IV SA/Wa 3630/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anita Wielopolska, sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2016 r sprawy ze skargi S. U. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2015 roku Rada do Spraw Uchodźców - działając na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 89p ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również art. 513 ust. 1 pkt 1 i art. 484 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 roku o cudzoziemcach i po rozpatrzeniu odwołania S. U., obywatela [...] - utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2015r. o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany. Stan sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013r. S. U. (dalej: skarżący, cudzoziemiec), obywatel [...], narodowości [...], urodzony w dniu [...] stycznia 1979r., w miejscowości K., za pośrednictwem Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, zwrócił się do Szefa Urzędu do Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Jako uzasadnienie złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy S. U. wskazał, że obawia się utraty kontaktu z dzieckiem – J. S. urodzonym w dniu [...] grudnia 2010r. z nieformalnego związku z M. S. (odpis skrócony aktu urodzenia k. 86). Skarżący zaznaczył, że jest bardzo związany z synem i najważniejsze jest dla niego dziecko i jego przyszłość. Ponadto cudzoziemiec przyzwyczaił się i zaaklimatyzował w Polsce, obecnie nie potrafiłby żyć i mieszkać w T. S. U. przebywał w Polsce na podstawie różnych tytułów pobytowych od 2006r. Ostatni raz przyjechał do Polski w dniu [...] czerwca 2009r. na podstawie ważnego paszportu wydanego przez władze [...] oraz karty pobytu wydanej przez Wojewodę [...] w P. w dniu [...] stycznia 2009 r. ważnej do [...] lipca 2010r. W dniu [...] lutego 2007r. Wojewoda [...] udzielił cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, które było przedłużane do [...] września 2011r., kiedy decyzją Wojewody [...] odmówiono mu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Skarżący uzyskał prawo do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie tego, iż w latach 2006-2012 był w związku małżeńskim z obywatelką Polski M. W.. W dniu [...] czerwca 2010r. S. U. złożył wniosek do Wojewody [...] o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, postępowanie w tej sprawie było kilkakrotnie przekazywane do poszczególnych Wojewodów ze względu na zmiany miejsca zamieszkania skarżącego. Ostatecznie zostało ono zakończone decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2013r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012r. o odmowie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Od dnia [...] października 2013r. S. U. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium. W dniu [...] października 2013r. Komendant Placówki Straży Granicznej w P. zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o wydalenie S. U. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z dnia [...] listopada 2013r. Wojewoda [...] poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie jego wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu [...] listopada 2013r., decyzją Wojewoda [...] rozstrzygnął o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pod konwojem oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen na okres 5 lat i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Sąd Rejonowy [...] w dniu [...] listopada 2013r. postanowił aresztować w celu wydalenia S. U. i umieścić go w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców i Areszcie w celu wydalenia w P. na okres 90 dni. Do dnia [...] marca 2014r. S. U. był osadzony w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w P. Wobec złożenia przez cudzoziemca [...] grudnia 2013 r. wniosku o nadanie statusu uchodźcy, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014r. wstrzymał natychmiastowe wykonanie ww decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013r. o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z dnia [...] lutego 2014r. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez S. U. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013r., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. S. U. w dniu [...] lutego 2014r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...]. S. U. przebywając w Polsce pracował jako kucharz. W latach 2006-2013 był w związku małżeńskim z obywatelką Polski M. W.. Z wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. wynika, że S. U. w okresie od lipca 2007r. do marca 2008r. znęcał się fizycznie i psychicznie nad swoją żoną M. W. Wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2010r. Sąd Rejonowy [...] umorzył warunkowo postępowanie wobec S. U. na 2 lata próby, oddał oskarżonego pod dozór kuratora sądowego oraz zobowiązał go do powstrzymania się od kontaktowania osobistego i telefonicznego z M. W. ustalając jednocześnie, że cudzoziemiec w okresie od lipca 2007r. do [...] kwietnia 2008r. znęcał się fizycznie i psychicznie nad żoną w ten sposób, że wszczynał awantury, podczas których wyzywał ją słowami wulgarnymi, uderzał