I SA/Kr 522/16

|Sygn. akt I SA/Kr 522/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 września 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 8 września 2016 r., sprawy ze skargi T.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - skargę oddala - Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 24 lutego 2016r. nr [...] odmówił T.S. (dalej: skarżący) przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach. Po zakończeniu postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 8 lipca 2015r. wydał decyzję Nr [...] określającą skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok. Decyzja ta – zgodnie z wnioskiem o doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej z dnia 1 lipca 2015r. – została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w żądany sposób w trybie doręczenia zastępczego w dniu 23 lipca 2015r., co zdaniem organów podatkowych, wynika z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia. Po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania, pełnomocnik skarżącego złożył w dniu 22 września 2015r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wraz z wnioskiem złożone zostało odwołanie. W uzasadnieniu wniosku zostało wskazane, że pełnomocnik skarżącego nie miał wiedzy o wysłaniu decyzji, jak również o możliwości jej odebrania, aż do dnia dokonania analitycznego przeglądu kont podmiotów, tj. 16 września 2015r. To z kolei spowodowane było występującymi trudnościami uniemożliwiającymi prawidłowe przesyłanie korespondencji za pośrednictwem platformy ePUAP i wadliwego jej działania. W ocenie pełnomocnika skarżącego występowanie zakłóceń w pracy elektronicznej platformy usług administracji publicznej uprawdopodabnia brak winy podatnika w uchybieniu terminu. Przeszkoda ta była od niego niezależna i istniała cały czas, aż do upływu ostatniego dnia terminu o przywrócenie którego strona wnioskuje. Pełnomocnik skarżącego, pozyskując w dniu 16 września 2015r. informację o decyzji organu I instancji (odczytanie dokumentu, drukowanie dokumentu i pobranie dokumentu na dysk), w ciągu 7 dni (22 września 2015r.) dokonał czynności wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a także samej czynności odwołania od decyzji. Pełnomocnik skarżącego argumentował, że system ePUAP nie mógł działać prawidłowo, gdyż w rejestrze zdarzeń figurują operacje niemożliwe do wykonania tj. wygenerowanie dnia 8 lipca 2015r. o godz. 00,00 statusu dla próbnego nadania pisma przez Wicedyrektora UKS Pani W.G.. Nadto pełnomocnik skarżącego podkreślił, że trudności uniemożliwiające prawidłowe przesyłanie korespondencji za pośrednictwem ePUAP i wadliwe jej działanie występowały również po stronie organów, a administrator platformy tylko w nielicznych wypadkach zamieszczał komunikaty o wadliwym funkcjonowaniu platformy. Podniesiono także, że dopiero od dnia 13 października 2015r. (komunikat z dnia 14 października 2015r.) została oddana do użytku kolejna nowa wersja platformy ePUAP2 pracująca w trybie activ-activ, czyli zapewniająca dostęp do platformy rezerwowej ePUAP2 w przypadku wadliwego działania platformy podstawowej, co oznacza że przed 13 października 2015r. system nie posiadał zabezpieczenia przed awaryjnością. Ponadto z systemu wynika, że doszło do błędów wysyłki, zaś poprawnie wysłany przez platformę dokument nie może zawierać komunikatów o błędach. Powinien on wskazywać w nagłówku nazwę adresata (podatnika, strony), identyfikator jego skrytki oraz informację o prawidłowo złożonych podpisach z podaniem imienia i nazwiska, natomiast informacja o adresacie wskazywana jest w nagłówku, niezależnie od przywołania w treści pisma. Pełnomocnik skarżącego zaznaczył, że w dniu 15 lipca 2015r. nie mógł otrzymać powtórnego zawiadomienia, ponieważ w myśl art. 152a § 2 Ordynacji podatkowej powtórne zawiadomienie jest przesyłane po upływie 7 dni, a nie przed upływem 7-dniowego terminu. Powtórne zawiadomienie w myśl ww. przepisu stanowi wypełnienie obowiązku organu, i podobnie jak zawiadomienie pierwotne jest przesyłane nie na profil użytkownika zarejestrowany na platformie ePUAP, ale na adres elektroniczny (skrzynkę email). Na profil użytkownika (konto) adresat otrzymuje drugi formularz UPD, natomiast pierwszy formularz UPD po upływie 7 dni pozostaje nieaktywny, co oznacza że można go opatrzyć datą i podpisem oraz odesłać. Pełnomocnik skarżącego stwierdził, że nie wszystkie błędy systemu są monitorowane i rejestrowane, mogą dotyczyć pełnej niesprawności systemu, jak i incydentalnie dotykać tylko wybraną grupę użytkowników. Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, organ stwierdził, że przedmiotowa decyzja została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi skarżącego. Świadczą o tym przedłożone przez organ I instancji wydruki wygenerowane przez organ z platformy ePUAP, ponadto Urzędowe Poświadczenie Doręczenia decyzji organu I instancji oraz pismo Centrum Cyfrowej Administracji z dnia 14 stycznia 2016r. Organ podkreślił, że decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych wysłano do pełnomocnika podatnika za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 8 lipca 2015r. – data utworzenia poświadczenia: 2015-07-08 o godzinie 13:44:31.824, data utworzenia pierwszego UPD to: 2015-07-08 o godzinie 13:44:31.910, data utworzenia powtórnego UPD to: 2015-07-16 o godzinie 00:03:17.09, termin doręczenia to: 2015-07-22 o godzinie 23:59:59.999, oraz data uznania dokumentu za doręczony: 2015-07-23 o godzinie 00:01:01.992 (dokument nie został odebrany przez adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego UPD). Ww. daty wynikają z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia. Powołując się na przepisy art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej uzależniające przywrócenie terminu od równoczesnego spełnienia wymienionych tam przesłanek, organ odwoławczy skoncentrował uzasadnienie postanowienia na ocennej przesłance uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku jej winy w uchybieniu terminu, uznając że pozostałe przesłanki przywrócenia terminu zostały spełnione w przedmiotowej sprawie (wniesienie przez osobę zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu wniesienia wniosku, dopełnienia czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin). W tym zakresie organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy, podkreślając że z powołanego Urzędowego Poświadczenia Doręczenia wyraźnie wynika, iż decyzja organu I instancji została doręczona w trybie zastępczym w dniu 23 lipca 2015r., bowiem dokument nie został odebrany przez adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego UPD. Organ zwrócił również uwagę, że strona nie podważyła wiarygodności samego dokumentu UPD, powołując się jedynie na brak wiedzy w wysłaniu przez organ podatkowy przedmiotowej decyzji, spowodowany trudnościami w funkcjonowaniu i wadliwością działania platformy ePUAP do dnia 16 września 2015r. Organ odwoławczy uznał za chybiony zarzut pełnomocnika skarżącego, który powołując komunikat Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji Nr [...] z dnia 19 sierpnia 2015r. podniósł, iż występowały różnego rodzaju utrudnienia w funkcjonowaniu platformy ePUAP. Jak podkreślił organ podatkowy, komunikat ten dotyczył problemu korzystania z Profilu Zaufanego ePUAP w związku z wdrożeniem i konfiguracją w dniach 17-18 sierpnia 2015r. nowej wersji systemu ePUAP (ePUAP2) w zakresie: logowania do systemów wykorzystujących Profil Zaufany ePUAP, rejestracji kont za pomocą Profilu Zaufanego ePUAP oraz podpisywania Profilem Zaufanym ePUAP wysyłanych dokumentów. Zdaniem organu trudno więc uznać, że w związku z wdrożeniem i konfiguracją w dniach 17-18 sierpnia 2015r. nowej wersji systemu ePUAP (ePUAP2), pełnomocnik strony nie mógł korzystać z systemu ePUAP w okresie wcześniejszym tj. od dnia 8 lipca 2015r. do dnia 22 lipca 2015r., czyli w okresie gdy przedmiotowa decyzja organu I instancji mogła być odebrana. Organ uznał, że nie można stwierdzić, iż przyczyną niedochowania terminu do wniesienia odwołania było nieskuteczne doręczenie pełnomocnikowi skarżącego decyzji organu I instancji. Podniesione przez pełnomocnika skarżącego okoliczności nie uprawdopodabniają zdaniem organu braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania, tym samym nie zostały spełnione wszystkie przewidziane przepisami prawa przesłanki, które obligowałyby organ do przywrócenia termin do wniesienia odwołania. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 lutego 2016r., skarżący pismem z dnia 8 kwietnia 2016r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania i nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od nastąpiło bez jego winy. W ocenie pełnomocnika skarżącego, wskutek wadliwego działania platformy ePUAP, nie doszło tymczasem do przesłania obu zawiadomień, o których mowa w art. 152 a § 1 i 2 Ordynacji podatkowej i nie doszło do doręczenia decyzji zarówno w formie bezpośredniej, jak i zastępczej. Nadto zaskarżonemu postanowieniu zarzucono w skardze naruszenie art. 122 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez brak podjęcia działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy. Pełnomocnik skarżącego przywołał w skardze przepisy, które regulują szczegółowe zasady doręczenia dokumentów elektronicznych oraz kwestie techniczne z tym związane. Następnie przybliżył praktyczne zasady funkcjonowania ePUAP oraz wskazał, że na platformie ePUAP jest zarejestrowanym użytkownikiem, a ramach swojego profilu posiada kilkadziesiąt odrębnych kont dla konkretnych podmiotów (podatników, płatników), które reprezentuje w obsłudze rachunkowo-podatkowej oraz postępowaniach kontrolnych, podatkowych i egzekucyjnych. Podał następnie, w jaki sposób otrzymuje zawiadomienie o nadejściu przesyłki i w jaki sposób ją odbiera. W ocenie pełnomocnika skarżącego, z przepisów rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 6 maja 2014r. w sprawie zakresu i warunków korzystania z elektronicznej platformy usług administracji publicznej wynika, że w przypadku korzystania z ePUAP niezaprzeczalność doręczenia może dotyczyć wyłącznie doręczenia faktycznego, bo tylko wtedy platforma ePUAP generuje urzędowe poświadczenie odbioru. Natomiast ową niezaprzeczalnością nie są objęte czynności przesłania na adres elektroniczny adresata zawiadomień zawierających informacje wymienione w art. 152a §1 pkt 1-3 i §2 Ordynacji podatkowej, co koresponduje z podobną w orzecznictwie interpretacją przepisów dotyczących skuteczności pozostawienia zawiadomień (awiza) w przypadku doręczeń dokonywanych za pośrednictwem operatora pocztowego. Tymczasem, jak podano we wniosku o przywrócenie terminu, platforma ePUAP obu tych zawiadomień nie przesłała na adres elektroniczny adresata (pełnomocnika). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Niniejsza sprawa dotyczy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Stosownie do treści art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm. – dalej O.p.), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jednocześnie w § 2 tego przepisu zostało wskazane, że podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. W niniejszej sprawie organ podatkowy zakwestionował jedynie spełnienie warunki w postaci braku uprawdopodobnienia winy w uchybieniu terminowi. Podkreślić jednak należy, że instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie jedynie w przypadku, gdy strona uchybi terminowi do dokonania czynności procesowej, którą w niniejszej sprawie było odwołanie od decyzji. Uchybić terminowi do wniesienia odwołania można jedynie wówczas, gdy decyzja została prawidłowo doręczona adresatowi. W niniejszej sprawie adresatem tym był pełnomocnik skarżącego. Dopiero bowiem w momencie skutecznego doręczenia decyzji, otwiera się termin do wniesienia odwołania. Jeżeli decyzja nie zostanie prawidłowo doręczona, powyższy termin nie rozpoczyna swojego biegu. W takim zaś przypadku nie można mu uchybić. Jeżeli zatem strona złoży wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zaś organ stwierdzi, że nie doszło do jego uchybienia, albowiem termin ten nie rozpoczął swojego biegu, jest zobowiązany do odmowy przywrócenia terminu. W związku z powyższym, nawet gdyby przyjąć za prawdziwe stanowisko pełnomocnika skarżącego, że nie otrzymał on decyzji organu I instancji, zaskarżone rozstrzygnięcie byłoby prawidłowe. Należy podkreślić, że cała argumentacja pełnomocnika skarżącego koncentruje się na wykazywaniu, że nie doręczono mu zaskarżonej decyzji. Gdyby przyjąć, że są one zasadne, koniecznym byłoby stwierdzenie, że nie rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania. W konsekwencji pełnomocnik skarżącego, nie mógł uchybić temu terminowi. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, przy jednoczesnym wykazywaniu, że termin ten nie został uchybiony, stanowi wewnętrzną sprzeczność argumentacji pełnomocnika skarżącego. Podkreślenia przy tym wymaga, że zarówno we wniosku o przywrócenie terminu, dalszych pismach składanych w toku postępowania, jak również w skardze, pełnomocnik skarżącego nie wykazywał jednej z przesłanek koniecznych do przywrócenia terminu. Przesłanką tą jest brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Za uprawdopodobnienie braku winy, nie może być uznana argumentacja, że pełnomocnikowi skarżącego nie doręczono decyzji. Skoro, jak wskazano powyżej, decyzja nie została doręczona, pełnomocnik skarżącego nie mógł uchybić terminowi do jej zaskarżenia. W ocenie Sądu, organ prawidłowo stwierdził, że decyzja wydana w I instancji została skutecznie uznana za doręczoną. Jeden ze sposobów doręczenia decyzji, przewidziany w art. 144a § 1 O.p., stanowi doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Dla zastosowania takiego sposobu doręczenia, koniecznym jest spełnienie przez stronę jednego z następujących warunków: 1) musi ona złożyć podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego lub portal podatkowy, 2) wnieść o doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskazać organowi podatkowemu adres elektroniczny, 3) wyrazić zgodę na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskazać organowi podatkowemu adres elektroniczny. Przez adres elektroniczny, o którym powyżej mowa, należy rozumieć oznaczenie systemu teleinformatycznego umożliwiające porozumiewanie się za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w szczególności poczty elektronicznej (por. art. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną) W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W związku z powyższym, podstawę doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego, stanowił art. 152a O.p., z którego wynika, że w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego, 2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma, 3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób. W § 2 tego przepisu zostało przewidziane, że w przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w § 1 pkt 3, organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. Konsekwencje braku odebrania dokumentu przewiduje § 3, w którym wskazano, że w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w dniu 8 lipca 2015r. w okresie od godziny 12.25 do godziny 13.46 dokonywane były czynności związane z przygotowaniem przedmiotowej decyzji do wysłania za pośrednictwem platformy ePUAP i jej wysłaniem. W okresie od 12.25 do 12.37 dokonano wizualizacji dokumentu, utworzenie nowego dokumentu i otwarcie do edycji. Następnie o 12.37 nastąpiło podpisanie dokumentu, weryfikacja podpisu, weryfikacja z wzorem, a o 12.38 wizualizacja dokumentu. Potem o 12.39 kolejna weryfikacja podpisu i podpis zweryfikowano oraz otrzymanie zlecenia doręczenia i zlecenie zostało przyjęte i oznaczone numerem, dokonano również zapisania dokumentu. Kolejną czynność stanowiło odnotowanie zlecenia doręczenia i wysłanie dokumentu na adres [...] , co nastąpiło o godz. 12.39, zaś o godzinie 12.41 oznaczenie czasem zakończyło się powodzeniem. Następnie o 13.43 zarchiwizowano podpis, a o 13.44 wygenerowano treść UPD oraz nadano dokument UPD na skrytkę /[...] zapisano dokument w kolejce i wygenerowano status przez skrytkę. Również o 13.44 odnotowano akceptację dokumentu przez skrytkę i przyjęto dokument oraz wysłano UPD na skrytkę /[...] . Dokument został wysłany ze skrytki /[...] o godzinie 13.46. Jak z powyższego wynika, pełnomocnikowi skarżącego prawidłowo doręczono na wskazaną skrzynkę, zawiadomienie o możliwości odbioru przedmiotowej decyzji. Z akt sprawy wynika także, że ponowne zawiadomienie o możliwości odbioru