I SA/Gd 758/16

Dnia 7 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki postanawia: odrzucić skargę. Skarżącą wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 kwietnia 2016 r., w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Zarządzeniem z dnia 6 lipca 2016 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł z pouczeniem, że wymienioną kwotę należy uiścić w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie, po dwukrotnym awizowaniu (12 i 20 lipca 2016 r.), nie została odebrana przez skarżącą i została uznana za doręczoną w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako - p.p.s.a.) w dniu 26 lipca 2016 r. Zakreślony termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Jak wynika z akt sądowych skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi i pouczona o skutkach niezastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierająca przedmiotowe wezwanie została przesłana na adres strony wskazany w treści skargi. Zarządzenie wzywające stronę do uiszczenia wpisu, po dwukrotnym awizowaniu przesyłki, wobec nieodebrania przesyłki przez stronę, zostało uznane za doręczone w dniu 26 lipca 2016 r. Skarżąca nie uiściła należnego wpisu od skargi, a zatem zakreślony siedmiodniowy termin, który kończył się z dniem 2 sierpnia 2016 r. upłynął bezskutecznie. Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.