po twarzy, kopał po ciele, groził pozbawieniem życia oraz w dniu [...] stycznia 2008r. dokonał uszkodzenia jej ciała. S. U. został również skazany wyrokiem Sądu Rejonowego [...] Wydział Karny z dnia [...] października 2012r. Wyrok Sądu jest prawomocny i dotyczy popełnienia przez cudzoziemca czynów karalnych w dłuższej perspektywie czasowej, a nie jednostkowego czynu o charakterze incydentalnym. Na początku 2010r., kiedy cudzoziemiec pracował w Centrum Handlowym [...] i zamieszkiwał w L. poznał obywatelkę Polski M. S.. W kwietniu 2010r. M. S. zorientowała się, że jest w ciąży. Od momentu kiedy poinformowała o tym S. U. ich relacje uległy pogorszeniu. W czerwcu 2010r. rozstali się. S. U. rozmawiał z M. S. o usunięciu ciąży. Kiedy konkubina odmawiała mu posłuszeństwa skarżący robił jej awantury. Po tym jak dowiedział się o ciąży odwiedził ją jeszcze tylko kilka razy, a potem przestał przyjeżdżać do końca ciąży. M. S. będąc w ciąży prosiła S. U. o wsparcie finansowe. Przez całą ciążę go nie otrzymała. S. U. wysyłał M. S. obraźliwe smsy sugerujące, że dziecko nie jest jego, gdyż jest bezpłodny. Nie interesował się przebiegiem ciąży oraz stanem zdrowia matki dziecka. M. S. przez cały okres ciąży pozostawała na utrzymaniu rodziców. Po urodzeniu dziecka postanowiła dać szansę ojcu widywania się z dzieckiem. W ten sposób doszło do kilku kontaktów ojca z dzieckiem. Podczas jednego z nich S. U. nie chciał opuścić domu M. S., mówił, że zostanie i będą tworzyli rodzinę. Zmuszał matkę dziecka do posłuszeństwa, zachowywał się nachalnie, wulgarnie, a w końcu agresywnie wobec niej, próbował zmusić ją aby była z nim w związku. Zaczął ją nachodzić w domu i grozić. Podczas badań genetycznych doszło do szarpaniny, S. U. chciał dostać się do dziecka. W dniu [...] października 2012r. Sąd Rejonowy [...] w sprawie prowadzonej pod sygn. akt [...] uznał S. U. za winnego naruszenia miru domowego M. S. poprzez wdzieranie się bez zgody do domu w K., ubliżania słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, stosowania gróźb bezprawnych, zmuszania M. S. do związku z nim oraz podporządkowania się cudzoziemcowi. Sąd uznał również S. U. za winnego, tego, że w dniu [...] czerwca 2011r. naruszył nietykalność cielesną M. S. w ten sposób, że szarpał pokrzywdzoną trzymając ją za ręce w wyniku czego przewróciła się na trawnik. W dniu [...] lipca 2013r. Sąd Rejonowy [...] w sprawie prowadzonej pod sygn. akt [...] ustalił, że S. U. jest ojcem małoletniego J. S. urodzonego [...] grudnia 2010r., a także pozbawił go władzy rodzicielskiej i zasądził alimenty na rzecz małoletniego. Jednocześnie Sąd oddalił wniosek S. U. o ustalenie kontaktów z małoletnim synem oraz o zmianę imion małoletniego J. na imiona M. J. S. jest zdrowym dzieckiem, rozwija się prawidłowo. Mieszka wraz z matką w domu dziadków macierzystych, którzy ponoszą koszty jego utrzymania. Po urodzeniu dziecka, cudzoziemiec raz przekazał M. S. kwotę [...] zł oraz kupił mleko, pieluchy i kwiaty dla matki dziecka. Poza tym nie realizował obowiązku alimentacyjnego i nie interesował się losem syna. Ostatni raz miał kontakt z synem w grudniu 2011 roku. Do ukończenia przez małoletniego 5 miesiąca życia widział dziecko trzykrotnie. Po dokonanym przez Sąd zabezpieczeniu powództwa o alimenty S. U. płacił je przez 3 miesiące do sierpnia 2012r. S. U. w 2014r. dokonał czterech wpłat alimentów na rzecz syna w kwotach po [...] zł. Brak środków na pokrycie alimentów może wynikać z faktu, iż [...] października 2012r. zakończyła się umowa o pracę z cudzoziemcem, a pracodawca z uwagi na niesumienność i nierzetelność pracownika nie chciał go ponownie zatrudnić. W dniu [...] maja 2014r. cudzoziemiec złożył do Sądu Rejonowego [...] wniosek o ustalenie sposobu kontaktów z synem, w których podnosił, iż rzekomo od momentu gdy dziecko przyszło na świat interesuje się nim czego wyrazem był zakup artykułów niemowlęcych oraz wysyłanie kartek z okazji urodzin i Dnia Dziecka. Wniosek z dnia [...] maja 2014r. został zwrócony na mocy zarządzenia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] sierpnia 2014 roku, sygn. akt [...]. Kolejne wnioski o ustalenie kontaktów z synem S. U. złożył w Sądzie Rejonowym [...] w dniach [...] września 2014 roku oraz [...] grudnia 2014 roku. W okresie od końca 2010 roku do września 2012 roku S. U. pozostawał w związku konkubenckim z A. M. Konkubenci mieszkali wspólnie w P. w mieszkaniu A. M. W funkcjonowaniu psychospołecznym S. U. występują istotne nieprawidłowości, albowiem ma on słabo rozwinięte umiejętności interpersonalne, trudności z korzystnym dla siebie i innych kierowaniem swoim postępowaniem i rozwiązywaniem problemów. Ujawnia tendencje do koncentracji na sobie, do podporządkowywania sobie matki dziecka, nadmiernego kontrolowania jej, nie uwzględnia w swoich działaniach potrzeb i uczuć, ma trudności z ich rozpoznawaniem. Występują u niego skłonności manipulacyjne. W swoich działaniach bywa nieprzewidywalny. Ma trudności z kontrolą negatywnych emocji i zachowań, tendencje do reagowania agresją werbalną i fizyczną. Udział S. U. w wychowaniu syna może mieć dla niego negatywne skutki. S. U. przejawia tendencje do koncentracji na sobie, co powoduje, że ma trudności z rozpoznawaniem i zaspokajaniem podstawowych potrzeb dziecka, uwzględnieniem w swoich działaniach jego dobra. Słabo rozwinięta u S. U. empatia może powodować, że trudno mu będzie rozpoznać potrzeby psychiczne syna. Cudzoziemiec w sposób mało realny i nieuwzględniający wieku i potrzeb dziecka wyobraża sobie swój udział w jego życiu lub formę ewentualnych spotkań. Istotne nieprawidłowości w funkcjonowaniu psychospołecznym cudzoziemca mogą mieć negatywny wpływ na wypełnienie przez niego roli ojca. S. U. został przesłuchany w dniu [...] lutego 2014 r. Przesłuchanie odbyło się w języku [...]