IV SA/Wa 998/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant ref. staż. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2016 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego S. C. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 998/16 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu wniosku S.C. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 01.2016. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W.nr [...], z dnia [...] grudnia 2006 roku, o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkaniowych wielorodzinnych o charakterze zabudowy szeregowej wraz z przyłączami do infrastruktury technicznej na dz. ew. nr [...], w obr. [...] położonych przy ul.[...] w W.. Powyższa decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej: Decyzją nr [...] z dnia [...] 12.2006. Prezydent W. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Pismem z dnia [...] 10.13r. I.i S. C. zażądali stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. nr [...], z dnia [...] grudnia 2006 r. W wyniku rozpatrzenia wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] 01.2016r. odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji. Pismem dnia [...] 02.2016r. S. C. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że po dokonaniu powtórnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie podziela stanowisko organu I instancji stwierdzające, że decyzja Prezydenta W.nr [...] z dnia [...] 12.2006r. nie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 kpa. Materiał dowodowy niniejszej sprawy wskazuje, jak zresztą słusznie zauważył organ I instancji, iż obszar analizowany został przez organ wyznaczony nieprawidłowo - bo rzeczywiście jest mniejszy niż trzykrotność frontu działki objętej wnioskiem, tj. w sposób naruszający prawo, a w szczególności § 3 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednak Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że jego zmniejszenie nie ma istotnego wpływu na określenie występującej w obszarze funkcji zabudowy oraz, że nie można utożsamiać wyznaczenia tego obszaru w sposób określony w załączniku do skarżonej decyzji jako naruszającego w sposób rażący przepisy w/w rozporządzenia. W związku z powyższym organ uznał za chybiony zarzut dokonania dowolnej oceny, że nieprawidłowo wyznaczony obszar analizy nie stanowi wydania decyzji Prezydenta W.z dnia [...] grudnia 2006 r. W ocenie organu II instancji także zarzut wnioskodawcy, że w analizie przygotowanej do wydania decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] nie wskazano wszystkich parametrów określonych § 1 Rozporządzenia i w tym względzie w sposób rażący naruszono przepisy Rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a załącznik nr [...] do decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] nie odzwierciedla stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania ww. decyzji jest niezasadny, a zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zdaniem organu wskazywane mankamenty wyników analizy pozwalają na podzielenie stanowiska Kolegium, że analiza nie została przeprowadzona prawidłowo pod względem formalnym i faktycznym, co przecież mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jednakże nie można podzielić stanowiska wnioskodawcy, że skarżona decyzja opiera się na wynikach analizy sporządzonej z rażącym naruszeniem przepisów rozporządzenia. Organ II instancji podzielił stanowisko, że wynik przeprowadzonej w niniejszej sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie był w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy ustalonymi w decyzji administracyjnej, a błędy, na które powołują się skarżący nie mają charakteru rażących uchybień, które stanowiłyby podstawę do uchylenia skarżonej decyzji w trybie stwierdzenia jej nieważności. Wskazał, że argumentacja organu I instancji w w/w zakresie pozostaje aktualna na obecnym etapie postępowania. Zatem uznał zarzut naruszenia przepisu art. 7 i art. 77 § 1 kpa. za nietrafny. Podzielił również stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do tego, że decyzja Prezydenta W.z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] zawiera załączniki niespełniające wymogów formalnych wynikających z przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia, niemniej wady te nie stanowią w ocenie Kolegium rażącego naruszenia prawa, skutkującego zastosowaniem art. 156 kpa. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. C., zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o uchylenie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji SKO w W. z dnia [...] stycznia 2016r., a także o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2006r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (dalej: "Decyzja kontrolowana"), nie została podjęta z rażącym naruszeniem: a. art. 7, 77 § 1 oraz 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. Nr 267, dalej w skrócie: "K.p.a.") w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "Rozporządzenie"), pomimo że decyzja kontrolowana została wydana na podstawie i w oparciu o oczywiście wadliwą analizę obszaru, której wadliwość polegała m.in. na wyznaczonym nieprawidłowo (mniejszy niż trzykrotność frontu działki objętej wnioskiem inwestora, a zatem z pominięciem niskiej zabudowy jednorodzinnej) obszarze analizy (a, który powinien być ustalony prawidłowo), b. art. 7, 77 § 1 oraz 80 K.p.a. w związku z § 1 Rozporządzenia, pomimo że decyzja kontrolowana została wydana na podstawie i w oparciu o oczywiście wadliwą analizę obszaru, której wadliwość polegała m.in. na niewskazaniu wszystkich parametrów określonych w § 1 Rozporządzenia, tj. w załączonym do ww. decyzji dokumencie nie określono wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki i kąta nachylenia dachu, c. art. 7, 77 § 1 oraz 80 K.p.a. w związku z § 1 Rozporządzenia, pomimo że decyzja kontrolowana została wydana na podstawie i w oparciu o oczywiście wadliwą analizę obszaru, której wadliwość polegała m.in. na braku odzwierciedlenia stanu faktycznego w obszarze analizy w zakresie istniejącej zabudowy, tj. w sytuacji gdy w analizie przygotowanej do wydania decyzji kontrolowanej wskazano, że (i) w obszarze analizowanym powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi od 26% do 40 %, w sytuacji, gdy w 2006 roku współczynnik ten wynosił od 5,7% (działka nr ew. [...]) do 36% (działka nr ew. [...]) i nie było żadnej nieruchomości, dla której współczynnik ten wynosiłby 40%, (ii) na działce o nr ew. [...], przyległej od strony południowej do działki, dla której ustalono warunki zabudowy (o nr ew. [...]), nie ma budynków: mieszkalno - gospodarczego i stodoły (budynki te zostały rozebrane dopiero w 2007 roku, a więc po wydaniu ww. decyzji kontrolowanej), (iii) na działkach o nr ew. [...], [...] naniesione są budynki mieszkalne jednorodzinne (budynków tych nie ma na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji kontrolowanej: budynek na działce nr [...] został wybudowany w końcu 2006 roku, a w dacie wydania decyzji kontrolowanej działka nr [...] była niezabudowana, gdyż roboty budowlane rozpoczęto dopiero w 2007 roku na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 roku, znak: [...]), (iv) na działkach o nr ew. [...] i [...] przyległych od strony zachodniej do działki, dla której ustalono warunki zabudowy naniesione są budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej, w sytuacji gdy budynki te są naniesione linią przerywaną, bowiem budowa ich została dopiero rozpoczęta, a w konsekwencji dokonanie zupełnie dowolnej oceny, iż załącznik graficzny nr 2 - analiza zagospodarowania obszaru - do ww. decyzji kontrolowanej odzwierciedla stan zagospodarowania obszaru, i nieuwzględnienie, że ustalenia dotyczą stanu faktycznego z okresu znacznie późniejszego niż data wydania decyzji kontrolowanej z dnia [...] 12.2006 r., zatem, że ww. decyzja kontrolowana została wydana pomimo braku analizy wymaganej na mocy przepisów Rozporządzenia; 2. art. 11 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez lakoniczne formułowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji i brak jakichkolwiek wywodów dotyczących tego dlaczego w ocenie organu orzekającego w sprawie wytknięte przez niego wadliwości decyzji kontrolowanej, tj. wyznaczenie nieprawidłowo obszaru analizy, braku prawidłowych załączników do ww. decyzji m.in. przez nieujawnienie w nich stanu faktycznego na obszarze analizy, a także niewskazanie wszystkich parametrów określonych w § 1 Rozporządzenia, tj. nieokreślenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki i kąta nachylenia dachu, mimo ich oczywistości, nie zostały uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt2 K.p.a.; 3. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1, § 3 ust. 2, § 9 ust. 2 Rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że decyzja kontrolowana nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, mimo oczywistości naruszenia powołanych przepisów, a w konsekwencji, 4. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 158 § 1 K.p.a. poprzez bezzasadną odmowę stwierdzenia nieważności decyzji kontrolowanej decyzji, mimo wydania jej z rażącym naruszeniem art. 7, 77 § 1 oraz 80 K.p.a. w związku z § 1, § 3 ust. 2, § 9 ust. 2 Rozporządzenia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skoro w ocenie organu decyzja kontrolowana została wydana z oczywistym, łatwo uchwytnym, naruszeniem § 1, § 3 ust. 2, § 9 ust. 2 Rozporządzenia, a w konsekwencji z naruszeniem art. 7, 77 § 1 oraz 80 K.p.a., to nie ma w tej sprawie znaczenia jaki wpływ miały ww. wady na treść rozstrzygnięcia wydanego w decyzji kontrolowanej. W związku z powyższym, skoro organ stwierdził, że doszło do naruszenia powołanych przepisów, a obowiązki / wymagania z nich wynikające są jasne i nie wymagały złożonej wykładni prawa, to jednoznaczne, widoczne na "pierwszy rzut oka" stwierdzenie, że (i) obszar analizowany (przy wydaniu decyzji kontrolowanej) został wyznaczony nieprawidłowo, bo jest mniejszy niż trzykrotność frontu działki inwestora, tj. z naruszeniem § 3 ust. 2 Rozporządzenia, (ii) w analizie przygotowanej do wydania decyzji kontrolowanej nie wskazano wszystkich parametrów określonych § 1 Rozporządzenia, a mankamenty wyników analizy pozwalają na stwierdzenie, że nie została ona przeprowadzona pod względem formalnym oraz faktycznym,(iii) decyzja kontrolowana zawiera załączniki niespełniające wymagań wynikających § 9 ust. 2 Rozporządzenia, powinny skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wobec wydania jej z rażącym naruszeniem art. 7, 77 § 1 oraz 80 K.p.a. w związku z § 1, § 3 ust. 2, § 9 ust. 2 Rozporządzenia. W związku z powyższym, skoro prawidłowe wydanie decyzji kontrolowanej wymagało oparcia jej na materiale dowodowym spełniającym wymagania określone w § 1, § 3 ust. 2, § 9 ust. 2 Rozporządzenia, to pomimo jego oczywistych wad, a zatem nawet braku prawnej możliwości skutecznego powołania się na treść tych dokumentów (analizy i jej wyników, załącznika do decyzji etc.), można mówić, że decyzja została wydana nie tylko z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. , ale z naruszeniem ww. przepisów w sposób rażący, albowiem decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydano faktycznie i prawnie bez przeprowadzenia żadnych miarodajnych ustaleń faktycznych. Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja została również wydana z naruszeniem art. 11 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez lakoniczne formułowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji i brak jakichkolwiek wywodów dotyczących tego dlaczego w ocenie organu orzekającego w sprawie wytknięte przez niego wadliwości decyzji kontrolowanej, tj. wyznaczenie nieprawidłowo obszaru analizy, braku prawidłowych załączników do ww. decyzji m.in. przez nieujawnienie w nich stanu faktycznego na obszarze analizy, a także niewskazanie wszystkich parametrów określonych w § 1 Rozporządzenia, tj. nieokreślenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki i kąta nachylenia dachu, mimo ich oczywistości, nie zostały uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W związku z podniesionym na rozprawie w dniu 6 września 2016r. przez uczestniczkę postępowania I.C. oraz przez skarżącego w uzupełnieniu skargi, zarzutem naruszenia prawa w związku z pominięciem uczestniczki w toku postępowania, konieczne stało się uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak też decyzji ją poprzedzającej. Według art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Zauważyć należy, że w przeciwieństwie do innych podstaw wymienionych w tym przepisie, bez znaczenia jest czy stwierdzone naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego miało wpływ na wynik sprawy. Jedną z przyczyn wznowienia postępowania administracyjnego jest sytuacja, w której "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu" (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Ta właśnie podstawa wznowienia uważana jest za naruszenie prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 10 kpa organ powinien zapewnić stronie prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a obowiązek ten jest szczególny w aspekcie umożliwienia zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. W świetle materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy nie budzi wątpliwości, że I.C. jest stroną przedmiotowego postępowania, jak też, że w postępowaniu tym organy administracji publicznej nie zapewniły jej możliwości wzięcia w nim czynnego udziału. Uczestniczka postępowania i S. C. w piśmie z dnia [...] października 2013r. zażądali stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W.z dnia [...]grudnia 2006r. Organ I instancji wszczynając postępowanie o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji nie zauważył, że jedynie S. C. w tym postępowaniu zastępowany jest przez profesjonalnego pełnomocnika (pełnomocnictwo tom 1 akt administracyjnych). Błąd ten zaważył na faktycznym pominięciu wnioskodawczyni w dalszym toku postępowania. Organ co prawda, jak wynika z analizy akt administracyjnych zamierzał kierować korespondencję do wnioskodawczyni, jednak nie zachowując należytej staranności wysyłał ją nie do I.C., a do pełnomocnika S. C.. Wynika to jedynie z adnotacji na zwrotnych potwierdzeniach odbioru korespondencji, na których jako adresata przesyłek wysyłanych do pełnomocnika organ wskazywał I.i S. C.. Nie jest możliwe ustalenie nawet czy wysyłano korespondencję w dwóch egzemplarzach, co mogłoby zasugerować odbiorcy, że jest ona kierowana do dwóch różnych osób i spowodować jej przekazanie właściwej adresatce. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozostawia wątpliwości, że ani zawiadomienie z dnia 9 kwietnia 2015r. o wszczęciu postępowania, ani zawiadomienie z dnia 9 października 2015r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, ani też decyzja organu I instancji z dnia [...] stycznia 2016r. nie zostały doręczone uczestniczce postępowania (tom 1 akt administracyjnych). Podstawowym obowiązkiem proceduralnym organu administracji w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego jest ustalenie wyczerpującego kręgu stron tego postępowania - tj. każdego podmiotu, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie (art. 28 k.p.a.) i zapewnienie wszystkim tym podmiotom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). W literaturze oraz orzecznictwie wyrażany jest zarówno pogląd, że dla obligatoryjnego uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. b p.p.s.a. nie ma znaczenia, iż zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony, jak też pogląd odmienny, przyznający tylko niesłusznie pominiętej ("poszkodowanej") stronie prawo podnoszenia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W przedmiotowej sprawie rozbieżność ta nie ma znaczenia, bowiem stroną zgłaszającą ten zarzut na etapie sądowoadministracyjnym jest uczestniczka tego postępowania, którą pozbawiono możliwości czynnego udziału w sprawie. Tożsamy zarzut został podniesiony przed sądem przez stronę skarżącą na rozprawie w dniu 6 września 2016r. (załącznik do protokołu rozprawy). Uczestniczce doręczono jedynie w sposób udokumentowany (zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji kierowanej do uczestniczki) decyzję organu II instancji. Niewątpliwe miała więc możliwość wniesienia skargi na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wniesienie skargi jest uprawnieniem podmiotu i istnienie takiej możliwości nie konwaliduje wcześniejszych naruszeń prawa na etapie toczącego się postępowania w dwóch instancjach, a nieskorzystanie z zaskarżenia decyzji nie pozbawia strony możliwości podniesienia takiego zarzutu. Uczestniczka podczas rozprawy wskazała okoliczności, wskazujące na to, że decyzja z [...] grudnia 2006r. rażąco narusza przepisy prawa, które mogłaby podnieść w toku postępowania, gdyby umożliwiono jej udział w tym postępowaniu takie jak: 1. nieokreślenie wymaganych parametrów, 2. istotne różnice między załącznikiem nr 2, a stanem faktycznym, 3. niewystarczające uzbrojenie terenu i brak dokumentów potwierdzających zagwarantowanie infrastruktury technicznej, 4. brak zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym uzasadnia uchylenie decyzji przez sąd bez względu na to, czy naruszenie to miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy. W tym przypadku należy wskazać, że możliwość zapewnienia uczestniczce udziału w postępowaniu powinna skutkować wzięciem pod uwagę przez organ jej stanowiska i koniecznością odniesienia się do precyzowanych zarzutów, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż niektórych z kwestii organ nie oceniał. Uchylenie decyzji z powyższych względów zwalniało sąd od oceny podniesionych w skardze innych zarzutów, gdyż ocena ta byłaby przedwczesna. Na marginesie tylko zdaniem sądu należy wskazać, iż organ ponownie rozpoznając sprawę powinien odnosić się do załącznika nr 2 do decyzji z [...] grudnia 2006r. w wersji jaka została sformułowana w dacie wydania tej decyzji, nie zaś do wariantu tego załącznika odtworzonego w sposób niedokładny w związku z zaginięciem oryginału. Informacja, że załącznik nr 2 traktowany przez organ jako oryginalny jest wersją "odtworzoną" zawarta jest w notatce urzędowej (k. 101, tom 3 akt administracyjnych). Organ powinien zauważyć, że w aktach sprawy znajdują się kopie wykonane na podstawie oryginału załącznika nr 2 do tej decyzji (k. 44 i k. 188 tom 3 akt administracyjnych). W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni stanowisko uczestniczki i wszystkich stron postępowania, po potwierdzeniu, że krąg stron został prawidłowo ustalony i odniesie się szczegółowo do każdego ze zgłaszanych przez strony zarzutów. Z uwagi na to, że dostrzeżone naruszenie przepisów wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego od początku, następnie dokonania ponownej oceny materiału dowodowego, zagwarantowanie stronie prawa do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy (art. 15 K.p.a.), skutkowało koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu, nie przesądzając jednocześnie wyniku sprawy co do jej meritum. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i art. 135 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a i art. 10 kpa,. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.