu prawa jazdy tym, że R. T. jest posiadaczem niemieckiego prawa jazdy, a zgodnie z ww. regulacjami osoba nie może posiadać więcej niż jednego prawa jazdy. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik R. T. zarzucił jej wydanie z naruszeniem art. 12 ust. 4 pkt. 4 ustawy o kierujących pojazdami poprzez nieprawidłową jego wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie oraz z naruszeniem art. 87 ust. 1 konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że objęte żądaniem zwrotu prawo jazdy zostało zatrzymane w N. wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...]r., którym odebrano R. T. prawo do prowadzenia pojazdów. Jednocześnie Sąd nałożył tym wyrokiem zakaz wyrabiania nowego prawa jazdy - okres zakazu wyrabiania nowego prawa jazdy upłynął dnia [...]r. Z treści wyroku wynika, że R. T. prowadził pojazd pod wpływem alkoholu - próba krwi wykazała [...] promila alkoholu we krwi. Przy składaniu wniosku o zwrot prawa jazdy w dniu [...]r. R. T. pouczony o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań z art. 233 § 1 kk oświadczył, że zamieszkuje na stałe "Budynek w K. przy ul. [...]". Tymczasem w toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że zamieszkuje on w G. nieprzerwanie od [...]r., wcześniej był zameldowany w niemieckim mieście U. Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało, że zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami lub ustawą) kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Posiadanie innego dokumentu stwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym zgodnie z art. 12 ust, 1 pkt. 4 tej ustawy stanowi negatywną przesłankę wydania prawa jazdy, zatem jej zaistnienie uniemożliwia wydanie prawa jazdy wnioskodawcy. Zwrot zatrzymanego prawa jazdy reguluje art. 102 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem upłynął co najmniej rok, warunkiem wydania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Jednakże norma ta odnosi się do stanu faktycznego określonego w art. 102 ust. 1 ustawy tj. sytuacji, w której starosta wydał decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Występując o zwrot zatrzymanego prawa jazdy strona zobligowana jest wówczas do złożenia wniosku - stosownie do § 8 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarski Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2012 r., poz. 1005 z późn. zm.). Jednym z elementów wniosku jest wskazanie adresu zamieszkania - jest to istotne zarówno w kontekście ustalenia właściwości miejscowej jak również w kontekście ustalenia pozytywnej przesłanki wydania prawa jazdy określonej w art. 11 ust. 1 pkt. 5 ustawy o kierujących pojazdami tj. ustalenia czy wnioskodawca przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe albo przedstawi zaświadczenie, że studiuje co najmniej od 6 miesięcy. W konsekwencji SKO mając na uwadze, że R. T. nie miał zatrzymanego prawa jazdy przez polski organ administracyjny właściwy w sprawach praw jazdy uznał, że Prezydent Miasta K. pomimo, iż przesłano do niego zatrzymane przez niemiecki sąd polskie prawo jazdy, nie jest organem właściwym do prowadzenia postępowania dotyczącego zwrotu tego dokumentu. Wbrew bowiem złożonemu przez stronę oświadczeniu nie zamieszkuje ona na stałe w Katowicach. Nadto SKO wzięło pod uwagę, że ww. może w każdej chwili złożyć podanie o wydanie nowego niemieckiego prawa jazdy, co również nie stwarza podstaw do dokonania zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kat. B nr [...] na druku [...]. Na marginesie SKO zwróciło również uwagę, iż osoby co do których można zastosować ww. przepisy ustawy o kierujących pojazdami, w sytuacji, gdy kierowały pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu - podlegają badaniu lekarskiemu i psychologicznemu. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO w K. pełnomocnik R. T. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta K. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z mającym wpływ na jej treść naruszeniem art. 107 § 3 kpa przez jej niedostateczne uzasadnienie oraz z naruszeniem art. 