. Podczas wywiadu zeznał, że wyjechał z T.w 2006 roku. Wcześniej mieszkał w L. w prowincji [...] w T., gdzie miał stały meldunek. Paszport wyrobił w K. Nie miał żadnych problemów w uzyskaniu paszportu oraz z wyjazdem poza granice T. Był żonaty z obywatelką polski, z którą się rozwiódł. Nie utrzymuje kontaktu z była żoną i nie chciał o niej mówić ani wymieniać jej danych osobowych. Oświadczył, że ma dziecko, z którym chce mieć kontakt. Dziecko pochodzi z nieformalnego związku z M. S.. Wobec czego nie może opuścić kraju i wrócić do T. Ojcostwo cudzoziemca zostało ustalone sądownie. Deklarował, że płacił alimenty na rzecz syna przez okres 2 lat. Oświadczył, że ma prawo do kontaktów z dzieckiem i potrzebuje kontaktu z małoletnim. Jednocześnie wskazał, że nie miał kontaktu z dzieckiem, a dziecko nie zna ojca. Wnosił o sądowne ustalenie kontaktów, lecz jego wniosek nie został uwzględniony. Skarżący nie był zatrzymany, aresztowany lub skazany prawomocnym wyrokiem w kraju pochodzenia. Nie był poddany przemocy fizycznej lub psychicznej w kraju pochodzenia. Nie był członkiem partii politycznej, organizacji religijnej, społecznej, etnicznej ani kulturalnej. Obecnie cudzoziemiec ma nową "przyjaciółkę" A. M.. Po przeprowadzeniu przewidzianej prawem procedury, decyzją z dnia [...] stycznia 2015r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił S. U. nadania statusu uchodźcy, udzielania ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz stwierdzenia, że zachodzą przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że analiza zgromadzonych dowodów nie potwierdza, iż S. U. był wcześniej prześladowany. Brak jest również przesłanek, które pozwalałyby uznać, iż cudzoziemiec może w przyszłości doświadczyć jakichkolwiek problemów, których powodem byłyby okoliczności związane z rasą, religią, narodowością, przekonaniami politycznymi lub przynależnością do określonej grupy społecznej. W trakcie postępowania o nadanie statusu uchodźcy cudzoziemiec nie powołał się na żadne problemy, których źródłem mogłyby być konwencyjne przyczyny. Cudzoziemiec nie był zaangażowany w politykę ani nie był członkiem organizacji o charakterze religijnym, kulturowym czy etnicznym. Nie udowodnił także występowania jakichkolwiek problemów z władzami kraju pochodzenia. Ustalone okoliczności faktyczne nie wskazują zatem na prawdopodobieństwo podjęcia wobec cudzoziemca po jego powrocie do T. przez władze tego kraju bądź podmioty określone w art. 16 ust. 1 pkt 2-3 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, działań naruszających jego niezbywalne prawa, mogących stanowić prześladowanie, a więc motywowanych rasą, religią narodowością przynależnością do danej grupy społecznej lub poglądami politycznymi. Cudzoziemiec nie deklarował żadnych okoliczności świadczących o doznaniu poważnej krzywdy w kraju pochodzenia poprzez prześladowanie lub akty dyskryminacji. Nie wykazał również, aby czuł się zagrożony aktami prześladowania w przyszłości w przypadku powrotu do T. Wniosek o nadanie statusu uchodźcy oparł jedynie na przesłankach jedności rodziny, które to w toku postępowania nie zostały udowodnione ani uprawdopodobnione. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców doszedł do przekonania, że cudzoziemiec nie potrzebuje międzynarodowej ochrony. Ponadto S. U. nie wykazał, iż w kraju pochodzenia byłby narażony na doznanie poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Cudzoziemiec nie przytoczył żadnych wiarygodnych faktów ani okoliczności, na podstawie których można byłoby ustalić, że został skazany przez sąd albo inny organ quasi-sądowy na karę śmierci na terytorium T. W świetle całości materiału dowodowego brak jest również podstaw do przyjęcia, że w kraju pochodzenia toczy się obecnie lub może się toczyć w przyszłości postępowanie przygotowawcze wobec cudzoziemca w związku z jego działalnością przed wyjazdem z kraju, które mogłoby doprowadzić do skazania go na karę śmierci. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że po powrocie do T. S. U. zostanie zatrzymany i w konsekwencji trafi do więzienia. W związku z tym wyklucza się w przypadku cudzoziemca istnienie ryzyka doznania poważnej krzywdy przez tortury i nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Kraj pochodzenia cudzoziemca - T. nie jest stroną żadnego międzynarodowego ani wewnętrznego konfliktu zbrojnego, który miałby być źródłem powszechnego stosowania w tym kraju przemocy względem ludności cywilnej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że nie została spełniona przesłanka do udzielenia cudzoziemcowi ochrony uzupełniającej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ustalił, że określone w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności niezbywalne prawa cudzoziemca nie były do tej pory w żaden sposób zagrożone ze strony władz T. bądź innych podmiotów w warunkach braku zdolności przeciwdziałania państwa temu zagrożeniu. Takie zagrożenie nie wystąpi również po powrocie cudzoziemcy do kraju pochodzenia. S. U. nie był nigdy zatrzymany ani aresztowany, nie był nigdy stroną w postępowaniu karnym bądź administracyjnym. W przypadku powrotu do kraju pochodzenia cudzoziemiec nie zostanie pozbawiony wolności czy to w trybie określonym przez prawo czy też w sposób bezprawny. Cudzoziemiec nie uprawdopodobnił, że kiedykolwiek został zatrzymany lub aresztowany w kraju pochodzenia, czy też by był aktualnie poszukiwany przez [...] organy ścigania. Cudzoziemiec nie wykazał również indywidualnych i realnych podstaw do uznania, że powrót do kraju pochodzenia naraziłby go na tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karnie ze strony władz lub innych podmiotów. Materiał dowodowy zebrany w przedmiotowym postępowaniu w żaden sposób nie wskazuje na jakiekolwiek zagrożenia związane ze zmuszeniem cudzoziemca do świadczenia pracy przymusowej. Cudzoziemiec nie jest również zagrożony naruszeniem jego prawa do rzetelnego procesu sądowego, jak również naruszeniem zakazu karania bez podstawy prawnej. W przypadku wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej S. U. nie zostaną naruszone jego prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarżący posiada na terenie Rzeczypospolitej Polskiej małoletniego syna J. S., którego jednak nie wychowuje, gdyż Sąd odebrał mu prawa rodzicielskie. Rozwiódł się z żoną obywatelką Polski M. W., a z matką swojego dziecka M. S. nie jest już w związku i nie utrzymuje kontaktu. Między cudzoziemcem a jego synem nie występowały nigdy silne więzi rodzinne. Biorąc pod uwagę uchylanie się od płacenia alimentów na syna oraz brak zainteresowania losem dziecka od czasu jego poczęcia poprzez narodziny. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał, iż rzekoma obawa o utratę kontaktów z synem ma charakter pozorny, wskazuje wyłącznie na instrumentalne podejście cudzoziemca do kwestii obowiązków rodzicielskich i jest podyktowana chęcią uniknięcia wydalenia z terytorium RP. Cudzoziemiec miał początkowo twierdzić, iż nie jest ojcem dziecka i sugerować obywatelce polskiej usuniecie ciąży. S. U. nigdy nie mieszkał z matką dziecka, nie pomagał jej w czasie ciąży, nie był z matką dziecka u lekarza ani przy porodzie. Po jego narodzinach, kiedy od pół roku trwało postępowanie o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zaczął się nim i jego matką interesować, by następnie dopuścić się wobec matki dziecka przestępstw. Według matki dziecka agresywne działania cudzoziemca, zmierzające do nawiązania kontaktu z nią i z dzieckiem były podejmowane z premedytacją i zmierzały do podporządkowania jej w celu wyłudzenia pobytu w Polsce. Początkowe nastawienie cudzoziemca do dziecka oraz uzasadnione wątpliwości odnośnie jego intencji po urodzeniu się dziecka wskazują, że deklarowany zamiar nawiązania relacji z dzieckiem nie stanowi życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. S. U. odwołał się od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2015r., wnosząc o jej uchylenie w całości. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 13 i art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nieudzielenie statusu uchodźcy oraz ochrony uzupełniającej pomimo spełnienia ku temu przesłanek, art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędne uznanie, że w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany oraz naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. przez niewłaściwe i niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] września 2015r. Rada do Spraw Uchodźców, po rozpoznaniu odwołania S. U., utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2015r. W uzasadnieniu decyzji Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że podziela ustalenia organu pierwszej instancji, że w przypadku cudzoziemca nie zachodzą przesłanki pozwalające na stwierdzenie istnienia uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Skarżący nie zadeklarował żadnych okoliczności świadczących o doznaniu poważnej krzywdy w kraju pochodzenia poprzez prześladowanie lub akty dyskryminacji. Nie podnosił również obawy zagrożenia takimi aktami w razie powrotu do kraju pochodzenia. Nie wykazał zatem, że był osobą prześladowaną w kraju pochodzenia, co uzasadniałoby przyznanie mu ochrony międzynarodowej. Rada do Spraw Uchodźców podzieliła również ustalenia organu pierwszej instancji, że w przypadku cudzoziemca nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie mu ochrony uzupełniającej, gdyż skarżący nie jest narażony na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Cudzoziemiec nie wykazał, aby w kraju