decyzji zostało prawidłowo doręczone w dniu 16 lipca 2016r. o godz. 00:12:59. W ocenie Sądu organ słusznie uznał, że doszło do skutecznego doręczenia przedmiotowej decyzji w trybie art. 152a § 1 O.p. Niewątpliwie konieczność spełnienia warunków określonych w tym przepisie obejmuje obowiązek wykazania przez organ podatkowy, że zostały spełnione wymogi odnoszące się do dwukrotnego zawiadomienia o możliwości odbioru dokumentu elektronicznego z odpowiednimi informacjami i pouczeniami. W niniejszej sprawie organ podatkowy przedstawił dokumenty, z których wynika, że stosowne zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki elektronicznej wystosowano dwukrotnie na wskazany adres poczty elektronicznej pełnomocnika skarżącego. W kontekście powyższego, nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja pełnomocnika skarżącego o braku doręczenia zawiadomienia i tym samym braku skutecznego doręczenia decyzji. Argumentacja ta koncentruje się bowiem na przypuszczeniach, że z uwagi na błędnie działający system ePUAP, zaskarżonej decyzji nie można uznana za skutecznie doręczoną. W istocie jednak poza swoimi przypuszczeniami, nie wskazał żadnych dowodów, z których by wynikało, że faktycznie do takich błędów doszło. W złożonych w toku postępowania pismach, pełnomocnik skarżącego dla wykazania uzasadnienia swoich twierdzeń podał, że o wadliwości działania systemu świadczy komunikat Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji z dnia 19 sierpnia 2015r., z którego ma wynikać, iż występowały różnego rodzaju utrudnienia w funkcjonowaniu platformy ePUAP. Słusznie jednak organ podniósł, że komunikat ten dotyczy problemu korzystania z ePUAP w związku z wdrożeniem i konfiguracją w dniach 17-18 sierpnia 2015r. nowej wersji systemu (ePUAP2) w zakresie: logowania do systemów wykorzystujących ten profil, rejestracji kont za jego pomocą oraz podpisywania profilem wysyłanych dokumentów. Utrudnienia te dotyczą wobec powyższego okresu późniejszego, aniżeli data wysłania dwóch powiadomień. Nie są również przekonywujące twierdzenia pełnomocnika skarżącego, że zarejestrowane czynności, które miały miejsce o godz. 0.00 w dniu 8 lipca 2015r. i późniejsze. Niemiej jednak istotnym dla kwestii doręczenia są czynności związane z wysłaniem zawiadomienia, nie zaś je poprzedzające. Zostały one opisane szczegółowo zarówno w rozstrzygnięciu organu, jak również w niniejszym uzasadnieniu. Nie bez znaczenia jest również odpowiedź Centrum Cyfrowej Administracji, z którego wynika, że nie odnotowano w systemie żadnych nieprawidłowości. Ponadto wskazać należy, że pełnomocnik skarżącego nie wskazał na żadne fakty, które mogłyby jego zdaniem świadczyć o wadliwym wysłaniu powtórnego zawiadomienia w dniu 16 lipca 2015r. Nie jest prawdopodobnym, aby wadliwość systemu występowała akurat w momencie wysyłania zawiadomień dla pełnomocnika skarżącego. O ile przy zawiadomieniu wysłanym w dniu 8 lipca 2015r. pełnomocnik skarżącego stara się uprawdopodobnić swoje stanowisko, tak przy zawiadomieniu z dnia 16 lipca 2015r. żadnej argumentacji już nie przytacza. Zgodzić się oczywiście należy z jego poglądem, że dla prawidłowego doręczenia konieczne są dwa zawiadomienia. Niemniej jednak spór koncentruje się przy wątpliwościach pełnomocnika skarżącego, co do wysłania obydwu zawiadomień, choć swoją argumentację koncentruje tylko na jednym z nich (poza argumentem, który ma wynikać z pisma Ministerstwa). W konsekwencji należy stwierdzić, że słuszne jest stanowisko organu, iż pełnomocnik nie wykazał braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Ponadto w ocenie Sądu nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 122 O.p. Zdaniem Sądu organ podjął wszelkie możliwe działania, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Sam pełnomocnik skarżącego, poza przytoczeniem tego zarzutu, nie zawarł jego uzasadnienia. Nie wskazał również, jakie inne działania miał podjąć organ w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z tych też powodów, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U z 216, poz. 718 ze zm.), skargę oddalił. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.