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Nadto została wydana z naruszeniem prawa materialnego, a to art. 12 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami przez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w sprawie nie miały zastosowania przepisy art. 11 ust. 1 pkt 5 i art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami gdyż odnoszą się one do sytuacji gdy dana osoba ubiega się o wydanie nowego prawa jazdy a nie o zwrot uprzednio zatrzymanego, jak to ma miejsce w odniesieniu do skarżącego. W sprawie nie miał też zastosowania przepis art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. b tej ustawy oraz § 13 ust. 2 pkt b rozporządzenia w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami gdyż zakaz prowadzenia pojazdów został orzeczony w stosunku do skarżącego na okres nieprzekraczający jednego roku. W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja pomimo jego niedostatecznego i częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Należy podzielić zarzut skargi, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano w precyzyjny sposób podstawy materialnoprawnej zapadłego rozstrzygnięcia. Podobny zarzut należy jednak sformułować pod adresem autora skargi z której również nie wynika jaka jest podstawa materialnoprawna żądania zwrotu prawa jazdy. Stwierdzono w niej jedynie, że w sprawie nie ma zastosowania § 13 ust. 2b rozporządzenia z dnia 31 lipca 2012 r. Pomijając kwestię błędnej numeracji tego przepisu (chodziło zapewnie autorowi o § 13 pkt 2b) to w związku z treścią wniosku z dnia 21 lutego 2013 r. (karta 20 akt adm.) wszczynającego postępowanie, gdzie jako podstawę sformułowanego w nim żądania wskazano § 13 tego rozporządzenia należy przyjąć, że zostało ono oparte na treści § 13 pkt 2a, który to przepis, przy przyjęciu za zasadne twierdzeń wniosku, mógłby stanowić zdaniem Sądu jedyną podstawę jego uwzględnienia (pomijając kwestię spełnienia wymogów o jakich mowa w § 13 pkt 2b tego aktu prawnego). Należy jednak stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie ma on w ogóle zastosowania. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego (i jak się wydaje wbrew stanowisku organów obu instancji) prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego G. z dnia [...]r. nie został on pozbawiony prawa do kierowania pojazdami mechanicznymi na okres trzech miesięcy, lecz zgodnie z tym wyrokiem prawo jazdy zostało mu odebrane bezterminowo. Oznacza to, że skarżący w ogóle nie może ubiegać się o jego zwrot. Jak wynika z sentencji tego wyroku skarżący może się ubiegać jedynie o "udzielenie" (wydanie) nowego prawa jazdy do prowadzenia pojazdów, przy czym nie mógłby tego uczynić przed upływem trzech miesięcy, który to zakaz upłynął dnia [...]r. Okoliczność taka wynika nadto z pisma organu niemieckiego, którego tłumaczenie znajduje się na stronie 8 akt administracyjnych. Wobec powyższego odmowa zwrotu prawa jazdy była zasadna. Gdyby zaś przyjąć, że skarżącemu prawo jazdy zostało zatrzymane tylko w związku z orzeczeniem zakazu prowadzenia pojazdów na określony czas, to w związku ze skazaniem go za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości w sprawie miałby zastosowanie art. 99 ust. 1 pkt 2b i pkt 3a oraz ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, co uzasadniałoby zawieszenie postępowania w sprawie o zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Sąd podziela natomiast stanowisko skarżącego, że treść art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami ma zastosowanie jedynie do wydania nowego prawa jazdy a nie do zwrotu już posiadanego i zatrzymanego. Gdyby zostało ono wydane z naruszeniem tego przepisu to stanowiłoby to podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego w drodze postępowań nadzwyczajnych. Odmowę zwrotu zatrzymanego prawa jazdy mógłby jednak stanowić art. 4 ust. 2 tej ustawy, który ma ogólny charakter i należałoby go stosować zarówno w przypadku żądania zwrotu zatrzymanego prawa jazdy jak i do wydania nowego prawa jazdy. Ma on zatem zastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji gdy skarżący nie zaprzeczył, że posiada również niemieckie prawo jazdy. Gdy zaś chodzi o wykładnię użytego w tym przepisie sformułowania "ważne prawo jazdy" to należy go interpretować w zgodzie z treścią art. 7 ust. 5 powołanej w decyzji organu pierwszej instancji dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (zobacz w tym względzie wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 16/08). Należy zatem przyjąć, że przez posiadanie ważnego prawa jazdy należy rozumieć i takie sytuacje gdy prawo jazdy nie jest w danym momencie ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. Również zatem z tego względu wniosek skarżącego o zwrot prawa jazdy nie mógł zostać uwzględniony. Z powyższych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). sw