pochodzenia był narażony na doznanie poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Brak jest również w ocenie Rady podstaw do twierdzenia, że w razie powrotu do kraju pochodzenia cudzoziemiec byłby narażony na doznanie poważnej krzywdy poprzez tortury i nieludzkie lub poniżające traktowanie. Rada do Spraw Cudzoziemców stwierdziła, że nie zostały spełnione przesłanki do udzielenia cudzoziemcy zgody na pobyt tolerowany. Cudzoziemiec w okresie od 2006 do 2013r. był w związku małżeńskim z obywatelką Polski M. W., z którą się następnie rozwiódł. Na początku 2010r. poznał kolejną obywatelkę Polski M. S., z którą ma dziecko - syna J. S. (Sąd Rejonowy [...] wyrokiem z dnia [...] lipca 2013r. pozbawił cudzoziemca praw rodzicielskich). Rozstał się z nią w kwietniu 2010r. kiedy dowiedział się, że jest w ciąży. Zebrane materiały w sprawie wskazują, że cudzoziemiec nie utrzymywał prawidłowych relacji ani z M. W. – m. in. w okresie od lipca 2007r. do kwietnia 2008r. znęcał się fizycznie i psychicznie nad żoną; ani też z M. S. - m. in. naruszał mir domowy konkubiny, nakłaniał byłą partnerkę do usunięcia ciąży, nie interesował się przebiegiem ciąży. Po urodzeniu dziecka cudzoziemiec nie wykazywał również szczególnego zainteresowania synem. Mimo ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego (dziecko mieszka z matką i dziadkami, którzy ponoszą koszty jego utrzymania) płacił je przez 3 miesiące do sierpnia 2012r., by następie dokonać czterech wpłat (każda po [...] PLN) w 2014r. W przypadku cudzoziemca nie można mówić o istnieniu życia rodzinnego, zatem jego wydalenie nie naruszy jego prawa do poszanowania życia rodzinnego ani też nie naruszy praw dziecka określonych w Konwencji o prawach dziecka z 1989 r. w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. S. U. w skardze na powyższą decyzję zarzucił po pierwsze naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego w sprawie oraz art. 80 K.p.a. poprzez niedokonanie oceny, czy okoliczność przejścia przez skarżącego na chrześcijaństwo została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego; art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez wadliwość uzasadnienia; art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ II instancji w sposób rzeczywisty do twierdzeń (zarzutów) strony zawartych w odwołaniu; po drugie naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 97 ust. 1 ustawy o ochronie poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Rada do Spraw Uchodźców - w odpowiedzi na skargę - wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Rady do Spraw Uchodźców z [...] września 2015 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] stycznia 2015 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Przystępując do oceny prawnej ustalonego przez organ stanu faktycznego w sprawie, należy zaznaczyć, iż w okresie pomiędzy złożeniem przez cudzoziemca wniosku uchodźczego a wydaniem kontrolowanej przez Sąd decyzji, uległ zmianie stan prawny. W dniu [...] maja 2014r. weszła w życie ustawa z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650), której art. 484 wprowadził zmiany w ustawie z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680). Jedną z istotniejszych zmian powyższej nowelizacji było uchylenie przepisów dotyczących udzielania zgody na pobyt tolerowany w postępowaniu uchodźczym (regulacje dotyczące nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej nie uległy jakimkolwiek zmianom). Jednocześnie, zgodnie z art. 513 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, do postępowań administracyjnych, których nie zakończono do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną, a które zostały wszczęte przed tym dniem na podstawie ustaw zmienianych w tej ustawie, stosuje się przepisy dotychczasowe. W tej sytuacji, niniejsza decyzja prawidłowo została wydana na podstawie przepisów ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2014 r., przewidujących rozpatrywanie w postępowaniu uchodźczym udzielenia trzech form ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiotem kontrolowanego przez Sąd postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną obecnie decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2015 roku było rozstrzygnięcie, czy skarżący spełnia ustawowe przesłanki do udzielenia mu ochrony międzynarodowej w trybie i na zasadach uregulowanych w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu cudzoziemiec nie wykazał aby w świetle art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powrót do kraju pochodzenia mógł narazić go na prześladowania, jak i nie ma podstaw do udzielenia mu ochrony uzupełniającej w myśl przepisu art. 15 ww ustawy czy zgody na pobyt tolerowany zgodnie z art. 97 ust. 1 tej ustawy. Jak wynika z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie musi ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z późn. zm.), lub być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania (art. 13 ust. 