II OZ 1365/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1692/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 6 września 2016 r. sygn. IV SA/Wa 1692/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów. Uzasadniając wydane postanowienie, Sąd I instancji wskazał, że G. G. w związku z wniesieniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2016 r. został wezwany zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału do uiszczenia wpisu sądowego w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej: p.p.s.a., zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 sierpnia 2016 r. W związku z tym siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął w dniu 16 sierpnia 2016 r. We wskazanym terminie skarżący nie uiścił wpisu, stąd jego skarga, jak przyjął Sąd I instancji, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył G. G., wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 73 § 1-4 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. polegające na niezasadnym uznaniu, że skarga nie została opłacona w terminie pomimo wezwania do jej opłacenia w sytuacji, gdy wezwanie takie nie zostało nigdy skutecznie doręczone skarżącemu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie posiada usprawiedliwionej podstawy. Na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W odniesieniu do powyższego przepisu nie może budzić wątpliwości twierdzenie, że na prawidłowość zastosowania powyższej sankcji zasadniczy wpływ ma ustalenie niewywiązania się przez stronę z nałożonego na nią obowiązku procesowego. Ponieważ tenże obowiązek odwołuje się do terminu, w którym strona powinna dokonać oznaczonej czynności procesowej, właściwa ocena działania strony nie może z kolei nie uwzględniać okoliczności, które mają wpływ na bieg tego terminu. Biorąc pod uwagę, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego rozpoczyna bieg od dnia doręczenia wezwania, oczywistym pozostaje – na co trafnie zwrócił uwagę skarżący – że nie można faktu nieuiszczenia tejże opłaty łączyć ze skutkiem prawnym odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.), jeżeli wykazane zostanie, że wezwanie to nie zostało stronie skutecznie doręczone. Podzielenie stanowiska skarżącego w zakresie, w jakim akcentuje on wpływ prawidłowości doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na prawidłowość postanowienia o jej odrzuceniu z powodów wskazanych w art. 220 § 3 p.p.s.a. nie przekłada się na uznanie, że w kontrolowanej sprawie Sąd I instancji uchybił powyższemu przepisowi, co miało być spowodowane niedoręczeniem skarżącemu przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do zakwestionowania ustalenia, zgodnie z którym przesyłka o numerze [...] została skutecznie doręczona skarżącemu w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. Na prawidłowość doręczenia nie miało wpływu to, że kolejne czynności mające związek z doręczeniem przesyłki, w tym jej dwukrotne awizowanie były dokonywane przez inną placówkę pocztową operatora (Poczty Polskiej), aniżeli zakładał to skarżący. Należy przypomnieć, że w myśl art. 65 § 1 p.p.s.a., sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113). Stosownie do art. 73 § 1 i 2 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi w sposób bezpośredni, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu przywołanej wyżej ustawy - Prawo pocztowe, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej. Za placówkę pocztową należy rozumieć jednostkę organizacyjną operatora pocztowego lub agenta pocztowego, w której można zawrzeć umowę o świadczenie usługi pocztowej lub która doręcza adresatom przesyłki pocztowe lub kwoty pieniężne określone w przekazach pocztowych, albo inne wyodrębnione i oznaczone przez operatora pocztowego miejsce, w którym można zawrzeć umowę o świadczenie usługi pocztowej lub odebrać przesyłkę pocztową lub kwotę pieniężną określoną w przekazie pocztowym (art. 3 pkt 15 ustawy – Prawo pocztowe). Z przesyłki znajdującej się w aktach sprawy, jak również z przedłożonego przez skarżącego wydruku określającego status spornej przesyłki rejestrowanej (funkcja śledzenia przesyłki) wynika, że skierowana do skarżącego przesyłka została przekazana do doręczenia, a następnie dwukrotnie awizowana i zwrócona nadawcy (Sądowi I instancji) przez Urząd Pocztowy w Brwinowie (ul. Pszczelińska 2, Brwinów). Wskazywana okoliczność, że wewnętrzne zasady operatora dotyczące przekazywania przesyłek do doręczenia na terenie Brwinowa mają zakładać, że dla północnej części Brwinowa odbiór przesyłek awizowanych odbywa się nie w Urzędzie Pocztowym w Brwinowie jako jednostce nadrzędnej, ale w działającej na podstawie umowy agencyjnej jednej z agencji pocztowych (Agencja Pocztowa przy ul. 11 Listopada 4F/F w Brwinowie) nie prowadzi do wadliwości doręczenia wymienionej wyżej przesyłki. Właściwą placówką pocztową operatora jest ta placówka, w której strona miała możliwość odebrania awizowanej przesyłki. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie awizacja wskazywała na Urząd Pocztowy w Brwinowie, nieodebranie przez skarżącego przesyłki w wyznaczonym terminie w tym Urzędzie Pocztowym skutkowało przyjęciem na zasadzie tzw. fikcji doręczenia, że przesyłka została stronie skutecznie doręczona. Akcentowana przez skarżącego okoliczność, że przesyłka nigdy nie dotarła do ww. Agencji Pocztowej, co poświadczać ma oświadczenie osoby prowadzącej tę placówkę, nie stanowi w rozpoznawanej sprawie przedmiotu sporu, skoro, jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji, a czego skarżący w zażaleniu w żaden sposób nie podważa, poszczególne czynności zmierzające do doręczenia skarżącemu przesyłki o numerze [...] (w tym awizowanie przesyłki w dniach 2 i 10 sierpnia 2016 r.) były podejmowane przez Urząd Pocztowy w Brwinowie. Oparcie w tych warunkach zarzutów zażalenia na wykazaniu, że ww. przesyłka była awizowana, niemniej przez niewłaściwą placówkę pocztową tego samego operatora, musi być z przedstawionych względów uznane za nieuzasadnione. Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.