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). Prześladowanie może polegać w szczególności na użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym przemocy seksualnej; zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym; wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący; braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym; wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3; czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość (art. 13 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). Międzynarodowa ochrona uchodźców zastrzeżona jest dla tych, którzy opuścili kraje ojczyste tracąc przy tym ochronę udzielaną obywatelom i w związku z tym ich zasadniczą potrzebą jest uzyskanie ochrony ze strony innego podmiotu. W systemie ochrony prawnej uchodźców brak ochrony ze strony państwa ojczystego połączony jest ponadto z "uzasadnioną obawą prześladowania". W literaturze przyjmuje się, że uchodźców charakteryzuje wspólne doświadczenie zerwania normalnych więzi zaufania i wierności między obywatelem a rządem i zastąpienie ich przez stosunki oparte na obawie i alienacji (zob. B. Wierzbicki, Sytuacja prawna uchodźcy w systemie międzynarodowej ochrony praw człowieka, Białystok 1993, s. 21). Podkreślić również należy, że nie wymaga się od wnioskującego o status uchodźcy aby udowodnił przytaczane przez siebie okoliczności. Konieczne jest jednak aby całość jego oświadczeń była spójna i nie zawierała niedających się usunąć rozbieżności, co jest warunkiem niezbędnym do uznania twierdzeń cudzoziemca za wiarygodne. Organy decydujące o przyznaniu statusu uchodźcy oceniają wypowiedzi wnioskodawcy zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Organy zatem słusznie stwierdziły, że skarżący nie zadeklarował żadnych okoliczności świadczących o doznaniu krzywdy w kraju pochodzenia przez prześladowanie lub akty dyskryminacji. Nie wyrażał również obawy zagrożenia takimi aktami w razie powrotu do kraju pochodzenia. Skarżący jednoznacznie zeznał, że opuszczając terytorium kraju pochodzenia nie miał żadnych problemów z władzami [...]. Nigdy nie był zatrzymany ani aresztowany przez władze kraju pochodzenia. Nie utrudniały mu one również opuszczenia terytorium kraju, co skłania do twierdzenia, że nie był on obiektem ich zainteresowania, które mogłoby skutkować wywołaniem uzasadnionej obawy przed działaniem o znamionach prześladowania. Skarżący nie był nigdy zaangażowany w życie polityczne w T., nie był również członkiem organizacji o charakterze religijnym, kulturowym lub etnicznym. Władze [...] nigdy nie były zainteresowane jego osobą. Nie wskazywał na jakiekolwiek problemy z władzami kraju pochodzenia. Stąd też zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, aby po jego powrocie do T. władze tego kraju bądź inne podmioty mogły podjąć działania naruszające niezbywalne prawa cudzoziemca, aby mógł być prześladowany z uwagi na swoją rasę, religię, narodowość, przynależność do danej grupy społecznej lub ze względów na poglądy polityczne. Należy podkreślić, że zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i postępowania sądowego skarżący nie wskazywał na żadne okoliczności świadczące o doznaniu poważnej krzywdy w kraju pochodzenia poprzez prześladowanie lub akty dyskryminacji. Nie wykazał również, aby czuł się zagrożony takimi aktami w przyszłości w przypadku powrotu do T. Swój wniosek o nadanie statusu uchodźcy oparł jedynie na przesłankach jedności rodziny oraz chęci nawiązania kolejnego związku z obywatelką Polski. Z uwagi na nieuwzględnienie wniosku skarżącego o nadanie statusu uchodźcy organy były zobligowane do wydania orzeczenia w przedmiocie udzielenia cudzoziemcowi ochrony uzupełniającej z przyczyn, o których mowa w art. 15, zgodnie z regulacją art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Przesłanki udzielania cudzoziemcowi ochrony uzupełniającej zostały określonej art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, zgodnie z którym cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia ochrony uzupełniającej, jeżeli nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy. Przepis ten wymaga oceny zindywidualizowanej sytuacji w której znajduje się cudzoziemiec oraz oceny sytuacji w kraju pochodzenia w kontekście możliwości narażenia tego cudzoziemca w przypadku jego powrotu do tego kraju na ryzyko doznania rzeczywistej krzywdy przez spełnienie przesłanek wymienionych w punktach 1 – 3 art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. W przedmiotowej sprawie należy podzielić ustalenia poczynione przez organy, że w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w art. 15 pkt. 1 - 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, gdyż skarżący nie jest narażony na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Skarżący nie wykazał też okoliczności, które wskazywałyby, że mógłby być w sposób zindywidualizowany, a więc ze względu na okoliczności dotyczące go bezpośrednio i osobiście, narażony na tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Skarżący we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz w trakcie przesłuchania w dniu [...] lutego 2014 r. nie powołał okoliczności, które wskazywałyby, że został skazany przez sąd lub inny organ quasi – sądowy na karę śmierci na terytorium T. Na podstawie twierdzeń skarżącego nie można również przyjąć, że istnieje niebezpieczeństwo prowadzenia lub ewentualnego wszczęcia postępowania przygotowawczego przeciwko cudzoziemcowi w związku z jego działalnością przed opuszczeniem kraju pochodzenia. Słusznie również organy obu instancji stwierdziły, że brak jest podstaw do twierdzenia, że po powrocie do T. skarżący zostanie zatrzymany i pozbawiony wolności. Ponadto kraj pochodzenia skarżącego – T. nie jest stroną konfliktu międzynarodowego ani wewnętrznego konfliktu zbrojnego, który byłby źródłem stosowania przemocy wobec ludności cywilnej. Powrót skarżącego do kraju pochodzenia nie narazi go na ryzyko doznania poważnej krzywdy, zatem słusznie organy obu instancji orzekły, iż w realiach przedmiotowej sprawy nie zostały spełnione przesłanki do udzielenia ochrony uzupełniającej, o których mowa w art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. W związku z powyższym, organy słusznie uznały, że cudzoziemiec nie potrzebuje ochrony międzynarodowej ze względu na niespełnianie przesłanek uzasadniających przyznanie mu statusu uchodźcy ani udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 13 ust. 1 i art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Dalej, zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, w ramach prowadzonego postępowania o nadanie statusu uchodźcy organy administracji państwowej zobowiązane były do ustalenia czy w przypadku odmowy uznania za uchodźcę oraz odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej zachodzą przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a, jeżeli nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 97 ust. 1a. Na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Zgodnie z art. 97 ust. 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony przepisu ust. 1 pkt 1a nie stosuje się w przypadku, gdy dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że określone w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności niezbywalne prawa skarżącego nie były do tej pory w żaden sposób zagrożone ze strony władz T. bądź innych podmiotów. Zagrożenie takie nie wystąpi również po powrocie skarżącego do kraju pochodzenia, albowiem władze [...] nie są zainteresowane osobą skarżącego i jego działalnością. Skarżący nie był również nigdy zatrzymany ani aresztowany, nie był nigdy stroną w postępowaniu karnym bądź administracyjnym. W zakresie odnoszącym się do art. 5 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 1950r. statuującym prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego słusznie stwierdzono, że materiał dowodowy zgormadzony w toku postępowania administracyjnego nie wskazuje, aby w przypadku powrotu do kraju pochodzenia skarżący mógł zostać pozbawiony wolności czy to w trybie określonym przez prawo, ale naruszający zakres przedmiotowy wyjątków określonych w art. 5 ust. 1 Konwencji czy też w sposób bezprawny. Skarżący w toku postępowania przed organami administracji obu instancji nie powołał okoliczności pozwalających stwierdzić, że kiedykolwiek został zatrzymany lub aresztowany w kraju pochodzenia, czy też by był aktualnie poszukiwany przez [...] organy ścigania. W kwestii art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, statuującym bezwzględny zakaz stosowania tortur oraz nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Organy obu instancji zasadnie zaznaczyły, że skarżący nie wykazał indywidualnych i realnych podstaw do uznania, że powrót do kraju pochodzenia naraziłby go na takie działania ze strony władz lub innych podmiotów, w sytuacji braku możliwości uzyskania efektywnej ochrony ze strony władz kraju pochodzenia. Nie jest również prawdopodobne, aby władze T. stosowały wobec skarżącego tortury, dopuściły się wobec niego nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania po powrocie do kraju pochodzenia. Skarżący nie podnosił również, aby po powrocie do kraju byłby zmuszany do świadczenia pracy przymusowej w zakresie naruszającym art. 4 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarżący nie jest również zagrożony naruszeniem jego prawa do rzetelnego procesu sądowego (art. 6 Konwencji), jak również naruszeniem zakazu karania bez podstawy prawnej (art. 7 Konwencji). W ocenie Sądu, również w postępowaniu administracyjnym zostało wykazane, że wydalenie skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie naruszy jego prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej). Chociaż bezspornym jest, że skarżący posiada na terenie Rzeczypospolitej Polskiej małoletniego syna J. S., to jednak dziecka tego nie wychowuje. Sąd też odebrał mu prawa rodzicielskie względem syna. Ponadto, skarżący rozwiódł się z żoną obywatelką Polski M. W., a z matką swojego dziecka - M. S. nie jest już w związku i nie utrzymuje kontaktu. Z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego jednoznacznie wynika, iż pomiędzy skarżącym i jego małoletnim synem nie występowały nigdy silne więzi rodzinne. Skarżący nie łoży na utrzymanie dziecka, nie interesuje się jego losem od czasu jego poczęcia. Deklarowana przez skarżącego obawa o utratę kontaktów z synem dopiero w chwili ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy, nie tylko w ocenie Sądu, ale i organów ma charakter pozorny. Organy wywiodły, że skarżący prezentuje instrumentalne podejście do kwestii obowiązków rodzicielskich, a obecne deklarowane zainteresowanie dzieckiem jest podyktowane wyłącznie chęcią uniknięcia wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie uszło też uwadze organu, że skarżący początkowo twierdził, iż nie jest ojcem dziecka i sugerował obywatelce polskiej usuniecie ciąży. Skarżący nigdy nie mieszkał z matką dziecka, nie pomagał jej w czasie ciąży, nie był z matką dziecka u lekarza ani przy porodzie, nie był dla niej wsparciem. Po narodzinach syna, w trakcie toczącego się postępowania o udzielenie skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, skarżący wykazywał zainteresowanie dzieckiem i jego matką. Działania skarżącego skoncentrowały się jednak wyłącznie na podporządkowaniu sobie matki dziecka i przymuszenia jej do wspólnego życia. Celem skarżącego nie było jednak wspólne wychowywanie dziecka, a jedynie wyłudzenia pobytu w Polsce. Również obecna podstawa skarżącego ubiegającego się o sądowe orzeczenie kontaktów z synem nie jest podyktowana rzeczywistą chęcią uczestniczenia w życiu małoletniego, lecz jest ukierunkowana na ukazanie skarżącego w korzystnym świetle na potrzeby kontrolowanego przez Sąd postępowania. Uzasadnione wątpliwości odnośnie intencji skarżącego w zakresie wykazywanego zainteresowania dzieckiem oraz nagła chęć nawiązania z nim kontaktów nie stanowią więc życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Należy mieć bowiem na uwadze fakt, iż zaistniały przesłanki prawne do pozbawienia skarżącego władzy rodzicielskiej nad synem, co potwierdził Sąd Rejonowy [...] wyrokiem z dnia [...] lipca 2013r. Nadto składane przez skarżącego w 2014 r. wnioski o ustalenie kontaktów z dzieckiem, pozostały bez rozpoznania z powodu nie usunięcia braków formalnych, do których skarżący był wzywany. Obecne postępowanie o ustalenie kontaktów z małoletnim synem jest w toku (sygn. [...]). Przedstawione postępowanie skarżącego i podejmowane przez niego działania przeczą rzeczywistej chęci nawiązania kontaktów z dzieckiem i zainteresowaniu jego dalszym losem oraz chęcią sprawowania faktycznej nad nim opieki, a dalej formowaniu życia rodzinnego. Jak podkreślił organ odwoławczy świadczą o potraktowaniu procedury uchodźczej w sposób instrumentalny. Słuszne jest też twierdzenie Rady, że wydalenie skarżącego nie naruszy jego prawa do poszanowania życia rodzinnego, ani też nie narusza praw dziecka określonych w Konwencji o prawach dziecka z 1989 r. w stopniu zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 1 a ww ustawy. Udzielenie skarżącemu zgody na pobyt tolerowany nie jest również uzasadnione z tej przyczyny, że dalszy pobyt skarżącego w Polsce stwarza zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżący został dwukrotnie prawomocnie skazany za popełnienie czynów zabronionych. Za znęcanie się fizyczne i psychiczne nad żoną M. W. został skazany wyrokiem Sąd Rejonowy [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. Skarżący stosował przemoc fizyczną wobec konkubiny M. S. i naruszył jej mir domowy, co potwierdził Sąd Rejonowy [...] wyrokiem z dnia [...] października 2012r. Dotychczasowe postępowanie skarżącego i nieprzestrzeganie przez niego porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej wskazuję, że może on stanowić poważne zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym, organy trafnie orzekły, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że przytoczone przez skarżącego okoliczności nie dają podstaw uzasadniających obawę, że wydalenie cudzoziemca naruszałoby jego ww prawa. Sąd nie dopatrzył się również, w postępowaniu organów, naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Trzeba wskazać, że zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 K.p.a. i ujęty w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego. Słusznie zatem organy oparły się na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, wraz z protokołem przesłuchania skarżącego. Wbrew zarzutom skarżącego, w przedmiotowej sprawie organy bardzo wnikliwie przeanalizowały zgromadzony materiał dowodowy, dokonały własnych ustaleń oraz analizy więzi skarżącego z dzieckiem. Dokonując oceny materiału dowodowego organy wzięły pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, odniosły się także do zarzutów zawartych w odwołaniu. Na tej podstawie w uzasadnieniu swoich decyzji wskazały, dlaczego nie uznały za zasadne udzielenia skarżącemu ochrony międzynarodowej, czyli wyjaśniły motywy rozstrzygnięć, wskazując m. in., że deklarowana przez skarżącego chęć nawiązania kontaktu z synem nie stanowi życia rodzinnego przy uwzględnieniu dotychczasowej postawy i braku zainteresowania losem dziecka. W związku z powyższym, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie oraz po rozważeniu zarzutów podniesionych przez skarżącego, Sąd uznał wydane w sprawie decyzje za zgodne z prawem. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.